ι Τα μυστικά του Κόλπου
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2005
Αριάδνη


(Το κείμενο γράφτηκε το Μάρτιο του 1994. Η φωτογραφία είναι πιο πρόσφατη)

Έπινα πάντα, από τον καιρό που ήμουνα πρωτοετής, εδώ και μια ντουζίνα χρόνια περίπου. Ωστόσο υπάρχουν ορισμένες λεπτές διαφορές ανάμεσα στο τότε και στο τώρα της σχέσης μου με το αλκοόλ. Τότε έπινα μόνο με παρέα, συνήθως φτηνό κρασί, κονιάκ, ούζο και μπύρες, ακούγοντας Καζαντζίδη σε λαϊκά ταβερνεία και ατημέλητα φοιτητικά σπίτια. Το πιοτό συνοδευόταν από ατελείωτες συζητήσεις επί παντός επιστητού: Γυναίκες, πολιτική, μεταφυσικά, γυναίκες, ποδόσφαιρο, κινηματογράφος, τσόντες και γυναίκες. Όλα στις χαμηλότερες δυνατές τιμές αγοράς, με δανεικά αν αυτό ήταν εφικτό.

Στους παρόντες χρόνους βρίσκομαι σπάνια με παρέα κι έτσι συνήθισα να πίνω μόνος μου. Έμαθα πια να ξεχωρίζω τις ποικιλίες των κόκκινων κρασιών, τα μάλτ ουΐσκι, τις ανεπαίσθητες διαφορές στις βότκες και ό,τι διαφοροποιεί τις ελληνικές από τις τσέχικες μπύρες. Σημειώνω ότι μπορώ πλέον να πληρώνω αυτά τα ακριβά ποτά και να συνοδεύω την κατανάλωσή τους με Τσάρλυ Πάρκερ, Τελόνιους Μόνκ και Βασίλη Τσιτσάνη. Ενίοτε, με Μαρία Κάλλας – ταιριάζει θαυμάσια με το καλό αλκοόλ.

Το πρόβλημα είναι πως όταν δεν έχει κανείς καλή παρέα για ποτό και κουβέντα οδηγείται στη βαρεμάρα ή το γράψιμο …πίνοντας. Η μετάπτωση από τη μια κατάσταση στην άλλη γίνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με τα υπό διαπραγμάτευση θέματα ελαφρώς διαφοροποιημένα: Γυναίκες, ελληνισμός και Ορθοδοξία, γυναίκες, τραγούδια, ποδόσφαιρο, κινηματογράφος, κόμικς, γυναίκες, μπάσκετ, οικολογία, πληροφορική και γυναίκες. Δε γνωρίζω αν η αντικατάσταση της γοητείας της Φόρμουλα – 1 από τη γοητεία της Ιστορίας συνιστά θετική πνευματική εξέλιξη, στο κάτω κάτω εδώ δεν αποτιμώ, καταγράφω.

Αρκετά όμως με την εισαγωγή, παρατράβηξε. Ιδού η ιστορία που θέλω να σας αφηγηθώ.

* * *

Είχαμε ακόμα χειμώνα, αρχές Μαρτίου. Χτύπησε το κουδούνι και πήγα ξαφνιασμένος ν’ ανοίξω, γιατί δεν περίμενα κανέναν εκείνο το βράδι. Στην πόρτα χαμογελούσε βρεγμένη μέχρι το κόκαλο η Αριάδνη, τουλάχιστον σαράντα μήνες μετά τον ιστορικό αποχαιρετισμό μας (διάβαζε: την απόλυσή μου - από την καρδιά και τα υπόλοιπά της) δίπλα στην Αχειροποίητο. Ξαφνιάστηκα, ένοιωσα ένα μούδιασμα στην πλάτη και χάρηκα, χτυπημένα στο σέηκερ με απορία και αστραπιαίες, αστήρικτες υποθέσεις εργασίας.

Τσάι με ρούμι για κείνην, να ζεσταθεί και να συνέλθει. Προς τιμήν της, στο πικάπ οι Μπλουζ Μπράδερς. Συμμάζεψα στοιχειωδώς τη γραφομηχανή μου και τις σκόρπιες σελίδες του υπό κατασκευήν αριστουργήματος μου - και την παρακολουθούσα να βολεύεται χαμογελώντας, με άνεση και χάρη, στο διθέσιο καναπέ. Παρένθεση, όσο αυτή τακτοποιείται: Η Αριάδνη υπήρξε ό,τι πιο εντυπωσιακό μου έχει συμβεί ποτέ. Ωστόσο πριν σαράντα μήνες ήμουν ακόμα πολύ φτωχός – και πολύ ξεροκέφαλος για να μπορέσω να την κρατήσω.

