ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2005
Ανθρώπινα δικαιώματα ή ανθρώπων πάθη;


Ενώ η συζήτηση περί πάθους καλά κρατεί, ας βλέπουμε παράλληλα και κάτι άλλο, πολλαπλά σημαντικό. Ένα κείμενο του μεγάλου Παναγιώτη Κονδύλη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με αφορμή την ημέρα τους
(10/12). Το έστειλε ο Ηλίας, προς τιμή του οποίου ο πίνακας του Caravaggio Νέος με μουσικά όργανα, που στολίζει τη σελίδα.

(Κοσμοπολίτη, το προγραμματισμένο post δεν το ξέχασα: μια μικρή αναβολή, λόγω πληθώρας επίκαιρων συνεργασιών, δηλαδή αυτής του Ηλία...)

*

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πολιτικό εργαλείο μέσα σε μιαν πλανητική κατάσταση, η πυκνότητα της οποίας καθιστά βέβαια απαραίτητη τη χρήση οικουμενιστικών ιδεολογημάτων, μέσα στην οποία όμως η δεσμευτική ερμηνεία των ιδεολογημάτων αυτών συνεχίζει να εναπόκειται στις διαθέσεις και στα συμφέροντα των ισχυρότερων εθνών.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπόκεινται στην επαμφοτερίζουσα λογική αυτής της κατάστασης και αντικατοπτρίζουν τις αντιφάσεις και τις εντάσεις που σημαδεύουν κατά τρόπο δραματικό την παγκόσμια κοινωνία. Γι' αυτό ο αγώνας για την ερμηνεία τους αναγκαστικά θα μετατραπεί σ' έναν αγώνα μεταξύ ανθρώπων γύρω από ό,τι θεωρεί εκάστοτε ο καθένας τους ως δικό του αναφαίρετο δικαίωμα.

Αυτός ο αγώνας περί ερμηνείας έχει αρχίσει από καιρό ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ή Δύση και Ανατολή, και οξύνεται στο βαθμό όπου τα δισεκατομμύρια του Νότου ή της Ανατολής ερμηνεύουν όχι τυπικά, παρά υλικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαιτώντας μιαν ουσιαστική ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου χωρίς να τους ενδιαφέρει η ηθική των χορτασμένων.

Όπως η εσωτερική λογική του ελεύθερου εμπορίου, έτσι και η εσωτερική λογική των ανθρώπινων δικαιωμάτων θα στραφεί σύντομα εναντίον της Δύσης, και τότε αυτή θα εγκαταλείψει τις σημερινές ιδεολογικές της θέσεις.

Έίναι βέβαια πολύ αμφίβολο αν, και έτσι ακόμα, θα μπορέσει να κερδίσει τους τρομακτικούς αγώνες κατανομής, οι οποίοι θα συγκλονίσουν τον 21ο αιώνα.

(Από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη Από τον 20ο στον 21ο αιώνα)
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2005 |


19 Comments:


  • At 8:24 μ.μ., Blogger kouk

    Πράγματι, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι συνάμα πολιτικό εργαλείο αλλά και πολιτιστικό φαινόμενο. Φυσικά όπως σωστά λες όλα αυτά ισχύουν στη δύση και αυτό μπορεί κάλλιστα να αλλάξει εν μέσω από παγκοσμιοποιημένες κόντρες.

    Ωστόσο διαφωνώ στην πρόβλεψη του κειμένου περί τρομακτικών αγώνων ανακατανομής. Η δύση, σαν ηγέτης, έχει δώσει μια κατεύθυνση και κατά πάσα πιθανότητα ο υπόλοιπος κόσμος θα την ακολουθήσει. Άλλα μέρη του πλανήτη μπορεί να ξεπεράσουν την δύση σε αυτή τη κατεύθυνση (αμφιβάλλω) αλλά η κατεύθυνση θα παραμείνει η ίδια, προς έναν προορισμό όπου ο πλανήτης θα αποτελεί μια μεγάλη αγορά. Η πορεία αυτή μπορεί να μην είναι προδιαγεγραμμένη αλλά οτιδήποτε άλλο θα είναι πολύ επίπονο για την δύση αλλά και για τους άλλους ορίζοντες.

    Όπως λέει το κείμενο, τα δισεκατομμύρια του Νότου και της Ανατολής ερμηνεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα με υλικό τρόπο. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό από την στιγμή που βρίσκονται σε οικονομική αβεβαιότητα. Εμείς στη Δύση έχουμε άλλες αβεβαιότητες προς στιγμή, αλλά η μελλοντική παγκόσμια αγορά θα κάνει να επιστρέψουν και σε εμάς οι υλικές αβεβαιότητες και κατά συνέπεια μια άλλη ερμηνεία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Για την ακρίβεια, θα καταλάβουμε, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος ξέρει τώρα, ότι δεν υπάρχει δικαίωμα χωρίς δύναμη.

    Δεν πιστεύω λοιπόν σε επικείμενες παγκόσμιες κόντρες μεταξύ δύσης και του υπόλοιπου κόσμου. Απεναντίας προβλέπω μια γκρίζα περίοδο όπου η αγορά θα πιέσει αφόρητα τις σημερινές διαφορές που έχουν πολιτιστικό χαρακτήρα. Το μεγάλο ζήτημα είναι τι θα ακολουθήσει;.

     
  • At 9:01 μ.μ., Blogger Πάνος

    Kouk, το σχόλιό σου είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά διευκρινίζω και εδώ οτι το κείμενο είναι του Παναγιώτη Κονδύλη.

    Επί της ουσίας, ίσως οι τρομακτικοί αγώνες κατανομής να έχουν αρχίσει κιόλας - και καμμιά δυτική επιθυμία / σχέδιο για τις αγορές δεν πρόκειται να τους αναστείλει.

    Θυμίσου πως εξελίχτηκαν οι ενδο-δυτικές / ενδο -καπιταλιστικές διαμάχες των αγορών σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα (συμπεριλαμβάνω και την ΕΣΣΔ, με την έννοια του κρατικού καπιταλισμού - μια άλλη εκδοχή του "δυτικού πάραδείγματος").

    Τίποτα συγκλονιστικό δεν έχει μεσολαβήσει, για να μας πείθει πως δεν θα επαναληφθεί το σενάριο - μόνο που τώρα οι παίχτες θα είναι όλες οι δυνατές χώρες του πλανήτη και από κοντά πολλές μειονοτικές -φονταμενταλιστικές ομάδες, που θα διεξάγουν το δικό τους πόλεμο.

     
  • At 9:32 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αγαπητέ Koukouzeli, ότι δεν υπάρχει δικαίωμα χωρίς δύναμη το γνωρίζει όλος ο κόσμος όπως λέτε, το γνωρίζει όμως και η Δύση. Αυτή εξάλλου είναι η πεμπτουσία του όρου "ανθρώπινα δικαιώματα". (Φοβάμαι ότι μόνο η Ελλάδα δε το γνωρίζει και κυρίως η Αριστερά της και το υπουργείο Εξωτερικών Τεμενάδων- που σε κάποιο βαθμό ταυτίζονται-). Η κατεύθυνση που 'χει δώσει η Δύση είναι το ιδεολογικό περιεχόμενο των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" που εντάσσεται στα πλαίσια της στρατηγικής της "αποεθνικοποίησης" των αντιθέσεων. Αυτή είναι η "Δυτική λογική" του όρου. Προφανώς, η "Αντολική" (γεωγραφικά αυστηρά) ή (λιγότερο) η "Νότια" ερμηνεία βρίσκεται στον αντίποδα. Αυτή δεν είναι ικανή ίδεολογική συνθήκη για την εκδήλωση (καιρού επιτρέποντως) αγώνων ανακατανομής των υλικών αγαθών; Όι σημερινές διαφορές, γνώμη μου είναι, δεν έχουν πολιτιστικό χαρακτήρα. Οι περιφερειακές παραδόσεις έχουν για την ώρα έναν φολκλορικό χαρακτήρα. Είναι το υπόβαθρο των εθνικών συσπειρώσεων που απαιτεί η λογική: "δικαίωμα χωρίς δύναμη δεν υπάρχει". Οι πολιτιστικές συγκρούσεις προϋποθέτουν δυναμικές εισόδους των περιφερειακών παραδόσεων στα σημερινά παγκόσμια αδιέξοδα, δηλαδή "Επικαιροποίησή" τους. Εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση για τον Ελληνισμό, ο οποίος για πολλούς λόγους(αυτή είναι μεγάλη κουβέντα) έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα. Απ' αυτό θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό το "τι θα ακολουθήσει" που λέτε.

