ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005
Τι πάθος...


Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου επιφύλασσε μια έκπληξη: Ο καλός μου φίλος Αthanassios μου έστειλε ένα κείμενό του περί πάθους, το οποίο βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το μόνο που έκανα εγώ ήταν να διαλέξω την εικονογράφηση του κειμένου - την απεικόνηση ενός άλλου εγκλήματος πάθους: Giouseppe Mazzuola, Ο Θάνατος του Άδωνη. Το ανεβάζω πάραυτα, με μεγάλη ευχαρίστηση - και επιφυλάσσομαι να πω και εγώ δυό κουβέντες στα σχόλια.

*

Πάντα με προβλημάτιζε η σχέση του πάθους με την ανθρώπινη ύπαρξη. Βέβαια το πάθος έχει πολλές εκφάνσεις και εκδοχές. Πάθος λέει ο λαός και την ροπή στις γυναίκες, στα τυχερά παίγνια ή στο αλκοόλ, γενικά την εξάρτηση.

Εκείνο όμως που μάλλον είναι πιο ενδιάφερον είναι το πάθος που εκδηλώνει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Δεν είναι απαραίτητα μόνο ο έρωτας βέβαια.

Εχω επιλέξει τρία παραδείγματα ακραίου πάθους.

Ο Αλή πασάς που φούνταρε στη λίμνη την κυρά Φροσύνη. Μεγάλη η καψούρα του, έφαγε και καμιά χιλιάδα κατάρες γι αυτό. Γνωστή ιστορία. Το εντυπωσιακό εδώ όμως είναι ότι παρά το γεγονός ότι στα σχολιά μας έμαθαν να τον αντιμετωπίζουμε ως αιμοβόρο κτήνος η λαϊκή μούσα δεν τον αντιμετώπισε έτσι:

Μεσ’ το καλντερίμι κλαίει ο αραμπάς, με καρδιά συντρίμμι κλαίει ενας πασάς, κλαίει για τη Φροσύνη ο Αλή πασάς...

Υπάρχει συμπάθεια σίγουρα, δεν είναι το κτήνος που τη σκότωσε, ορμώμενος από ταπεινά κίνητρα και μετά πήγε να το γλεντήσει.

Στο ρεφραίν μάλιστα ολοκληρώνεται αυτή η συμπάθεια και εξισώνεται το μέγεθος του πόνου του με των άλλων που τη θρηνούν, αν και μισητός αλλόθρησκος κλαίει μαζί με τη Ρωμιοσύνη:

Κλαίει ο μαχαλάς, κλαίει ο πασάς, η κυρά Φροσύνη κλαίει κι ο αραμπάς όλη η Ρωμιοσύνη κι όλος ο ντουνιάς

και παρακάτω βέβαια το τραγικό:

Τι παραφροσύνη έκανες πασά, έπνιξες στη λίμνη τον τρελλό σεβντά, τώρα τι θα μείνει μέσα στον οντά

Θύμα της καψούρας του λοιπόν ο πασάς, την οποία έπνιξε στη λίμνη αναζητώντας τη λύτρωση. Αποτρόπαια πράξη σίγουρα, πλην όμως υπάρχει η άλλη όψη. Τι είχε μέσα του αυτός όταν πήρε αυτή την απόφαση; Δεν ήταν στιγμιαίο έγκλημα. Το αποφάσισε, την πήγε με τη βάρκα στο κέντρο της λίμνης, είχε δηλαδή όλο το χρόνο να ανακαλέσει την απόφασή του. Μετά μάλιστα την έκλαψε και η ζωή του καταστράφηκε. Το πάθος έπνιξε λοιπόν κι όχι τη Φροσύνη.

Στη δημοτική παράδοση υπάρχει ο Μενούσης. Προφανώς ήταν υπαρκτό πρόσωπο, άλλωστε τα δημοτικά τραγούδια συνήθως βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες. Αυτός πάλι σε μια κρασοκουβέντα, του΄πε ένας φίλος του ότι έχει όμορφη γυναίκα, την είχε δει στο πηγάδι, της έδωσε το μαντήλι του κι αυτή το 'πλυνε κι όπως έσκυψε να το πλύνει είδε το μεσοφόρι της... μεγάλη δουλιά... Σούρωσε ο Μενούσης πήγε την έσφαξε και το πρωί ξεσουρωμένος πήγε και την έκλαψε.... Αυτό είναι έγκλημα πάθους λόγω ζήλιας... τεράστιο πάθος η ζήλια, όμως κι αυτός έγινε τραγούδι, δεν είναι αποδιοπομπαίος από τη λαϊκή συνείδηση. Αλλωστε το τραγούδι τιτλοφορείται ο Μενούσης κι όχι η γυναίκα του Μενούση. Ενέχεται κι εδώ συμπάθεια προς το θύτη αν και το έγκλημα του είναι αποτρόπαιο και σίγουρα αδικαιολόγητο για τους περισσότερους.

Στη σύγχρονη εποχή αντίστοιχο ίσως έγκλημα είναι του Ακη Πάνου. Αγαπούσε υπερβολικά την πρώτη του κόρη, είχε δώσει αγώνα να την κρατήσει στη ζωή όταν ήταν κυοφορούμενη, δεν άντεξε να τη βλέπει μ΄ ένα απόβρασμα, τον καθάρισε.

Καθ΄όλα αποτρόπαιο και προμελετημένο έγκλημα σ΄όλες του τις λεπτομέρειες. Ανθρωπος του πάθους όμως ο Ακης Πάνου, με κώδικα τιμής αρχέγονο, σίγουρα προκαλεί συμπάθεια. Κίνητρο του το πάθος για την κόρη του. Δικαιολογείται απόλυτα αν κάποιος ακούσει το τραγούδι που έγραψε γι αυτήν όταν γεννήθηκε και τιτλοφορείται Ο Κόσμος ο δικός σου. Πρόσφατα μάλιστα έμαθα ότι σε πρώτη εκτέλεση αυτό το είπε η Ζανέτ Καπούγια... αν είναι δυνατό!!!!

Γράφτηκαν όμως πολλά γι αυτό δεν θέλω να πλεονάσω.

Η δικαστική εξουσία είναι προέκταση της λαϊκής, έτσι τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι. Ο νομοθέτης ορθά αναγνώρισε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις τα λεγόμενα ελαφρυντικά. Του προτέρου εντίμου βίου, του ακαταλόγιστου, του βρασμού ψυχής, της βάναυσης πρόκλησης από το θύμα, την επήρρεια από σούρα ή ναρκωτικά κλπ. Σ΄όλα βέβαια τα εγκλήματα που προανέφερα κανένα από αυτά δεν κολλάει, πλην ίσως της σούρας του Μενούση, αν και δεν πιστεύω ότι η σούρα μόνο αυτή καθ΄αυτή μπορεί να σε οπλίσει το χέρι και αφοπλίσει το μυαλό.

