ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005
Ο πολιτισμός των σκουπιδιών
Το απόγευμα της Κυριακής (3 Απριλίου) βγήκα για το συνηθισμένο μου περπάτημα «παρά θιν’ αλός», από το μώλο της Περαίας μέχρι το «τείχος του Αίσχους» της Αγίας Τριάδας, δηλαδή το τρισάθλιο συρματόπλεγμα που βιάζει κάθε έννοια νομιμότητας και κόβει το δρόμο (και τη διάθεση) στους περιπατητές και τους ποδηλάτες. Ο ήλιος λαμπρός, η θάλασσα γαλανή, τα τραπεζάκια γεμάτα κόσμο που έτρωγε και έπινε… Πως λέει το σύνθημα; «Δήμος Θερμαϊκού – Τόπος για να ζεις!». Μόνο που πρέπει να συμπληρωθεί σωστά: «…τόπος για να ζεις, μέσα στο σκουπίδι!».

Δεν ξέρω τι γίνεται στην Αγία Τριάδα, έχω καιρό να περάσω πέρα από το «τείχος του Αίσχους». Αλλά η παραλία της Περαίας και των Νέων Επιβατών είναι κυριολεκτικά πηγμένη στα σκουπίδια – κάθε είδους. Οι επισκέπτες, μέσα στην απελπισία τους, μπορεί να δέχονται να καθίσουν και να φάνε ή να πιούν τον καφέ τους πλάι στο σκουπιδομάνι – κακώς. Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: Είναι αδιανόητο, είναι απαράδεκτο, είναι προσβλητικό το θέαμα που παρουσιάζει η ακρογιαλιά μας τους χειμερινούς και τους ανοιξιάτικους μήνες.

Το πρώτο, το σοβαρότερο, το καθοριστικό καθήκον μιας Δημοτικής Αρχής είναι να μαζεύει αποτελεσματικά τα σκουπίδια και να κρατάει τους κοινόχρηστους χώρους καθαρούς. Αν το κάνει αυτό επαρκώς, εντάξει, μπορεί να προχωρήσει και να φτιάξει χίλια ακόμα θαυμαστά πράγματα. Αν, όμως, ο Δήμος βρωμοκοπάει κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν έχει το δικαίωμα να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ, ούτε έναν εργαζόμενο για οτιδήποτε άλλο.

Στην περίπτωσή μας, ας μην τολμήσει κανείς να διατυπώσει το επιχείρημα ότι η παραλία θα καθαριστεί ενόψει της τουριστικής περιόδου, γιατί εκτός από την αισθητική μας θα προσβάλλει και τη νοημοσύνη μας. Εμείς που επιλέξαμε αυτόν τον τόπο για μόνιμη κατοικία πληρώνουμε υποχρεωτικά (μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ) τα δημοτικά τέλη, τα οποία ο Δήμος οφείλει να μας τα ανταποδίδει ως υπηρεσίες. Προς το παρόν πληρώνουμε για να μην έχουμε δίκτυο αποχέτευσης. Για να μην έχουμε παιδικές χαρές. Για να μην έχουμε πλατείες και χώρους πράσινου. Για να μην έχουμε πεζοδρόμια, ούτε επαρκή φωτισμό των δρόμων. Για να αντιμετωπίζουμε οξύτατο πρόβλημα σχολικής στέγης (εκτός αν είμαστε ευχαριστημένοι να κάνουν τα παιδιά μας μάθημα σε τμήματα των 30 μαθητών). Πληρώνουμε για να πνιγόμαστε στη λάσπη ή τη σκόνη (αναλόγως του καιρού…). Πληρώνουμε για να απορούμε αν έχει ακούσει κανένας τοπικός άρχοντας τις λέξεις «πολιτισμός», «πολιτιστικό κέντρο», «μουσείο», «χώροι αθλητισμού», «προστασία του περιβάλλοντος», «κυκλοφοριακές παρεμβάσεις», «σεβασμός του περιπατητή και του ποδηλάτη» κλπ, κλπ… Πληρώνουμε για να βλέπουμε την μοναδική προίκα αυτού του τόπου, την ακροθαλασσιά, πνιγμένη στο σκουπίδι…
Ως εδώ και μη παρέκει! Δεν ζητώ κάτι το ακατόρθωτο, το πανάκριβο, το πολύπλοκο. Θέλω την παραλία καθαρή, δώδεκα μήνες το χρόνο. Να απαλλαχτεί η αμμουδιά από τους παντοειδείς ρύπους, να καθαριστούν τα άχτιστα οικόπεδα από τα σκουπίδια, να υπάρξει, επιτέλους, στοιχειώδης φροντίδα και πολιτισμός.

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Πολιτιστικού και Οικολογικού Συλλόγου Περαίας, ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ. Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση (αρχές Ιουνίου;) συνάντησα τυχαία τον Δήμαρχο, ο οποίος παραπονέθηκε οτι "τον αδίκησα" με το κείμενό μου. Τώρα που πέρασε το καλοκαίρι και εξακολουθούμε να βλέπουμε την ακρογιαλιά γεμάτη σκουπίδια (όπως πάντα), αναρωτιέμαι ποιός αδικεί ποιόν... Θα επανέλθουμε.
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005 |


0 Comments: