ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2006
Το γνωρίζετε αυτό το παλικάρι;


«Καλά ως εδώ’ θα μας πεις όμως τι σ’ έπιασε και ασχολείσαι ο ίδιος με την ακρόαση και εκδίκαση διαφορών που προκύπτουν από τις συναλλαγές; Γιατί αυτό βέβαια δεν σου το δίδαξε ο παιδαγωγός σου που δεν είχε ιδέα ότι θα κυβερνούσες» Κι όμως, φταίει ο απαίσιος εκείνος γέρος που με παραπλάνησε (…) Να ξέρετε όμως πως κι εκείνος είχε εξαπατηθεί από άλλους. Κάποια ονόματα θα έχουν φτάσει στ’ αυτιά σας, μιας και συχνά διακωμωδούνται στο θέατρο: Πλάτων, Σωκράτης, Αριστοτέλης, Θεόφραστος. Ο γέρος, άμυαλος όπως ήταν, πείστηκε από τα λεγόμενά τους και μετά βρήκε εμένα, ένα παιδί που αγαπούσε τα γράμματα, και μ’ έκανε να πιστέψω πως αν γινόμουν οπαδός και μιμητής τους σε όλα, θα κατάφερνα να ξεπεράσω –τους άλλους ανθρώπους ίσως όχι’ δεν έχω, βλέπετε, ανταγωνισμό μ’ αυτούς-, τον εαυτό μου όμως σίγουρα. Και μη έχοντας άλλη λύση, πείστηκα και δε μπορώ πια ν’ αλλάξω παρ’ όλο που συχνά με πιάνει μια τέτοια επιθυμία. Και κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν δίνω άφεση σε όλα τα αδικήματα’ μού ‘ρχονται όμως τότε στο νου τα λόγια του Αθηναίου στο έργο του Πλάτωνα:

«Είναι άξιος τιμής αυτός που δεν κάνει αδικίες’ εκείνος όμως που δεν επιτρέπει στους κακούς να αδικούν είναι άξιος τουλάχιστον διπλάσιας τιμής. Ο πρώτος είναι δίκαιος μόνο για τον εαυτό του ενώ ο δεύτερος αξίζει όσο πολλοί, καθώς αποκαλύπτει στις αρχές τις αδικίες των άλλων, και πρέπει να πάρει βραβείο αρετής. Ο ίδιος έπαινος πρέπει να ισχύσει και για τη σωφροσύνη και τη φρόνηση και όσες άλλες αρετές μπορεί κανείς όχι μόνο να τις κρατά για τον εαυτό του αλλά και να τις μεταδίδει στους άλλους» Αυτά μου δίδασκε, πιστεύοντας ότι θα ήμουν στη ζωή ένας απλός ιδιώτης’ δεν είχε προβλέψει την τύχη που μου επιφύλαξε ο Δίας. Εγώ όμως ντρεπόμουν ως ηγέτης να είμαι λιγότερο ενάρετος απ’ ό,τι ως ιδιώτης (….) Χώρια που ένας ακόμη νόμος του Πλάτωνα που μ’ έκανε να σκεφτώ για μένα τον ίδιο, με κατάντησε μισητό σε σας: ο οποίος νόμος λέει ότι πρέπει οι άρχοντες και οι πρεσβύτεροι να έχουν αξιοπρέπεια και σωφροσύνη ώστε βλέποντάς τους ο λαός να δέχεται πειθαρχημένα την εξουσία τους. Καθώς λοιπόν μόνο εγώ (ή καλύτερα εγώ με λίγους ακόμα), το επιδίωξα αυτό, κατέληξε η στάση μου να φέρει ολωσδιόλου αντίθετα αποτελέσματα’ και φυσικά σε βάρος μου.

(H συνέχεια εντός)

* * *

Δε νομίζω ότι πολλοί από τους αναγνώστες αναγνώρισαν τον αρχαίο συγγραφέα του παραπάνω κειμένου. Κι όμως, είναι πασίγνωστος, υπήρξε πανίσχυρος αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λάτρης της Ελληνικής γλώσσας και παιδείας. Πρόκειται για τον τρισκατάρατο, παραβάτη, αποστάτη, μιαρό, ελεεινό κλπ Ιουλιανό.

Εννοείται πως είναι παντελώς αποκλεισμένος (ως συγγραφέας) από την Εκπαίδευση, όπου κυριαρχούν οι πομφόλυγες του ελληνοχριστιανισμού. Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει (πρωτότυπο κείμενο και απόδοση στα νέα ελληνικά) τον Μισωπώγωνα απ’ όπου προέρχεται το απόσπασμα, κάποιες επιστολές του Ιουλιανού και το κατά Χριστιανών ας αναζητήσει το βιβλίο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ, με Επιμέλεια και Πρόλογο του Γιάννη Αβραμίδη, από τις εκδόσεις θύραθεν. (Θεσσαλονίκη 1997, 8η έκδοση)

* * *

Ο Γιάννης Αβραμίδης, σημειώνει ανάμεσα σε άλλα, στη Εισαγωγή:

Όχι μόνο ο Ιουλιανός, αλλά ολόκληρη η ύστερη αρχαιότητα βρίσκεται βυθισμένη μες στα σκοτάδια της λήθης. Ο μέσος Έλληνας θα εκπλαγεί – ίσως και να ενοχληθεί- μαθαίνοντας ότι για ένα σοβαρό αριθμό ξένων ιστορικών επιστημόνων ο πραγματικός Χρυσός Αιώνας της αρχαιότητας ήταν ο Β’ μετά Χριστόν. Και θα εκπλαγεί διότι στη συνείδησή του έξι ολόκληροι αιώνες Ελληνισμού έχουν συμπιεστεί στη λέξη «παρακμή». Η ιστορία σταματά με τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και ξαναρχίζει με τον Μέγα Κωνσταντίνο. Στο μεταξύ διάστημα, ο κόσμος μεταβαίνει από την παρακμή σε ακόμα χειρότερη παρακμή, περιμένοντας τη νίκη του χριστιανισμού για να σωθεί επιτέλους (…)

Αν έχει περιπέσει σε τέτοια παιδαριώδη επίπεδα η ιστορική μας αυτογνωσία, αυτό δεν οφείλεται τόσο στη μυθολογία της εκκλησίας όσο στην αφασία των επαγγελματιών της ιστορίας. Η ιστορική επιστήμη, άνευρη και άχαρη σαν γεροντοκόρη κλίνει το γόνυ αφήνοντας να αλωνίζουν ανεμπόδιστα ο μεταμοντέρνος εκλεκτικισμός - διάβαζε: ετσιθελισμός – και ο αυτάρεσκος βυζαντινολατρικός επαρχιωτισμός των συμπαθών πατριδογνωστών μας και άλλων θρησκευομένων.


* * *

Ο Ιουλιανός είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ιστορίας – και από τις περισσότερο αδικημένες. Το βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις Θεσσαλονικιώτικες Εκδόσεις Θύραθεν, μας δίνει τη δυνατότητα να έρθουμε σε απευθείας επαφή με τον Ιουλιανό – συγγραφέα και στοχαστή και να διαμορφώσουμε δική μας άποψη, χωρίς τις γνωστές διαστρεβλωτικές διαμεσολαβήσεις.

* * *

Ας παρατεθούν και κάποια αποσπάσματα του Ιουλιανού, από το ίδιο βιβλίο:

(Για τους Θράκες και Ίωνες)

Εσμέν γαρ της Ελλάδος οι περί την Θράκην και την Ιωνίαν οικούντες έγγονοι, και όστις ημών μη λίαν αγνώμων, ποθείν προειπείν τους πατέρας και την χώραν αυτήν ασπάσασθαι.

(Εμείς οι κάτοικοι της Θράκης και της Ιωνίας είμαστε γιοί της Ελλάδας, και όποιοι από μας δεν είναι αγνώμονες, λαχταρούν να χαιρετίσουν τους πατεράδες τους και να φιλήσουν τα χώματά της)


(Για την Ελλάδα)

Απιών δε επί την Ελλάδα πάλιν, ότε με φεύγειν ενόμιζον πάντες, ούχ’ ως εν εορτή τη μεγίστη την τύχην επαινών ηδίστην έφην είναι την αμοιβήν εμοί και το δη λεγόμενον «χρύσεα χαλκείων, εκατόμβοι’ έννεαβοίων» έφην αντηλλάχθαι; Ούτως αντί της εμαυτού εστίας την Ελλάδα λαχών εγαννύμην, ουκ αγρόν, ου κήπον, ου δωμάτιον εκεί τετμημένος.

(Και μετά, φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σα να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένοιωθα που μού ‘λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου’ κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου)


*

Ημείς δε τι πεπόνθαμεν; Και τίνα νυν περαίνειν διανοοούμεθα λόγον, ει μη της φίλης Ελλάδος έπαινον, ής ουκ έστι μνησθέντα μη πάντα θαυμάζειν;

(Μα τι μ’ έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;)


* * *

Ας κλείσει η μικρή μας αναφορά στην ενδιαφέρουσα έκδοση, με μερικά αποσπάσματα από τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, για το τέλος του Ιουλιανού (μετάφραση Γιάννης Χριστοδούλου)

Στο μεταξύ ο Ιουλιανός, ξαπλωμένος στη σκηνή του, απευθυνόταν στους καταβεβλημένους από τη θλίψη συντρόφους του με τα παρακάτω λόγια:

«Ήρθε τελικά για μένα η στιγμή, φίλοι μου, ν’ αφήσω αυτή τη ζωή την οποία, με πρώτη ζήτηση, επιστρέφω χαρούμενος στη Φύση, σαν ένας τίμιος οφειλέτης (…)

