ι Τα μυστικά του Κόλπου
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005
Μια μικρή εξωτική ιστορία
Η πόλη μας βρίσκεται κάπου στη Μέση Ανατολή, πλάι σ’ ένα μεγάλο, πανέμορφο ποτάμι.

Τις τελευταίες δεκαετίες, όσο πάει και μεγαλώνει. Έρχονται πολλοί μετανάστες, από άλλα μέρη της χώρας – και από άλλες χώρες. Έρχονται και κάμποσοι ταξιδιώτες.

Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι τα χάνια, που βρίσκονται στην ανατολική είσοδο της πόλης, πλάι στον ποταμό, δεν επαρκούν πια για να εξυπηρετούν τόση κίνηση.

Οι προεστοί της πόλης μας, το κουβέντιασαν με τους σοφούς διδασκάλους του Πανεπιστημίου, με τους πολιτικούς της μακρινής πρωτεύουσας (ο Μεγάλος Βεζύρης Ιζνογκούντ είναι από τα μέρη μας) και όλοι μαζί αποφάσισαν: Θα επεκτείνουμε τα χάνια!

Επειδή δεν υπήρχε πρόχειρος αρκετός τόπος, αποφάσισαν να παραχώσουν κάμποσο ποτάμι - και να χτίσουν εκειπάνω. Και τι έγινε, έλεγαν, τα νερά θα κυλάνε παραπέρα.

Έτυχε τότε να βρίσκεται στην πόλη μας κι ένας ξενιτεμένος, μεγάλο κεφάλι, ο ξακουστός Συγκαίης. Επειδή έπεσε γκρίνια από μερικούς στο παζάρι, ο Συγκαίης προσπάθησε να βάλει τα πράματα στη θέσης τους. Ανέβηκε σ’ ένα ξύλινο βαρέλι για να τον βλέπουν και να τον ακούνε όλοι και άρχισε να εξηγεί:

«Φτωχοί και απολίτιστοι ιθαγενείς, γιατί γκρινιάζετε; Θέλετε ή δε θέλετε να αυξήσετε τα εισοδήματά σας; Μόνο αν επεκταθούν τα χάνια θα έρθουν πολλά κάρα και άμαξες με ταξιδιώτες – μόνο τότε θα πλουτίσετε και θα βρουν δουλειά τα παιδιά σας! Κι αν τα πολλά άλογα αφήνουν περισσότερες καβαλίνες, κι αυτές θα τις ρίχνουμε στο ποτάμι και θα τις παίρνει μακριά!»

Κάποιος τον διέκοψε και προσπάθησε να του εξηγήσει ότι οι επισκέπτες έρχονται γιατί πλάι από τα χάνια υπάρχει μια πανέμορφη όαση. Αν γίνουν λοιπόν τα έργα της επέκτασης, η όαση θα υποβαθμιστεί, θα χάσει την ομορφιά της – και τότε απλώς δε θα σταματάει κανείς στην πόλη μας. Θα περνάνε, θα κοιμούνται ένα βράδυ και θα φεύγουν γι αλλού.

Ο ετοιμόλογος Συγκαίης απάντησε θυμωμένος:

«Μ’ αυτά τα μυαλά, θα μείνετε μια ζωή επαρχιώτες! Εκεί που ζω εγώ, στη Δύση, εκεί να δείτε τι έχουν κάνει: χάνια να δουν τα μάτια σας! Και τεχνητές οάσεις! Και τεχνητές παραλίες! Και τεχνητές θάλασσες! Και οι ταξιδιώτες σπεύδουν εκεί σαν πυκνά σύννεφα από χελιδόνια! Αυτό πρέπει να κάνετε κι εσείς, αν θέλετε πλούτο, ανάπτυξη και δουλειές!»

Αυτό το επιχείρημα άρεσε σε καμπόσους που τον άκουγαν. Σου λέει, πιο ξύπνιοι είμαστε εμείς από τους Δυτικούς- έστω τους Ίβηρες; Σα νάχει δίκιο ο Συγκαίης…

Τότε, ένας ξενομερίτης, από την εξωτική Καλ – αμ- Ατα, σκαρφάλωσε στο βαρέλι που υπήρχε στην άλλη μεριά της πλατείας και άρχισε κι αυτός να ρητορεύει:

«Δε λέει κανείς ότι δεν πρέπει η πόλη μας να έχει μεγάλα και σύγχρονα χάνια, με όλες τις ανέσεις για τους ταξιδιώτες και τα άλογα. Αλλά, τόσος κάμπος υπάρχει από την άλλη μεριά, ας τα κάνουμε εκεί. Και η δουλειά θα γίνει, και το ποτάμι μας θα μείνει όμορφο – και θα προσελκύει τους ταξιδιώτες»

Ξέσπασε ταραχή στην πλατεία:

«Ουφ, θα κοστίσει πιο πολύ!»

«Ναι, και θα αργήσει! Εμείς θέλουμε μεγάλα χάνια εδώ και τώρα!»

«Και τι θα γίνεται με τις καβαλίνες;»

«Κι αν δεν έρχονται πια ταξιδιώτες και χάσουμε και τις δουλειές που έχουμε;»

Δεν έβγαινε άκρη – και η σύναξη διαλύθηκε

(Φυσικά η απόφαση για το παράχωμα του ποταμού εξακολουθούσε να ισχύει – και οι αντιρρησίες μελετούσαν όλους τους νόμιμους τρόπους για να αποτρέψουν την υλοποίησή της)

Το ίδιο βράδυ ο ξενομερίτης και ο Συγκαίης έτυχε να βρεθούν στο καπηλειό με το περίεργο όνομα «ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΡΘΕΛΟΝΑΣ» που έχει μεταμοντέρνα διακόσμηση - και την καλύτερη εισαγόμενη σαγκριά. Αφού ήπιαν ήσυχα δυο ποτήρια, ο ξενομερίτης προσπάθησε να δώσει μιαν άλλη διάσταση:

«Η πόλη μας έχει μοναδικές δυνατότητες για ήπια, αειοφόρα και εξαιρετικά κερδοφόρα ανάπτυξη. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής, διαθέτει τεράστια ενδοχώρα προς βορράν, έχει μεγάλη παράδοση και δυνατότητες στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση και στις υπηρεσίες υγείας, διαθέτει όμορφα μέρη. Θα μπορούσε να υλοποιήσει μια μεγάλη στρατηγική ανάπτυξης, με άξονες την προσέλκυση ξένων φοιτητών, σε προ- και μεταπτυχιακό επίπεδο, την προσέλκυση ασθενών από άλλες χώρες, την ανάπτυξη ενός μεγάλου δικτύου υπηρεσιών που θα εξυπηρετεί το βορρά – και φυσικά να επιμείνει στην καλλιέργεια του συνεδριακού και του συμβατικού τουρισμού. Σε μικρή απόσταση έχει μια μεγάλη τουριστική περιοχή και ένα μεγάλο, μοναδικό συγκρότημα από μοναστήρια. Αν τα είχαν όλα αυτά άλλοι, σοβαροί και προκομμένοι άνθρωποι, θα είχαν ήδη λύσει το πρόβλημα της ευημερία τους αλλά και της απασχόλησης, χωρίς να χρειαστεί να βιάσουν το περιβάλλον»

Ο Συγκαίης σήκωσε το φρύδι, θέλοντας να απαντήσει, αλλά κατάπινε την τελευταία γουλιά σαγκριά και ο άλλος τον πρόλαβε:

«Φίλε μου, ένα δεν καταλαβαίνω σε σένα: αφού υπάρχουν εμφανώς καλύτερες λύσεις για τα χάνια, γιατί επιμένεις να υποστηρίζεις ένα σχεδιασμό που βγάζει μάτι ότι είναι λάθος;»

Φυσικά ο Συγκαίης είχε πολλά να πει – αλίμονο!

Αυτά (και άλλα πολλά) θα τα βρείτε στα ΚΟΚΟΡΙΑ (καλέστε τα από τα links)

ΕΠΕΙΓΟΝ: Καλέστε πάραυτα τον ΗΜΙΑΙΜΟ από τα links για να διαβάσετε ένα άκρως ενδιαφέρον και διαφωτιστικό κείμενο!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005 | 8 σχόλια
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2005
Ο χρόνος που μετράει...
Το τμήμα αναστολών του ΣτΕ τελικά ξεμπλοκάρισε τις εργασίες για την επέκταση του αεροδιαδρόμου.

Οι εργασίες προβλέπεται να αρχίσουν μέχρι τέλος Οκτωβρίου.

Η κύρια προσφυγή του Δήμου Θερμαϊκού θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του ΣτΕ στις 3 Φεβρουαρίου 2006.

…λίγο ρεπορτάζ και κάποια σχόλια

(από τον ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ της προηγούμενης Κυριακής)

«Το υπουργείο επισήμανε ότι δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι ανησυχίας και πως οι διαδικασίες κατασκευής του έργου θα συνεχιστούν απρόσκοπτα, ενώ ο ίδιος ο κ. Σουφλιάς εκφράζει σε κάθε ευκαιρία την αποφασιστικότητά του να υλοποιήσει το έργο, το οποίο λέγεται ότι αποτελεί προσωπικό στοίχημά του.

Πάντως ο δήμος Θερμαϊκού επιμένει πως το έργο θα έχει σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή και ζητά διασφαλίσεις ότι η επέκταση δεν θα επηρεάσει το θαλάσσιο περιβάλλον του Θερμαϊκού και τις τουριστικές ακτές της Θεσσαλονίκης, οι οποίες είναι στα διοικητικά όριά του»

Καλά, ποια μύγα τσίμπησε τον κ. Σουφλιά; Κι όχι μόνο για τον αεροδιάδρομο. Είναι ο ίδιος που έχει βάλει αμέτι μουχαμέτι να εκτρέψει τον Αχελώο και τον πάει από την Αιτωλοακαρνανία στη …Λάρισα (αντί να νοιαστεί κι αυτός, πως θα επιβιώσουν οι Θεσσαλοί αγρότες παράγοντας βιολογικά και μη υδροβόρα προϊόντα για τις αγορές του κόσμου)

Μας ενδιαφέρει περισσότερο τι κάνουν οι δικοί μας.

Ο δήμος Θερμαϊκού κάνει λάθος. Δεν έχει νόημα να ζητάς «διασφαλίσεις», για κάτι που είναι ολοφάνερα καταστροφικό για το περιβάλλον- και για την καλώς εννοούμενη ανάπτυξη της περιοχής.

Αν έχεις αυτή τη θέση, δίνεις στον κ. Σουφλιά το τέλειο άλλοθι: φυσικά και θα υποσχεθεί πως θα διασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο τον Κόλπο – δεν του κοστίζει ακριβά.

Έστω και τώρα, ο δήμος Θερμαϊκού πρέπει να σταθεί εμπόδιο στην επέκταση του αεροδιαδρόμου – προβάλλοντας τη σωστή λύση: να γίνει νέο αεροδρόμιο, έξω από τα οικιστικά σύνολα του Κόλπου.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2005 | 9 σχόλια
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005
Τι θέλετε από αυτή τη ζωή;
[Κάποια ψήγματα από την ομορφιά που μας χαρίζει ο Milo Manara τα βρίσκουμε (ακόμα) στο Θερμαϊκό, το στοιχείο της φύσης που επιτρέπει στη Θεσσαλονίκη να αναπνέει. Όταν ξεκοιλιαστεί ο βυθός (υποθαλάσσια αρτηρία) και τσιμενταριστούν τα νερά (επέκταση αεροδιαδρόμου) - ούτε ομορφιά, ούτε αναπνοή θα υπάρχει πια για τους καρντάσηδες]

· Θέλετε να κολυμπάτε ήσυχα στο Θερμαϊκό – ή να «απολαμβάνετε» τις απογειώσεις και τις προσγειώσεις, πάνω από τα κεφάλια σας; (κάθε πέντε λεπτά… κάθε μέρα… για πάντα!)

· Θέλετε να βλέπετε τις γοργόνες και τους μάγκες να σερφάρουν με τα ρεύματα και τους ανέμους του Κόλπου - ή σας ικανοποιεί η «λύση», που θα δημιουργήσει αξεπέραστα περιβαλλοντικά και αισθητικά προβλήματα και θα υποβαθμίσει δραματικά την ποιότητα ζωής – ιδιαίτερα στην Ανατολική Ακτή;

· Θέλετε το οικοσύστημα του Κόλπου να γιατρευτεί κάποτε – ή να το «τελειώσουμε» μια κι έξω – εδώ και τώρα; (Επέκταση αεροδρομίου + υποθαλάσσια αρτηρία + τα λύματα στη θάλασσα + η μόλυνση που φέρνουν τα ποτάμια + ο τρόπος της δόμησης των οικιστικών συνόλων = ο οριστικός θάνατος του Κόλπου)

· Θέλετε να πίνετε τον καφέ σας αγναντεύοντας τις γοητευτικές καμπύλες της φύσης – ή «θαυμάζοντας» το τεχνολογικό τέρας; (Πλάτος: 50 μέτρα. Μήκος: 900 μέτρα μέσα στον Κόλπο. Βάθος και ύψος: όσο πάρει)

· Θέλετε να σκεφτόσαστε με βάση τη λογική – ή με βάση τη «λογική» πως ό,τι και να κάνουμε στη φύση, θα το αντέξει; (Ως πότε;)

· Θέλετε τα παιδιά σας, που μεγαλώνουν τώρα, να σας θυμούνται με αγάπη – ή να λένε «αυτοί οι τύποι ήταν τελείως γκάου – ρήμαξαν μέχρι και τη θάλασσα!»

· Θέλετε να έχετε λόγο για τα έργα που θα επηρεάσουν καθοριστικά την ποιότητα της ζωής σας – ή σας αρκεί να παρακολουθείτε από την TV τους εργολάβους και τους πολιτικούς να αποφασίζουν για εσάς – χωρίς εσάς;

· Θέλετε να είστε άνθρωποι και πολίτες – ή cyborgs (ρομποτάνθρωποι) και υπήκοοι;

· Θέλετε να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει – ή θα ικανοποιηθείτε από τις διαβεβαιώσεις των πολιτικών, των τοπικών παραγόντων και των «περιβαλλοντολόγων» ότι όλα θα πάνε καλά;

Αν θέλετε τα πρώτα, κάντε κάτι για να τα διεκδικήσετε!

Αν θέλετε τα δεύτερα, μη χαλάτε τη ζαχαρένια σας. Σας τα έχουν όλα έτοιμα!

- ΟΧΙ στην επέκταση του αεροδιαδρόμου μέσα στο Θερμαϊκό Κόλπο

- Να γίνει νέο αεροδρόμιο, μακριά από τα οικιστικά σύνολα του Κόλπου

(Ξέρετε εκείνη τη χειρόγραφη επιστολή που βρίσκαμε στα γραμματοκιβώτια και έλεγε «όποιος τη βρει, να την αντιγράψει εκατό φορές… ένας που το έκανε, του έπεσε το λαχείο… ένας που δεν το έκανε, δεν του ξανασηκώθηκε…».

Ας μην το κάνουμε τόσο τραγικό: απλώς διαδώστε αυτό το μετα -μετα -νεωτερικό κειμενάκι, όπως εσείς ξέρετε καλύτερα. Thanks!)


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005 | 9 σχόλια
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2005
Ταξίδι στα προάστια της Κόλασης


Ήξερα ότι ο Νικόλας νοσηλεύεται, εδώ και τρεις βδομάδες. Παρασκευή μεσημέρι, με πήρε ο κυρ – Γιάννης.

«Σε ζητάει…»

Σήμερα πήγαμε μαζί στην κλινική.

*

Η κλινική είναι πνιγμένη στο πράσινο, καλοβαλμένη, φρεσκοβαμμένη, με περιποιημένους περιβάλλοντες χώρους.