Νομοθετικά δηλαδή αναγνωρίστηκε αυτή η λαϊκή συμπάθεια, όπως εκφράζεται μέσα απο τραγούδια ή ως κοινή γνώμη σε συζητήσεις, άσχετα αν ο δικαστής μες την τακτική του δουλεία είναι υποχρεωμένος να δικαιώσει το θύμα και τα ελαφρυντικά ελάχιστα επηρεάζουν την τελική επιμέτρηση της ποινής.
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005 |


49 Comments:


  • At 10:28 μ.μ., Blogger Πάνος

    Athanassios, αφού σε ευχαριστήσω - αν δεν κάνω κατάχρηση:

    - ποιός είναι ο στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού για τον Αλή πασά και ποιός ο συνθέτης (τον Μητροπάνο που το τραγουδάει, τον γνωρίζουμε όλοι...)

    - είναι δυνατόν να μας στείλεις τους στίχους του ο Κόσμος ο δικός σου;

     
  • At 11:38 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    ..και τα ελαφρυντικά ελάχιστα επηρεάζουν την τελική επιμέτρηση της ποινής.

    Πάνο, η νομική επιστήμη έχει προχωρήσει από την εποχή του Αλή Πασά.
    Τα ελαφρυντικά επηρεάζουν καθοριστικά την ποινή.
    Το ελαφρυντικό μπορεί να κατεβάσει τα ισόβια ( που ισούνται στην Ελλάδα με 16 " γεμάτα ", όπως τα λένε οι κρατούμενοι, χρόνια ) σε 20 χρόνια ( που ισούνται με 12 πραγματικά χρόνια, χάρη στα τρία πέμπτα της ποινής που συνήθως εκτίει ο κρατούμενος. Και με τα " μεροκάματα " στη φυλακή, μπορεί να εκτίσει μόλις 8-10 χρόνια ).
    Όλοι οι καταδικασθέντες ανεξαιρέτως εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο Εφετείο για να πάρουν ΕΝΑ οποιοδήποτε ελαφρυντικό.
    " Μη στεναχωριέσαι. Στο Εφετείο θα πάρουμε το ελαφρυντικό " είναι η πρώτη κουβέντα που λέει ο δικηγόρος στον πελάτη του μόλις ακουστεί η πρωτόδικη ποινή.

    Επειδή είσαι φίλος μου και δεν θέλω να εκτίθεσαι έτσι.
    Ρώτα και τον Θεύδη που σπουδάσατε μαζί και ξέρει από νομικά.


    ΥΓ

    Επί της ουσίας, πολύ ενδιαφέρον το ποστ.
    Και μια παράκληση. Μπορείς να ζητήσεις από τον φίλο σου τον Athanassios και τους στίχους του Μενούση, και να τους δημοσιεύσεις εδώ ;

     
  • At 11:50 μ.μ., Anonymous Athanassos

    "o κόσμος ο δικός σου"
    Πώς να μαντέψω πως πρέπει να βαδίσεις
    πώς να σου μάθω πώς πρέπει να κοιτάς
    Δεν έχω ζήσει στον κόσμο που θα ζήσεις Δεν περπατούσα εκεί που θα πατάς

    Σ΄αυτά που είδα σ΄αυτά που' χω περάσει πολλά τα λάθη και λίγα τα σωστά
    Και είσαι του κόσμου που κάποτε θα φτάσει από το ΧΡΟΝΟ να τρέχει πιο μπροστά...

    Πώς θάναι αλήθεια ο κόσμος ο δικός σου ? Η φαντασία δεν φτάνει να το δω ... εδώ τελιεώνει για μένα το ταξίδι Ενώ για σένα αρχίζει από δω..... Δεκέμβριος 1979

     
  • At 11:52 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, θα σου απαντήσει (υποθέτω) ο ειδικός, αυτός που έγραψε το σημερινό post.

    Για να μη συνεχιστεί η παρεξήγηση: δεν το έγραψα εγώ, τα "μτΚ" το φιλοξενούν! (πολύ ευχαρίστως!)

    *

    Και:

    Έλα που ο πραγματικός "Θεύδης" του "νησιού της Καλυψώς" ΔΕΝ είναι νομικός! Πρόκειται για μυθιστόρημα, όχι για αυτοβιογραφία, μη το ξεχνάμε (παρακαλώ...)

     
  • At 12:21 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Πάντως οι στίχοι του Ακη Πάνου για την κόρη του είναι υπέροχοι.
    Μπαίνω στον πειρασμό να στείλω κάτι που έγραψα κι εγώ για την κόρη μου, αλλά φοβάμαι την δηλητηριώδη κριτική του Πάνου ( του Ζέρβα, όχι του Ακη ! )

     
  • At 12:35 π.μ., Blogger Πάνος

    Στείλτο. Υπόσχομαι πως δεν θα πω "κιχ"

    *

    Τι ήταν αυτό το κακό στον old boy με τον Νταλάρα;

     
  • At 12:44 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Δεν ξέρω ρε φίλε, πραγματικά. Μου την έπεσαν όλοι μαζί επειδή είπα ότι δεν είναι τόσο κακός. Εμεινα άφωνος. Με ενδιαφέρει η γνώμη σου επι του θέματος. Γιατί δεν έκανες παρέμβαση ;

     
  • At 12:50 π.μ., Blogger Πάνος

    Έκανα! Πάνε και δες - και στείλε και το ποίημα!

     
  • At 12:53 π.μ., Blogger kosmopolitis

    ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ
    ( στην κόρη μου )

    Πες μου μικρέ μου άγγελε, καρδούλα μου και φώς μου
    Τι να σου τάξω μάτια μου, τι να σου ευχηθώ ;
    Από της γής τα πράγματα και θαύματα του κόσμου
    Tης θάλασσας και τ’ουρανού, πόσα να θυμηθώ ;

    Τα μονοπάτια σου γλυκά ο ήλιος να φωτίζει
    Kάθε φωτιά στο διάβα σου να σβήνει η βροχή
    Και το ποτήρι σου κρασί γλυκό να ξεχειλίζει
    Στις πίκρες να χαμογελά μεθώντας η ψυχή

    Απάνω στο κατάρτι σου κύμ’ αρμυρό μη φτάσει
    Kαι όπου ρίχνεις άγκυρα να συναντάς γιορτή
    Να σε κερδίσει μιά καρδιά που στα χαρτιά θα χάσει
    Τη βέρα σου να μη χαρεί το χέρι πειρατή

    Ποτέ σε πύλη της χαράς φρουρός μη σε μαλώσει
    Κι αν βρείς τη διάβαση κλειστή ν’ανοίγεις τα φτερά
    Ποτέ προτού τα μάτια σου νυστάξουν μη νυχτώσει
    Σ’αυτά τα μάτια, μάτια μου, μόνο το φως χωρά

     
  • At 12:56 π.μ., Anonymous Athanassios

    Φίλε Πάνο ευχαριστώ που το έβαλες το κείμενο.. δεν ξέρω τους συντελεστές του Αλή πασά... σπάνιο για μένα... λαϊκή μούσα το αποκαλώ... θα στα πω μόλις επιβεβαιώσω...

     
  • At 1:05 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Πες το βρε ! Αντέχω τη βάσανο της κριτικής !