- Δεν περίμενα πως θα σε βρω, φανταζόμουν ότι θα είχες αλλάξει σπίτι – και δεν μπορούσα να βρω το τηλέφωνό σου πουθενά. Έχεις αλλάξει τη διακόσμηση;

Τρίχες. Πριν σαράντα μήνες δεν υπήρχε διακόσμηση – και το τηλέφωνό μου ήταν γραμμένο φαρδύ πλατύ στον τηλεφωνικό κατάλογο και στο Χρυσό Οδηγό, από τότε. Δεν έκανα κανένα σχόλιο, την άφησα να μιλάει ενώ έπινε το τσάι της και άπλωνε τις θαυμάσιες γάμπες της εγώ κι εκεί. Με πληροφόρησε πως παντρεύτηκε, πως χώρισε, πως κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο, πως ετοιμάζεται να βγει στην τηλεόραση και πως την έστειλε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό της για κάποιο (τάχαμ – δήθεν) ρεπορτάζ. Από αυτά που κάνουν κατά καιρούς οι Αθηναίοι για την πόλη μας - και τα διαβάζουμε εμείς γελώντας. Σκέφτηκε, λέει, πως θα μπορούσα εγώ να τη συνοδεύσω σε καινούρια και παλιά στέκια και, επίσης, πως θα μπορούσα να τη βοηθήσω με κάποιες ιδέες.

Ετοίμασα δυο κοκτέιλ δικής μου εμπνεύσεως, ικανά να φέρουν στο κέφι ακόμα και σεβάσμιο γέροντα μητροπολίτη - και σέρβιρα, απαντώντας θετικά στο αίτημά της. Η σύνθεση λεγόταν «κάτω στο γιαλό, στην άμμο». Σχολίασε θαυμαστικά και το ρούφηξε σε λίγα λεπτά. Τη ρώτησα αν συνάντησε κανένα γνωστό και μου είπε πως είδε τη Χρυσούλα – η οποία προφανώς την πληροφόρησε σχετικά με την αφεντιά μου. Έφτιαξα τα δεύτερα και προτίμησα Έλλα Φιντζέραλντ για τη συνέχεια.

Μιλήσαμε λίγο για το ραδιόφωνο και το περιοδικό της. Άρχισε να έχει ελαφρά δυσκολία στην εκφορά των λέξεων με πάνω από τρεις συλλαβές. Κάθισα δίπλα της στον καναπέ και άπλωσα το μακρύ μου χέρι. Ανταποκρίθηκε. Όταν τελείωσε η πρώτη πλευρά, γύρισε μόνη της το δίσκο από την άλλη, έσβησε το φως, άναψε το φωτιστικό του γραφείου και άρχισε να βγάζει ένα ένα τα ρούχα της, χορεύοντας αργά, δυό μέτρα από το γαλήνιο χαμόγελό μου. Έβγαλε και τα σκουλαρίκια της, κράτησε όμως τα κολλιέ, τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια. Έστρεψε το πρόσωπό της προς τον τοίχο, ακούμπησε γερά τις παλάμες της, σαράντα εκατοστά απόσταση από κάθε αυτί και περίμενε, ενώ η πυγή της χόρευε - σε τζαζ ρυθμούς.

* * *

Φόρεσα το παντελόνι μου και πήγα πάλι προς την κάβα -θεωρώ γελοίο να ετοιμάζει κανείς κοκτέιλ ξεβράκωτος. Αυτή τη φορά ετοίμασα τον «απολυθέντα Βαραββά» -σύνθεση που μου πήρε πάνω από εξάμηνο για να την τελειοποιήσω. Η Αριάδνη είχε βάλει το πουκάμισό μου, ανοιχτό μπροστά και κρατούσε τα χέρια δεμένα πίσω απ’ το ξανθό της κεφάλι. Τα μάτια της κλειστά. Άφησα τα ποτήρια και πήρα τη φωτογραφική μηχανή. Ξαφνιάστηκε, αλλά άρχισε αμέσως να ποζάρει με χάρη και ύφος αποπλανηθέντος νυμφιδίου. Όταν τελείωσε το φίλμ ήρθε κοντά μου με ανανεωμένη διάθεση για παιχνίδια.