Πρώτη δυσάρεστη εντύπωση, καθώς πλησιάζουμε, είναι οι φωνές: κάποιος φωνάζει θυμωμένα, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι λέει. Ξαφνικά, ησυχία. Ο κυρ- Γιάννης μου δείχνει την πτέρυγα αριστερά της εισόδου.

«Εδώ έχουν τα πιο βαριά περιστατικά»

Σηκώνω το βλέμμα. Από τις σιδεριές δυο παραθύρων κρέμονται πλυμένα εσώρουχα, στο ένα αντρικά, στο άλλο γυναικεία. Σε άλλο παράθυρο ένας ασθενής καπνίζει και μας κοιτάζει.

Ανοίγουν από μέσα και μπαίνουμε. Στον προθάλαμο, στις σκάλες, στις αίθουσες αναμονής καθαριότητα – ίσως και λίγη πολυτέλεια στη διακόσμηση, που δε συναντάς στα δημόσια νοσοκομεία.

Ανεβαίνουμε στον πρώτο όροφο. Στις σκάλες η Μάγδα την πέφτει στον κυρ- Γιάννη, που τον έχει γνωρίσει πια καλά: Θέλει να της δώσει το κινητό του, για να τηλεφωνήσει. Την αποφεύγει – για λίγο μόνο.

Διασχίζουμε το διάδρομο. Δεξιά κι αριστερά, θάλαμοι. Πολλοί ασθενείς είναι έξω, στο διάδρομο. Άντρες και γυναίκες, ανάκατα. Πολλά νέα παιδιά. Δεκαεφτά, είκοσι, είκοσι πέντε. Το πρόβλημά τους φαίνεται στο βλέμμα τους - και στη στάση του σώματος. Άλλος μισοκαθισμένος, άλλος πηγαινοέρχεται νευρικά.

Υπάρχουν και αρκετοί ηλικιωμένοι. Οι περισσότεροι είναι παραμορφωμένοι. Τους λείπουν δόντια, μαλλιά, το βλέμμα τους είναι ακόμα πιο γυάλινο, η έκφρασή τους θολή, η ομιλία τους μπερδεμένη. Τα ψυχοφάρμακα αφήνουν ανεξίτηλα τα ίχνη τους, όταν τα παίρνεις για χρόνια…

Οι ασθενείς είναι ξυρισμένοι, κουρεμένοι, λουσμένοι, περιποιημένοι, καθαροί.

Λόγω σπουδών και επαγγέλματος βλέπω συνέχεια νοσοκόμες και νοσηλεύτριες. Πρώτη φορά έβλεπα τα πρόσωπά τους, ολονών, έτσι σοβαρά και θλιμμένα. Μου έκανε εντύπωση και συνέχισα να παρατηρώ – η εικόνα δεν άλλαξε, ως το τέλος.

Σε ελάχιστο χρόνο «γνωρίζω» αρκετούς ασθενείς. Ο διπλανός του Νικόλα στο θάλαμο φαίνεται πενηντάρης. Καπνίζει συνέχεια. Εκατό, εκατόν είκοσι τσιγάρα την ημέρα. Είναι ήσυχος, αλλά το αριστερό του χέρι, από τον καρπό ως τα δάχτυλα είναι δεμένο με επιδέσμους. Απόπειρα; Ατύχημα; Όταν του μιλάς απαντά ψιθυριστά και όσο πιο σύντομα γίνεται – σχεδόν με μονοσύλλαβα. Ο Νικόλας με διαβεβαιώνει ότι ο Άνθιμος δεν «καταπίνει τον καπνό».

Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο τρίτος του θαλάμου. Ένας λεπτοκαμωμένος μελαχρινός πόντιος, με έξυπνη φυσιογνωμία. Γνωριζόμαστε (κάνει τις συστάσεις ο κυρ- Γιάννης, που ξέρει τους πάντες), χαμογελά σαν τον καλύτερο δημοσιοσχεσίτη – και σε δέκα δευτερόλεπτα έχει εξαφανιστεί.

Εμφανίζεται πάλι η Μάγδα και διεκδικεί το κινητό του κυρ- Γιάννη. Αυτός έχει προνοήσει και το έχει μετακινήσει από τη θήκη του στη ζώνη, στην τσέπη του γιλέκου. Της εξηγεί ότι το ξέχασε στο σπίτι. Η Μάγδα απογοητεύεται, αλλά παραμένει, γιατί θέλει κουβέντα.

Είναι απροσδιόριστης ηλικίας, καπνίζει κι αυτή συνέχεια, έχει τα ούλα γυμνά. Μας λέει ότι «σήμερα βγαίνει» - κάτι που ο κυρ –Γιάννης (που γνωρίζει κάτι παραπάνω) περνάει στο ντούκου.

Βγαίνω στο διάδρομο. Ακριβώς απέναντι ένα παλικαράκι, ίσαμε δεκαεφτά χρονώ, κάθεται στα πόδια του και κουνάει το κορμί του πέρα δώθε. Η όψη του δείχνει ανήσυχη. Ξαφνικά σηκώνεται και απομακρύνεται.

«Προχτές έκανε απόπειρα… προσπάθησε να αυτοστραγγαλιστεί»

Όσο περιμένουμε τον Νικόλα, ο κυρ- Γιάννης μου γνωρίζει το Χρήστο. Λεπτός, μελαχρινός, με δυο έντονα μαύρα μάτια, ανήσυχα και αεικίνητα.

«Ο Χρήστος είναι ποιητής»

«Ναι; Και τι γράφεις Χρήστο;»

Ο Χρήστος εξηγεί, σοβαρός – και με μια δόση υπερηφάνειας:

«Γράφω στίχους για τότε που είχα πρόβλημα, γράφω για το Θεό μου, που με έσωσε, γράφω για τους ανθρώπους…»

Έρχεται ο Νικόλας και βγαίνουμε για μια σύντομη βόλτα στο προαύλιο.

Κάτω από τα δέντρα, στο ξύλινο τραπέζι, δυο άντρες έχουν απλώσει σακούλες με φαγητά και τρώνε. Ένας είναι ο ασθενής, ο άλλος ο συγγενής του. Σε λίγο τους βλέπω να τα μαζεύουν να ανοίγουν ένα πορτ παγκάζ και να τακτοποιούν ό,τι περίσσεψε. Τους ακούω να μιλάνε. Τότε μονάχα καταλαβαίνω ποιος είναι ο ασθενής και ποιος ο επισκέπτης.

Καθώς περνάμε κοντά από ένα σιδερόφραχτο παράθυρο, που φωτίζει το μέσον μιας εσωτερικής σκάλας, ακούμε μια φωνή:

«Θείο, έχεις ένα ευρώ;»

Πίσω από τα σίδερα είναι μισοκαθισμένος ένας νεαρός άντρας, όχι πάνω από εικοσιπέντε, κοντοκουρεμένος, με όμορφα χαρακτηριστικά. Ο κυρ- Γιάννης πλησιάζει. Ο φίλος παίρνει το ευρώ. Από πίσω σπεύδει μια μεσόκοπη, με γκρίζα μαλλιά και στριμώχνεται στο παράθυρο.

«Δώσε και σε μένα!»

Ο κυρ –Γιάννης απομακρύνεται, χωρίς να της δώσει.

Επιστρέφουν με το Νικόλα, στο θάλαμό του. Τον αποχαιρετώ στην είσοδο. Η νοσηλεύτρια που ξεκλειδώνει την πόρτα μιλάει με κάποια συνάδελφό της:

«Πες της να κάνει καφέ…»

«Έχει πορτοκαλάδα»

«Όχι, καφέ θέλω!»

Ο κυρ – Γιάννης, αμετανόητος χιουμορίστας, ακόμα και μέσα στη μαυρίλα που βρίσκεται, λέει δυνατά:

«Κάνε καφέ, και θα έρθω εγώ να σας πω το φλιτζάνι!»

Η νοσοκόμα της πόρτας αυθόρμητα βγάζει ένα πλατύ χαμόγελο.

Ήταν το πρώτο και το τελευταίο που είδα εκεί.

Φέρνοντας γύρα το κτίριο, ακούω και πάλι κάποιον (ή κάποια;) να φωνάζει, ακατάληπτες φράσεις.

Ξαναπερνάω κοντά στο παράθυρο της σκάλας.

«Θείο, δώσε ένα τσιγάρο»

Είναι αυτός που πήρε το ευρώ από τον κυρ – Γιάννη.

«Δεν καπνίζω»

«Τότε, δώσε ένα ευρώ»

Πλησιάζω και του δίνω το νόμισμα. Το πρόσωπό του λάμπει, καθώς με ευχαριστεί.

Καταφθάνει η γυναίκα που δεν είχε πάρει τίποτα πριν.

«Θείο, δώσε και σε μένα!»

Αυτή τη φορά είναι πιο τυχερή. Ένας τρίτος εμφανίζεται -και καθώς οι πρώτοι έχουν αποχωρήσει, αρπάζεται από τα σίδερα.

«Δώσε και σε μένα!»

Και αυτός νέος, ούτε τριάντα χρονών. Παίρνει ό,τι κέρματα έχουν απομείνει στο πορτοφόλι, τα κοιτά σοβαρός να λάμπουν στο χέρι του. Απομακρύνομαι.

Από ένα παράθυρο του πρώτου ορόφου ακούω το όνομά μου. Πίσω από τις σιδεριές είναι ο ποιητής.

«Σε παρακαλώ, να σου πω ένα λεπτό…»

Πλησιάζω.

«Μια χάρη… πες ότι ήρθες να με δεις, για να βγω κι εγώ λίγο έξω»

«…»

«Πες ότι ήρθες επισκεπτήριο για μένα… να βγω πέντε λεπτά στον καθαρό αέρα»

Δεν μπορώ να διακρίνω καθαρά την έκφρασή του, ακούω όμως τους παλμούς της φωνής του. Ακούω και τη δική μου φωνή, σταθερή:

«Όχι Χρήστο, δεν επιτρέπεται…»

«Αφού δεν επιτρέπεται… καλά»

Στρέφει μεμιάς και φεύγει από το παράθυρο.

Παίρνω μερικές φωτογραφίες, με το κινητό. Τον ακούω και πάλι, με ζεστή φωνή, χωρίς να τον βλέπω:

«Φωτογραφίζεις τον ήλιο, ε;»

Έρχεται ο κυρ – Γιάννης και φεύγουμε.

Δεν κοιτάζω πίσω.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2005 | 4 σχόλια
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005
Μια παλιομοδίτικη ιστορία
Πάνω σε κάτι τσίπουρα, ένας φίλος μου αφηγήθηκε μια παλιομοδίτικη ιστορία που μου άρεσε πολύ - και την (μετ)έγραψα για σας.

*

Με πήραν φαντάρο το Μάρτη του 1971. Χούντα! Ο πατέρας μου ήταν χαρακτηρισμένος, κι έτσι βρέθηκα σε τάγμα ανεπιθυμήτων, στα Γιάννενα. Πάω, τι να σου πω … μαυρίλα. Έπηξα!

Είδα ότι δεν έβγαινε καλά και έσπαγα το κεφάλι μου, τι να κάνω. Ξαφνικά, μούρθε μια ιδέα: Θυμήθηκα ότι κάθε πρωτοχρονιά ο πατέρας μου λάβαινε μια κάρτα με ευχές, από έναν αξιωματικό. «Ο λοχαγός μου στην Αλβανία» μας έλεγε.

Πιάνω και γράφω τα σχετικά στον πατέρα μου (τότε, που τηλέφωνα;) ειδοποιεί αυτός τον αξιωματικό (χούντα, λέμε) και – θαύμα!- σε λίγες μέρες έρχεται διαταγή μετάθεσης εκεί που ήθελα, στη Θεσσαλονίκη!

Τρελάθηκα! Τρελάθηκαν και οι καραβανάδες στη μονάδα, που με είχαν στο τρέξιμο. «Ποιόν έχεις, ρε, και έκανες την πάπια;». Εξακολούθησα να κάνω την πάπια – δεν ήταν καιρός για πολλά- πολλά.

Μετά από πολύ καιρό, όταν συναντήθηκα με τον πατέρα μου, έμαθα τις λεπτομέρειες.

*

Ξεκινάει που λες ο γέρος και πάει να βρει το δικό του, με βάση ό,τι έγραφε ο φάκελος της τελευταίας κάρτας που είχε λάβει. Πάει δηλαδή στο Τρίτο Σώμα Στρατού, στη Θεσσαλονίκη.

Ξέρεις ότι το χωριό μας είναι το Στρατώνι της Χαλκιδικής. Τότε, για να φτάσεις στη Θεσσαλονίκη ήθελες μια μέρα ταξίδι, δεν υπήρχαν οι δρόμοι που έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ… καλά ντε, ένα αστείο είπαμε…

Φτάνει στην πύλη, τον σταματάει ο αλφαμίτης.

«Τι θέλεις, εσύ;»

«Θέλω να δω τον κύριο Πολυμενάκο»

Ο αλφαμίτης τεντώθηκε.

«Το στρατηγό;»

«Ναι»

«Έχεις ραντεβού;»

«Όχι, αλλά με ξέρει»

Έδειχνε αποφασισμένος, ο αλφαμίτης πήρε τηλέφωνο – εκείνο, που γύριζες μια μανιβέλα – και μίλησε με κάποιον στα ενδότερα.

«Περίμενε!»

Σε λίγα λεπτά κουδούνισε το τηλέφωνο της πύλης. Ο αλφαμίτης είπε στον παππού:

«Περάστε, κύριε. Θα πάτε ίσια σε κείνο το ψηλό κτήριο με τη σημαία»

Ο πατέρας μου προχώρησε προς τα κεί που τούδειξε ο φαντάρος. Δεν είχε κάνει δέκα βήματα και βλέπει δυο αξιωματικούς, λοχαγούς, να καταφθάνουν φουριόζοι.

«Ο κύριος Στεργιάδης;»

«Μάλιστα»

«Ακολουθήστε μας, παρακαλώ. Ο στρατηγός σας περιμένει»

Τους ακολούθησε, έφτασαν στα γραφεία, πέρασαν από την κεντρική είσοδο – στρωμένα χαλιά, πολυτέλειες, έφτασαν έξω από μια πόρτα. Ο φαντάρος που στεκόταν εκεί, μόλις πλησίασαν, παρουσίασε όπλα.

Ο ένας από τους δυο λοχαγούς χτύπησε την πόρτα. Άκουσε το «εμπρός» και άνοιξε. Οι δυο μπήκαν μέσα, τράβηξαν προσοχή και στάθηκαν κλαρίνο.

Ο υποστράτηγος καθόταν στο γραφείο του. Σήκωσε το βλέμμα και μόλις είδε τον επισκέπτη τινάχτηκε σαν ελατήριο από την πολυθρόνα του.

«Στεργιάδη, εσύ;»

«Κύριε λοχαγέ…»

Έσμιξαν στη μέση του γραφείου, αγκαλιάστηκαν και άρχισαν να κλαίνε σα μικρά παιδιά. Ο μεγάλος αξιωματικός της χούντας, σωματάρχης στο Τρίτο Σώμα Στρατού – και ο χαρακτηρισμένος αριστερός μουλαράς από το Στρατώνι.

Ο υποστράτηγος έγνεψε, οι δυο λοχαγοί χαιρέτησαν και βγήκαν.

*

Όταν συνήλθαν από τη συγκίνηση της συνάντησης άρχισαν να θυμούνται – μία ο ένας και μία ο άλλος.

Ο «λόχος» τους ήταν μια ενισχυμένη διμοιρία ημιονηγών, με επικεφαλής το νεαρό υπολοχαγό, που ο πατέρας μου τον έλεγε τότε και τώρα λοχαγό – καθώς φαίνεται δεν είπε ποτέ το βαθμό του σωστά.