     
  • At 1:07 π.μ., Blogger Πάνος

    Όμορφο και τρυφερό... αλλά τι θα γίνει αν η κόρη βγει αντάρτισσα και γουστάρει νταλαβέρια μόνο με πειρατές;

    *

    Έχοντας δει κάμποσα δικά σου ποιήματα, έχω μια απορία: γιατί διαλέγεις την παραδοσιακή ομοικαταληξία; έχεις γράψει σε ελεύθερο στίχο;

    *

    Athanassios, νομίζω οτι οι στίχοι είναι του Πυθαγόρα και η μουσική (Θέ μου, συχώρεσέ με...) του Κατσαρού. Αλλά, δεν είμαι καθόλου σίγουρος - περιμένω τη δική σου επιβεβαίωση.

     
  • At 1:19 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Αντάρτισσα έγινε ήδη ! Δώδεκα χρονών και χάνω ήδη τον έλεγχο. Προβλέπω σύντομα να μου έρθει με πειρατή στο σπίτι !

    *

    Δεν είναι ποιήματα ρε φίλε. Στίχοι για τραγούδια είναι.
    Διαβάζω ποίηση αλλά δεν γράφω ποίηση.

     
  • At 1:22 π.μ., Anonymous Αthanassios

    Δεν είναι Κατσαρού-Πυθαγόρα σίγουρα... μη ρισκάρεις..

     
  • At 1:28 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Ρε Θηρίο ! Μόλις διάβασα την παρέμβαση σου περί Νταλάρα στον old boy ! Αν την είχα δει έγκαιρα θα έλεγα κι άλλα, αλλά είχα απελπιστεί, μόνος εναντίον όλων.

    Τους αποστόμωσες. Δεν με άκουγαν εμένα επειδή τα λέω με το σεις και το σας !

     
  • At 1:29 π.μ., Anonymous Athanassios

    Φίλε Κοσμοπολίτη δεν είχα σκοπό να κάνω επίδειξη νομικών γνώσεων εδώ... επειδή το ζήτησες όμως σου στέλνω τους στίχους του Μενούση
    " Ο Μενούσης, ο Μπερμπίλης κι ο Ρεσούλ αγάς σε κρασοπουλιό πηγαίναν για να παν να πιουν..
    κει που τρώγαν κει που πίναν κει που γλένταγαν
    κάπου πιάσαν την κου΄βέντα για τις όμορφες..
    Ομορφη γυναίκα που΄χεις βρε Μενουσ΄αγά
    Που την είδες, που την ξέρεις και τη μολογάς?
    Χθες την είδα στο πηγάδι που΄ παιρνε νερό
    και της δώσα το μαντήλι και μου το ΄πλυνε...
    Αν την ξέρεις και την είδες πες μου τι φορεί?
    Ασημένιο μεσοφόρι με χρυσό πουλί...
    Κι ο Μενούσης μεθυσμένος πάει την έσφαξε.... το πρωί ξεμεθυσμένος πάει την έκλαψε...

     
  • At 1:31 π.μ., Anonymous Athanassios

    Ακολουθούν κλαρίνα και των γονέων και περιμένω να το χορέψει αυτό κάποια...

     
  • At 1:51 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Φίλε Athanassios,

    α- ευχαριστώ θερμά για τους στίχους του Μενούση.

    β- νόμισα ότι το κείμενο ήταν του Πάνου και είπα να τον πειράξω λίγο να τσατιστεί. Τα κάνουμε αυτά με τον Πάνο. Καμία επίδειξη πνεύματος ή γνώσεων. Συγνώμη αν άθελα μου σε έθιξα.

    γ- Πάνο, τον πήρες στο λαιμό σου τον άνθρωπο !

     
  • At 2:09 π.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, άλλη φορά να παίρνεις τοις μετρητοίς τις δηλώσεις μου!

    *

    Η συζήτηση στον old boy συνεχίστηκε...

     
  • At 10:39 π.μ., Blogger Πάνος

    "Ο Αλή πασάς"

    Στίχοι: Κώστας Βέργος

    Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου

    *

    Το τραγούδι βέβαια εκφράζει μια αυθαίρετη και ανυπόστατη εκδοχή της όλης υπόθεσης. Η πραγματική ιστορία έχει με λίγα λόγια ως εξής:

    Η Φροσύνη τα είχε φτιάξει με το γιό του Αλή, το Μουχτάρ, ο οποίος ήταν ήδη παντρεμένος με την κόρη ενός ισχυρού (γείτονα) πασά. Μέσα στη ζούρλα του και τον έρωτά του αυτός, έφτασε να χαρίσει στη Φροσύνη ένα περίφημο μονόπετρο που του είχε κανει δώρο η νόμιμη γυναίκα του. Το πράγμα είχε αρχίσει να κουτσομπολεύεται σε όλα τα Γιάννενα - έτσι και έφτανε στ' αυτιά της Μουχτάραινας, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα αυτή (απατημένη και προσβεβλημένη - από μια χριστιανή!) να την κοπανίσει και να γυρίσει στον πατέρα της.

    Έτσι, επειδή ο Μουχτάρ ήταν ...ασυμμάζευτος, έμπαινε σε κίνδυνο η πολιτική συμμαχιών του Αλή, που βασιζόταν ΚΑΙ στο συγκεκριμένο συμπεθεριό.

    Ο "αδύνατος κρίκος" σε αυτή την ερωτική -πολιτική υπόθεση ήταν η Φροσύνη, γι αυτό και είχε το τέλος που είχε. Ο Αλής ξαπόστειλε το Μουχτάρ σε κάποια αποστολή μακριά από τα Γιάννενα - και ανέλαβε ο τζελάτης τα υπόλοιπα.

    *

    Έχω διαβάσει και μια δεύτερη εκδοχή: Χριστιανοί κάτοικοι των Γιαννίνων κατήγγειλαν στον Αλή οτι υπάρχει και δρά ένα κύκλωμα με χριστιανές "παστρικές", με επικεφαλής τη Φροσύνη. Ο Αλής το ερεύνησε, τις συνέλαβε και στα πλαίσια των καθηκόντων του να φροντίζει για "τάξη και ηθική" στα Γιάννενα, τις έπνιξε όλες μαζί στη λίμνη: εκτός από τη Φροσύνη και άλλες 18 νομίζω. Εξ ου και ο στίχος, του οποίου όμως δε μπορώ αυτή τη στιγμή να προσδιορίσω την πηγή (πιθανόν του Βαλαωρίτη):

    ...πούπνιξε τις δεκαοχτώ, με την κυρά Φροσύνη...

    *

    Ισχυρότερη εκδοχή θεωρώ την πρώτη. Το σίγουρο είναι πως ο ίδιος ο Αλής δεν είχε το παραμικρό προσωπικό νταλαβέρι με τη Φροσύνη. Άλλωστε, δικός του σεβντάς ήταν η περίφημη κυρά Βασιλική, η οποία έμεινε δίπλα του ως τη στιγμή του αποκεφαλισμού του στο νησάκι της λίμνης, την έστειλε ο Χουρσίτ πασάς στην Πόλη, την κράτησαν εξόριστη στη Μικρασία για μερικά χρόνια και τελικά επέστρεψε φτωχή και αλκοολική στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Αιτωλικό, όπου και πέθανε ξεχασμένη και καταφρονεμένη - αυτή που κάποτε κυβερνούσε (φανερά!) την καρδιά του ισχυρότερου άντρα της Ηπείρου και της Ρούμελης. Όταν ήμουν νεοσύλλεκτος στο Μεσολόγγι, βρέθηκα στο Αιτωλικό και ήπιαμε με τους συν-φάνταρους ένα καραφάκι εις ανάμνησή της τραγικής της μοίρας.