    Ηλίας

     
  • At 9:52 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ηλία, άλλος ο παρών Kouk (24 ετών)και άλλος ο Κουκουζέλης (24 + Χ) ετών, όπου το "Χ" του μεγαλύτερο από το δικό μας...

     
  • At 9:58 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ο.Κ Το σχόλιο παραμένει.


    Ηλίας

     
  • At 12:06 π.μ., Blogger alombar42

    Η παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός ήταν μέχρι πρόσφατα το ίδιο καρότο που απλώς άλλαζε μορφές. Υπάρχουν όμως ενδείξεις οτι μπορεί να γυρίσει σε σκάκι, επειδή η Κίνα ξέρει από σκάκι και τώρα έχει το λόγο. Οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε μια τέτοια εξέλιξη, έστω και με μικρή πιθανότητα - άλλωστε δεν την καταλαβαίνουμε αρκετά.
    Η υπόλοιπη ανατολή, η δεμένη με τη θρησκεία εννοώ, δύσκολα θα αποτελέσει συντελεστή.

    Ο νότος μετράει ακόμα τις πληγές του και, όσο κι αν τις ελέγχουμε (εμείς η Δύση), πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν επιδημία. Ελάχιστες όμως οι πιθανότητες εδώ (για την ώρα τουλάχιστον).

    Συνειρμός: το χάος με την πεταλούδα του Πεκίνου που προκαλεί σεισμό στη Νέα Υόρκη.

    Μετά τις αμπελοφιλοσοφίες μου (λέγε με Baileys - ένα πούρο μου λείπει), πιστεύω οτι η Κίνα έχει ελπίδες να ξεχωρίσει (και) πολιτισμικά, μιας και δεν αναλώθηκε ακόμα. Αν μετά από 10 χρόνια παραμένει Κίνα... πολλά θα δουν τα μάτια μας.

    Οσο για τα "δικά μας", πάντα πίστευα οτι μόνο στην Παιδεία υπάρχει ελπίδα - αλλά λείπει το όραμα. Ας προσέχαμε.

     
  • At 5:08 μ.μ., Blogger kouk

    Ναι παιδιά, η Κίνα θα παίζει σκάκι, θα αυξάνει η δύναμη της και πράγματι είναι ο μεγάλος παράγοντας Χ στην όλη υπόθεση. Το ζήτημα είναι όμως αν η Κίνα θα θέλει ή θα μπορεί εσωτερικά να δώσει διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που έχει ήδη πάρει. Η δύναμη της αυξάνεται επειδή έχει αρχίσει να αφήνει τα γκέμια της εσωτερικής της αγοράς αλλά και επειδή την έχει ανοίξει και προς τα έξω. Δεν πιστεύω ότι θα μπορέσει να την ξανακλείσει και η μεγάλη δύναμη που θα αποκτήσει δεν θα κυβερνιέται εύκολα. Για να απαντήσω στον alombar, όχι, η Κίνα δεν θα παραμείνει "Κίνα".

    Σχετικά με τα όσα είπε ο Ανώνυμος (που με μπέρδεψε με κάποιον άλλο) πάλι θα απαντήσω αρνητικά: οι διαφορετικές ερμηνείες δεν είναι ικανή συνθήκη για την εκκίνηση αγώνων ανακατανομής. Μπορεί η Δύση να έχει μια ιδεολογία περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όμως ο υπόλοιπος κόσμος δεν σχηματίζει ιδεολογία αλλά πρακτική. Η πρακτική, ακόμα και στην περίπτωση της Κίνας είναι αυτή της αύξησης της εμπορικής δύναμης, από το κράτος μέχρι τον τελευταίο παραγωγό ή εργαζόμενο. Είπαμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος ερμηνεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα με υλικό τρόπο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δημιουργείται κάποιο ιδεολογικό στρατόπεδο. Απεναντίας αυτός που αναζητά σήμερα τα υλικά ανθρώπινα δικαιώματα ωθείτε περισσότερο στον ανταγωνισμό με τους ομοίους του παρά στην συνεργασία.