Κουβαλούσαν με τα μουλάρια πυρομαχικά και τρόφιμα στις μονάδες προκαλύψεως – και ήταν, φυσικά, πρώτος στόχος για την αεροπορία των Ιταλών, που τους χτυπούσαν όπου τους πετύχαιναν και τους θέριζαν.

Μια φορά ήταν να περάσουν ένα φουσκωμένο ποτάμι. Τα πρώτα μουλάρια, όπως ήταν βαρυφορτωμένα, πάλευαν με το ρέμα. Ο πατέρας μου έβαλε τις φωνές:

«Χάνουμε τα ζώα! Κύριε λοχαγέ, να κόψω τους ιμάντες!»

«Όχι! Θα περάσουν!»

«Θα πνιγούν!»

Ο πατέρας μου όρμησε στο νερό. Έφτασε στο πρώτο μουλάρι, τράβηξε το μαχαίρι και άρχισε με φούρια να κόβει τη δερμάτινη ίγκλα.

«Στεργιάδης!!»

Γύρισε και είδε τον υπολοχαγό να τον σημαδεύει με το περίστροφο. Οι ματιές τους διασταυρώθηκαν, για λίγα, ατελείωτα δευτερόλεπτα.

«Άστο, γιατί θα ρίξω!»

«Ρίξε»

απάντησε ήσυχα ο μουλαράς και έσκυψε πάλι στη δουλειά του.

Ο υπολοχαγός δεν έριξε.

Μια άλλη φορά χιόνιζε πολύ και η πείνα είχε ζώσει για τα καλά τη διμοιρία. Δυο μέρες νηστικοί και λόγω καιρού δε μπορούσαν να κινηθούν προς τις μονάδες εφοδιασμού.

Μόλις έπεσε το σκοτάδι, ο πατέρας μου έφυγε προς τα μπρος, προς τις θέσεις των Ιταλών, χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν.

Πριν ξημερώσει, επέστρεψε. Βρεγμένος –χιονισμένος, με ένα σακίδιο γεμάτο ιταλικές κονσέρβες.

«Φάτε!»

Ο υπολοχαγός τον κατσάδιασε άγρια και τον φοβέρισε με στρατοδικείο – αλλά μέσα του γελούσε.

Η διμοιρία ανανεωνόταν συνέχεια – πολλοί νεκροί και τραυματίες. Στο τέλος, από τους παλιούς έμειναν τρεις: ο υπολοχαγός, ένας ηπειρώτης και ο πατέρας μου.

Στο Τρίτο Σώμα τώρα, άρχισε το προσκλητήριο των απόντων.

«Θυμάσαι τον τάδε, τον τάδε…»

«Θυμάμαι, κύριε λοχαγέ…»

Θυμόντουσαν – και κάθε τρεις και λίγο τους έπαιρναν τα κλάματα.

*

Πέρασαν έτσι πάνω από δυο ώρες. Κάποια στιγμή, λέει ο στρατηγός:

«Καλά ρε Στεργιάδη, γιατί ήρθες να με βρεις;»

Ο πατέρας μου τον κοίταξε για λίγο ξαφνιασμένος. Μετά, θυμήθηκε.

«Ξέρεις, κύριε λοχαγέ, έχω ένα γιο που υπηρετεί…»

Έτσι πήρα τη μετάθεση, από το τάγμα ανεπιθυμήτων στα Γιάννενα, στο τρίτο Σώμα Στρατού.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005 | 5 σχόλια
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2005
Help!
Αυτός είναι ο αεροδιάδρομος "10-28" που θα επεκταθεί (αν δεν κάνουμε κάτι). Πίσω ο (ανύποπτος) Θερμαϊκός και στο βάθος η Θεσσαλονίκη.

(Η φωτογραφία είναι της Αερολέσχης Βεροίας http://www.aerosport.gr/uk/photo.htm)

Λεπτομέρειες...

Σκαλίζοντας λίγο στο Διαδίκτυο, βρήκα κάποιες λεπτομέρειες για το θέμα της επέκτασης του αεροδιαδρόμου στο αεροδρόμιο «Μακεδονία».

Το έργο προβλέπει την επέκταση του διαδρόμου «10-28» κατά 900 μέτρα μέσα στη θάλασσα, με την κατασκευή και παράλληλου τροχοδρόμου. Ο διάδρομος θα έχει πλάτος 50 μέτρων.

Στους όρους διακήρυξης του έργου αναφέρεται ότι τα φερτά υλικά της επίχωσης του διαδρόμου θα προέρχονται από την περιοχή των πηγών της Σουρωτής. Οι κάτοικοι της Σουρωτής ισχυρίζονται ότι υπάρχει κίνδυνος να ανακοπεί η παροχή του μεταλλικού νερού.

Θα υπάρξουν στα παράλια του Δήμου Θερμαϊκού, μήκους 7 χιλιομέτρων, εκτεταμένες προσχωματώσεις και εξαμμώσεις, που θα οδηγήσουν στην υποβάθμιση της περιοχής.

Θα αλλάξει η φορά των θαλασσίων ρευμάτων, με αποτέλεσμα τα φερτά υλικά να καταλήγουν στην παραλία της Καλαμαριάς, στην απέναντι ακτή.

Στον προϋπολογισμό του έργου έχει συνυπολογισθεί κονδύλι 9 εκατ. Ευρώ, περίπου, για έργα ανάπλασης της παραλίας του Δήμου Θερμαϊκού από την εργολαβία η οποία θα κατασκευάσει το έργο.

…ολίγα σύντομα σχόλια

Ωραία! Πλάτος 50 μέτρα, μήκος 900 μέτρα μέσα στη θάλασσα! Ύψος της κατασκευής δεν αναφέρεται, αλλά είναι προφανές ότι ο διάδρομος δεν μπορεί να είναι στο επίπεδο της θάλασσας. Συνολικά: ένα τέρας από μπετόν μέσα στον λεπτεπίλεπτο Θερμαϊκό…

Σκεφτείτε τι σημαίνουν οι αθώες λέξεις «προσχωματώσεις» και «εξαμμώσεις»: Δεν θα αλλάξουν μοναχά τα ρεύματα του Κόλπου. Θα αλλάξουν (=θα καταστραφούν) πολλά περισσότερα. Μεταξύ αυτών, η αισθητική του οικιστικού συνόλου. Και η παραμικρή αίσθηση πολιτισμού που απόμεινε…

Δεν υπάρχουν «όροι» και «περιβαλλοντική μέριμνα» για το συγκεκριμένο έργο. Όσοι τα επικαλούνται κοροϊδεύουν (εν ψυχρώ!) τους πολίτες.

…κι εκείνα τα 9 εκατομμύρια, για την «ανάπλαση της παραλίας» μας… Ποιος θα τολμήσει να απλώσει το χέρι και να τα πάρει; Θα τον καταριούνται τα παιδιά του και τα εγγόνια του!

Δια ταύτα...

Ιστολόγοι και ιστολόγες, βοήθεια! Ιδίως όσοι κατοικείτε στις πόλεις και τα χωριά του Θερμαϊκού – αλλά και κάθε άλλος.

Κάντε τον Θερμαϊκό δική σας υπόθεση - όπως μπορείτε. Ο Θερμαϊκός δεν είναι υπόθεση στενά τοπική – αύριο η «ανάπτυξη» θα χτυπήσει αλύπητα τα δικά σας χώματα και νερά!

Κάτοικοι του Κόλπου – να οργανωθούμε (που λέει και το ανέκδοτο). Υπάρχει ήδη κάποια κίνηση πολιτών; (κάτι πήρε το αυτί μου για την Καλαμαριά). Ή πρέπει να φτιάξουμε επειγόντως μία;

Από τους πολιτικούς μην περιμένετε τίποτα – ίσως βοηθήσουν τα δυο κόμματα της αριστεράς και οι εξωκοινοβουλευτικοί. Ο Δήμος Θερμαϊκού φαίνεται ότι …κιότεψε (δες post Κυριακής 18/9)

Καμιά επέκταση! Το αεροδρόμιο πρέπει να γίνει καινούριο, έξω από τα οικιστικά σύνολα του Κόλπου! (όπως σε κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της). Αν κοστίζει πολύ, no problem! – θάρθει καιρός που θα βρεθούν τα ευρώ.

Αν καταστρέψουμε τώρα τον Θερμαϊκό, δεν θα τον ξαναβρούμε ποτέ!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2005 | 33 σχόλια
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2005
Ο θρήνος της γοργόνας



Γοργόνα που θρηνεί γοερά καθώς έμαθε ότι ο αεροδιάδρομος θα επεκταθεί μέσα στο Θερμαϊκό κόλπο.

(Η φωτογραφία είναι του Μανώλη Τσαντάκη: http://www.photoart.gr/ )

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2005 | 0 σχόλια
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005
Η επέκταση του αεροδρομίου


Ποιους όρους έθεσε ο δήμαρχος στον υπουργό για την επέκταση του αεροδρομίου «Μακεδονία» μέσα στον Θερμαϊκό;

Αυτό δεν περιμένουμε να μάθουμε;

Ιδού πως (δεν) μας διαφωτίζει Η ΦΩΝΗ (θεωρητικά εφημερίδα του Δήμου Θερμαϊκού, πρακτικά προσωπικό όργανο προβολής του κ. Μαντζάρη, με έξοδα του δημοτικού προϋπολογισμού):

«Στη συνάντηση ετέθη το θέμα της επέκτασης του διαδρόμου 10/28 προσαπογειώσεων αεροσκαφών του Αεροδρομίου ‘Μακεδονία’ για το οποίο ο Δήμαρχος Θερμαϊκού έθεσε στον υπουργό όρους για την προστασία του περιβάλλοντος, στην περίπτωση βέβαια που θα υλοποιηθεί το έργο.

Από την πλευρά του ο κος Σουφλιάς δεσμεύτηκε ότι θα υπάρξουν παρεμβάσεις οπουδήποτε χρειαστεί…».

Καταλάβατε; Κρίμα, γιατί πριν λίγες μέρες είχα εκφράσει συγχαρητήρια στον κ. Μαντζάρη, επειδή ο Δήμος είχε κάνει προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας για το θέμα και είχε κερδίσει! (Παρασκευή 9/9, δες post με τίτλο ΠΟΙΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ;)

Ο κ. Μαντζάρης οφείλει να απαντήσει ευθέως και χωρίς περιστροφές: Δέχεται ναι ή όχι τη λογική επέκτασης του αεροδιαδρόμου μέσα στον Κόλπο;

Είναι ντροπή για όλους μας να εκφράζει τη σωστή θέση ο …Γιώργος Καρατζαφέρης του ΛΑΟΣ: Το νυν αεροδρόμιο να αλλάξει χρήση και να δημιουργηθεί ένα καινούριο, σύγχρονο και επαρκές αεροδρόμιο σε άλλη θέση.

Οι πολιτικοί φαίνεται ότι έχουν επιλέξει τη λύση «όσο πιο φτηνά – και να πάει να κουρεύεται ο Θερμαϊκός Κόλπος».

Οι πολίτες, οι κάτοικοι γύρω από τον Κόλπο (όχι μονάχα οι Περαιώτες) τι λένε; Θα αφήσουν να προχωρήσει αυτό το απόλυτο περιβαλλοντικό έγκλημα;

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005 | 1 σχόλια
Κατέβηκε ο Πολύγυρος και γίνηκε λιμάνι...
…γιατί στο ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ, κάτω από ένα λαμπρό φεγγάρι, πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ η καλύτερη συναυλία του καλοκαιριού.

Αν ζούσε ο κυρ –Νίκος Καββαδίας δεν θα πίστευε στα μάτια του: χιλιάδες κόσμος , κάθε ηλικίας, τραγουδούσαν τους δικούς του στίχους, τους γραμμένους στα πέλαγα. Άγγιζαν, με τα δικά του λόγια, την αξεδίψαστη λαχτάρα του ταξιδιού, την απίστευτη σκληρότητά του, όταν αυτό γίνεται πράξη – και την αγιάτρευτη νοσταλγία του.

Μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ο Γιάννης Κούτρας, αυτός που πρωτοτραγούδησε στο ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ (και τους πρώτους δίσκους του Θ.Μ.) Φωνάρα! Δεν ξέρω γιατί έμεινε για είκοσι χρόνια στη σαλαμούρα, νάτος όμως και πάλι, ώριμος και καλύτερος από ποτέ.

Το κοινό τον υποδέχτηκε ζεστά, τον χειροκρότησε θερμά σε όλες τις ερμηνείες του (και στο ζεϊμπέκικο που χόρεψε επί σκηνής) και στο τέλος τον αποθέωσε αναγνωρίζοντας τη μοναδική τραγουδιστική του αξία. Ιδιαίτερη αναφορά θα έπρεπε να γίνει στην μπλουζίστικη ερμηνεία του όταν ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΕΝΑ (όταν το ακούσει η τραγουδίστρια που το έκανε σουξέ, θα πάθει σοκ).

Ο Χρήστος Θηβαίος και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δεν ήταν έκπληξη, αυτούς τους ξέρουμε καλά. Όμως, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και δημιούργησαν μοναδικές στιγμές.

Ο Θηβαίος λεπτός, αεικίνητος, πολλές φορές τραγουδούσε χορεύοντας σα μανιακός, με ωριμότητα, αίσθημα και σπουδαία φωνή.

Ο Μαχαιρίτσας βαρύς, κατασταλαγμένος, άψογος ερμηνευτής, ανέλαβε τα πιο «δύσκολα» κομμάτια (όπως τον ΠΙΛΟΤΟ ΝΑΓΚΕΛ) και τα απέδωσε περίφημα.

Ο Γιάννης Κότσιρας ήταν ο αγαπημένος του κοινού – υποθέτω ότι πολλοί ήρθαν στη συναυλία εξαιτίας του. Δεν ήταν κακός, αλλά σε σύγκριση με τους άλλους τρεις ήταν λίγος σα φωνή, ανύπαρκτος σαν σκηνική παρουσία (στεκόταν μονίμως σαν αγγούρι) - και πήρε στο λαιμό του δυο από τα καλύτερα τραγούδια: το ΚΑΡΑΝΤΙ του Καββαδία και τη ΡΟΖΑ του Αλκαίου.

Ωστόσο, ο ερμηνευτής που έκλεψε την παράσταση ήταν ο ίδιος ο Θάνος Μικρούτσικος. Μόνος του στη σκηνή, κάθισε στο πιάνο και άρχισε να παίζει δεξιοτεχνικά ένα θέμα το οποίο σιγά σιγά επιβλήθηκε στο κοινό, έτσι που να μην ακούγεται ούτε ψίθυρος. Όλοι πηγαινοερχόντουσαν ανάμεσα στις τρυφερές μουσικές του φράσεις και στα χειμαρρώδη αντίστοιχά τους. Ώσπου ο Μ. άρχισε να τραγουδά τους 7 ΝΑΝΟΥΣ. Εισαγωγή και τραγούδι κράτησαν περίπου 15 λεπτά και όταν τελείωσαν, το ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ είχε απογειωθεί.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ο Θ.Μ. ήταν ένας εφηβικός πενηντάρης ροκάς – όπως δεν μας έχουν συνηθίσει οι Έλληνες δημιουργοί (πλην Σαββόπουλου) Σηκωνόταν, διεύθυνε το κοινό, αγκάλιαζε τους τραγουδιστές, εξέπεμπε ενέργεια.

Φυσικά, όλα τα προγηγούμενα δεν θα είχαν την παραμικρή σημασία, αν δεν υπήρχε ο ήχος. Το έχουμε ξαναδεί, το περιμέναμε και το (τέως) υπουργός δεν μας διέψευσε. Οι μουσικές ήταν πειραγμένες, φρέσκιες (πχ ακούσαμε μια εκπληκτική «καινούρια» ΠΙΚΡΙΑ, από τον Χρήστο Θηβαίο), έχοντας ενσωματώσει ιδανικά στοιχεία από τη τζαζ, το μπλουζ, τη ροκ. Χωρίς μίμηση, με μια ώριμη και όμορφη σύζευξη με τους ελληνικούς ήχους. Το ένα θέμα διαδεχόταν το άλλο και για δυόμιση ώρες δεν δημιουργήθηκε η παραμικρή κοιλιά – ενώ υπήρξαν πολλές εξαίσιες στιγμές.