    *

    Και επειδή δύσκολα θα ξαναμιλήσουμε για τον Αλή, να πως (λένε οτι) περιέγραφε την ιδανική σωματοδομή της γυναίκας:

    σωστή γυναίκα είναι αυτή που κρύβει πίσω της δυό σκλάβες!

    Συνεπώς, υπήρξαν εποχές που οι γεματούλες ήταν περιζήτητες και προτιμητέες...

    *

    Οι στίχοι του Σπύρου Γιατρά βοήθησαν να παγιωθεί η εκδοχή που περιγράφει ο Athanassioς. Το τραγούδι είναι ωραίο, το λέει καταπληκτικά ο Μητροπάνος, οπότε όλα καλά...

    *

    Κοσμοπολίτη, βλέπεις πως εσείς οι στιχουργοί μπορείτε να ξαναγράψετε την ιστορία;

     
  • At 11:22 π.μ., Anonymous Athanassios

    Αν και τεκμηριωμένες ιστορικά οι δύο εκδοχές μάλλον "πειρατικές" μου φαίνονται... Η επίσημη εκδοχή που λένε κι οι ξεναγοί στα Γιάννε-να είναι η καψούρα... Το τραγούδι είναι μεταγενέστερο και σίγουρα δεν ήταν και τόσο μεγάλο σουξέ, ώστε να παγιώσει αυτή την άποψη. Από τον ίδιο δίσκο σουξέ έγινε το " Το φιλότιμο τ΄αντρίκιο" του Ακη Πάνου. Οσο για τα γούστα του Αλή, "περί ορέξεως..."
    Η Βασιλική ήταν όντως το amore του Αλή, αλλά εξαλείφθηκε με την εμφάνιση της Φροσύνης. Εμεινε πράγματι πιστή μέχρι τον αποκεφαλισμό του, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα. Αλλωστε οι γυναίκες κρύβουν και την "Πηνελόπη" μέσα τους...

     
  • At 11:44 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Ε, ρε εξελίξεις!
    Δεν προλαβαίνω να μπώ στο κλίμα αλλά το νανούρισμα μου άρεσε πολύ. Το διάβασα στη δική μου μικρή αντάρτισα (κοντεύει δεκάξη και γράφει υπέροχα) και το καρφίτσωσε στο γραφείο της.
    Συνεχίστε όλοι στον ίδιο ρυθμό, και "κάτι αλήθει συμβαίνει εδώ, μυστήριο και παράξενο, κάτι μυστικό" που λέει και ο Σαββόπουλος και ψιλιάζομαι ότι οδηγεί σε δρόμους καλούς.
    Σμουτς σε όλους!

     
  • At 12:06 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Πάνο η κρατούσα εκδοχή τελικά παγιώθηκε από τον Καραγκιόζη...
    Υπάρχει ένας δίσκος του Πλέσσα σε στίχους Κ. Βίρβου με τον τίτλο " ΖΕΙ ?" όπου όλα τα τραγούδια αναφέρονται στη μυθολογία του Καραγκιόζη.. Να και το σχετικό :
    Στα Γιάννενα στη μαύρη λίμνη
    τα νούφαρα μοσχοβολούν
    τις νύχτες την κυρά Φροσύνη αγγέλοι παν και τη φυλούν
    Στα Γιάννενα στη μαύρη λίμνη
    πουλάκια κλαιν αμίλητα
    πουλάκια κλαιν κυρά Φροσύνη
    τα χείλη σου τ΄αφίλητα.
    Ο χάρος είπες ας με πάρει
    κάλλιο να με χαρεί η γης
    και σπάραξε ένα παλληκάρι
    μα συ δεν ήσουν να το δεις...

    Το παλληκάρι που σπάραξε βέβαια δεν φαντάζομαι να ήταν ο Αλή.. τι λες? Το τραγουδάει ο Νταλάρας, πρέπει να είναι απλό τα πρώτα του τραγούδια.

     
  • At 12:24 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    ΑΠΙΣΤΕ ΠΑΝΟ ! Είδες την αξία των στίχων μου ? ! Αρέσουν σε κόρες και σε μπαμπάδες. Με παραδέχτηκες βρε ? ! Ολόκληρος Ημίαιμος είναι αυτός !

    ΥΓ
    Ημίαιμε, με συγκίνησες. Με τιμά αυτό με την κόρη σου. Να σου ζήσει και να τη χαίρεσαι.

     
  • At 2:03 μ.μ., Blogger Πάνος

    Hμίαιμε, καλώς μας ήρθες και πάλι!

    Μαύρα μάτια κάναμε!

    *

    Athanasios, το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν ξέρει κανείς με ακρίβεια να μας πει τι ακριβώς συνέβη με την κυρά Φροσύνη. Επόμενο λοιπόν είναι να κυκλοφορούν πολλές εκδοχές, αν και αυτή του Βίρβου μάλλον το παρακάνει όταν μιλάει για "χείλι αφίλητο"...

    *

    Κοσμοπολίτη, ποτέ δεν είμαι τσιγγούνης στα καλά λόγια (ούτε και στα πειράγματα, βεβαίως...). Επειδή το τραγούδι σου μου άρεσε και με συγκίνησε (έχω και γω μια δεκαετή αντάρτισσα...) έχω ήδη έτοιμο το επόμενο ποστ, το οποίο θα είναι αφιερωμένο σε σένα - και μέσω εσού σε όλους τους μπαμπάδες που έχουν κόρες.

    Να κατακάτσει πρώτα το παρόν ...πάθος, το οποίο μου φαίνεται οτι πάει για μεγάλο σουξέ!

     
  • At 4:02 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Επειδή είστε μη μετροσέξουαλ γκρηηκ αρρενες, κι από μόδα δε σκαμπάζετε γρι καθώς φαίνεται, επιτρέψτε μου να σας πω ότι η κυρία Μενούση φορούσε χρυσό φλουρί κι όχι χρυσό πουλί(κι ας μη πω τίποτε για το συνειρμό αυτό γιατί είμαι κορίτσι από λοκαντιέρα και δεν κάνει).

    Ωραία κουβέντα, όμως. Σας χάρηκα όλους.

     
  • At 4:25 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Χα χα χα ! πολύ καλό mirandolina !

     
  • At 4:52 μ.μ., Blogger Πάνος

    Mirandolina, εγώ το άκουγα "φουρί" και νόμιζα πως επρόκειτο για παραφθορά του "φουρώ" - ένα είδος μεσοφόρι.

