ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 12, 2005
Μπαμπάδες και κόρες


Πριν παρέλθει έτος εγεννήθη η Κούμπω. Η κόρη αύτη, πλάσμα χαριτωμένον και συμπαθές, ανετρέφετο και ηλικιούτο, εγίνετο το χάρμα και η παρηγορία του πατρός της. Δεν είχε μόνον νοημοσύνην πρώιμον, αλλά και κάτι άλλο παράδοξον γνώρισμα, οιονεί χαρακτήρα φρονίμου γυναικός εις ηλικίαν παιδίσκης. Ύστερον, μετά χρόνους, όταν επήλθεν ο δεύτερος χωρισμός, η Κούμπω, οκταέτις τότε, έτρεχε πλησίον του πατρός της, εις το «κελλί του» όπου κατώκει εις την ανωφερή εσχατιάν της πολίχνης, και τον εγέμιζε περιποιήσεις και τρυφερότητας.

(η συνέχεια, εντός)



Αυτό μόνον εδέχετο προθύμως τους πατρικούς χαλινούς, ενώ τα άλλα τέκνα δεν ήρχοντο ποτέ πλησίον του πατρός των, και δια τούτο εκείνο την ονόμαζε «το ευάγωγο». Καθημερινώς έτρεχε να τον εύρη, και δεν έπαυε να τον παρακαλή.
- Έλα πατέρα, στο σπίτι’ μη μας αφήσης λεγ’ η μητέρα, ζωνταρφανά.

Μία των ημερών έτρεξε δρομαία, φαιδρά, και πνευστιώσα του είπε.
-Τάμαθες, πατέρα… Θα παντρέψουμε τ’ Αργυρώ μας… Έλα στο σπίτι, γιατί δεν είναι πρέπον, λέγει η μητέρα, να είσθε χωρισμένοι εσείς που θα παντρευτή τ’ Αργυρώ μας… για να μην κακιώσει ο γαμπρός!...

Τω όντι ο Φραγκούλας επείσθη κι’ εφιλιώθη με την σύζυγό του. Ηρραβώνισαν την Αργυρώ’ είτα μετ’ ολίγους μήνας την εστεφάνωσαν… Είτα πάλιν επήλθε τρίτος χωρισμός μεταξύ του παλαιού ανδρογύνου, και μ’ ένα γεροντόπαιδον μαζύ, το οποίον ήλθεν εις τον κόσμο σχεδόν συγχρόνως με τον γάμον της πρωτοτόκου.

Τότε η Κούμπω, ήτις είχε γίνει δεκατριών ετών, δεν έπαυε να τρέχει πλησίον του πατρός της, και να τον παρακινή ν’ αγαπήση με την μητέρα.
Μίαν ημέραν, θλιβερά του είπεν.
- Δεν θα μπορώ πλέον νάρχωμαι, ούτε στο κελλί σου, πατέρα… Είναι κάτι κακές γυναίκες, εκεί στο μαχαλά, στο δρόμο που περνώ, και τις άκουσα που λέγανε καθώς περνούσα: «Να το κορίτσι της Φραγκούλαινας, που την έχει παρατήσει ο άντρας της…». Δεν το βαστώ πλέον, πατέρα.

Τω όντι, παρήλθον τρεις ημέραι, και η Κούμπω δεν εφάνη εις το κελλί του πατρός της. Την τετάρτην ημέραν ήλθε πολύ ωχρά και μαραμένη’ εφαίνετο να πάσχη.
- Τι έχεις, κορίτσι μου, της είπεν ο πατήρ της.
- Αν δεν έλθης, πατέρα, του απάντησεν αποτόμως αίφνης, με παράπονον και πνιγμένα δάκρυα, να ξεύρης, θα πεθάνω απ’ τον καημό μου!
- Έρχομαι, κορίτσι μου, είπεν ο Φραγκούλης.

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου)

* * *

Κι ένα τραγούδι – νανούρισμα που μας έστειλε ο Κοσμοπολίτης στα σχόλια ενός προηγούμενου θέματος .

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

( στην κόρη μου )

Πες μου μικρέ μου άγγελε, καρδούλα μου και φώς μου
Τι να σου τάξω μάτια μου, τι να σου ευχηθώ ;
Από της γής τα πράγματα και θαύματα του κόσμου
Tης θάλασσας και τ’ουρανού, πόσα να θυμηθώ ;

Τα μονοπάτια σου γλυκά ο ήλιος να φωτίζει
Kάθε φωτιά στο διάβα σου να σβήνει η βροχή
Και το ποτήρι σου κρασί γλυκό να ξεχειλίζει
Στις πίκρες να χαμογελά μεθώντας η ψυχή

Απάνω στο κατάρτι σου κύμ’ αρμυρό μη φτάσει
Kαι όπου ρίχνεις άγκυρα να συναντάς γιορτή
Να σε κερδίσει μιά καρδιά που στα χαρτιά θα χάσει
Τη βέρα σου να μη χαρεί το χέρι πειρατή

Ποτέ σε πύλη της χαράς φρουρός μη σε μαλώσει
Κι αν βρείς τη διάβαση κλειστή ν’ανοίγεις τα φτερά
Ποτέ προτού τα μάτια σου νυστάξουν μη νυχτώσει
Σ’αυτά τα μάτια, μάτια μου, μόνο το φως χωρά

(To post είναι αφιερωμένο στον Κοσμοπολίτη, και μέσω αυτού σε όλους τους μπαμπάδες που έχουν αντάρτισσες κόρες)
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Δεκεμβρίου 12, 2005 |


7 Comments:


  • At 8:24 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Τώρα πεστε μου πως να τον ψήσω να βάλει τα γυαλάκια της πρεσβυωπίας, να κάτσει εδώ μπροστά και να σου αφήσει σχόλιο, που είναι του χειρόγραφου;

     
  • At 8:36 μ.μ., Blogger Πάνος

    Με καλό και γλυκό τρόπο, οπωσδήποτε... και μόνο αν έχει διάθεση να το κάνει...