Το δεύτερο μέρος της συναυλίας περιείχε 4Χ3=12 τραγούδια και ήταν αντάξιο του πρώτου.

Άρχισε ο Χρήστος Θηβαίος, που παρουσίασε τραγούδια του Κώστα Τριπολίτη (ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ) και του Μάνου Ελευθερίου (Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ).

Ακολούθησε ο Γιάννης Κούτρας με το ΑΝΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ (στίχοι Μπέρτολ Μπέχτ) και το αγέραστο ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ (του Βόλφ Μπίρμαν). Το κοινό ανταποκρίθηκε με μοναδική θέρμη σε αυτά τα δυο «πολιτικά» τραγούδια – όπως και στο ΒΑΛΑΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΕΝΑ

Τρίτος στη σειρά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, τραγούδησε Αλκαίο (ΣΑΝ ΠΛΑΝΟΔΙΟ ΤΣΙΡΚΟ), Τριπολίτη (ΑΡΛΕΚΙΝ) και Ιωάννου (ΜΙΚΡΕΣ ΝΟΘΕΙΕΣ). Το ένα καλύτερο από το άλλο!

Τελευταίος ο σταρ Γιάννης Κότσιρας, που τραγούδησε (όπως μπόρεσε) την ΕΛΕΝΗ και δυο τραγούδια του Αλκαίου: Το ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ και την (περίφημη) ΡΟΖΑ.

Φινάλε έκαναν όλοι μαζί με την ΠΙΡΟΓΑ (Το «Ερωτικό» του Αλκαίου) και στο «κι άλλο, κι άλλο» με τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ του Καββαδία.

Σε αναμονή, λοιπόν, του δίσκου.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Επιστρέφοντας ανεβασμένος από την Τριανδρία στην Περαία, η Ελλάς – Σκυλλάς φρόντισε να με προσγειώσει στη θλιβερή πραγματικότητα. Από τέρμα Φοίνικα μέχρι τα φανάρια του «Χάγιατ» είναι, υπό φυσιολογικές συνθήκες, 4 λεπτά με το ζόρι. Χθες βράδυ (Σάββατο, γαρ) χρειάστηκα μισή ώρα!

Εκατοντάδες συνέλληνες εφορμούσαν ακάθεκτοι (ώρα 1.30’ με 2.00’ το πρωί) προς τα σκυλάδικα και τα κωλάδικα της περιοχής αεροδρομίου. Κάποια από δαύτα ακουγόντουσαν δυνατά ως τα ακίνητα αυτοκίνητα: Χορωδίες από βραχνιασμένα κοπρόσκυλα που αρουλιώνται (= ουρλιάζουν δυνατά, παρατεταμένα και παραπονεμένα) μετά από σκυλοκαυγά, παράγουν σαφώς καλύτερο και μελωδικότερο ήχο.

Οι λίγες χιλιάδες του ΘΕΑΤΡΟΥ ΓΗΣ παραμένουν μια μικρή μειοψηφία, μέσα στον ατελείωτο ωκεανό των σκυλιών! Παίρνω πίσω όσα είπα για τον Γιάννη Κότσιρα…

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005 | 1 σχόλια
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 17, 2005
Καταπληκτικά νέα!
Ανέβηκε στο διαδίκτυο κι άλλο κομμάτι από το μυθιστόρημα Το νησί της Καλυψώς. Τίτλος: "Έκθεση γλυπτικής".

Καλέστε επειγόντως: http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 17, 2005 | 0 σχόλια
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο του ηθικό
- Δύσκολα τα πράγματα...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005 | 0 σχόλια
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005
Το ξενοδοχείο
Σε κάθε δίσκο του ο Διονύσης Σαββόπουλος έχει να δείξει τρία, τέσσερα ή και περισσότερα αριστουργηματικά κομμάτια. Στο ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ δεν είναι τόσα πολλά, αν εξαιρέσουμε κιόλας τα «παλιά» του Dylan και του Lucio Dalla. Υπάρχει, όμως, ένα τραγούδι (δηλαδή η μετάπλασή του στα ελληνικά) που είναι όλα τα λεφτά!

Πρόκειται για το Μια φορά σ’ αυτή τη ζήση, του David Byrne:

Και ξαφνικά ξυπνάς
- κι ανάβει ο καραγκιόζ- μπερντές
Και ξαφνικά ξυπνάς
- κι ακούγονται ακατάληπτες κουβέντες
Και ξαφνικά ξυπνάς
- ενώ σε φέρνουν με μια Μερσέντες
Και ξαφνικά ξυπνάς
- στην πισίνα – και σου βγαίνει
μία σύζυγος ξένη!
Και εξίστασαι, ειπείν σεαυτόν:
- Μα πως βρέθηκα εδώ;

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ’ το γκαζόν
Τρέχει ο καιρός, περνάει
- παφλασμός πολλών νερών.

Μέσα στο πένθιμο μωβ
- το χρυσάφι έχει καεί
κι ανάβει για μια στιγμή
- η σπηλιά με την πηγή.

Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- Που πηγαίνει από δω;
Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- Τι απέγινε τ’ όχημα;
Κι από μέσα μιλάει μια φωνή:
- που ειν’ το σπιτάκι μου; που ειν’ το παχνί;
Και μετά ξαναλέει η φωνή:
-Που είναι η γυναίκα μου, η αληθινή;

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ΄το γκαζόν
η Γαλανή φυσάει
- το αρχαίο της ακορντεόν.
Μια φορά σ’ αυτή τη ζήση
- ο βυθός να φωτίσει
έστω για μια στιγμή
- νάναι τζάμι και γυαλί!

Same as it ever was…
- ίδια όπως ήτανε
Same as it ever was…
- ή, όπως ανέκαθεν
Same as it ever was…
- νυν και αεί, θα πει
Same as it ever was…
- νυν και αεί θα πει.

Υδάτων η καταπόντησις
υδάτων και η πλοήγησις.
Πολλών υδάτων γέμει ο Ωκεανός.
Βάθυνε τον Ωκεανό σου!
Απλώσου!
Απλώσου!!
Απλώσου!!!

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ’ το μπετόν
τρέχει ο καιρός περνάει
- παφλασμός πολλών νερών.
Στη Γαλανή ξανά
- στα νερά τα φωτεινά
κάτω από ρόδες και σασμάν
- στη λαλέουσα παγάν.

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ΄ το μπετόν
η αμμουδιά κρατάει
- το αχανές των θαλασσών.
Στη Γαλανή ξανά
- στα νερά τα μακρινά
κάτω από ρόδες και σασμάν
- στη λαλέουσα παγάν.

Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- αυτό το σπίτι, τι να σημαίνει;
(και εξίστασαι…)
- Η λεωφόρος, που να πηγαίνει;
Και εξίστασαι, ειπείν σεαυτόν:
- βαδίζω σωστά; Βαδίζω στραβά;
Κι από μέσα η φωνή επαυξάνει:
- Θεέ μου, τι έχω κάνει!

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως μια γλυκιάν αυγή
κάτι τον σταματάει
- παρελαύνει υπό την Γη
η πομπή των υδάτων
- των ζειδώρων ναμάτων
στέκει ο καιρός ορθός
- καταυγάζεται ο βυθός.

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- απροσδόκητη αυγή
κάτι τον σταματάει
- η αρχαία πληγή
μες της πληγής το φως
- τα νομίσματα σκορπούν
και θησαυρίζει υπό την Γη
- η ζωοδόχος πηγή.

Same as it ever was…
- ίδια όπως ήτανε
Same as it ever was…
- ή, όπως ανέκαθεν
Same as it ever was…
- νυν και αεί, θα πει
Same as it ever was…
- νυν και αεί θα πει.


Οι στίχοι είναι άλφα, αλλά ίσως δε «μιλάνε» χωρίς τη μουσική τους. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η ερμηνεία των Σαββόπουλου - Αλκίνοου Ιωαννίδη εξαιρετική.

Ψάξε το στο δισκάδικο – ο Αφρικανός που πουλάει λαθραία CD αποκλείεται να το έχει. Αν μπορείς να το κατεβάσεις από το διαδίκτυο, μην αγνοήσεις το O χρόνος που μετράει (του Lucio Dalla) και το Γέρος για ροκ, νέος για θάνατο (του Ian Anderson). Τα υπόλοιπα, δε χάλασε ο κόσμος αν λείπουν.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005 | 1 σχόλια
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2005
Mια σε βάθος ανάλυση της "ελεύθερης αγοράς"
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2005 | 0 σχόλια
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005
Τρίτη και δεκατρείς και κάνεις εγκαίνια;
Βεβαίως, γιατί όχι; Λίγα εγκαίνια έγιναν άλλες μέρες και οι επιχειρήσεις πάτωσαν;

Σήμερα εγκαινιάζεται το καινούριο ιστολόγιο Το νησί της Καλυψώς (κάλεσέ το από τα links).

Εκεί θα δημοσιεύονται κομμάτια από το ανέκδοτο μυθιστόρημα Το νησί της Καλυψώς.

Η σημερινή πρώτη δημοσίευση είναι αφιερωμένη στην Κωνσταντίνα, τη διάσημη Ψιλικατζού των ιστοχώρων (κάλεσέ την, επίσης, από τα links).

Καλή ανάγνωση!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005 | 1 σχόλια
Ο ημέτερος ξαναχτύπησε!
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005 | 0 σχόλια
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2005
Μπαμπά, πόσο μακριά είναι αυτή η ρημάδα η γνώση;

- Καλό σου δρόμο, ακριβέ μου...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2005 | 0 σχόλια
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005
Η κοινή γνώμη μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ


Τα μυστικά του Κόλπου εξασφάλισαν τη συνεργασία ενός διάσημου (στο χωριό του - ειδικά στην πάνω ρούγα, ειδικότερα τρίτο σπίτι δεξιά από το μεγάλο πλατάνι) γελοιογράφου.

Περισσότερα γι' αυτόν (και από αυτόν) σύντομα.


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 | 0 σχόλια
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005
Πετροκέρασα


Την ώρα που η Θεσσαλονίκη ετοιμαζόταν για όσα ξέρετε ήδη από τα δελτία ειδήσεων, εγώ ως άλλος Δικαιόπολις πήρα την οικογένεια και την οδήγησα στα Πετροκέρασα, ένα ορεινό χωριό λίγα χιλιόμετρα μακριά από τον τζάμπα - πανικό.

Ένα χωριό "φτιαγμένο" με προσοχή και μεράκι - και την αξιοποίηση των κονδυλίων της Ε.Ε.- μέσα στο πράσινο.

Η διαδρομή εξαιρετική: Πριν τα Βασιλικά στροφή αριστερά, άνοδος (με συνεχή στροφιλίκια) μέσα σε δάσος από πεύκα και αργότερα καστανιές, Πέτροκέρασα. Επιστροφή (πιο άνετη) από Ζαγκλιβέρι (κι αυτό ωραίο χωριό), παραλίμνια διαδρομή ως τον Άγιο Βασίλειο, Χορτιάτης, Πανόραμα (στάση για τρίγωνα από τον Ελενίδη), Περαία.

Μας συνόδευε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, σε τραγούδια δικά του και του Βίρβου -για να τη βρίσκουν οι μεγάλοι και να μαθαίνουν εγκαίρως τα νιάτα (Το "my number one" θα το λησμονήσουν γρήγορα. "Του Μπελαμή το ουζερί" ποτέ!)

Στην πλακόστρωτη πλατεία γευτήκαμε θεσπέσιο "θεσσαλικό" (ή "ελασσονίτικο"), κοκορέτσι, μπριζόλα στη σούβλα, παντσέτες και κάμποσα συνοδευτικά. Ποιότης εξαιρετική -και η καθαριότητα επίσης. Πέντε άτομα -σαράντα εννέα ευρώ.

Δίπλα μας έτρωγε ένα μεσόκοπο ζευγάρι - "διανοούμενοι". Όταν τελείωσαν φώναξε ο κύριος τον ευγενικό και πανέξυπνο Αλβανό σερβιτόρο και τον ρώτησε:

-Επιδόρπιο, έχετε;

Και εκείνος, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του:

-Απ' αυτό δεν έχουμε. Έχουμε όμως παγωτό, προφιτερόλ, σοκολάτα...

Η ζωή μπορεί να είναι όμορφη, ακόμα και όταν στην Θεσσαλονίκη ξεσπάει ο τυφώνας που λέγεται "ΔΕΘ".


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 | 0 σχόλια
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005
Ποιός φούρνος γκρεμίστηκε;
Σίγουρα κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε, γιατί (για πρώτη φορά!) είμαι σε θέση να πω δυο καλές κουβέντες για τον δήμαρχο Θερμαϊκού, τον Αντώνη Μαντζάρη.

Διαβάζω στην σημερινή (9/9/05) ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ότι το Συμβούλιο Επικρατείας μπλοκάρησε την επέκταση του αεροδρομίου κατά 1000 μέτρα (μέσα) στη θάλασσα.

Ο Δήμος Θερμαϊκού είχε καταθέσει προσφυγή (για περιβαλλοντικούς και διαδικαστικούς της προκήρυξης λόγους) και κέρδισε!

Δεν πρόκειται για οριστική, αλλά για προσωρινή απόφαση, η οποία όμως δικαιώνει απολύτως την πρωτοβουλία του Δήμου.

Σε περίπτωση που η τελική απόφαση είναι διαφορετική, τότε θα πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους οι πολίτες, όχι μόνο της Ανατολικής Ακτής, αλλά ολόκληρου του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης.

Χίλια μέτρα επέκταση μέσα στη θάλασσα - το απόλυτο περιβαλλοντικό έγκλημα! Το αεροδρόμιο πρέπει να μεταφερθεί σε καλύτερη, βολικότερη θέση, έξω από τα μεγάλα οικιστικά σύνολα του Κόλπου.

Η τάξη των πολιτικών (τρομάρα τους...) της Θεσσαλονίκης είναι υπεύθυνη για τις καταστροφές που έχουν ήδη συντελεστεί:

Τσιμαντάρησαν αλύπητα την άλλοτε ανοιχτή Πανεπιστημιούπολη. Πέρα από το αρχιτεκτονικό αίσχος, αναρωτήθηκε κανείς που θα σταθούν οι κάτοικοι του Κέντρου, εάν και όποτε γίνει ο επόμενος μεγάλος σεισμός; Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, μαζί με το γειτονικό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας πρέπει να αποτελούν το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό τέρας της Ευρώπης - και βέβαια κάνουν τη Θεσσαλονίκη να ασφυκτιά.

Φόρτωσαν την παραλία με τεράστιους όγκους μπετόν (Μέγαρο Μουσικής, Βασιλικό Θέατρο - για να ολοκληρώσουν το έργο που άρχισε η χούντα με την ανέγερση του μνημείου της ακαλαισθησίας και της αυθαιρεσίας, δηλαδή το ξενοδοχείο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ- ΠΑΛΛΑΣ).

Άφησαν χαμένη τη μοναδική ευκαιρία, μετά το σεισμό του '78, να γίνει η Πάνω Πόλη η Πλάκα της Θεσσαλονίκης. Αντί γι' αυτό δημιούργησαν ένα ακόμα πέλαγος τσιμέντου.

Κατέστρεψαν οικιστικά την Καλαμαριά, το Πανόραμα, τον Χορτιάτη, την Τούμπα, τη Θέρμη - όπως καταστρέφουν τώρα την Περαία, προς μεγάλη χαρά των εργολάβων.