    Πλην, επειδή δεν ξέρω απ' αυτά, προφανώς έκανα λάθος. Αλλά, πάλι, το "φλουρί" πως δένει; Έχει σχέση με το μεσοφόρι ή πρόκειται για ανεξάρτητο κόσμημα;

     
  • At 7:15 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Miradolina είναι "χρυσό πουλί" το κέντημα στο ασημένιο μεσοφόρι.... φυσικά συμφωνώ ότι δεν ήταν και στην τελευταία λέξη της μόδας η κα Μενούση,αλλά εδώ ασχοληθήκαμε με την αντίδραση του συζύγου....

     
  • At 7:58 μ.μ., Blogger alombar42

    Πηγή: Μυριόβιβλος

    Τ' ακούσατε τι γίνηκε 'ς τα Γιάννενα, τη λίμνη,
    που πνίξανε τοις δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη;
    Αχ, Φροσύνη παινεμένη,
    τι κακό παθες, καϊμένη!
    Άλλη καμιά δεν τό βαλε το λιαχουρί φουστάνι,
    πρώτ' η Φροσύνη το βαλε και βγήκε 'ς το σιργιάνι
    Αχ, Φροσύνη παινεμένη,
    και 'ς τον κόσμο ξακουσμένη!
    Δε σ' τό ‘λεγα, Φροσύνη μου, κρύψε το δαχτυλίδι,
    γιατί αν το μάθη ο Αλήπασας θε να σε φάη το φίδι;
    Αχ, Φροσύνη μου καϊμένη,
    τι πολύ κακό θα γένη!
    Αν είστε Τούρκοι αφήστε με, χίλια φλωριά σας δίνω,
    σύρτε με ‘ς το Μουχτάρπασα, δυο λόγια να του κρίνω"
    Αχ, Φροσύνη μου καϊμένη,
    τι κακό πολύ θα γένη!
    «Πασά μου, πού είσαι, πρόβαλε, τρέξε να με γλυτώσης,
    μέρωσε τον Αλή πασά, και δώσε ό τι να δώσης».
    Αχ, Φροσύνη πέρδικά μου,
    τι κακό ‘παθες, κυρά μου!
    Εις το Βεζίρη τα φλωριά, τα δάκρυα δεν περνάνε,
    και σένα μ' άλλαις δεκαφτά τα ψάρια θα σας φάνε.
    Αχ, Φροσύνη πέρδικα μου,
    μόκαψες τα σωθικά μου!
    Νά ταν οι πέτραις ζάχαρη, να ρήχνανε 'ς τη λίμνη,
    για να γλυκάνη το νερό για την κυρά Φροσύνη.
    Αχ, Φροσύνη παινεμένη,
    μέσ 'ς τη λίμνη ξαπλωμένη!
    Φύσα, βοριά, φύσα, θρακιά, για ν' αγρίεψη η λίμνη,
    να βγάλη ταις αρχόντισσαις και την κυρά Φροσύνη.
    Αχ, Φροσύνη παινεμένη,
    μεσ 'ς τη λίμνη ξαπλωμένη!
    Φροσύν', σε κλαίει το σπίτι σου, σε κλαίνε τα παιδιά σου
    σε κλαίν όλα τα Γιάννενα, κλαίνε την ομορφιά σου.
    Αχ, Φροσύνη πέρδικα μου,
    μόκαψες τα σωθικά μου!

     
  • At 8:21 μ.μ., Blogger newManifesto

    τα πάθη μας κάνουν ανθρώπους

     
  • At 8:26 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γειά σου ρε Θανάση παθο-λόγε!Το καταχάρηκα!Οι πληροφορίες μου παντως λένε ότι η κυρα-Φροσύνη,στο μεσοφόρι φορούσε "χρυσό μπουρί" έμβλημα της οργάνωσης "Οι αχόρταγες της λίμνης"

    Ηλίας

     
  • At 8:38 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Αγαπητοί μου αντιφασιονίστας, σεβαστέ Αθανάσιε, δεν ήτο μόνο θέμα μόδας αλλά και κοινωνικού στάτους, την εποχή εκείνη, το χρυσό φλουρί. Δηλαδή, να έχεις φράγκα και να τα δείχνεις κρεμασμένα στο στήθος και στη μέση (όπου και το μεσοφόρι). Τώρα τι να σας πω, δεν είμαι άσφαλτος, ούτε καν χωματόδρομος, αλλά έτσι το γνωρίζω παιδιόθεν. (τη σημερον ημέρα το χρυσό φλουρί το δίνεις στην πράδα για να φοράς το όνομά της -- το έχουμε χάσει ορ ουάτ;)

     
  • At 9:33 μ.μ., Blogger Πάνος

    Φυσάει Βορειάς, φυσάει Θρακιάς' τ' είν' το κακό που εγίνη/ 'Σ τά Γιάννινα 'ς τη λίμνη; / 'Δέτε κυράδες θάλασσαις, τ' είν' το κακό που εγίνη!/ Επνίξανε ταις δεκαεφτά με την Κυρά Φροσύνη./ 'Αχ! χαλασμός που εγίνη!

    (...)

    Δια σταυρό δεν έχει χρεία / Γιατί εσταύρωσε τα χέρια' / Είναι ήσυχη και κρύα / Δεν την έφαγαν μαχαίρια./ Τα στήθη τα χιονάτα της γήλιος δεν θα μαυρίση. / Πλυμένα με τη θάλασσα και με τα δάκρυά της / Ασπρότερα κι ολόλευκα θα να φανούν στην κρίση./ Το κύμα πλένει το κορμί, τα δάκρυα την καρδιά της, /Η βαρυαστέναχτη ψυχή θα λάβη τη γιατριά της.


    (δημώδες ή, μάλλον, ψευτο-δημώδες...)

    *

    Η μνήμη μου είναι ασθενής, αλλά από χθες κάτι μ' έτρωγε: την είχα διαβάσει, κάποτε, την ιστορία της Φροσύνης - και μάλιστα γραμμένη από άνθρωπο που λάτρευε την Ήπειρο και τις ιστορίες της.

    Βρίσκομαι τώρα στο χωριό της γυναίκας μου, στους πρόποδες του Ολύμπου. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το γεγονός οτι εδώ υπάρχει το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης μας - και ειδικά το έργο του Αριστοτέλους Βαλαωρίτου κυρά Φροσύνη, εκδ. ΠΕΛΛΑ, αγνώστου χρονολογίας, απ' όπου και το ψευτο-δημώδες της αρχής του σχολίου.

    *

    Πριν μπούμε στο θέμα, επιτρέψτε μου να αντιγράψω λίγες γραμμές για την Ήπειρο, τον τόπο και της δικής μου καρδιάς...

    Ίσως με έλκουσι προς την Ήπειρον τα οστά των προγόνων, ίσως συνείθισα εκ νεαράς μου ηλικίας να βλέπω υψούμενον ενώπιόν μου τον γηραιόν Πίνδον ως προσφιλή σκιάν τείνουσαν προς εμέ την χείρα' αλλά δεν δύναμαι να αρνηθώ ότι, και αν είς μόνος παλμός απομείνη εις την καρδίαν μου, θέλω αφιερώσει αυτόν εις την Ήπειρον.

