ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Οκτωβρίου 25, 2005
Η δέσποινα των λογισμών μου


Τόσα κείμενα, τόσες σελίδες και ούτε λέξη ακόμα για τη δέσποινα των λογισμών μου, τη γυναίκα της ζωής μου.

Σήμερα όμως που γιορτάζουμε δεκατρία χρόνια, τέσσερις μήνες και κάτι ψιλά, λέω να της χαρίσω ένα μπουκέτο λουλούδια – και μερικούς από τους πιο νόστιμους στίχους που γεύτηκα στη ζωή μου.

Από ‘να παραδοσιακό τραγούδι της Λέσβου:

Τα μάτια σου έχουν έρωτα – και μέσα ψιχαλίζουν
Και μέσα στο ψιχάλισμα – βαρκούλες αρμενίζουν…


Κι από ένα Κρητικό:

Ο πλάτανος θέλει νερό, κι η λεύκα θέλει αγέρα
τα μαύρα μάτια φίλημα, όντε χαράξει η μέρα!


Και πάλι παραδοσιακό, φτιαγμένο αριστουργηματικό ζεϊμπέκικο από το Μάρκο Βαμβακάρη:

Τα ματόκλαδά σου λάμπουν
Σαν τα λούλουδα του κάμπου.
(…)
Τα ματάκια σου αδερφούλα
Μου ραγίζουν την καρδούλα.


Και μια στροφή του Ανδρέα Κάλβου

Ένα φιλί… κ εν' άλλο…
Έρωτα, τρέξε, εξάπλωσον
αιώνια τα πτερά σου,
σκέπασον το μυστήριον
της εορτής σου.


Και κάποιοι στίχοι του Νίκου Καρούζου:

Γαλάζιος μακριά πολύ, θα γυρίζω
άνθη κρατώντας.
Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.


Και του Γιώργου Σεφέρη:

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.


Του Οδυσσέα Ελύτη:

Θεά! Και τι σγουρά τα σκοτεινά της μέρη!
Και τα χείλη τι ζάχαρη βιολέτας!
Και τι κηπάκι
Τα λυτά
Νωπά
Μαλλιά
Στην απαλή κοιλιά η ανάσα τι ταξίδι!


Αλλά και από το Άσμα Ασμάτων:

Ως κρίνον εν μέσω ακανθών
ούτως η πλησίον μου ανά μέσον των θυγατέρων

Ως σπαρτίον το κόκκινον χείλη σου,
Και η λαλιά σου ωραία' (…)
Ως πύργος Δαυείδ τράχηλός σου (…)
χίλιοι θυρεοί κρέμανται επ' αυτόν (…)
Δύο μαστοί σου ως δύο νεβροί δίδυμοι δορκάδος
οι νεμόμενοι εν κρίνοις.


Τι εκαλλιώθησαν μαστοί σου από οίνου,
και οσμή ιματίων σου υπέρ πάντα αρώματα;

ύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην,
και ποταμοί ου συγκλύσουσιν αυτήν.


Και από τον Ανδρέα Εμπειρίκο:

Μείνε γυμνή
Τα ρούχα της ημέρας
Είναι βαρύτερα και από τις φωλιές του πεπρωμένου.


Και τον Διονύση Καρατζά:

Έτσι που μιλάς
σταματάς τα νερά
κι ακούω το τρίξιμο του κόσμου.


Με τη βροχή το κορμί σου γίνεται νησί
κι ως σπηλιά σε βρίσκω στα σκληρά του κόσμου,
να τρέφω τα λουλούδια του βοριά
κι ακρογιαλιές θανάτου.


Αλλά και τον Μανώλη Αναγνωστάκη:

Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.


Κι από κάποιο τραγούδι, που μπορεί κάποτε να ακουστεί:

Τα δυο σου μάτια σαν κοιτώ
στους ουρανούς ελπίζω
από τη φλόγα καίγομαι
μα στη φωτιά γυρίζω.

 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Οκτωβρίου 25, 2005 |


7 Comments:


  • At 9:51 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Κι από τα θαλασσινά μου ταξίδια:
    "...είναι στιγμές
    που στη φουρτούνα του μυαλού μου
    ρωτώ περαστικά καράβια,
    ζεί η γοργόνα μου;..."

     
  • At 9:54 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Ο δαίμων το κατέγραψε λειψό.
    Το πλήρες:
    "...είναι στιγμές
    που στη φουρτούνα του μυαλού μου,
    μικρός μεγαλέξαντρος
    ρωτώ περαστικά καράβια,
    ζεί η γοργόνα μου;..."

     
  • At 2:56 μ.μ., Blogger COSTANTINA

    Να ζήσετε και να΄στε πάντα ευτυχισμένοι.

    :)

     
  • At 4:04 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Το αυτό, ειλικρινώς, επιθυμούμε και δι υμάς (μετά του τρυφερού αγκαλίτσα σας). Σμούτς

     
  • At 5:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κωνσταντίνα, θενξ

    Ημίαιμε, δίνεις ρέστα!

    Καπετάν -Σταμάτη, όταν με το καλό περάσεις από τα "μυστικά" και δεις αυτό το σχόλιο, πήγαινε μετά από τον ΗΜΙΑΙΜΟ για να διαβάσεις ένα κομμάτι που στάζει θαλασσινή αρμύρα, γραμμένο από θαλασσινό - το "εντέκατο τσιγάρο" - και θα με θυμηθείς!

     
  • At 11:01 π.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ

    Χρόνια Πολλά

     
  • At 1:00 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Επειδή τα αφιέρωσα όλα κι εγώ στη δικιά μου, εκλαμβάνω τις ευχές και προς εμένα...