Άφησαν τις Δυτικές συνοικίες (Εύοσμος, Πολίχνη, Σταυρούπολη- αλλά και το Ωραιόκαστρο) να αναπτυχθούν σαν κακοήθεις όγκοι, και τώρα πια είναι αδύνατον να συμμαζευτούν και να γίνουν συγκροτήματα για ανθρώπους.

Σύμφωνοι, δε φταίνε μόνο οι πολιτικοί, έχουμε μερίδιο ευθύνης και όλοι εμείς που άμεσα ή έμμεσα συμφωνούμε να μετατρέπεται ο τόπος μας σε Κόλαση.

Τι έλειπε; Η μεγάλη επέκταση του αεροδρομίου μέσα στη θάλασσα! Λες και πρόκειται για τον ανοιχτό Ειρηνικό Ωκεανό και όχι για το λεπτό οικοσύστημα του Θερμαϊκού Κόλπου...

Δεν άλλαξε η συνολική εικόνα που έχω για τον δήμαρχο, αλλά αισθάνομαι οτι πρέπει να του απευθύνω ένα ειλικρινές εύγε, γιατί τα σημερινά νέα ήταν πραγματικά σημαντικά για τον Κόλπο.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005 | 0 σχόλια
Τι είναι τούτο, πάλι;

Είναι ο ΔΗΜΟΤΗΣ, το ενημερωτικό έντυπο του ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΕΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ.

Μια αξιόλογη προσπάθεια, από μια ομάδα ανθρώπων που δηλώνουν πρόθυμοι να βάλλουν πλάτη για την αντιμετώπιση των αμέτρητων προβλημάτων της Περαίας, των Νέων Επιβατών και της Αγίας Τριάδας.

Ξεχώρισα το κομμάτι του δασολόγου Βασίλη Αθανασιάδη, για τα ρέματα της περιοχής, αλλά και την καταλληλότητα του πόσιμου νερού.

Το ρεπορτάζ για την αποχέτευση (βάσανο, που μας έχει κάνει το βίο αβίωτο…).

Το ενδιαφέρον κείμενο της παιδιάτρου Ευαγγελίας Φαρίνη για τους Παιδικούς Σταθμούς που απαντά σε πολλές απορίες των γονιών.

Το κείμενο του …ιδρυτή των μυστικών του Κόλπου, για ένα σημαντικό ελληνικό μουσικό έργο, τον Επιτάφιο, κατά Σταύρο Ξαρχάκο (έχει αναρτηθεί στο ιστολόγιο, με τίτλο Δίφορος καρπός).

Την πλούσια βιβλιοπαρουσίαση, με υπογραφή «Γιαγιά Φιλιώ, η Μικρασιάτισσα».

Δεν διάβασα τα ζώδια (υπό της αστρολόγου –παραψυχολόγου Βάσως Χατζή) υποθέτω όμως ότι κάποιους θα ενδιαφέρουν –πιάνουν άλλωστε ολόκληρα τα 2/3 της προτελευταίας σελίδας –στολίζονται δε από κάτι τεράστια (μινιμαλιστικά...) σύμβολα, με κορυφαίο εκείνο του Καρκίνου, ένα ξεγυρισμένο 69!

Για τους σκοπούς του Συλλόγου μιλάνε ο πρόεδρός του Ευάγγελος Ψαραδέλλης, και ο Γ. Γραμματέας του Τατιανός Μάγγος - και διατυπώνουν τις καλύτερες και ευγενέστερες προθέσεις.

Μην περιμένετε να σας τα πω εγώ όλα, τα γραφεία του Συλλόγου βρίσκονται στην παραλία της Περαίας (Ρωμανού και Θερμαϊκού γωνία) και είναι ανοιχτά κάθε Δευτέρα και Τετάρτη απόγευμα. Τηλ. 23920 22033.

Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να αναζητήσετε εκεί τον ΔΗΜΟΤΗ. Αν ξεπούλησε, υπομονή μέχρι το επόμενο φύλλο.

Στο μεταξύ, εδώ και τώρα, φροντίστε για τη μεταδημότευσή σας στο Δήμο Θερμαϊκού.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005 | 0 σχόλια
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005
Ανεκδοτάκι;
Επειδή τα μυστικά του Κόλπου βάρυναν πολύ και κινδυνεύουν να μπατάρουν, να ένα τελευταίο ανέκδοτο:

- Πως λέγεται εκείνος που βρίσκεται θαμένος στο όρος Σινά;
- Σινα-χωμένος!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005 | 1 σχόλια
Θεία -Αριστερά, ζεις ακόμα βρε θηρίο;
Σε δημοσίευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ (Φοίβος Οικονομίδης, Οι δούλοι του θεού και οι επαναστάτες, 1/9/2005) εξετάζεται η σχέση της Αριστεράς και του Χριστιανισμού. Ως αρμόδιοι να σκιαγραφήσουν αυτές τις σχέσεις έχουν επιλεγεί ο θεολόγος –καθηγητής Γ. Μουστάκης, ο Κ. Ζουράρις και ο κοινωνικός αναλυτής Γ. Καραμπελιάς.

Ο Γ. Μουστάκης περιγράφει τη στροφή (μετά το 1962) του καθολικισμού προς την κοινωνία, η οποία οδήγησε σε μια συνεργασία και έναν διάλογο με τους σοσιαλιστές – μαρξιστές, στη Λατινική Αμερική. Διαπιστώνει ότι η Αριστερά και ο Χριστιανισμός είναι δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ευτυχώς, αποφεύγει να προτείνει την ανάρτηση των εικόνων του Μάρξ και των επιγόνων του στα εικονοστάσια… Ολοκληρώνει με μια κατά μέτωπον επίθεση κατά του σημερινού ηγέτη της Ελληνικής Ορθοδοξίας.

Σειρά έχει ο Κ. Ζουράρις, ο οποίος υποστηρίζει ότι η Αριστερά ως πολιτική πρόταση ζωής, προβάλλοντας την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την ειρήνη και την κοινοκτημοσύνη των αγαθών, ταυτίζεται με τον Χριστιανισμό. Διευκρινίζει: Όλα αυτά αποτελούν τη συστατική πράξη της επί του όρους ομιλίας του Χριστού. Άλλωστε και το καθεστώς του μοναχισμού στην Ορθοδοξία διακατέχεται από την αχτημοσύνη. Μετά τη χειροτονία του ο μοναχός μένει με το ράσο του, απόλυτα φτωχός όπως ο Χριστός.

Από πού να αρχίσει κανείς; Στην επί του Όρους Ομιλία ο Ιησούς αναφέρθηκε σε πολλά θέματα, αλλά χρειάζεται πραγματικά οργιώδης φαντασία για να ισχυρισθεί κανείς ότι μίλησε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την ειρήνη και την κοινοκτημοσύνη των αγαθών. Η σταθερή θέση του Ιησού ήταν ότι ο πλούτος δεν έχει νόημα πλέον, επειδή επίκειται η έλευση της βασιλείας των ουρανών, γι’ αυτό και συνιστούσε στους πλούσιους να πουλήσουν τα υπάρχοντά τους και να τον ακολουθήσουν.

Αν αυτό μεταφράζεται ως διακήρυξη περί κοινοκτημοσύνης των αγαθών, είναι σαφές ότι ο ερμηνευτής δεν αποδίδει το νόημα των λόγων του Ιησού, αλλά αποδίδει στον Ιησού εκείνα που ο ίδιος έχει στο μυαλό του.

Έπειτα, ο Ιησούς όχι μόνο δεν ήταν απόλυτα φτωχός, αλλά σε κανένα σημείο των Ευαγγελίων δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη ότι αυτός ή οι μαθητές του αντιμετώπισαν έστω και ελάχιστο πρόβλημα διατροφής, ένδυσης, στέγης κλπ – αντίθετα υπάρχουν σαφείς αναφορές ότι την ομάδα, η οποία διέθετε μάλιστα και ταμία (τον Ιούδα) συντηρούσαν αρκετοί εύποροι οπαδοί - και ότι η ομάδα του Ιησού ήταν σε θέση να ταΐσει χιλιάδες άτομα (βλ. το θαύμα των πέντε άρτων) και όχι μόνον αυτό, αλλά εκ του περισσεύματος ελεούσε τους …φτωχούς.

Ώστε ο μοναχός, μετά τη χειροτονία του, μένει με το ράσο του; Αυτό κατάλαβε από τις οικονομικές συνθήκες του μοναχισμού ο Κ. Ζουράρις; Ας κάνει μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος και θα διαπιστώσει ότι στον ευλογημένον εκείνο τόπο δεν πατά το πόδι της η Εφορία, δεν ζυγώνει ο ΦΠΑ, δεν υπάρχει καν η έννοια της απόδειξης για την αγορά πανάκριβων εικόνων, ευτελών ή καθόλου ευτελών αναμνηστικών, κρασιού, τσίπουρου κλπ.

Θα διαπιστώσει ακόμα ότι πολλές φορές οι εργάτες (Έλληνες ή Αλβανοί) δουλεύουν χωρίς ένσημα – και χωρίς ασφάλιση. Ότι η ελληνική κοινωνία επιδοτεί (με χρήματα των φορολογουμένων –και καλά κάνει, αλλά όχι για θρησκευτικούς λόγους) πλουσιοπάροχα την αγιορείτικη κοινότητα: πετρέλαιο χωρίς φόρο, δωρεάν υπηρεσίες υγείας, με έξοδα της Πολιτείας όλες οι υπόλοιπες υπηρεσίες (τηλέφωνο, ταχυδρομείο, τελωνείο, αστυνομία κλπ). Ότι με πόρους της χώρας και της (τρισκατάρατης) Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτελούνται τεράστιας έκτασης αναστηλωτικά, ανακαινιστικά και άλλα έργα σε όλη την έκταση του Αγίου Όρους. Οι (εξαίσιες) αγιογραφίες και τα κειμήλια καθαρίζονται και συντηρούνται, δημιουργούνται νέες, υπερσύγχρονες, βιβλιοθήκες.

Πολλά από τα εκεί μοναστήρια διαθέτουν πριονιστήρια και ξυλουργεία, σταθμούς ενέργειας με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, εκθέσεις όπου πωλούνται από βιβλία μέχρι λιβάνι. Ας προσθέσει σε αυτά τις προσφορές των πιστών, τα έσοδα από τα μετόχια, τις εξορμήσεις προς τον έξω κόσμο με ιερά λείψανα ή θαυματουργές εικόνες, την εκμετάλλευση της ξυλείας, την ενοικίαση εκτάσεων για αμπελώνες, τη συντήρηση λαχανόκηπων, ελαιώνων και αμπελώνων από κάθε μοναστήρι, τη χορήγηση συντάξεων ή και κρατικής μισθοδοσίας σε ορισμένους μοναχούς, την δωρεάν εργασία που προσφέρουν για μεγάλα διαστήματα αρκετοί λαϊκοί πιστοί – και μετά ας αναρωτηθεί κι ο ίδιος, αν μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί ως έννοια η προσωπική …ακτημοσύνη εκάστου μοναχού.

Εκείνο που κυριαρχεί είναι η προστασία και η σιγουριά που προσφέρει η ένταξη στις Μονές – η οποίες όχι μόνο κατέχουν ιδιοκτησία, αλλά και αναδεικνύονται σε μεγαλοεργοδότες: χιλιάδες Έλληνες και ξένοι απασχολούνται μόνιμα, υπό τις οδηγίες (και για λογαριασμό) των …ακτημόνων μοναχών, κυρίως σε αγροτικές και οικοδομικές εργασίες.

Δεν θέλω να υπάρξει κανείς που να νομίσει ότι τα κατηγορώ όλα αυτά – αντίθετα υποστηρίζω την ακόμη πιο ισχυρή οικονομική και πολιτική υποστήριξη του Αγίου Όρους, για λόγους μη θρησκευτικούς, τους οποίους κάθε νοήμων αναγνώστης είναι σε θέση να αντιληφθεί, χωρίς να χρειάζεται να επεκταθώ στο σημείο αυτό, για λόγους οικονομίας του κειμένου.

Οι εκτός μονών ακτήμονες (στα κελιά) διαθέτουν δωρεάν στέγη και γη για καλλιέργεια – και εργάζονται κανονικά, ως καλλιτέχνες, χειροτέχνες, γεωργοί, μεταφορείς προσωπικού κλπ. Αν ο υποψήφιος μοναχός είναι στον πολιτικό του βίο κάποιος ιδιαίτερα εύπορος άνθρωπος και προσφέρει την περιουσία του, αυτή δεν θα πάει μακριά, αλλά στο ίδιο του το μοναστήρι.

Όλα αυτά, που περιγράψαμε για το Άγιον Όρος, ισχύουν για όλα τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας – στο Σινά και στα Μετέωρα, στους παπαροκάδες και στα μετόχια της Γαλλίας. Όλα αποτελούν (όπως ήταν πάντοτε) ισχυρά – και σε οικονομικό επίπεδο – ιδρύματα, η ένταξη στα οποία υπερκαλύπτει και με το παραπάνω την αξία και τη χρηστικότητα της ατομικής ιδιοκτησίας για τον μοναχό. Αν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πράγματι θέλουν ενσυνείδητα να περάσουν σε καθεστώς πραγματικής ακτημοσύνης, αυτούς δεν θα πρέπει να τους αναζητήσει κανείς στα κοινόβια αλλά στις ερημιές – και αποτελούν πραγματικές εξαιρέσεις.

Όσο για το σπάνιο είδος των μοναχών που περιγράφει ο Κ. Ζουράρις, πράγματι στο παρελθόν υπήρξαν πολλά τέτοια μοναστικά κινήματα, όπως οι Πελαγιανοί στη Βόρεια Αφρική και οι Παυλικιανοί στην Ανατολή, τα οποία υποστήριζαν εμπράκτως (και επιμόνως!) την ακτημοσύνη. Όλες αυτές οι κινήσεις τις αφόρισε ως αιρετικές η κρατούσα Ορθοδοξία και το κράτος ανέλαβε να εξοντώσει τους αιρετικούς μέχρις ενός – όπερ και εγένετο. Τα ίδια έπραξε, αντιστοίχως, και η παπική Εκκλησία.

Και για να γίνει και ένας ασεβής παραλληλισμός – οι απαράτσνικοι (τα κομματικά και κρατικά στελέχη) επί υπαρκτού σοσιαλισμού ακτήμονες ήταν! Απλώς διαχειρίζονταν (και απολάμβαναν για λογαριασμό τους) τον κοινό πλούτο… Σε κάθε ευκαιρία διαβεβαίωναν το νοήμον κοινό ότι η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί! Όποιος ήθελε τους πίστευε – όποιος θέλει πιστεύει και τον Κ. Ζουράρι, όταν προβάλει την ακτημοσύνη των μοναχών για να αποδείξει την ταύτιση χριστιανισμού και αριστεράς –χωρίς να υποψιάζεται καν ότι η ιστορία της ακτημοσύνης και της κοινοκτημοσύνης των αγαθών βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες στο νοερό Μουσείο Προϊστορίας της Αριστεράς.