    *

    Ο Βαλαωρίτης, αφού παραθέτει μια εκτενή εισαγωγή περί Αλή, τον οποίο παρουσιάζει (αφελώς...) ως αποφώλιον τέρας, αρχίζει να ασχολείται με την Ευφροσύνη.

    Ενώπιον του Αλή τούτου παρίσταται η Ευφροσύνη, αληθές και πιστόν σύμβολον της τότε Ελληνικής κοινωνίας. Αμίαντος και καθαρά ένεκεν της καταγωγής αυτής, δεν ηδυνήθη να τηρήση ανέπαφον την παρθενικήν αυτής αγνότητα, αλλά τυφλωθείσα προς μικρόν εκ του ψευδούς μεγαλείου και του σατανικού φέγγους του διαυγάζοντος τότε εν Ιωαννίνοις, παράδωκεν την ψυχήν και την σάρκα ειςν χείρας των μιαρών δαιμόνων (...)

    Τοιαύτη η Ευφροσύνη δεν ήθελεν έσθαι βεβαίως αξία της ελληνικής ποιήσεως. Αλλ' η μετάνοια, η ρυομένη ψυχήν εκ θανάτου, δεν εβράδυνε να επέλθη προςν ανάπλασιν της Ελληνίδος γυναικός. Μόλις ο εραστής απέρχεται και μόλις εκείνη απομονούται, ευθύς αναλαμβάνει τον αληθή αυτής χαρακτήρα. Αποκρούει τον Αλήν, αποποιείται τα δώρα αυτού, αδακρυτί δέχεται τον θάνατον, ως μόνον μέσον εξιλεώσεως, και τοιουτοτρόπω καθίσταται αξία του μαρτυρικού στεφάνου, όν επί του μετώπου αυτής έθεσε πενθηφορούσα η ταλαίπωρος Ήπειρος.

    (...)

    Δεν με λανθάνει ότι άλλοι άλλως διηγούνται τα κατά την Ευφροσύνην' αλλ' εγώ προέκρινα όσα περί του μαρτυρίου αυτής έγραψεν ο Πουκευΐλος, διότι εύρον την διήγησιν δραματικωτέραν. Κατά τινας ο Αλής ουδέποτε ηράσθη της Ελληνίδος ταύτης, αλλά κατεδίκασεν εις θάνατον υπό μόνης της επιθυμίας να ικανοποιήση τας γυναίκας του Μουχτάρ δια την άνομον σχέσιν, ήτις εφ' ικανών χρόνων αποσπάσασα τον άνδρα αυτών από του γυναικωνίτου, εγνώστη τελευταίον εκ της εξής τυχαίας περιστάσεως. Απελθόντος του Μουχτάρ επιταγή του πατρός εις καταδίωξιν του Γιωργήμ πασά, η Ευφροσύνη, διάγουσα μεμονωμένη εν Ιωαννίνοις, περιεθλίβετο ήδη υπό παντίων στερήσεων. Η δε πενία, προελθούσα μέχρι απορίας των προς τον βίον, ηνάγκασεν τέλος αυτήν να προσκαλέσει γραίαν τινά, ίνα πωλήσει δι' αυτής πολύτιμον δακτύλιον. Η γραία επορεύθη και προς τας γυναίκας του Μουχτάρ, αίτινες αναγνωρίσασαι τον δακτύλιον και μαθούσαι παρ' αυτής όσα περί της Ευφροσύνης έτι ηγνόουν, έδραμον παραχρήμα προς τον Αλήν και θρηνούσαι και οδυρόμεναι ηξίουν παρ' εκείνου εκδίκησην. Ο δε προθύμως εξετέλεσεν αυτήν συμπεριλαβών και δεκαέξ άλλας αθώας γυναίκας φίλας της Ευφροσύνης.

    Ίσως η διήγησις αύτη εκυκλοφόρει τότε εν Ιωαννίνοις και ίσως αυτός ο τύραννος επίτηδες έπλασε και διέσπειρε τον μύθον. Αλλ’ άπιστον φαίνεται προς εμέ ότι προς ικανοποίησιν των παλλακίδων του υιού ετιμώρησεν ο Αλής τοσούτον ωμώς τας γυναίκας εκείνας και ασυμβίβαστον όλως προς τους λίαν περιπαθείς του δημοτικού άσματος λόγους περί μιάς μόνης τούτων, και ταύτης παραιτίου του ολέθρου τοσούτων άλλων αθώων, εάν μηδεμία προηγήθη ηθική πάλη μηδέ κατορθώθη δι’ αυτής, υπό της μιάς εκείνης, επίσημος τις της θρησκείας και της εθνικότητος θρίαμβος. Ομολογώ δε ότι και ελάχιστος περί τούτου δισταγμός ήθελεν αναδείξει την υπόθεσιν και του μάλιστα πεζού καλάμου αναξίαν.


    *

    Τώρα γνωρίζουμε ποιος ήταν εκείνος που διέδωσε τον μύθο για τον έρωτα Αλή πασά και Φροσύνης, αφού τον βρήκε γραμμένο από τον Πουκεβίλ και του άρεσε (ο μύθος) - και για ποιούς ακριβώς λόγους το έκανε.

    Αλλά και αυτή και η άλλη εκδοχή (με το δαχτυλίδι) πάσχουν, στο εξής σημείο: δεν έχει καμιά απολύτως λογική η ταυτόχρονη εκτέλεση άλλων δεκαεφτά φιλενάδων της Φροσύνης.

    Ο Αλής ήταν ένας αυτοδημιούργητος, πανούργος, ικανότατος ηγεμόνας. Δεν ήταν καθόλου ανόητος, ώστε να μπορούμε να του αποδώσουμε ένα ανόσιο και αναίτιο πολλαπλό έγκλημα – που θα τον έκανε πραγματικά μισητό στα μάτια των Γιαννιωτών, χωρίς ο ίδιος να έχει κερδίσει απολύτως τίποτα!

    Απομένει, ως μόνη λογική, η τρίτη εκδοχή, ότι δηλαδή η Φροσύνη ήταν επικεφαλής ενός δικτύου παστρικών, οι χριστιανοί την κατήγγειλαν και ο Αλής έκανε το καθήκον του, ως ηγεμόνας, σύμφωνα με τους νόμους και τα ήθη της εποχής. Δυστυχώς δεν έχω πια το βιβλίο του Αριστείδη Κόλλια Αρβανίτες, όπου τεκμηριώνεται με πειστικά επιχειρήματα η εκδοχή αυτή.

    Η εκδοχή αυτή δεν είναι καθόλου ηρωική – και καθόλου ρομαντική, γι’ αυτό και επικράτησε τελικά η καταφανώς επινοημένη αφήγηση του Πουκεβίλ και του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, την οποία αναπαράγουν οι ξεναγοί στα Γιάννενα, ο Σπύρος Γιατράς στο τραγούδι που ψάλλει ο Μητροπάνος - και ο Athanassios στο εμνευσμένο κατά τα άλλα κείμενό του περί πάθους…

    *

    Μόλις διάβασα το δημώδες που μας έστειλε ο alombar42. Αυτό αντανακλά τη δεύτερη εκδοχή, όπως την αφηγείται ο Α.Β.