    Όσον αφορά το σχόλιο του Πάνου, πρέπει να παρατηρήσω την διαφορά μεταξύ του 20ού αιώνα και της σημερινής υπό διαμόρφωση κατάστασης. Αν και δεν είμαι σίγουρος σε ποιές διαμάχες του 20ού αιώνα αναφέρεσε, η σημερινή υπό διαμόρφωση κατάσταση έχει μια διαφορά: Τα εθνικά κράτη αφοπλίζονται οικονομικά, είτε ιδία θελήση είτε υπό την πίεση της οικονομικής αδυναμίας τους. Αλλά και τα δυνατά κράτη αρχίζουν να μοιάζουν υποτελή απέναντι στις πιεστικές δυνάμεις της αγοράς. Υπό την αίρεση ότι στην Κίνα δεν θα πραγματοποιηθεί κάποιο πισωγύρισμα, φαίνεται πως στο μέλλον ο διακρατικός ανταγωνισμός θα είναι αναχρονισμός.

    Για την τρομοκρατία και τις μειονοτικές διαμάχες συμφωνώ ότι θα γίνεται ολόενα και πιο σημαντικό θέμα. Οι απαντήσεις που δώσουμε σε αυτό το θέμα τώρα μπορεί να είναι αυτές που θα καθορίσουν την απάντηση στο ερώτημα του τι θα ακολουθήσει μετά την επικείμενη ολική επικράτηση του οικονομικού και ηθικού ατομισμού.

     
  • At 5:57 μ.μ., Blogger Πάνος

    ...τι θα ακολουθήσει μετά την επικείμενη ολική επικράτηση του οικονομικού και ηθικού ατομισμού

    Αγαπητέ φίλε, ο οικονομικός και ηθικός ατομισμός θα σαρωθεί, όπως τα ξερόφυλλα από τον άνεμο, στην πρώτη (σοβαρή) παγκόσμια κρίση που θα ξεσπάσει.

    Θα διαπιστώσουμε τότε πως οι "αγορές" και οι επιθυμίες τους, δεν είναι καθόλου ταμπού - μπροστά στην αδάμαστη θέληση του καπιταλισμού να επιβιώσει.

    Νομίζω πως στηρίζετε την υπόθεση εργασίας σας σε ιδιαίτερα επισφαλές έδαφος...

     
  • At 9:21 μ.μ., Blogger alombar42

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 9:27 μ.μ., Blogger alombar42

    Είδατε πώς εισέρχεται ο καταναλωτισμός στην Ινδία;
    Με μικρά, πολύ μικρά, πακετάκια: σε δόσεις.
    Δεν είχαν τίποτα και χρωστούσαν λίγα - αργότερα θα έχουν λίγα και θα χρωστούν πολλά, περιλαμβανομένων των "δικαιωμάτων".

    Κάπου είχα διαβάσει το "ψυχογράφημα" της εταιρίας (ψυχολογική ανάλυση εφαρμοσμένη σε μια εταιρία: η εταιρία δεν έχει συνείδηση πχ) - υποθέτω οτι ήταν το "The Corporation" αλλά δεν θυμάμαι.
    Είχα τότε βγάλει το συμπέρασμα οτι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να αναμετρηθεί με την Εταιρία. Η Εταιρία είναι το σύγχρονο "Κράτος" και οι Ιάπωνες ήταν μπροστά από την εποχή τους.

     
  • At 1:59 π.μ., Blogger kouk

    Αν και βρίσκω τουλάχιστον μη-δικαιολογημένες τις προβλέψεις περί επικείμενης παγκόσμιας κρίσης, πρέπει να παρατηρήσω δύο πράγματα:
    Καταρχάς για να σαρωθεί ο ατομισμός "σαν τα ξερόφυλλα" πρέπει να υπάρξει κάτι που να αντιτεθεί ως ένας νέος κοινοτισμός. Αυτό δεν φαίνεται να είναι δυνατό στον ανεπτυγμένο κόσμο παρ'όλες τις καλές προθέσεις, ενώ στον υπανάπτυκτο κόσμο δεν υπάρχουν ούτε οι προθέσεις ούτε οι προοπτικές.

