ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005
Κατέβηκε ο Πολύγυρος και γίνηκε λιμάνι...
…γιατί στο ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ, κάτω από ένα λαμπρό φεγγάρι, πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ η καλύτερη συναυλία του καλοκαιριού.

Αν ζούσε ο κυρ –Νίκος Καββαδίας δεν θα πίστευε στα μάτια του: χιλιάδες κόσμος , κάθε ηλικίας, τραγουδούσαν τους δικούς του στίχους, τους γραμμένους στα πέλαγα. Άγγιζαν, με τα δικά του λόγια, την αξεδίψαστη λαχτάρα του ταξιδιού, την απίστευτη σκληρότητά του, όταν αυτό γίνεται πράξη – και την αγιάτρευτη νοσταλγία του.

Μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ο Γιάννης Κούτρας, αυτός που πρωτοτραγούδησε στο ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ (και τους πρώτους δίσκους του Θ.Μ.) Φωνάρα! Δεν ξέρω γιατί έμεινε για είκοσι χρόνια στη σαλαμούρα, νάτος όμως και πάλι, ώριμος και καλύτερος από ποτέ.

Το κοινό τον υποδέχτηκε ζεστά, τον χειροκρότησε θερμά σε όλες τις ερμηνείες του (και στο ζεϊμπέκικο που χόρεψε επί σκηνής) και στο τέλος τον αποθέωσε αναγνωρίζοντας τη μοναδική τραγουδιστική του αξία. Ιδιαίτερη αναφορά θα έπρεπε να γίνει στην μπλουζίστικη ερμηνεία του όταν ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΕΝΑ (όταν το ακούσει η τραγουδίστρια που το έκανε σουξέ, θα πάθει σοκ).

Ο Χρήστος Θηβαίος και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας δεν ήταν έκπληξη, αυτούς τους ξέρουμε καλά. Όμως, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και δημιούργησαν μοναδικές στιγμές.

Ο Θηβαίος λεπτός, αεικίνητος, πολλές φορές τραγουδούσε χορεύοντας σα μανιακός, με ωριμότητα, αίσθημα και σπουδαία φωνή.

Ο Μαχαιρίτσας βαρύς, κατασταλαγμένος, άψογος ερμηνευτής, ανέλαβε τα πιο «δύσκολα» κομμάτια (όπως τον ΠΙΛΟΤΟ ΝΑΓΚΕΛ) και τα απέδωσε περίφημα.

Ο Γιάννης Κότσιρας ήταν ο αγαπημένος του κοινού – υποθέτω ότι πολλοί ήρθαν στη συναυλία εξαιτίας του. Δεν ήταν κακός, αλλά σε σύγκριση με τους άλλους τρεις ήταν λίγος σα φωνή, ανύπαρκτος σαν σκηνική παρουσία (στεκόταν μονίμως σαν αγγούρι) - και πήρε στο λαιμό του δυο από τα καλύτερα τραγούδια: το ΚΑΡΑΝΤΙ του Καββαδία και τη ΡΟΖΑ του Αλκαίου.

Ωστόσο, ο ερμηνευτής που έκλεψε την παράσταση ήταν ο ίδιος ο Θάνος Μικρούτσικος. Μόνος του στη σκηνή, κάθισε στο πιάνο και άρχισε να παίζει δεξιοτεχνικά ένα θέμα το οποίο σιγά σιγά επιβλήθηκε στο κοινό, έτσι που να μην ακούγεται ούτε ψίθυρος. Όλοι πηγαινοερχόντουσαν ανάμεσα στις τρυφερές μουσικές του φράσεις και στα χειμαρρώδη αντίστοιχά τους. Ώσπου ο Μ. άρχισε να τραγουδά τους 7 ΝΑΝΟΥΣ. Εισαγωγή και τραγούδι κράτησαν περίπου 15 λεπτά και όταν τελείωσαν, το ΘΕΑΤΡΟ ΓΗΣ είχε απογειωθεί.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ο Θ.Μ. ήταν ένας εφηβικός πενηντάρης ροκάς – όπως δεν μας έχουν συνηθίσει οι Έλληνες δημιουργοί (πλην Σαββόπουλου) Σηκωνόταν, διεύθυνε το κοινό, αγκάλιαζε τους τραγουδιστές, εξέπεμπε ενέργεια.