     
  • At 11:03 μ.μ., Blogger alombar42

    (συγγνώμη για το μακροσκελές - Πάνο, επειδή είναι λιγό καταχρηστικό, κράτα ό,τι θέλεις και πέτα τα υπόλοιπα)

    Μιας και αγνοώ τι συνέβη, είπα να κάνω μια έρευνα στον γκούγκλη, όπου βρήκα διάφορες παραλλαγές (ελληνικά, αγγλικά και greeklish).
    Το παλαιότερο χρονολογικά σχετικό και ίσως το πιο σημαντικό είναι το ταξιδιωτικό του Thom Smart Hughes γύρω στα 1820 (αναφορά εδώ.
    Ακολουθούν το ποίημα-τραγούδι του Βαλαωρίτη (1859) και η όπερα του Παύλου Καρρέρ (1868) - δεν είναι όμως ιστορικοί ή περιηγητές...
    Γενικά, οι πιο "εμπεριστατωμένες" αναφέρουν την εκδοχή με τον Μουχτάρ, τον Αλή Πασά να επιδιώκει την αγάπη της, αυτή να μην ενδίδει και τελικά να πνίγει τις 17 (αυτές αναφέρονται σαν παστρικές, παρθένες, υπηρέτριες αλλά και αρχόντισσες).

    Μια ακόμη αξιόλογη αναφορά.

    Από μια ραδιοφωνική εκπομπή βρήκα αυτό:
    Από το συγκλονιστικό γεγονός δεν έμεινε ασυγκίνητος ο άλλος μεγάλος ποιητής, Ιωάννης Πολέμης. Έτσι κι αυτός έγραψε ένα ποίημα με τον τίτλο «Όταν πέσανε τα Γιάννενα». Το εμπνεύστηκε από τους θρύλους και την ιστορία της Λίμνης με τις δεκαεφτά παρθένες, που έπνιξε ο διαβόητος Αλή Πασάς.
    Βαθιά οι πνιγμένοι ανάσαναν κ΄ εκόχλασε το κύμα/
    Κ΄ εκρινοβόλησαν οι αφροί το υγρό της λίμνης μνήμα,/
    Κρινόσπαρτος παράδεισος την νυκτ΄ εκείνη εγίνη /
    Κι ανέβηκαν οι δεκαφτά με την κυρά Φροσύνη.
    Σύρε, Φροσύνη, το χορό: Σφιχτά χειροπιασμένες /
    σ’ ακολουθούν αχώρισφτες η δεκαφτά Παρθένες, /
    λαλούν αθώρητα βιολιά κι αναγαλλιάζ’ η λίμνη /
    κι ο φλοίσβος της ακρολιμνιάς είναι τραγούδια κι ύμνοι.
    Είναι πικρές οι ενυμήσες και στάζουνε φαρμάκι/
    Μα στρέψε, ιδέες, καταδιωχτοί φεύγουν οι βουλολάκοι /
    Ο Αλή πασάς από κοντά με μαιν οχιά για ζώνη /
    Τραβά τα γέρικα μαλλιά, τα γένια ξεριζώνει.
    Κι αν σε ρωτησ’ η λίμνη σου: - Γιατί, φροσύνη, νοιώθω/
    Στα στήθη μου αναγάλισμα στα βάθη μου χαρά; /
    Πες της: η γαλανόλευκη, με τον αιώνιο πόθο /
    Έφερε Φώτων το Στραυρό π’ αγιάζει τα νερά.


    Το παρακάτω από εδώ:
    Η Φροσύνη, σύζυγός του εμπόρου Βασιλείου, περίφημη για το κάλλος και τη μόρφωσή της, έγινε ερωμένη του Μουχτάρ, γιου του Αλή πασά. Όταν ο Μουχτάρ ήταν σε πόλεμο με τον Τζωρτζίμ στην Αδριανούπολη, η γυναίκα του, για να εκδικηθεί τη Φροσύνη, ζήτησε από τον Αλή πασά να την τιμωρήσει. Ο Αλής με τους δορυφόρους του απήγαγε τη νύχτα από το σπίτι της την κυρά Φροσύνη και τη φυλάκισε με άλλες 17 γυναίκες. Τις καταδίκασε σε θάνατο και η απόφαση πραγματοποιήθηκε τη νύχτα στις 11 Ιανουαρίου 1801. Τα πτώματα πετάχτηκαν στη λίμνη και οι Χριστιανοί τα μάζεψαν και τα κήδεψαν.

    Από εδώ ξεφεύγω...

    Ψιλοάσχετο αυτό, από την "Προσευχή της παρθένου" (Γκάτσος - Χατζιδάκις - Μερκούρη), αλλά μιας και είναι ωραίο ιδού:
    Μ' είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμμία
    απ' την Υπάτη τό 'σκασα και πήγα στη Λαμία.
    Ήμουν μικρούλα κι άπραγη και δροσερή κι ωραία
    πως τό 'παθα μανούλα μου κι αγάπησα εκδορέα.
    Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη
    γι' αυτό και ο Αλή Πασάς έπνιξε τη Φροσύνη.


    Για να γελάσουμε και λίγο, τάδε έφη Ελενα Ακρίτα:

    - Πήγε κι ο Αλή Πασάς καλά και σώνει να πνίξει την κυρά Φροσύνη στη Λίμνη των Ιωαννίνων. Γιατί, αγάπη μου; Πάρ' την εκεί χάμω, καθήστε στη λίμνη που είναι μαγεία αυτή την εποχή και φάτε ένα βατραχοπόδαρο.
    - H κυρά Φροσύνη σιχαινόταν τα βατραχοπόδαρα!
    - Και είναι αυτό κίνητρο για φόνο; Κι εγώ τα σιχαίνομαι τα βατραχοπόδαρα. Ο Αντώνης δεν με πνίγει στις λίμνες!
    - Όχι ότι ενίοτε δεν του περνάει από το μυαλό...
    - Αυτός την έπνιξε γιατί, στο μεταξύ, είχε ερωτευτεί μια άλλη. Και η κυρά Φροσύνη δεν του το έδινε το συναινετικό!
    - Μη μου λες τέτοια!
    - Εγώ τα λέω; H Τατιάνα τα λέει!
    - Και λέει η Τατιάνα με ποιαν ήταν ερωτευμένος ο Αλή Πασάς;
    - Το λέει. Και το επιβεβαιώνει και ο Τζέημς Πάρις!
    - Και με ποιαν ήταν ερωτευμένος ο Αλή Πασάς;
    - Με τη Βέρα Κρούσκα!


    Την συναντούμε επίσης σε κρασιά και τηγανητά!

    Λίγο copy/paste από δω, λίγο από κει, βγήκε και σήμερα το μπλογκοκάματο :)

     
  • At 11:34 μ.μ., Blogger Πάνος

    Alomdar42, είσαι πραγματικός ερευνητής!

    Από τους συνδέσμους που δίνεις, ο πλέον ενδιαφέρων είναι ο πρώτος, όπου βρίσκουμε τα σχετικά με την αφήγηση του Hughes. Αυτή είναι μάλλον και η παλαιότερη που υπάρχει (ίσως από εκεί την ξεσήκωσε /τροποποίησε ο Πουκεβίλ), κυκλοφόρησε στα 1820. Νομίζω οτι δικαιώνει τη θεωρία του Κόλλια, για τα τραγικά γεγονότα του 1801.