* * *

Παρόλο που το βήμα μου ήταν πια ασταθές ετοίμασα μακαρονάδα κι ένα πιάτο με εύγευστα τυριά. Η Αριάδνη ήθελε ένα «Βαραββά» ακόμα, εγώ προτίμησα να αποτελειώσω το κρασί που είχα ανοίξει για το δείπνο. Στη μέση του ποτηριού τάφτυσε και δήλωσε πως ή θα κοιμηθεί ή θα πεθάνει. Τη σήκωσα ως το κρεβάτι, την ξάπλωσα σα μωρό και τη σκέπασα. Έκλεισε τα μάτια και βούτηξε αμέσως στα βαθιά νερά του ύπνου – λήθαργου που κάνει ο μεθυσμένος.

Ήταν γοητευτική, σαν ξεπεσμένος άγγελος. Πήρα το φωτιστικό και έπαιξα λίγο με τις σκιές και τις λαμπερές εκτάσεις που έφτιαχνε το φως στο πρόσωπό της, στο μέτωπο και τα κλειστά της μάτια. Η καλώς εννοούμενη αξιοπρέπεια δεν μου επέτρεπε να πανηγυρίσω για την επιστροφή της ασώτου, ομολογώ όμως πως αισθανόμουν τη γλυκιά αίσθηση της δικαίωσης να κατεβαίνει και να χαϊδεύει τα κουρασμένα νεφρά μου. Σκεφτόμουν τη βέλτιστη σκηνοθεσία με την οποία θα ανταπέδιδα τα ίσα στη δεσποτική, κακομαθημένη, εγωπαθή, υστερική μοναχοκόρη που με είχε κάνει κουρέλι πριν σαράντα μήνες – και η οποία κοιμόταν ήσυχα ήσυχα στο κρεβάτι μου, μεθυσμένη από το δυνατό αλκοόλ και εξαντλημένη από τις αλλεπάλληλες συνουσίες.

Δε μπόρεσα να σκεφτώ κάτι πραγματικά κακό και δυνατό, τα παράτησα και πήγα προς τον καναπέ με δυο κουβέρτες υπό μάλης. Δεν ήταν βέβαια δυνατό να κοιμηθώ στο ίδιο στρώμα με αυτήν.

* * *

Το άλλο πρωί ήταν Σάββατο και κάθε Σάββατο στις έντεκα βρισκόμουν με τους άλλους για λίγο μπάσκετ στη ΧΑΝΘ. Την άφησα να κοιμάται και πήγα. Μετά τις χθεσινές κραιπάλες, η απόδοσή μου στο μονό ήταν για κλάματα, στο διάλειμμα όμως έμαθα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα: Ο άντρας της Χρυσούλας - φίλος, συμπότης και συμπαίχτης εδώ και άπειρα χρόνια – θεώρησε καλό να μου αναφέρει ότι «αυτή» βρισκόταν στην πόλη. Έκανα τον ανήξερο – μου είπε πως πριν μερικές βδομάδες είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, ότι ακόμα είχε τα χάλια της και ότι ρωτούσε επίμονα τη Χρυσούλα για μένα. «Από εμφάνιση, τι λέει;» ρώτησα. «Αρίστη!» ήταν η αβίαστη απάντηση του φίλου «θα έλεγε κανείς ότι είναι καλύτερη από ποτέ, έχει κάπως ωριμάσει, σου δίνει την αίσθηση ότι… γιατί γελάς ρε;» Του εξήγησα γιατί γελούσα και γέλασε κι εκείνος.

- Όσο για την απόπειρα αυτοκτονίας, φαντάζομαι πως έγινε με πεπόνι. Μην αυταπατάσαι, αυτές οι γυναίκες δεν αυτοκτονούν στην πραγματικότητα ποτέ… αμφιβάλλω αν πεθαίνουν κιόλας, σαν εμάς τους κοινούς θνητούς!
- Τι να σου πω, την είδα πολύ πεσμένη ψυχολογικά…
- Πως να μην είναι; Δεν έχει βρει ακόμα το επόμενο θύμα, μετά τον πρώην άντρα της – και πλήττει η καημένη…
- Μήπως είσαι εσύ το επόμενο θύμα;
- Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού… άστα τώρα αυτά, πάμε ένα -δέκα λεπτά ακόμα.
- Καλά ρε άκαρδε, δεν τη λυπάσαι;
- Όχι!