    Κατά δεύτερον, ο μόνος τρόπος που μπορώ να ερμηνεύσω την ποιητική έκφραση σου "η αδάμαστη θέληση του καπιταλισμού για επιβίωση" φαίνεται να δείχνει προς ακριβώς το αντίθετο συμπέρασμα. Το κεφάλαιο δεν έχει καθωςπρεπισμούς οπότε ανεξάρτητα οποιωνδήποτε taboo στα οποία αναφέρεσε η αγορά θα δημιουργείται κάθε φορά εκεί που υπάρχει το απαραίτητο "βαρομετρικό χαμηλό". Η μετεωρολογική μεταφορά είναι σκόπιμη μάλιστα γιατί ακριβώς το κεφάλαιο έχει αρχίσει να ομοιάζει με στοιχείο της φύσης. Είναι τόσο ανεξέλεγκτο που για να το χρησιμοποιήσει κανείς πρέπει να είναι πολύ μικρός και ευέλικτος, ακριβώς όπως για να κινηθείς με δυνατό άνεμο στη θάλλασσα χρειάζεσαι μικρά και ευέλικτα πανιά.

     
  • At 9:24 π.μ., Anonymous 24+X ετών(όπου Χ>Χ Πάνου)

    Γεια σου Πάνο με τις διευκρινήσεις σου.

     
  • At 10:49 π.μ., Anonymous 24+X ετών(όπου Χ>Χ Πάνου)

    Ωστόσο, αν έχω καταλάβει καλά, ο Κονδύλης δεν φορτίζει ηθικά τις παρατηρήσεις του. Έχει ενδιαφέρον το πώς, όταν συζητάει κανείς για τα γραφτά του, η ηθική έχει την τάση να φυτρώνει εκεί που δεν την έσπειραν.

     
  • At 10:58 π.μ., Blogger alombar42

    Περί μη-αναστρέψιμης πορείας ή αλλιώς κρατάτε και μια πισινή.

    Μέχρι το 1992, δεν υπήρχε (πρακτικά) web, το μεγαλύτερο επίτευγμα στην "παρουσίαση και καταχώρηση" δεδομένων λεγόταν gopher και το εργαλείο αναζήτησης ήταν ο archie.
    Αργότερα ήρθε ένα πρωτόγονο web, μαζί με ένα (πρόγραμμα) που το λέγαν www και το σύστημα αναζήτησης Veronica.
    Το πρώτο γραφικό εργαλείο περιήγησης ήταν το Mosaic κι από κοντά το Yahoo σαν κατάλογος και αργότερα το Lycos σαν μηχανή αναζήτησης.
    Λίγο μετά ήρθε η Netscape και πρακτικά σάρωσε την αγορά, παρότι πολλοί την κατηγορούσαν οτι παραβιάζει τα standards και πολλοί ήταν οι "εχθροί" αυτού του μονοπωλιακού καθεστώτος. Ομοίως στην αναζήτηση η Altavista.
    Αργότερα ξύπνησε η Microsoft (η οποία είχε αρχικά δηλώσει οτι θα φτιάξει το δικό της Internet) με τον Internet Explorer και το σενάριο επαναλήφθηκε (μονοπωλιακές πρακτικές κλπ) και ως ενα βαθμό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
    Το 2002 βγήκε το open-source πρόγραμμα Firefox, σαν "βελτιστοποιημένη" και "γυμνή" εκδοχή του Mozilla (λέγε με Netscape μετά το άνοιγμα του κώδικα).
    Σήμερα τα ελεύθερα Mozilla/Firefox έχουν ένα 10% του web με την MS να έχει ένα 85%.

