ι Τα μυστικά του Κόλπου
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005
Το ξενοδοχείο
Σε κάθε δίσκο του ο Διονύσης Σαββόπουλος έχει να δείξει τρία, τέσσερα ή και περισσότερα αριστουργηματικά κομμάτια. Στο ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ δεν είναι τόσα πολλά, αν εξαιρέσουμε κιόλας τα «παλιά» του Dylan και του Lucio Dalla. Υπάρχει, όμως, ένα τραγούδι (δηλαδή η μετάπλασή του στα ελληνικά) που είναι όλα τα λεφτά!

Πρόκειται για το Μια φορά σ’ αυτή τη ζήση, του David Byrne:

Και ξαφνικά ξυπνάς
- κι ανάβει ο καραγκιόζ- μπερντές
Και ξαφνικά ξυπνάς
- κι ακούγονται ακατάληπτες κουβέντες
Και ξαφνικά ξυπνάς
- ενώ σε φέρνουν με μια Μερσέντες
Και ξαφνικά ξυπνάς
- στην πισίνα – και σου βγαίνει
μία σύζυγος ξένη!
Και εξίστασαι, ειπείν σεαυτόν:
- Μα πως βρέθηκα εδώ;

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ’ το γκαζόν
Τρέχει ο καιρός, περνάει
- παφλασμός πολλών νερών.

Μέσα στο πένθιμο μωβ
- το χρυσάφι έχει καεί
κι ανάβει για μια στιγμή
- η σπηλιά με την πηγή.

Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- Που πηγαίνει από δω;
Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- Τι απέγινε τ’ όχημα;
Κι από μέσα μιλάει μια φωνή:
- που ειν’ το σπιτάκι μου; που ειν’ το παχνί;
Και μετά ξαναλέει η φωνή:
-Που είναι η γυναίκα μου, η αληθινή;

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ΄το γκαζόν
η Γαλανή φυσάει
- το αρχαίο της ακορντεόν.
Μια φορά σ’ αυτή τη ζήση
- ο βυθός να φωτίσει
έστω για μια στιγμή
- νάναι τζάμι και γυαλί!

Same as it ever was…
- ίδια όπως ήτανε
Same as it ever was…
- ή, όπως ανέκαθεν
Same as it ever was…
- νυν και αεί, θα πει
Same as it ever was…
- νυν και αεί θα πει.

Υδάτων η καταπόντησις
υδάτων και η πλοήγησις.
Πολλών υδάτων γέμει ο Ωκεανός.
Βάθυνε τον Ωκεανό σου!
Απλώσου!
Απλώσου!!
Απλώσου!!!

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ’ το μπετόν
τρέχει ο καιρός περνάει
- παφλασμός πολλών νερών.
Στη Γαλανή ξανά
- στα νερά τα φωτεινά
κάτω από ρόδες και σασμάν
- στη λαλέουσα παγάν.

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως κάτω απ΄ το μπετόν
η αμμουδιά κρατάει
- το αχανές των θαλασσών.
Στη Γαλανή ξανά
- στα νερά τα μακρινά
κάτω από ρόδες και σασμάν
- στη λαλέουσα παγάν.

Και ρωτάς τον καλό σου εαυτό:
- αυτό το σπίτι, τι να σημαίνει;
(και εξίστασαι…)
- Η λεωφόρος, που να πηγαίνει;
Και εξίστασαι, ειπείν σεαυτόν:
- βαδίζω σωστά; Βαδίζω στραβά;
Κι από μέσα η φωνή επαυξάνει:
- Θεέ μου, τι έχω κάνει!

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- κι όμως μια γλυκιάν αυγή
κάτι τον σταματάει
- παρελαύνει υπό την Γη
η πομπή των υδάτων
- των ζειδώρων ναμάτων
στέκει ο καιρός ορθός
- καταυγάζεται ο βυθός.

Τρέχει ο καιρός, περνάει
- απροσδόκητη αυγή
κάτι τον σταματάει
- η αρχαία πληγή
μες της πληγής το φως
- τα νομίσματα σκορπούν
και θησαυρίζει υπό την Γη
- η ζωοδόχος πηγή.

Same as it ever was…
- ίδια όπως ήτανε
Same as it ever was…
- ή, όπως ανέκαθεν
Same as it ever was…
- νυν και αεί, θα πει
Same as it ever was…
- νυν και αεί θα πει.


Οι στίχοι είναι άλφα, αλλά ίσως δε «μιλάνε» χωρίς τη μουσική τους. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η ερμηνεία των Σαββόπουλου - Αλκίνοου Ιωαννίδη εξαιρετική.

Ψάξε το στο δισκάδικο – ο Αφρικανός που πουλάει λαθραία CD αποκλείεται να το έχει. Αν μπορείς να το κατεβάσεις από το διαδίκτυο, μην αγνοήσεις το O χρόνος που μετράει (του Lucio Dalla) και το Γέρος για ροκ, νέος για θάνατο (του Ian Anderson). Τα υπόλοιπα, δε χάλασε ο κόσμος αν λείπουν.
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005 |


1 Comments:


  • At 12:07 π.μ., Blogger alombar42

    Εντάξει, θα το βρω και για να μην είμαι άδικος θα βρω και όλα όσα παρέλειψα.
    Μέχρι τότε όμως...

    Αν δε ντρέπεσαι
    να γυρίσεις πίσω
    έλα Ηπείρου κι Αχαρνών
    να σε γιουχαΐσω!