Νομίζω ότι έγινε κατανοητό γιατί οι απόψεις του Κ. Ζουράρι με βρίσκουν απολύτως διαφωνούντα, σε ό,τι αφορά τους χριστιανούς, αλλά και την αριστερά. Πώς να καταπιεί κανείς την άποψη ότι αν ο χριστιανισμός και ο μαρξισμός ως προτάσεις ζωής είναι τελείως όμοιες, είναι εντελώς διαφορετικές ως προς τη μεθοδολογία που ακολουθούν για να καταλήξουν στον τελικό σκοπό. Θαρρώ ότι ο τελικός σκοπός του Ισλάμ και του Βουδισμού και του Ταό και των Πυθαγορείων και των Νεοπλατωνικών και κάθε άλλης θρησκευτικής πρότασης είναι ταυτόσημος με εκείνον του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τη Ζουράρεια λογική, όλοι αυτοί ταυτίζονται με τον μαρξισμό, άσχετα αν ακολουθούν διαφορετικές μεθοδολογίες για την επίτευξη του τελικού σκοπού. Αυτά προκύπτουν όταν οι διανοητές προσπαθούν να βάλουν τέτοια ασύμβατα ζεύγη να λειτουργήσουν παραγωγικά…

Φυσικά, αν εξετάσουμε ένα ένα τα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίζουν ο μαρξισμός και η Ορθοδοξία, θα διαπιστώσουμε ότι διαφέρουν ριζικά όχι μόνο σε επίπεδο μεθοδολογίας, αλλά και ουσίας. Παράδειγμα: Για τον μαρξισμό, η έννοια της ανάπτυξης είναι κεντρική – και προϋποθέτει την πλήρη εκμετάλλευση των πόρων και την ορμητική εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων. Είναι η γνωστή καπιταλιστική συνταγή – υπό μαρξιστικό μανδύα – η οποία οδηγεί στην αλλοτρίωση του ανθρώπου μέσω του απαραίτητου συνοδού καταναλωτισμού και στην ταυτόχρονη κατασπατάληση των φυσικών πόρων και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Επειδή πρόκειται για πολιτική επιλογή, η οποία, ωστόσο, συμπυκνώνει και εκφράζει ολόκληρο το αξιακό σύστημα ενός πολιτισμού, η στάση της θεσμισμένης Ορθοδοξίας ταυτίζεται με εκείνη της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας – με άλλα λόγια η επίσημη Ορθοδοξία δεν έχει αυθεντικά δική της θέση για την ανάπτυξη.

Η ορθόδοξη παράδοση όμως (η πέραν της επίσημης Εκκλησίας) έχει – και είναι αναφανδόν κατά μιας τέτοιας ανάπτυξης, γιατί ορίζει άλλες προτεραιότητες – άσχετα αν διαφωνεί κανείς μαζί της, για άλλα συμφραζόμενα. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποια είναι, τελικά, η Ορθοδοξία; Είναι εκείνη η απολύτως περιθωριακή, η οποία πρεσβεύει την αποανάπτυξη και τη ρήξη με το καταναλωτικό μοντέλο – ή είναι εκείνη που εκπροσωπούν καμαρωτοί καμαρωτοί οι αξιωματούχοι της επίσημης Εκκλησίας όταν παρευρίσκονται και ευλογούν τα εγκαίνια κάθε νέου πετρελαιοφόρου, κάθε καινούριας μονάδας υπερεντατικής γεωργίας ή κτηνοτροφίας, κάθε καινούριου εμπορικού οίκου που θα προσφέρει στο κοινό φύκια για μεταξωτές κορδέλες, κάθε νεοαναγειρόμενου κτηρίου –τέρατος, το οποίο συμβολίζει, μέσω της αρχιτεκτονικής, την καπιταλιστική ύβριν της (ψευδώνυμης) ανάπτυξης;

Ο Κ. Ζουράρις συνεχίζει διαπιστώνοντας ότι στους σλαβικούς λαούς και ιδιαίτερα στη Ρωσία υπήρξε εμφανής η επίδραση της χριστιανικής ορθοδοξίας στο αριστερό πρόταγμα. Μα ο καθένας μαγειρεύει το φαγητό του βάζοντας μέσα στο τσουκάλι τα υλικά που διαθέτει ο κήπος και η αγορά του (δηλαδή η παράδοσή του, όταν μαγειρεύεται ένα καινούριο πολιτικό σύστημα). Στη διαμόρφωση του ρωσικού σοσιαλιστικού μοντέλου επέδρασαν και άλλα στοιχεία της παράδοσης, πολύ περισσότερο από την Ορθοδοξία. Στη Ρωσία κυριαρχούσε το πανίσχυρο πνεύμα της φεουδαρχίας και της τσαρικής απολυταρχίας, το οποίο παρέμεινε αναλλοίωτο στην πολιτική συνείδηση των μαζών – και υπήρξε κεντρικό χαρακτηριστικό της φυσιογνωμίας της κομμουνιστικής εξουσίας. Στους υπόλοιπους σλαβικούς λαούς το ρόλο της ακαταμάχητης μαμής των εξελίξεων, αλλά και του αυστηρού παιδονόμου έπαιξε ο Κόκκινος Στρατός, οπότε η αναφορά στη χριστιανική Ορθοδοξία τους (η οποία υπέφερε τα πάνδεινα…) είναι εκ του περισσού - και παραπλανητική.

Ο Κ. Ζουράρις αναφέρεται στον Μπερντιάγεφ και στον Κωστή Μοσκώφ, οι οποίοι αναρωτήθηκαν: Είναι άραγε τυχαίο που ο κομμουνισμός, ενώ ξεκίνησε από τη Δύση, η απόπειρα εγκαθίδρυσής του έγινε στο χώρο της Ορθόδοξης Ανατολής; Η παρεξήγηση συνεχίζεται: το βασικό χαρακτηριστικό της Ορθόδοξης Ανατολής ήταν η κυριαρχία του φεουδαρχικού πνεύματος και η απουσία οποιασδήποτε επίδρασης του Διαφωτισμού, μέσω της πολιτικής και ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης, όπως συνέβη στη Δύση. Πράγματι, δεν είναι τυχαίο ότι το τερατούργημα του υπαρκτού σοσιαλισμού πραγματοποιήθηκε στις ορθόδοξες χώρες της Ανατολής, αλλά πάει πολύ να αποδίδουμε στην δύστυχη Ορθοδοξία κάθε καταστροφή που έπληξε την ανθρωπότητα. Στην περίπτωσή μας, η ρωσική πολιτική παράδοση επέτρεψε την σχετικά εύκολη επικράτηση (και αποδοχή από τις μάζες, ως κάτι φυσικό) της κομματικής απολυταρχίας των Λένιν – Τρότσκι – Στάλιν.

Φανταστείτε την τύχη μιας αντίστοιχης Επανάστασης στην Αγγλία ή τη Γαλλία, όταν τα τοπικά σοβιέτ θα αποφάσιζαν την απαγόρευση της λειτουργίας των κομμάτων και των οργανώσεων, την επιβολή της παντοκρατορίας του κόμματος, την κατάργηση της ελεύθερης αγοράς κλπ. Επειδή οι Γάλλοι και οι Εγγλέζοι ήταν πολιτικά πολύ πιο μπροστά από τους Ρώσους, απέφυγαν μια τέτοια περιπέτεια. Οι εξίσου πολιτικά προηγμένοι Γερμανοί, αντίθετα, έμπλεξαν με τον ναζισμό κυρίως γιατί πίστεψαν ότι μέσω αυτού θα αποκαθιστούσαν την τραυματισμένη εθνική τους αξιοπρέπεια και θα αντιμετώπιζαν τα οξύτατα οικονομικά τους προβλήματα. Αν δεν μεσολαβούσε ο πόλεμος, υποθέτω ότι οι Γερμανοί θα είχαν ξεφορτωθεί τον Χίτλερ σύντομα, από μόνοι τους. Τουλάχιστον αυτό υποδεικνύει η δική τους παράδοση.

Κατά τον Κ. Ζουράρι, η κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας είναι η μετεξέλιξη της χριστιανικής ενοριακής κοινότητας. Και οι σοσιαλιστές μετά τη γαλλική επανάσταση, όπως ο Μπακούνιν, ο Φουριέ κ.ά. είναι χριστιανικού τύπου. Παρόλη την κριτική μου στάση απέναντι στο σωτηριολογικό μοντέλο του χριστιανισμού, δεν διανοήθηκα ποτέ να αποδώσω στις χριστιανικές ενοριακές κοινότητες ουσιαστική συνάφεια με την κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας. Η κοινοτική οργάνωση των ενοριών δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ανάπτυξη του μεγα- κράτους, της γραφειοκρατίας και των πολύπλοκων μηχανισμών χειραγώγησης που συνεπάγεται η κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας.

Εκτός από τον Μπακούνιν και τον Φουριέ υπάρχουν και άλλοι σοσιαλιστές, με πολύ πιο σημαντική ιστορική βαρύτητα: Μάρξ, Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι, Μάο. Γι’ αυτό ο Κ. Ζουράρις περιλαβαίνει πρώτα τον Λένιν: Εκείνο που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι ότι το βαλσάμωμα της σωρού του Λένιν αντιστοιχεί πλήρως με τη διατήρηση των σωμάτων των αγίων και οσίων της χριστιανικής Ορθοδοξίας. Το βαλσάμωμα του Λένιν αντιστοιχεί καλύτερα με τη φαραωνική πολιτική αντίληψη των κομμουνιστών που κατείχαν την εξουσία – και χρειαζόντουσαν ένα απτό σύμβολο για να ιεροποιήσουν, ενώπιον των μαζών, τη συνέχιση της κατάληψης της εξουσίας από τους ίδιους. Οι διατηρημένοι άγιοι και όσιοι της Ορθοδοξίας εξυπηρετούσαν εντελώς διαφορετικές ανάγκες.

Αλλά ο παραλογισμός της υποστήριξης του ασύμβατου ζεύγους φτάνει στο αποκορύφωμά του στις επόμενες παραγράφους του κειμένου της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, όταν ο Κ. Ζουράρις προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Στάλιν ήταν κατά βάθος …χριστιανός Ορθόδοξος! Αυτό το …εύρημα θεωρείται επιχείρημα υπέρ της Ορθοδοξίας ή υπέρ της Αριστεράς; Κι αν ο μεγαλύτερος δικτάτορας του εικοστού αιώνα ήταν πράγματι (κρυφός) χριστιανός, τόσο το χειρότερο για την αριστεροσύνη του, για τη χριστιανικότητά του – και για την ανθρώπινη και πολιτική του αξιοπρέπεια. Για κάθε νοήμονα άνθρωπο, ο οποίος αντιτίθεται στη χριστιανική σωτηριολογία, αλλά και στη σταλινική αντίληψη της αριστεράς, είναι ξεκάθαρο: μακριά κι αλάργα κι από τους δύο – ακόμα περισσότερο όταν προτείνονται ως …πακέτο.

Το κομμάτι της παρέμβασης του Κ. Ζουράρι κλείνει ως εξής, προφανώς με σχόλιο του Φ. Οικονομίδη: Αλλά βέβαια το αριστερό πρόταγμα είχε μια μεγάλη διαφορά με τον Χριστιανισμό καθώς πρόβαλε ένα κοινωνικό σύστημα και έναν τρόπο ζωής για τον γήινο κόσμο, ενώ η χριστιανική θρησκεία πρόβαλλε κυρίως μια προετοιμασία για την μεταθάνατον ζωή και την αθανασία της ψυχής. Η παρατήρηση αυτή, παρόλο που δεν είναι απολύτως ακριβής (ως προς την αθανασία της ψυχής: ο χριστιανισμός πρεσβεύει την ανάσταση των ψυχών και των σωμάτων, κατά την Εβραϊκή παράδοση των Φαρισαίων) ανατρέπει άρδην την επιχειρηματολογία που προηγήθηκε.

Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνει ο κοινωνικός αναλυτής Γ. Καραμπελιάς, ο οποίος παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για την αριστερά του παρελθόντος (τη σίγουρη ότι θα αλλάξει τον κόσμο) και του παρόντος (όπου γίνονται αποδεκτές η αβεβαιότητα και η δυνητικότητα, καθώς και η συγκεκριμενοποίηση του εφικτού και του μερικού ονείρου).

Η ανάλυση του Γ. Καραμπελιά δεν ασχολείται καθόλου με το χριστιανισμό, αντίθετα σκιαγραφεί με σαφήνεια το περίγραμμα του νέου αριστερού οράματος: η παγκόσμια οικονομία και κοινωνία δεν θα συγκροτηθεί μέσα από την απεριόριστη επέκταση των πολυεθνικών, αλλά μέσα από τη συγκρότηση σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο μορφών οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης που θα ανταποκρίνονται στα μεγέθη και τις δυνατότητες των ίδιων των ανθρώπων σε αυτές.

Όπως πάντα, η ανάλυση του Γ. Καραμπελιά είναι ενδιαφέρουσα και πυροδοτεί τη σκέψη και την αναζήτηση. Εκεί που τα χαλάει (όπως πάντα…) είναι όταν επιχειρεί να διατυπώσει συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις – το άρθρο τελειώνει ως εξής: Ο Καραμπελιάς πιστεύει ότι για την Ελλάδα του σήμερα και του αύριο η μόνη αυθεντική διέξοδος είναι «η δημιουργία μιας Βαλκανικής Κοινοπολιτείας» στο πλαίσιο μιας Ευρώπης ισόρροπης και όχι μοχλού της παγκοσμιοποίησης των πολυεθνικών. Επιστρέφοντας έτσι στο ξεχασμένο όνειρο του Ρήγα Φεραίου και των σοσιαλιστών του Α’ παγκοσμίου Πολέμου.

Για κάποιον που βλέπει σήμερα τέτοια όνειρα ταιριάζει γάντι η παροιμιώδης ποντιακή έκφραση: όταν ελέπηνες ατό το όνειρο, ο κώλοσ’ προς τα πού ετέρηνε; (όταν έβλεπες αυτό το όνειρο, ο κώλος σου προς τα πού κοίταζε;) Ο Γ. Καραμπελιάς αντιμετωπίζει τον φυσικό πολιτικό, πολιτισμικό, οικονομικό χώρο της Ελλάδας, τη Δύση, ως σύγχρονος…γενίτσαρος – και ως αποτέλεσμα έχουμε τέτοιες προτάσεις, οι οποίες όσο γρηγορότερα ξεχαστούν, τόσο το καλύτερο.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005 | 4 σχόλια
Το τείχος του αίσχους








Στο δήμο Θερμαϊκού υψώνεται ένα βάναυσο, απαράδεκτο και προκλητικό «Τείχος του Αίσχους». Το αντίκρισα για πρώτη φορά όταν ήρθα για μόνιμη εγκατάσταση στην Περαία, πριν τέσσερα χρόνια ακριβώς. Έκτοτε παραμένει στη θέση του, αποτελώντας αισθητική και πολιτισμική ύβρη προς το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Οι φωτογραφίες είναι χθεσινές (7/9/2005).

Το τρισάθλιο συρματόπλεγμα διακόπτει από δύο πλευρές την φυσική συνέχεια του αιγιαλού. Όσοι περιπατητές ή ποδηλάτες θέλουν να συνεχίσουν προς Αγία Τριάδα είναι υποχρεωμένοι να κάνουν μια μεγάλη και άκρως επικίνδυνη παράκαμψη, από την οδό (ο Θεός να την κάνει!) Θεσσαλονίκης – Νέας Μηχανιώνας. Το ίδιο όσοι ξεκινούν από Αγία Τριάδα και θα ήθελαν να περπατήσουν ως τους νέους Επιβάτες ή την Περαία.

Το διπλό αυτό «Τείχος του Αίσχους» εκτείνεται αρκετά μέτρα μέσα στη θάλασσα, ώστε να μη μπορεί κανένας να το παρακάμψει ούτε το καλοκαίρι, βρέχοντας τα πόδια του στο νερό. «Αξιοποιείται» ως ιδιωτική θερινή πλαζ και επιπλέον διαθέτει ξύλινες ράμπες και κάποιες εγκαταστάσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες. Πέρυσι ονομαζόταν «TAJ MAHAL», φέτος σκέτη πλαζ του ΕΟΤ, γιατί δεν το νοίκιασε κανείς.

Η ελεύθερη πρόσβαση στον αιγιαλό είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Πέραν αυτού, το συρματόπλεγμα υποβαθμίζει τραγικά την αισθητική του τοπίου, την ποιότητα ζωής των κατοίκων, αλλά και την ίδια την ήπια οικονομική – τουριστική εκμετάλλευση της περιφραγμένης έκτασης.