    *

    (Οι υπογραμμίσεις δικές μου)

    Μια νύχτα η Κυρά -Φροσύνη συνελήφθη μαζί με την υπηρέτριά της και με άλλες 17 γυναίκες, οι περισσότερες ελευθερίων ηθών, και κλείστηκε στο ναό του Αγίου Νικολάου των Κοπάνων, στη βόρεια παρυφή της πόλης. Ο Χιούζ αναφέρει ότι εξαιτίας αυτού δημιουργήθηκε μεγάλος αναβρασμός στην πόλη. Ο Αλής επί δύο μέρες ήταν αναποφάσιστος. Περίμενε κάποιο πρόσχημα, ένα διάβημα των προκρίτων για να ελευθερώσει την Κυρά- Φροσύνη και τις 17 γυναίκες. Αλλά οι πρόκριτοι δείλιασαν και ο Αλής τελικά διέταξε τη θανάτωσή τους. Μια νύχτα του 1801 πιθανώς, οι 18 γυναίκες πνίγηκαν στη λίμνη, στην περιοχή του Αγίου Νικολάου.

     
  • At 1:51 π.μ., Blogger alombar42

    Ε, αφού φτάσαμε μέχρι εδώ ας εγκαταλείψω με
    τα βιβλία του Χιουζ για όποιον ενδιαφέρεται...

    Ψιλά γράμματα: Βρίσκω δύο Thomas Hughes, παρότι ο παραπάνω σύνδεσμος θεωρεί οτι πρόκειται για το ίδιο άτομο - εκτός αν κάπου υπάρχει λάθος...
    Ο "δικός" μας είναι ο Thomas Smart Hughes (1786 - 1847) και ο άλλος είναι ο Thomas John Hughes (1822-1896)- εδώ

     
  • At 6:01 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Εσείς του κόσμου οι σοφοί... υπάρχει και η κατάρα της Παμβώτιδας (λίμνης)... Οταν ο Αλή πασάς μετέφερε τη Φροσύνη στο σεράι, νικημένος από το πάθος του, σταμάτησε την άμαξα παροχθίως...΄
    μπροστά στη λίμνη λοιπόν φίλησε τη Φροσύνη, η οποία δεν του ατιστάθη-κε αποκαμωμένη από την προηγούμενη μάχη που έδωσε κατά την απαγωγή της.. καταράστηκε όμως τον Αλή κι αυτή η κατάρα ισχύει μέχρι και σήμερα... " όποιος φιλήσει γυναίκα στις όχθες της Παμβώτιδας καταστρέφεται... " Γνωρίζετε κάτι επ΄αυτού? Μ' ενδιαφέρει το θέμα...
    Γειά σου φίλε Ηλία με τα πάθη σου και τις αχόρταγες της λίμνης...

     
  • At 6:37 μ.μ., Blogger Πάνος

    Athanassios, τι γκόλ ήταν αυτό, περίπου στη λήξη του αγώνα;

    Πάμε για παράταση;

     
  • At 7:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γαμώ το ,γαμώ το και γαμώ το...στη Παμβώτιδα έ ;

    Hλίας

     
  • At 7:10 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μάλλον πρέπει να αποφεύγουμε τις λίμνες, γενικώς... έχω ακούσει την ίδια παράδοση για την Τριχωνίδα...

     
  • At 8:03 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γεια σου νονέ.
    Δημήτρης

     
  • At 8:45 μ.μ., Blogger Πάνος

    Γειά σου Δημήτρη, παλλικάρι μου!

     
  • At 9:04 μ.μ., Anonymous Athanassios

    Οι κατάρες λοιπόν και τα πάθη συμβαδίζουν... Πάντως τα πάθη είναι το αντικλείδι στην υπαρξιακή μουργέλα.. γι αυτό: " παθιαστείτε"

     
  • At 9:45 μ.μ., Blogger alombar42

    τα πάθη είναι το αντικλείδι στην υπαρξιακή μουργέλα

    Αθανάσιε... δε φαντάζεσαι πόσο χρήσιμη θα μου φανεί αυτή η πρόταση-προτροπή σου ;-)
    Μέχρι σήμερα δεν είχα λόγια να στηρίξω τα εκάστοτε "πάθη" μου, πλην της δικαιολογίας "μα είναι τόσο πολλά και αλλάζουν κάθε τόσο, άρα δεν λογίζονται σαν πάθη".

    Περί κατάρας δεν κατάφερα να βρω τίποτα (εντάξει δεν ήμουν τόσο επιμελής ούτε άνοιξα βιβλία, αλλά ούτε μια ένδειξη;).

    Ετσι για να έχουμε κι ένα ακόμη στοιχείο, ο Λόρδος Βύρων (Lord Buyron) δεν αναφέρει τίποτα περί Κυρα-Φροσύνης, από όσο κατάφερα να ψάξω στις επιστολές του 1809, κάτι ίσως περίεργο, αφού συναντήθηκε με τον Αλή Πασά και έδωσε αρκετά στοιχεία.

     
  • At 10:34 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, το internet δεν περιέχει τα πάντα (προς το παρόν, τουλάχιστον)

    Όσο για τα πάθη, ιδού πως τα αναφέρει ο τρίτος της τριάδας του Αθανασίου, που δεν αναφέρθηκε καθόλου ως τώρα - τον έφαγε ο Αλή πασάς...

    Μη ζητάς να βρεις καλό - μπέσα μη ζητάς
    στων ανθρώπων τις καρδιές - μέσα μη κοιτάς

    Οι μισοί καλοί - σε μοναστηριού κελί
    κι οι άλλοι σε τρελάδικο - από κακό κι απ’ άδικο

    Μη ζητάς να βρεις καλό - μη βαρυγκομάς
    και τα πάθη η ζωή - τα ‘φτιαξε για μας


    Και τα πάθη η ζωή τάφτιαξε για μας... Αυτό το τραγούδι (και λίγες δεκάδες ακόμα) περιέχεται στο αφιέρωμα που έγινε προ καιρού στον Άκη Πάνου (ομάδα "τις αγάπες δεν τις κρύβω", δεξιά στη σελίδα)

     
  • At 2:29 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    - Αθανάσιε, τα πάθη μου τα κάλλη μου !

    - Πάνο, σουξέ το ποστ !

     
  • At 7:14 μ.μ., Anonymous Αthanassios

    Alombar42 Τα πάθη τα στηρίζει η ίδια μας η ύπαρξη.
    Πάνο, ο τρίτος ήταν σοφός και καθ΄ύλην αρμόδιος να μιλά για πάθη..
    Κοσμοπολίτη,δεν ξέρω κατά πόσο τα "πάθη είναι και κάλλη".... το πάθος προκαλεί και πόνο, ενίοτε αβάσταχτο έτσι δεν είναι?

     
  • At 4:15 μ.μ., Anonymous flip!

    ti pa8os bu8izei se pelaga to nou...bradeiazei,kai allazei to xrwma tou ouranou..:)