* * *

Τη λυπήθηκε εκείνος, τα φτιάξανε, χώρισε τη Χρυσούλα και την παντρεύτηκε. Από τότε τραβάει τα μαλλιά του – όποτε μπορεί να ξεφύγει για λίγο έρχεται να με βρει, σε κακή κατάσταση. Δε λέμε πολλά, του φτιάχνω ένα δυνατό «Βαραββά», αλλά φεύγει απαρηγόρητος – και αγκιστρωμένος με το αγκίστρι της Αριάδνης ως τα σπλάχνα. Πιο πολύ από τότε που γεννήθηκε ο μπέμπης, φτυστός ο πατέρας του, ο μαζόχας (πιστεύει, εγώ που τον είδα - μου φάνηκε πως μοιάζει σε μένα!)

Του έκοψε και το σαββατιάτικο μπάσκετ.
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2005 |


21 Comments:


  • At 12:56 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Η Κάλλας πάει και με κόκα κόλα και χάμπουργκερ.(Γιατί να ενδίδεις στις συμβάσεις και τα προβεβλημένα σύμβολα;)
    Προτιμώ Mahavishnu Orchestra και Chic Corea.

     
  • At 1:17 π.μ., Blogger Πάνος

    Ενδίδω (δηλαδή ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μου) γιατί έτσι μου αρέσει!

    Ώρες είναι τώρα να τ' ακούει κανείς επειδή γουστάρει την Κάλλας!

    Συμφωνούμε (επιτέλους!) για τον Chic Corea. Τους άλλους που λες δεν τους έχω ακούσει.

     
  • At 1:27 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Δεν το είπα με κακία αλλά εφόσον έτσι το εξέλαβες,κανένα πρόβλημα.
    Δοκίμασε τους Mahavishnu.¨επαιζαν οι McLaughlin,Cobam και άλλοι κολλοσοί.
    Και στην τελική ναι,να τ'ακούς για ό,τι ακούς.Αλλιώς μην το αναφέρεις.
    Καλές οι ερμηνείες της Κάλλας αλλά δεν μου είπαν ποτέ τίποτε.Άλλωστε η κλασική μουσική έχει και Ligeti και Albinoni που το Compact Disk Club δεν τους έκανε πακέτο για το τηλεμάρκετιγκ.

     
  • At 1:37 π.μ., Blogger Πάνος

    Για την ιστορία, όταν άκουγα την Μ.Κ. υπήρχαν μονάχα δίσκοι βινυλίου - και ήταν πανάκριβοι για το βαλάντιό μου.

    Επιτέλους, τι αποκλείει να ακούσει κάποιος και Μ.Κ. και παράλληλα να ακούει οποιονδήποτε άλλο της κλασσικής;

    Τελειώνει η μουσική με λίγα ονόματα;

    (και για να μην παρεξηγούμαστε: πέρα από την ποικιλία των ακουσμάτων, δικοί μου κλασσικοί είναι ο Τσιτσάνης και οι επίγονοι αυτού!)

     
  • At 2:06 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Η κλασική δεν τελειώνει με λίγα ονόματα.Απλά έχουν προβληθεί ελάχιστοι για κάποιους λόγους.Μας αρέσει να αυνανιζόμαστε με την Κάλλας πως δήθεν έχουμε και μεις μια παρουσία στην κλασική μουσική,ενώ οι αληθινοί πρωτεργάτες Μητρόπουλος και Καλομοίρης αγνοούνται παντελώς από το πόπολο.

     
  • At 8:03 π.μ., Blogger alombar42

    Για να πω την αμαρτία μου, βλέποντας τη φωτογραφία (πρόκληση-πρόσκληση) και κρίνοντας από τα γραφόμενα, δεν θα θυσίαζα τη ζωή μου που την έχω περί πολλού , αλλά ένα μήνα... αβλεπώς :)

    Και μια ερώτηση... πότε η Τέχνη παύει να είναι τέτοια (αν ποτέ), σε σχέση με το κοινό στο οποίο απευθύνεται;

    Καλημέρα!

     
  • At 12:12 μ.μ., Blogger kaltsovrako

    Το πιοτό κάνει κακό καδράρισμα γμτ!