     
  • At 10:03 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Τιμή μου.

    Πάνο μου σ'ευχαριστώ πραγματικά.

    Η κόρη αύτη, πλάσμα χαριτωμένον και συμπαθές, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, φαντάζομαι ότι είναι η δική σου μικρή αντάρτισσα.

    Της εύχομαι, στο ταξίδι της ζωής, το ίδιο που ευχήθηκα και στη δική μου :

    Απάνω στο κατάρτι σου κύμ’ αρμυρό μη φτάσει
    Kαι όπου ρίχνεις άγκυρα να συναντάς γιορτή.


    *

    mirandolina μου, έχω αετήσια όραση - ακόμα ! ( τα περί κάποιας ηλικίας και τα περί ελιξήριου της αιώνιας νιότης, αν από κει συμπέρανες την πρεσβυωπία μου, ήταν αστεία. Πείραγμα στον Πάνο. Είμαι μικρότερος του !! Αν λέει την αλήθεια βέβαια στο complete profile του.. )

     
  • At 10:35 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, νομίζω πως η Μιραντολίνα εννοούσε άλλον ηλικιωμένο - και όχι εσένα. Αυτόν που όλες οι αντάρτισσες κόρες έχουν στην καρδιά τους...

    *

    Πράγματι... η κόρη φωτογραφίζεται - (πριν κάποια χρόνια) σ' ένα διάλειμμα του αντάρτικου πόλης που διεξήγε (μέσα στο σπίτι μας)- να εκπαιδεύεται από τη γιαγιά στην Καλαματιανή μαγειρική.

    *

    Ποτέ δεν δίνω ανακριβείς πληροφορίες! (εκτός αν τύχει...)

    *

    Επειδή ο φίλος μας των "Διαστάσεων" (το μαύρο πρόβατο) μπορεί και να ζηλεύει για την αφιέρωση, το επόμενο post θα είναι αφιερωμένο σ' αυτόν - και μάλιστα τέτοιο που δεν μπορεί ούτε να το φανταστεί...

     
  • At 10:43 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Ωχ ! Ωχ !

    ( ένα για το αργόστροφο μυαλό μου, και ένα για το ποστ που ετοιμάζεις ! )

    *

    mirandolina, sorry..την κατανόηση σου..κάποιας ηλικίας ξέρεις..

     
  • At 10:55 μ.μ., Blogger alombar42

    Το καλύτερο παιδί είναι ένα - και το έχει κάθε γονιός.

    Ρίξτε και μια ματιά στον Στράτο :-)

     
  • At 3:18 μ.μ., Blogger alombar42

    Οταν μεγαλώσει ο γιός μου ελπίζω να παραβλέψει μερικά πραγματάκια :)
    --

    Αυτό το άχρηστο παιδί
    έχει ένα βλέμμα σαν καρφί
    Στα μάτια με κοιτάει και ρωτάει
    βαθιά τα σπλάχνα μου κεντάει

    Γιατί πουλιέται το ψωμί
    γιατί μοιράζονται γιατροί
    Γιατί το δίκαιο μ' αμοιβή
    το δίνουν κάπου-κάπου οι νομικοί

    Γιατί με λεν τραγουδιστή
    ποιος είπε πως πουλιέται η φωνή

    Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
    καλύτερα ας το νανουρίσω...
    Μην τα ρωτάς παιδάκι μου αυτά
    ποτέ δεν πρέπει

    Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
    κι όλα ο θεός τα βλέπει
    Ο καλός θεός τα επιτρέπει...

    Aυτό το άχρηστο παιδί
    έχει μια γλώσσα σαν σπαθί
    Γιατί τους λένε στο σχολειό τους
    να κάνουν πάντα τον σταυρό τους

    Ποιοι λαοί θα σταυρωθούν
    χωρίς ποτέ ν’ αναστηθούν
    Τι θα πει άλλη πατρίδα
    ή χαμένη πια ελπίδα

    Τι είναι η ανατολή κι δύση
    είναι αχήρωση μα θα αρχίσει

    Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
    καλύτερα ας το νανουρίσω...

    Μην τα ρωτάς παιδάκι μου
    αυτά ποτέ δεν πρέπει
    Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
    κι όλα ο θεός τα βλέπει

    Ο καλός θεός τα επιτρέπει...

    Αυτό το ατίθασο παιδί
    δεν ξέρει φόβος τι θα πει
    Γιατί είναι μαύροι οι παπάδες
    γιατί τους κάνουν τεμενάδες

    Ποιοι ν' αλλάζουν το πολύ
    γιατί φωνάζουν οι πολιτικοί
    πιο πολύ από τους νηστικούς

    Τα νόμπελ ποιοι τα δίνουν
    την ειρήνη πώς την φτύνουν

    Θα προλάβω εγώ να μεγαλώσω
    κάτι στον άνθρωπο να δώσω

    Μα τι θεέ μου ν' απαντήσω
    καλύτερα ας το νανουρίσω...
    Μην τα ρωτάς παιδάκι μου αυτά
    ποτέ δεν πρέπει

    Κοιμήσου αγγελουδάκι μου
    κι όλα ο θεός τα βλέπει
    Ο καλός θεός τα επιτρέπει...

    Νάνι-νάνι το παιδί να κάνει,
    ω, ω, ω

    Στίχοι: Δήμος Βαλσάμης
    Μουσική: Κώστας Χατζής
    Ερμηνευτές: Κώστας Χατζής
    (www.stixoi.info)