Φυσικά, όλα τα προγηγούμενα δεν θα είχαν την παραμικρή σημασία, αν δεν υπήρχε ο ήχος. Το έχουμε ξαναδεί, το περιμέναμε και το (τέως) υπουργός δεν μας διέψευσε. Οι μουσικές ήταν πειραγμένες, φρέσκιες (πχ ακούσαμε μια εκπληκτική «καινούρια» ΠΙΚΡΙΑ, από τον Χρήστο Θηβαίο), έχοντας ενσωματώσει ιδανικά στοιχεία από τη τζαζ, το μπλουζ, τη ροκ. Χωρίς μίμηση, με μια ώριμη και όμορφη σύζευξη με τους ελληνικούς ήχους. Το ένα θέμα διαδεχόταν το άλλο και για δυόμιση ώρες δεν δημιουργήθηκε η παραμικρή κοιλιά – ενώ υπήρξαν πολλές εξαίσιες στιγμές.

Το δεύτερο μέρος της συναυλίας περιείχε 4Χ3=12 τραγούδια και ήταν αντάξιο του πρώτου.

Άρχισε ο Χρήστος Θηβαίος, που παρουσίασε τραγούδια του Κώστα Τριπολίτη (ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ) και του Μάνου Ελευθερίου (Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ).

Ακολούθησε ο Γιάννης Κούτρας με το ΑΝΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ (στίχοι Μπέρτολ Μπέχτ) και το αγέραστο ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ (του Βόλφ Μπίρμαν). Το κοινό ανταποκρίθηκε με μοναδική θέρμη σε αυτά τα δυο «πολιτικά» τραγούδια – όπως και στο ΒΑΛΑΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΕΝΑ

Τρίτος στη σειρά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, τραγούδησε Αλκαίο (ΣΑΝ ΠΛΑΝΟΔΙΟ ΤΣΙΡΚΟ), Τριπολίτη (ΑΡΛΕΚΙΝ) και Ιωάννου (ΜΙΚΡΕΣ ΝΟΘΕΙΕΣ). Το ένα καλύτερο από το άλλο!

Τελευταίος ο σταρ Γιάννης Κότσιρας, που τραγούδησε (όπως μπόρεσε) την ΕΛΕΝΗ και δυο τραγούδια του Αλκαίου: Το ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ και την (περίφημη) ΡΟΖΑ.

Φινάλε έκαναν όλοι μαζί με την ΠΙΡΟΓΑ (Το «Ερωτικό» του Αλκαίου) και στο «κι άλλο, κι άλλο» με τη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ του Καββαδία.

Σε αναμονή, λοιπόν, του δίσκου.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Επιστρέφοντας ανεβασμένος από την Τριανδρία στην Περαία, η Ελλάς – Σκυλλάς φρόντισε να με προσγειώσει στη θλιβερή πραγματικότητα. Από τέρμα Φοίνικα μέχρι τα φανάρια του «Χάγιατ» είναι, υπό φυσιολογικές συνθήκες, 4 λεπτά με το ζόρι. Χθες βράδυ (Σάββατο, γαρ) χρειάστηκα μισή ώρα!

Εκατοντάδες συνέλληνες εφορμούσαν ακάθεκτοι (ώρα 1.30’ με 2.00’ το πρωί) προς τα σκυλάδικα και τα κωλάδικα της περιοχής αεροδρομίου. Κάποια από δαύτα ακουγόντουσαν δυνατά ως τα ακίνητα αυτοκίνητα: Χορωδίες από βραχνιασμένα κοπρόσκυλα που αρουλιώνται (= ουρλιάζουν δυνατά, παρατεταμένα και παραπονεμένα) μετά από σκυλοκαυγά, παράγουν σαφώς καλύτερο και μελωδικότερο ήχο.

Οι λίγες χιλιάδες του ΘΕΑΤΡΟΥ ΓΗΣ παραμένουν μια μικρή μειοψηφία, μέσα στον ατελείωτο ωκεανό των σκυλιών! Παίρνω πίσω όσα είπα για τον Γιάννη Κότσιρα…
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005 |


1 Comments:


  • At 6:17 μ.μ., Blogger architect

    Fan του Σαββόπουλου κ...Πολυγυρνή!


    Ωραίο blog!
    Σίγουρα απίστευτη συναυλία...