    Καλημέρα Πάνο:)

     
  • At 1:45 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Αχ αυτή η κακιά Δύση κ τα υποπροιόντα της...whisky ( κ ουχί whiskey κατά πως βλέπω),jazz κ τα παρελκομενα... κ το κυριότερο, η αισθηση ότι μπορούμε να εκφραζόμαστε κατά πως θέλουμε... Και μένα μου αρέσουν πολύ οι δυτικές πολυτέλειες. θα προσέθετα κ τον καπνό αλλά μου τον έκοψε ο γιατρός.

     
  • At 2:53 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός

    Γειά σου Πάνο! Το χάρηκα πολύ αυτό το κείμενο. Η φωτογραφία φαντάζομαι ότι είναι από αμερικάνικο περιοδικό. Τη λέξη "πυγή" δεν την ήξερα.

     
  • At 3:36 μ.μ., Blogger Alberich

    Τον Chick Corea, κάποια στιγμή τον απήγαγαν οι εξωγήινοι και έβαλαν άλλον στη θέση του με αποτέλεσμα να βγάζει μλκιες σαν το Romantic Warrior.
    Mahavishnu κορυφαίοι (Bird of Fire και Inner Mounting Flame είναι Must) αλλά αλλοτριωμένοι από τον ανατολικό τρόπο ζωής (Ινδία) μέχρι αηδίας (μη βαράτε, μου αρέσουν πολύ).
    Πατριώτη (όπως διαπίστωσα) για την απάντηση στον Καραμπελιά πέρασα, αλλά μου άρεσε πολύ και αυτό που διάβασα.

     
  • At 5:29 μ.μ., Blogger Πάνος

    Παιδιά, ευχαριστώ όλους!

    Παναγιώτη, όσο πιο πολύ ακούω μουσική (κάθε είδους) τόσο συνειδητοποιώ οτι βρίσκομαι σε μια απέραντη θάλασσα, που είναι ανθρωπίνως αδύνατον να την ταξιδέψω σε κάθε της πέλαγο /κόλπο / αμμουδιά. Αλλά, αυτά που συνάντησα και συναντώ ακόμα - είναι μιά κορυφαία ευλογία της ζωής και της τύχης...

    alombar42, δε νομίζω οτι η Τέχνη αυτή καθαυτή επηρεάζεται στο παραμικρό. Μονάχα που οι ξερόλες ημιμαθείς, μερικές φορές, μπορεί να γιουχάρουν κάτι που απλά δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι. Τότε υπάρχει πρόβλημα, κυρίως για τον καλλιτέχνη - αν και συνήθως γυρνάει υπέρ του, επειδή η αντίδραση των αμαθών προκαλεί την υποστήριξη κάποιων άλλων, που βγαίνουν να διατρανώσουν την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης. Πραγματικό πρόβλημα επικοινωνίας & διαστροφής της Τέχνης υπάρχει όταν αυτή παράγεται σε κοινωνίες με ακραία /ανελεύθερα καθεστώτα. Εκεί τα πράγματα μπορεί να είναι τραγικά για τους καλλιτέχνες και να τους οδηγήσουν στη σιωπή ή την αλλοτρίωσή τους - τα παραδείγματα είναι άφθονα.(Συγγνώμη για τη μικρή διάλεξη!)

    Καλτσόβρακε, πολλές φωτογραφίες έχουν καταστραφεί εξαιτίας του πιοτού! :)

    Αθήναιε, με έκανες και ξαναπέρασα το κείμενο: καμιά λέξη δεν είναι με λατινικά, άλλωστε το αποφεύγω συστηματικά, όσο γίνεται, στα κείμενά μου. Αν χρησιμοποιούσα τις λέξεις με τη λατινική τους γραφή, θα έβγαιναν μερικές δεκάδες - και το κείμενο θα γινόταν χάλια! A real mess! O καπνός δεν εμφανίζεται γιατί όταν το έγραψα ('94) περνούσα τον τέταρτο χρόνο της δεκαετούς αποχής από το κάπνισμα.