Αν επικαλεστεί κάποιος ότι φιλοξενούνται εκεί άτομα με ειδικές ανάγκες, ακόμα και τότε θα έπρεπε να υπάρχει ένα μονοπάτι (όχι δρόμος για αυτοκίνητα) για τους πεζούς και τους ποδηλάτες, κοντά στη θάλασσα, όπως γίνεται λίγο πιο κει, στις εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ Αγίας Τριάδας ή στις θερινές κατοικίες των αξιωματικών.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005 | 0 σχόλια
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ μ.Χ. ΑΙΩΝΑ
Τον Σεπτέμβριο του 2006, κατά τη διάρκεια των εργασιών διανοίξεως της υποθαλάσσιας αρτηρίας στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε θαμμένο ένα κιβώτιο γεμάτο περγαμηνές με κείμενα της ελληνιστικής περιόδου, σε άριστη κατάσταση. Σας παρουσιάζω κατ’ αποκλειστικότητα στο ιστολόγιο «Τα μυστικά του Κόλπου» ένα εξ αυτών, που αφορά τα δημοτικά πράγματα κάποιου αρχαίου Δήμου της περιοχής, ο οποίος όμως δεν έχει προς το παρόν προσδιοριστεί. Άγνωστο επίσης παραμένει το όνομα του αρχαίου συγγραφέα.

Υετού μεν μαινομένου, διαχειρήσεως ομβρίων υδάτων εν τη πόλει μη ούσης, των οικιών δε κατακλυζομένων, – ενθυμού, τις επί οκτώ συν οκτώ, τουτέστιν εξκαίδεκα έτη άρχει τω δήμω!

(Σαν βρέχει ο ουρανός και πλημμυρίζουν τα σπίτια επειδή δεν υπάρχει σύστημα διαχείρισης ομβρίων υδάτων στην πόλη, θυμήσου ποιος διευθύνει το Δήμο επί οχτώ συν οχτώ ίσον δεκαέξι χρόνια!)

Προς εκάστην οικίαν της αναρροφητικής αμάξης συχνάκις προσερχομένης, ίνα τα λύματα απάγει, ό συ μεν, ω πολίτα, πάνυ δαπανηρόν θεωρείς, κεντρικής αποχετεύσεως εν τη πόλει μη ούσης, άχρι τήσδε της ημέρας, επί τούτοις δε και της οσφρήσεως αηδώς εχούσης – ενθυμού τις γαρ ο της πόλεως ηγέτης επί οκτώ και οκτώ, εξκαίδεκα έτη!

(Κάθε τρεις και λίγο που έρχεται το βυτίο να πάρει τα οικιακά λύματα, επειδή δεν υπάρχει κεντρική αποχέτευση στην πόλη, μέχρι σήμερα, και συ, πολίτη, το βρίσκεις αυτό μεγάλη δαπάνη [και εκτός αυτού βρομοκοπάει ο τόπος] – θυμήσου ποιος είναι ο ηγέτης της πόλης επί οχτώ συν οχτώ ίσον δεκαέξι χρόνια!)

Οσάκις περιπατών ανά τας οδούς και αγανακτών, κρασπέδων δια τους πεζούς γαρ μη υπαρχόντων – ενθυμού τις ο αιρούμενος πρώτος της πόλεως ανήρ δι οκταετίαν και δευτέραν οκταετίαν, ήγουν εξκαιδεκαετίαν όλην!

(Κάθε φορά που περπατάς στους δρόμους και αγανακτείς γιατί δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, θυμήσου ποιος είναι αυτός που εκλέγεται για οχτώ συν οχτώ, σύνολο δεκαέξι χρόνια!)

Αθρόα δε απορρίμματα θεώμενος εν ταις οδοίς και εν τοις οικοπέδοις, ου μην αλλά και παρά θιν’ αλός χύδην κείμενα – ενθυμού τις ο νόμω υπεύθυνος προβλεπτής περί αυτών, ός περί άλλων τυρβάζει, επί πρώτης και δευτέρας και τρίτης και τετάρτης τετραετίας, ήτοι χρόνους εξκαίδεκα συναπτούς!

(Σαν βλέπεις το ατελείωτο σκουπιδαριό χύμα στους δρόμους και στα άχτιστα οικόπεδα, αλλά και στην ακρογιαλιά, θυμήσου ποιος είναι ταγμένος από το νόμο να φροντίζει γι’ αυτά, ο οποίος όμως με άλλα ασχολείται, κατά την πρώτη και τη δεύτερη και την τρίτη και την τέταρτη τετραετία, δηλαδή δεκαέξι χρόνους δεμένους!)

Ει τα έως του νυν λεχθέντα ικανά μη εισί, όρα και τάδε’

(Κι αν δε βρίσκεις αρκετά όσα ειπώθηκαν ως τώρα, δες και τούτα:)

Παίδες και νεανίες και κόραι παιδικαίς χαραίς ου χρώνται, γονείς δε οβολούς πλείστους τοις ιδιωτικοίς παιδοτόποις, παιδευτηρίοις και γυμναστηρίοις διδόναι βιάζονται.

(Τα παιδιά δεν έχουν παιδικές χαρές και οι γονείς αναγκάζονται να
πληρώνουν ένα σωρό λεφτά σε ιδιωτικούς παιδότοπους, εκπαιδευτήρια και
χώρους άθλησης)

Πολιτισμού χώρον ουδέναν ο Δήμος ημών, ουχ ευτελή αλλά κόσμιον, κέκτηται

(Ο Δήμος μας δεν διαθέτει ούτε έναν χώρο πολιτισμού της προκοπής)

Πλείσται οδοί και ρύμαι σκοτειναί και ερεβώδεις τοις νυξί παραμένουσι, πλημμελούς φωτισμού ένεκα

(Λόγω πλημμελούς φωτισμού, πολλοί δρόμοι μένουν τις νύχτες σκοτεινοί)

Παγία δε τριάς χαρακτήρων τα εκτελεσθέντα των έργων κοσμεί’ βραδύτης, ακαλαισθησία, κακοτεχνία

(Κι όσα έργα έχουν εκτελεστεί ως τώρα, τα χαρακτηρίζει η εξής μόνιμη
τριάδα: καθυστέρηση, φτωχή αισθητική, κακοτεχνία)

Πλείστοι κάτοχοι κάρων τε και αρμάτων, παρανόμως σταθμεύουσιν, απανταχού. Αυτοί μεν τέρπονται ασυναισθήτως εν τοις καπηλίοις, ουδείς δε των αρμοδίων επιλαμβάνεται τούτου, της πόλεως όψιν οχληράν λαμβανούσης

(Πολλοί ιδιοκτήτες αυτοκινήτων παρκάρουν παράνομα, όπου λάχει. Κι ενώ
αυτοί τρώνε και πίνουν στις καφετέριες και τις ταβέρνες, ουδείς αρμόδιος
ασχολείται και η πόλη παίρνει εφιαλτική όψη)

Πρεσβύτες τε και γραίαι και παίδες και νεογνών μητέραι και μειονεκτούντες τινες, ου φιλίαν αλλ’ εχθράν την ίδιαν πόλιν αισθάνονται, ανασφαλώς λίαν βαδίζοντες εν ταις οδοίς αυτής

(Γέροντες και γερόντισσες και παιδιά μητέρες με βρέφη και άτομα με ειδικές ανάγκες, δεν αισθάνονται φιλική αλλά εχθρική την πόλη τους, καθώς βαδίζουν στους δρόμους της με μεγάλη ανασφάλεια)

Των μαθητών μεν εις τα σχολεία τε και γυμναστήρια προσερχομένων καταφανές το αδιαχώρητον εστι, πλείστων όντων, προβλέψεως και δράσεως ικανής εγκαίρως μη γενομένης

(Είναι προφανής η έλλειψη χώρων στα σχολεία και στους χώρους άθλησης, γιατί ενώ ο αριθμός των μαθητών είναι μεγάλος, κανένας δεν προέβλεψε και δεν αντιμετώπισε αποτελεσματικά το πρόβλημα)

Άλσος τι ιλαρόν, εις ό οι πολίται προς αναψυχήν έρχονται, ουκ έστιν εν τω Δήμω ημών

(Δεν υπάρχει στο Δήμο μας ένα πάρκο της προκοπής, για να πηγαίνουν οι κάτοικοι)

Ιατρεία μεν και ιατροί και θεραπευταί ολίγιστοι, αι ανάγκαι πολλαί, φροντίς δε ουσιώδης, ουδεμία

(Ενώ οι ανάγκες για υπηρεσίες υγείας είναι μεγάλες, οι υπάρχουσες υποδομές και το προσωπικό είναι ανεπαρκή, ενώ δεν υπάρχει κανένας σοβαρός σχεδιασμός)

Ο των κεκοιμημένων περίβολος αλγηδόνος αυχμηράς αιτία εστί δια το συνωστίζεσθαι και το του χώρου ακαλαίσθητον

(Η κατάσταση του νεκροταφείου προξενεί μεγάλη στεναχώρια, έτσι που είναι ακαλαίσθητο και σε ανεπαρκέστατο χώρο)

Διαρρήκται και άλλοι τας οικίας ακόπως λυμαίνονται, ουδενός μεριμνούντος καταλλήλου οργανώσεως πέρι και ικανής της φρουράς καταστησομένης

(Οι διαρρήκτες και οι λοιποί ανοίγουν εύκολα τα σπίτια, αλλά δεν υπάρχει μέριμνα για κατάλληλη οργάνωση και επαρκή στελέχωση της αστυνομικής δύναμης στην περιοχή)

Των εργολάβων ανεγειρόντων τας οικοδομάς εν παρανομία κραυγαλέα, μη τηρουμένων δε υπ’ αυτών των νόμων και υποχρεώσεων προς τε τους περιοίκους και αυτήν ταύτην την πόλιν, ουδείς επιλαμβάνεται

(Οι εργολάβοι χτίζουν μέσα σε κραυγαλέες παρανομίες, χωρίς να τηρούν τις υποχρεώσεις τους προς τους γείτονες και την πόλη, αλλά ουδείς ασχολείται με το θέμα)

Πόλις τε και κώμαι του Δήμου ανάρχως και ακαλαισθήτως επεκτείνονται, του μεν περιβάλλοντος ες αεί καταστρεφομένου, μηδενός δε κηδομένου του μέλλοντος των τέκνων

(Η πόλη και τα χωριά του Δήμου επεκτείνονται άναρχα και ακαλαίσθητα, το περιβάλλον καταστρέφεται δια παντός, και κανενός δεν ιδρώνει το αυτί για το μέλλον των παιδιών μας)

Άγος οχληρόν, η εν Τριάδι Αγία, της ακτής βάναυσος τε και βαρβαρική περίφραξις, κέρδους ένεκεν. Των νόμων μεν καταπατουμένων, του περιβάλλοντος υβριζομένου, των οδοιπόρων αγανακτούντων, Δήμος δε, ως μη όφειλε, καθεύδει

(Μέγα σκάνδαλο αποτελεί η άθλια και απαράδεκτη περίφραξη της ακτής στην Αγία Τριάδα, για λόγους εκμετάλλευσης. Ενώ οι νόμοι καταπατούνται, το περιβάλλον καταστρέφεται και οι πεζοπόροι αγανακτούν, ο Δήμος δεν ασχολείται, αν και θα έπρεπε)

Δήλον τοις φρονίμοις έστι τούτο, ότι η του Θερμαϊκού κόλπου αφόρητος ρύπανσις ποιεί τα ύδατα ακατάλληλα και την κολύμβησιν επικίνδυνον. Φροντίδος και σπουδής ουδεμίας καταγραφομένης, ο Δήμος ημών τας ακτάς κηρύττει, αξίας δήθεν κυανάς σημαίας λαμβάνειν. Η Ευρωπαϊκή Αμφικτυονία δε, μακάριος, ανίκανος και αδιάφορος ούσα, τας σημαίας ανελλιπώς απονέμει, την ακηδίαν μεν επιβραβεύουσα, του προβλήματος δε παραμένοντος και των πολιτών οικτρώς εξαπατουμένων

(Για τους γνωστικούς είναι ξεκάθαρο: η ρύπανση του Θερμαϊκού παραμένει τερατώδης και τα νερά είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα για τους λουομένους. Παρ’ όλα αυτά, χωρίς να παρουσιάζει κάποια σχετική φροντίδα και δράση, ο Δήμος ισχυρίζεται ότι οι ακτές αξίζουν, δήθεν, να βραβεύονται με «γαλάζιες σημαίες». Η Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε γιατί είναι αδιάφορη, είτε γιατί είναι απληροφόρητη και ανίκανη, απονέμει κάθε χρονιά τις εν λόγω σημαίες. Επιβραβεύει έτσι την αφροντισιά, οι πολίτες εξαπατούνται αγρίως και το πρόβλημα παραμένει)

Ούτως εχόντων των πραγμάτων – ενθυμού τις επί εξκαίδεκα όλους
ενιαυτούς λύσεις μεν αφειδώς υπισχνείται, σκόπει δε τι, εν τη αληθεία, τω Δήμω εποίησεν.

(Επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, θυμήσου ποιος υπόσχεται πλουσιοπάροχα λύσεις εδώ και δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, και αξιολόγησε τι έχει κάνει, στην πραγματικότητα, για τον Δήμο)

Ενθυμού, των εκλογών δε πάλιν επερχομένων στήθι λέγων’ χαίρε, ω δήμαρχε! Ευχαριστίας λαβών θερμάς, άπελθε το νυν εις τα ίδια, αναπαύσεως χάριν, υγείαν τε και όλβον τους θεούς δούναι σοι ημών ευχομένων! Σώφρονες μεν όντες, τόλμης δε ουχ υπολειπόμενοι, οψόμεθα τίνα εξ ημών εκλέξομεν ίνα τον Δήμον ευπρεπή καταστήσει, άμα τε και θελκτικόν ου μόνον τοις κατοίκοις – αλλά και τοις παρεπιδημούσι και τοις προσερχομένοις. Χρησμός γαρ μέγας παλαιόθεν ημίν σημαίνει’ άξιον το ελθείν, άξιον το ενταύθα ζην. Νυνί δε πληρώσεως προφητείας τήσδε ο χρόνος κατέστη

(Θυμήσου, κι επειδή έρχονται και πάλι εκλογές, πες με αποφασιστικότητα: "Χαίρε, Δήμαρχε! Με τις θερμές ευχαριστίες μας, είναι ώρα να πας σπίτι σου για να ξεκουραστείς, κι εμείς θα ευχόμαστε στο Θεό να σου χαρίζει υγεία και ευτυχία! Όσο για εμάς, μυαλωμένοι όπως είμαστε, αλλά και χωρίς να μας λείπει η τόλμη, θα σκεφτούμε ποιόν θα εκλέξουμε για να κάνει το Δήμο μας ευπρεπή και θελκτικό για τους κατοίκους, τους παραθεριστές, αλλά και για τους επισκέπτες. Γιατί μας βρίσκεται από παλιά ένας μεγάλος χρησμός: «αξίζει να ‘ρθείς, αξίζει να ζεις!». Επιτέλους, ήρθε ο καιρός να εκπληρωθεί η εν λόγω προφητεία")._

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005 | 2 σχόλια
Ο πολιτισμός των σκουπιδιών
Το απόγευμα της Κυριακής (3 Απριλίου) βγήκα για το συνηθισμένο μου περπάτημα «παρά θιν’ αλός», από το μώλο της Περαίας μέχρι το «τείχος του Αίσχους» της Αγίας Τριάδας, δηλαδή το τρισάθλιο συρματόπλεγμα που βιάζει κάθε έννοια νομιμότητας και κόβει το δρόμο (και τη διάθεση) στους περιπατητές και τους ποδηλάτες. Ο ήλιος λαμπρός, η θάλασσα γαλανή, τα τραπεζάκια γεμάτα κόσμο που έτρωγε και έπινε… Πως λέει το σύνθημα; «Δήμος Θερμαϊκού – Τόπος για να ζεις!». Μόνο που πρέπει να συμπληρωθεί σωστά: «…τόπος για να ζεις, μέσα στο σκουπίδι!».