    Επειδή μου αρέσουν τα τσιτάτα:
    Δεν είναι το τέλος, δεν είναι καν η αρχή του τέλους. Ισως όμως να είναι το τέλος της αρχής. (Τσώρτσιλ)

     
  • At 11:44 π.μ., Blogger kouk

    ok, καλό είναι να κρατάμε και μια πισινή, δεν λέω. Όμως δεν ήθελα να εννοηθεί ότι μιλάω για μια μη-αναστρέψιμη πορεία, απλά ότι υπάρχουν πολύ σοβαρά αντικίνητρα για να αλλάξει η πορεία. Για να αλλάξει πρέπει να βρεθούν δυνάμεις που να δρούν παράλογα κόντρα στο συμφέρον τους, και αυτό δεν είναι και αδύνατο εδώ που τα λέμε.

     
  • At 2:48 μ.μ., Blogger alombar42

    Ηθελα να δώσω και μια δεύτερη εικόνα, αυτή των εκάστοτε "αξιών", (και εξουσιών) που μαζί δίνουν μια διαφορετική οπτική γωνία.
    Πριν λίγα χρόνια πιστεύαμε οτι η πληροφορία είναι το μεγάλο στοίχημα και άρχων ο έχων αυτή. Λίγο αργότερα έγινε μια στροφή, από τον έλεγχο της πληροφορίας στον έλεγχο της ροής της - εξουσία είναι το μέσον (μεταφοράς, διάδοσης, διείσδυσης).
    Σήμερα (κι αν όχι σήμερα, σύντομα πιστεύω) είμαστε στο σημείο της διαλογής: (θα) είναι τέτοιος ο όγκος της πληροφορίας και τόσο γρήγορη η ροή της, που μόνο όποιος έχει τα φίλτρα θα κερδίσει πραγματικά από αυτήν.
    Το αύριο αβέβαιο μεν, η συμμετοχή όμως του κεφαλαίου σε αυτό ίσως μειώνεται σταδιακά.
    Διάβαζα πρόσφατα οτι η Microsoft αδυνατεί να επενδύσει αποτελεσματικά τα υπερκέρδη της - με άλλα λόγια, όποια επένδυση και να κάνει θα της αποφέρει λίγότερα σαν ποσοστό κέρδους ως προς το επενδυόμενο κεφάλαιο.

    Σημείωση: παρότι με ενοχλούν οι κάθε λογής κάμερες σήμερα, δεν με ανησυχούν για το μέλλον (τι να τις κάνεις όταν το 90% παρανομεί έναντι αυτών, επειδή είναι αδύνατη η επεξεργασία της πληροφορίας;).

    Στη Λεωφόρο Συγγρού πχ, η κάμερα "γράφει" μόνο όσους πάνε εξαιρετικά γρήγορα (με όριο 80, κλήση λαμβάνουν όσοι πάνε με 100-120 και πάνω, γιατί αλλιώς όλοι θα έπαιρναν κλήση). Δεν είναι υπέροχο αυτό;

     
  • At 4:22 μ.μ., Blogger Πάνος

    X- κλπ:

    Ωστόσο, αν έχω καταλάβει καλά, ο Κονδύλης δεν φορτίζει ηθικά τις παρατηρήσεις του

    Γέροντα, έχετε απόλυτο δίκιο!

     
  • At 11:07 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Φίλε Ηλία θα διαφωνήσω μαζί σου για μία ακόμη φορά... Είμαι της δυτικής άποψης... οι εθνικιστικές μικροαντιπαλότητες, η "αποεθνικοποίηση" όπως την αποκαλείς πρέπει επιτέλους να εκλείψει και να δούμε άσπρη μέρα... όσο για το σύγχρονο ελληνισμό μόνο εσύ και κάποιοι "ρομαντικοί" επικίνδυνοι τον θεωρούν "ελπίδα".... προτιμώ να είναι ελπίδα η Κίνα, παρά αυτός ο "ελληνισμός"

     
  • At 9:52 μ.μ., Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ

    (α) I renounce my human rights
    (β)Why human rights are wrong

    Καὶ φυσικὰ, Χρ. Γιανναρᾶς, «Ἡ ἀπανθρωπία τοῦ δικαιώματος». (Σχετικά τινα, απὸ τὸ «Αντίβαρον»)

    Ὡς γνωστὸν, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν εἴχαν ἀτομικὰ δικαιώματα· εἶναι δυτικὴ ἐφεύρεση αὐτά.