    Μιχάλη, ως δημοσιογράφος γνωρίζεις πως δεν αποκαλύπτουμε ποτέ τις πηγές! Αλλά γιατί να είναι από αμερικάνικο περιοδικό; Χάθηκε κοτζάμ διαδίκτυο; Την "πυγή" την έμαθα πριν πολλά χρόνια, από τον αμερικάνο σκιτσογράφο R. Crumb (η στεατοπυγία ήταν το απωθημένο του...), και την ξαναθυμήθηκα όταν είδα τον πειραιώτη φίλο Καλτσόβρακο να την αναφέρει μεγαλοπρεπέστατα, κάτω από μια φωτογραφία, ως εξής: "πάρτε έναν πύγο!", δημιουργώντας νέο λήμμα για το λεξικό του Μπαμπινιώτη. Αφού σου άρεσε το παρόν, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να σου αρέσουν και άλλα, της ομάδας "ήτανε 'νας παραμυθάς" -:) (Τα emoticon, τα έχεις υπόψη σου;)

    Alberich, πατριώτη, για τον Καραμπελιά - την Κυριακή το δείλι. Αλλά αν κάτσει καμιά καλή φάση, δε θα τη χαραμίσω - και θα πάρει μια δυό μέρες ακόμα για να ετοιμαστώ αξιοπρεπώς. Καραμπελιάς είναι αυτός...

    *

    Καμιά γυναίκα δε διάβασε - ή κάνουν μποϋκοτάζ για συμπαράσταση στην Αριάδνη; :))

     
  • At 6:18 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Αν η Αριάδνη είναι η εικονιζόμενη (που προφανώς δεν είναι), απορώ που βρήκατε το κέφι και συζητάτε για μουσική.... μ΄αυτήν και ποντιακή λύρα σόλο θα άκουγα, που την μισώ και απεχθάνομαι.... Γειά σου Πάνο με τα ωραία σου!!! Αντε γιατί με τους Απόστολους είχαμε βγάλει σπυριά...

     
  • At 6:25 μ.μ., Blogger Πάνος

    Athanasssios, σε διαβεβαιώ οτι η εικονιζόμενη κυρία είναι η Αριάδνη!

    *

    Ουδείς μπάφιασε με τους Αποστόλους περισσότερο από μένα... "Ου μπλέξεις"!

     
  • At 6:41 μ.μ., Blogger alombar42

    ...κάτι που απλά δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι.

    Ολα δεκτά, εφόσον υπάρχει ένα ελάχιστο "θετικά προσκείμενο κοινό", όχι;

    Οι αφορμές πάντως ήταν τα σχόλια περί κόκκινου κρασιού και Κάλλας, οπότε μετέφερα την απορία στο δικό μου μπλογκ.

    Ευχαριστώ για τα αναγνώσματα :)

     
  • At 8:58 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Αν είναι όντως η Αριάδνη τότε ο "κεμεντζές" είναι η λύρα του Απόλλωνα....

     
  • At 11:37 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Ποια είναι η Αριάδνη κ κυρίως: μπορούμε να μάθουμε πότε εορτάζει τα γενέθλια της για να στέλνουμε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στη μητέρα της;

     
  • At 12:02 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Η Αριάδνη,όπως τη βλέπω, ήθελε ένα... "Βαραββά" ακόμα..
    Θανάση συμφωνείς;
    Ηλίας

     
  • At 12:10 π.μ., Blogger Πάνος

    Αθήναιε, κωλύομαι, καταλαβαίνεις...

    Αν με πάρουνε χαμπάρι (μάννα και κόρη...), θα πρέπει να πάω πράγματι στην Πελοπόννησο και να αναλάβω επικεφαλής των νεοσυλλέκτων του Μαίανδρου...

    *

    Καλώς τον Ηλία!

    τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν...

    Εκείνο το σε "ξένα χωράφια" δεν τόπιασα... Ξένο το ιστολόγιο - ή το θέμα;

     
  • At 12:19 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Το ιστολόγιο,βρε.Το θέμα είναι ΤΟ θέμα
    Ηλίας

     
  • At 12:30 π.μ., Blogger Πάνος

    Γι' αυτό γουστάρω τα ιστολόγια...

    Κάνε κι εσύ ένα: "οι κεραίες του αστακού"

    Το "τεχνικό" μέρος είναι πανεύκολο...

     
  • At 3:38 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Πάνο, ελπίζω να μην σας έφερα σε δύσκολη θέση. Καταλαβαίνω πάντως. Όλοι οι gourmands είναι κατά βάθος μοναχοφάιδες...
    Να μεταφέρετε τουλάχιστον τον άδολο θαυμασμό μου.