Δεν ξέρω τι γίνεται στην Αγία Τριάδα, έχω καιρό να περάσω πέρα από το «τείχος του Αίσχους». Αλλά η παραλία της Περαίας και των Νέων Επιβατών είναι κυριολεκτικά πηγμένη στα σκουπίδια – κάθε είδους. Οι επισκέπτες, μέσα στην απελπισία τους, μπορεί να δέχονται να καθίσουν και να φάνε ή να πιούν τον καφέ τους πλάι στο σκουπιδομάνι – κακώς. Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: Είναι αδιανόητο, είναι απαράδεκτο, είναι προσβλητικό το θέαμα που παρουσιάζει η ακρογιαλιά μας τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες.

Το πρώτο, το σοβαρότερο, το καθοριστικό καθήκον μιας Δημοτικής Αρχής είναι να μαζεύει αποτελεσματικά τα σκουπίδια και να κρατάει τους κοινόχρηστους χώρους καθαρούς. Αν το κάνει αυτό επαρκώς, εντάξει, μπορεί να προχωρήσει και να φτιάξει χίλια ακόμα θαυμαστά πράγματα. Αν, όμως, ο Δήμος βρωμοκοπάει κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έχει το δικαίωμα να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ, ούτε έναν εργαζόμενο για οτιδήποτε άλλο.

Στην περίπτωσή μας, ας μην τολμήσει κανείς να διατυπώσει το επιχείρημα ότι η παραλία θα καθαριστεί ενόψει της τουριστικής περιόδου, γιατί εκτός από την αισθητική μας θα προσβάλλει και τη νοημοσύνη μας. Εμείς που επιλέξαμε αυτόν τον τόπο για μόνιμη κατοικία πληρώνουμε υποχρεωτικά (μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ) τα δημοτικά τέλη, τα οποία ο Δήμος οφείλει να μας τα ανταποδίδει ως υπηρεσίες. Προς το παρόν πληρώνουμε για να μην έχουμε δίκτυο αποχέτευσης. Για να μην έχουμε παιδικές χαρές. Για να μην έχουμε πλατείες και χώρους πράσινου. Για να μην έχουμε πεζοδρόμια, ούτε επαρκή φωτισμό των δρόμων. Για να αντιμετωπίζουμε οξύτατο πρόβλημα σχολικής στέγης (εκτός αν είμαστε ευχαριστημένοι να κάνουν τα παιδιά μας μάθημα σε τμήματα των 30 μαθητών). Πληρώνουμε για να πνιγόμαστε στη λάσπη ή τη σκόνη (αναλόγως του καιρού…). Πληρώνουμε για να απορούμε αν έχει ακούσει κανένας τοπικός άρχοντας τις λέξεις «πολιτισμός», «πολιτιστικό κέντρο», «μουσείο», «χώροι αθλητισμού», «προστασία του περιβάλλοντος», «κυκλοφοριακές παρεμβάσεις», «σεβασμός του περιπατητή και του ποδηλάτη» κλπ, κλπ… Πληρώνουμε για να βλέπουμε την μοναδική προίκα αυτού του τόπου, την ακροθαλασσιά, πνιγμένη στο σκουπίδι…
Ως εδώ και μη παρέκει! Δεν ζητώ κάτι το ακατόρθωτο, το πανάκριβο, το πολύπλοκο. Θέλω την παραλία καθαρή, δώδεκα μήνες το χρόνο. Να απαλλαχτεί η αμμουδιά από τους παντοειδείς ρύπους, να καθαριστούν τα άχτιστα οικόπεδα από τα σκουπίδια, να υπάρξει, επιτέλους, στοιχειώδης φροντίδα και πολιτισμός.

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Πολιτιστικού και Οικολογικού Συλλόγου Περαίας, ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ. Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση (αρχές Ιουνίου;) συνάντησα τυχαία τον Δήμαρχο, ο οποίος παραπονέθηκε οτι "τον αδίκησα" με το κείμενό μου. Τώρα που πέρασε το καλοκαίρι και εξακολουθούμε να βλέπουμε την ακρογιαλιά γεμάτη σκουπίδια (όπως πάντα), αναρωτιέμαι ποιός αδικεί ποιόν... Θα επανέλθουμε.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005 | 0 σχόλια
Είναι τα πεζοδρόμια απαραίτητα;









Παρακαλώ, μη θεωρήσετε την ερώτηση περιττή, γιατί στο Δήμο Θερμαϊκού η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Όπως φαίνεται (εντελώς δειγματοληπτικά) στις φωτογραφίες από τις οδούς Μηδείας, Αμπελοκήπων, Ιωνίας, Φιλελλήνων και Ανθέων (Κυριακή 15/5/2005) – κυρίως όμως όπως διαπιστώνει κάθε κάτοικος της Περαίας – ουσιαστικά δεν υπάρχουν πεζοδρόμια στην πόλη μας! Μια και μοναδική εξαίρεση, η οδός Αμπελοκήπων (της οποίας η πλακόστρωση έχει ήδη αρχίσει να καταστρέφεται, λόγω κακοτεχνιών).

Αλλού οι ιδιοκτήτες χτίζουν μέχρι μέσα στο δρόμο. Αλλού οι θέσεις στάθμευσης των αυτοκινήτων εννοούνται από τους εργολάβους ως «τμήμα του οικοπέδου + όλο το πεζοδρόμιο». Αλλού λείπει το πλακόστρωτο και η λωρίδα θυμίζει άγρια φύση. Αλλού τα σκουπίδια φράζουν το πέρασμα. Αλλού το πεζοδρόμιο είναι πλατύ και χορταστικό, οπότε ο δαιμόνιος Έλληνας το χρησιμοποιεί για να παρκάρει εκεί πάνω το αυτοκίνητο!

Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν μπορεί κανείς να περπατήσει με ασφάλεια στους δρόμους της Περαίας, ειδικά οι μητέρες με παιδικά καροτσάκια ή μικρά παιδιά, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Οι δρόμοι μας θυμίζουν πολλές φορές ζούγκλα (και μάλιστα ιδιαίτερα βρώμικη). Αυτός που επινόησε το σύνθημα «Θερμαϊκός, τόπος για να ζεις» πρέπει να είχε υψηλή αίσθηση του μαύρου χιούμορ…

Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος; Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι υπεύθυνη η Μητρόπολη Κασσανδρείας, ούτε το Λιμενικό Σώμα, ούτε ο Στρατός, ούτε οι Κινέζοι μικροπωλητές, ούτε ο σύνδεσμος των βατραχανθρώπων. Μήπως ο Δήμος Θερμαϊκού πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι υφίσταται ως θεσμός για να αντιμετωπίζει πρωτίστως τέτοιου είδους προβλήματα - και να αναλάβει κάποτε τις ευθύνες του;

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Πολιτιστικού και Οικολογικού Συλλόγου Περαίας, ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005 | 4 σχόλια
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005
Φόρος τιμής στις "γαλάζιες σημαίες" του Δήμου Θερμαϊκού








Πρώτη Αυγούστου 2005. Η παραλία γεμάτη λουομένους (ας μην πούμε καλύτερα με τι ακριβώς λούονται…)

Σε όλο το μήκος της ακτής, από την Περαία ως τους Νέους Επιβάτες, υπάρχουν δεκάδες ανοιχτά "αυλάκια" γεμάτα μαύρα νερά και σκουπίδια, που καταλήγουν στη θάλασσα (ΦΩΤΟ 1, 5)

Ανοιχτός οχετός –σκουπιδότοπος χύνεται στη θάλασσα πλάι στην «ΑΚΡΗ» (ΦΩΤΟ 2,3,4). Λίγα μέτρα πιο πέρα ανύποπτοι κολυμβητές απολαμβάνουν τη ...δροσιά των νερών. Παρέκει ανεμίζει υπερήφανη η Γαλάζια Σημαία, για την οποία πρόσφατα μάθαμε οτι κυματίζει παρανόμως, γιατί η αρμόδια αρχή έχει αφαιρέσει τον τίτλο!

Από δίπλα οι πάσης προελεύσεως λουόμενοι, παρέα με άφθονα (συμπαθέστατα κατά τα άλλα) κοπρόσκυλα, πάντοτε ανάμεσα σε μεγάλη ποικιλία από σκουπίδια (τα σκουπίδια είναι το σήμα κατατεθέν του Δήμου μας), απολαμβάνουν τα μπάνια τους.

Υπάρχει Δήμος που φροντίζει για την καθαριότητα των ακτών; Ναι, αμέ! Και το υπερ -διαφημίζει κιόλας! Αλλά, όποιος έχει μάτια, βλέπει…

Για το ρεζιλίκι με τις «γαλάζιες σημαίες», τη ρύπανση του κόλπου και την δήθεν καταλληλότητα των νερών, θα επανέλθουμε.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005 | 3 σχόλια
Δίφορος καρπός
Κάθε τι θέλει το χρόνο του για να ωριμάσει. Πολλές φορές ο χρόνος μας ξεγελά και αντί για την απόλαυση του ώριμου μας μένει η ένδεια της απουσίας. Έτσι και με τον «Επιτάφιο» των Ρίτσου – Θεοδωράκη. Ολόκληρες δεκαετίες το ήξερα και το άκουγα, ωστόσο κάτι έλειπε, κάτι εμπόδιζε την επαφή.

Ώσπου τυχαία, στο αυτοκίνητο ενός φίλου, άκουσα για πρώτη φορά τον «Επιτάφιο», κατά Σταύρο Ξαρχάκο. Το «τυχαία» είναι κυριολεκτικό. Πέρασαν πολλοί μήνες από τότε και δεν άκουσα ποτέ ένα τραγούδι του έργου αυτού από το ραδιόφωνο, δεν είδα κάτι στην τηλεόραση, ούτε έτυχε να διαβάσω κάτι σχετικό στον ημερήσιο τύπο. Μια, μοναδική, εξαίρεση: Ο μακαρίτης πια Πάνος Γεραμάνης έπαιξε όλο το έργο στην εκπομπή του, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, όταν συνέβη το ατύχημα με τους νεκρούς μαθητές στο «πέταλο του Μαλιακού».

Παρεμβαίνω, λοιπόν, στην θέληση της Τύχης για χάρη σας και ανταποδίδω το αντίδωρο: Εγεννήθη ημίν το πρώτο αυθεντικό αριστούργημα του ελληνικού τραγουδιού στον 21ο αιώνα! Μη στερήσετε τον εαυτό σας από την μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία της ακρόασης αυτού του έργου.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος, άξιος συμμέτοχος της Αγίας Τριάδας του ελληνικού τραγουδιού, που βλάστησε από τη σπορά του Μάρκου και του Τσιτσάνη και τη μεγάλη λαϊκή παράδοση των Ελλήνων, παίρνει το έργο του Πατρός – Μίκη και το αναπλάθει με έμπνευση και τόλμη: Προσθέτει στη φόρμα του τραγουδιού την ανάπτυξη της συμφωνικής μουσικής και δημιουργεί ένα υβρίδιο λαϊκής τέχνης, στο υψηλότερο επίπεδο. Έχει στη διάθεσή του μια έξοχη λαϊκή ορχήστρα, την ΚΟΕΜ – και μια μοναδική φωνή, τη Μαρία Σουλτάτου.

Οι στίχοι του Ρίτσου είναι γνωστοί – εκείνο που ξαφνιάζει είναι το πόσο ζωντανοί, πόσο φρέσκοι ακούγονται σήμερα. Η φτηνή υπεροψία της μετανεωτερικής κουλτούρας που κυριάρχησε και στον τόπο μας, μας έκανε να φαντασιωνόμαστε ότι ζούμε σε κάποιον άλλο κόσμο, έξυπνο και γυαλιστερό. Τώρα που ο κόσμος επώδυνα αποδείχνεται διαχρονικά ίδιος και χειρότερος για τον πάσχοντα άνθρωπο – τώρα το κορυφαίο αυτό έργο της ελληνικής ποίησης ξαναβρίσκει τον Λόγο του. Ελπίζω ότι διαθέτουμε πλέον την απαραίτητη παίδευση ώστε να αγνοούμε ευγενικά τις όποιες πολιτικές του αφέλειες (ουδείς αναμάρτητος!) και να γευόμαστε την απαράμιλλη ποιητική του αξία.

Ο «Επιτάφιος» κατά Σταύρο Ξαρχάκο αποτελεί έργο – σταθμό για την ελληνική μουσική, για το ελληνικό τραγούδι. Φοβάμαι μόνο, μήπως πρόκειται για τον τελευταίο σταθμό μιας λαμπρής διαδρομής και όχι έναν ενδιάμεσο - προς το μέλλον. Αν η έκπληξη, η ρήξη, η τομή προέρχονται από τον ώριμο πλέον Ξαρχάκο, το ανήσυχο ερώτημα είναι με τι στην ευχή ασχολούνται οι σημερινοί εικοσάρηδες – τριαντάρηδες. Όταν ο Σταύρος ήταν πιτσιρικάς έγραφε την «άπονη ζωή», σε στίχους ενός άλλου Μεγάλου πιτσιρικά, αλλά είχαν ζωντανούς μπροστά τους, πραγματικές φυσικές δυνάμεις, τους Μίκη – Χατζιδάκι. Το κενό του σήμερα είναι κάτι παραπάνω από προφανές, είναι κραυγαλέο. Αλλά, το ζόρι βγάζει λάδι: οι δύσκολοι καιροί που έρχονται πιθανότατα θα έχουν μια παράπλευρη ωφέλεια, θα γεννήσουν νέους δημιουργούς στον πολιτισμό – αυτούς που θα κάνουν τη σπείρα της Ιστορίας να στρέψει και πάλι, ως την επόμενη φορά.

Στο μεταξύ ας ακούσουμε τη Μαρία Σουλτάτου να κατακτά επάξια με την ερμηνεία της τη δική της θέση ανάμεσα στις κορυφαίες φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Ας χαρούμε την θαυμάσια ορχήστρα με τους άψογους δεξιοτέχνες. Ας ανιχνεύσουμε πως ο Ξαρχάκος μεταπλάθει ένα παλιό αριστούργημα και το κάνει να διφορίζει και να πετάει καινούρια πράσινα φύλλα. Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να απαλλαγεί, έστω για λίγο, από τις άνοστες μεταμοντέρνες σούπες και τις λαϊκίστικες προχειροφτιαγμένες αηδίες που μας σερβίρουν. Ας κοπιάσουμε στο πλούσιο, αρχοντικό, γνήσια λαϊκό και ελληνικό τραπέζι που είμαστε προκαλεσμένοι. Όλοι χωράνε, η πολυκοσμία δεν σημαίνει στριμωξίδι, το πεδίο φανέρωσης είναι άπλετο – και ανθοστόλιστο.

Αντί επιλόγου, μια παρατήρηση: Ο «Επιτάφιος» κατά Ξαρχάκο είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που αξίζει τον κόπο να ενδώσουμε εν γνώσει μας στη ληστεία των δισκογραφικών εταιρειών – κι αυτό χάρις στο συνοδό ένθετο, που περιέχει, εκτός από τους στίχους του Ρίτσου, κείμενα των δύο συνθετών, του Γ. Κουμεντάκη και του Α. Χρυσοστομίδη, τα οποία βοηθούν σημαντικά στην κατανόηση του έργου.

* Δημοσιεύτηκε στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας Ο ΔΗΜΟΤΗΣ, που κυκλοφορεί στο Δήμο Θερμαϊκού

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005 | 0 σχόλια