»Πίστευα ότι ο σκοπός μιας δίκαιης εξουσίας είναι η ευτυχία και η ασφάλεια των υπηκόων της, γι’ αυτό υπήρξα πάντα, όπως ξέρετε, υπέρ των πιο ειρηνικών λύσεων και απέκλεισα από τις πράξεις μου κάθε ελευθερία ικανή να φθείρει τα πράγματα και τα ήθη (…) Ευχαριστώ τους αιώνιους θεούς που μου επέτρεψαν να πεθάνω, όχι σαν θύμα σκοτεινών δολοπλοκιών ούτε μέσα στους πόνους μιας πολύχρονης ασθένειας ούτε σαν εγκληματίας, αλλά αφήνοντας τον κόσμο μέσα στο φως, στο απόγειο μιας ένδοξης σταδιοδρομίας. Γιατί αυτός που θέλει να πεθάνει πριν έρθει η ώρα είναι το ίδιο αδύναμος και δειλός μ’ εκείνον που προσπαθεί ν’ αποφύγει το θάνατο όταν φτάνει η στιγμή (…)

Αφού πρόφερε αυτά τα λόγια με ήρεμη φωνή, θέλοντας να μοιράσει την προσωπική του περιουσία στους φίλους του, κάλεσε τον Ανατόλιο, τον μάγιστρο των οφικίων. Και όταν ο ύπαρχος Σαλούτιος του αποκρίθηκε «είναι μακάριος», ο Ιουλιανός κατάλαβε ότι ο Ανατόλιος είχε σκοτωθεί. Τότε αυτός, που αδιάφορος ως τότε για τη δική του μοίρα είχε δείξει τόσο κουράγιο, άρχισε να στενάζει πικρά για το θάνατο του φίλου του.

Στο μεταξύ όλοι οι παρόντες έκλαιγαν’ βλέποντάς τους, ο Ιουλιανός έδειξε τη δύναμη της επιβολής του ακόμα και σ’ αυτή την περίσταση και τους μάλωσε λέγοντάς τους ότι ήταν ανάξιο να θρηνούν έναν ηγεμόνα την ώρα που πήγαινε να συναντηθεί με τον ουρανό και τ’ αστέρια.

Μ’ αυτά τα λόγια τους έκανε όλους να πάψουν, πράγμα που του επέτρεψε ν’ αρχίσει με τους φιλοσόφους Μάξιμο και Πρίσκο μια περίπλοκη συζήτηση για την υψηλή φύση της ψυχής. Ξαφνικά, η βαθιά πληγή στο πλευρό του άνοιξε κι άρχισε να του κόβεται η ανάσα’ αφού ζήτησε και ήπιε ένα ποτήρι κρύο νερό, στη μέση αυτής της πένθιμης νύχτας, πέθανε ήρεμα στα τριάντα δύο του χρόνια.


* * *

Αυτά, προς το παρόν, για τον Ιουλιανό. Έναν αυτοκράτορα –φιλόσοφο που δεν ήταν Έλληνας, κι όμως ενσάρκωσε την τελευταία αναλαμπή και την τελευταία ελπίδα του αρχαίου Ελληνισμού, πριν αυτός σβήσει οριστικά. Χρειάστηκε να περάσουν κάμποσοι αιώνες (ως τον 12ο, περίπου) για να υπάρξει και πάλι ελληνικότητα. Η νέα ελληνικότητα – η πιο σημαντική και η πλέον άγνωστη πτυχή του νεοέλληνα. Αυτή που καθόρισε τους πραγματικούς όρους της ύπαρξής μας και δεν έχει καμιά σχέση με αρχαιοπληξίες, αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού κλπ. Ούτε, φυσικά, με τη δήθεν κυρίαρχη παράδοση της Ορθοδοξίας και της «καθ΄ημάς Ανατολής». Αλλά, περί αυτών, προσεχώς.
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2006 |


15 Comments:


  • At 1:05 π.μ., Blogger kouk

    Γαμώ τα παλικάρια ο Ιουλιανός. ο μισωπώγωνας είναι online στα αγγλικά αν κανείς ενδιαφέρεται.

     
  • At 11:31 π.μ., Blogger Mirandolina

    Μου το χε χαρίσει το βιβλίο ο νονός του αυτοκράτορα -- οι εθνικοί έχετε αναδείξει πολύ σημαντικότερα πνεύματα, δευτεράντζα τον κόβω τον Τζούλυ, απλά εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε τίποτε καλύτερο.

    Όμως δεν ήρθα κυρίως γι αυτό. Ήρθα να σας ευχαριστήσω, Πανο, για τα καλά σας λόγια στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, όπου σήμερα διάβασα πολλούς από την ευλογοπαρεα. Να είστε πάντα γερός και με το τραγούδι στα χείλη όπως τώρα.

     
  • At 1:53 μ.μ., Blogger kukuzelis

    Αγαπητέ Πάνο,
    θα συμφωνήσω με την Μιραντολίνα. Όσον αφορά την πνευματική συγκρότηση του Ι. συνιστώ το βιβλίο της Πολύμνιας Αθανασιάδη "Ιουλιανός", εκδόσεις ΜΙΕΤ. Θα τον χαρακτήριζα (διαθέτοντας λίγες γνώσεις και πολλή διαίσθηση), στην καλύτερη περίπτωση, σαν έναν καλοκάγαθο Πολ-Ποτ. Διέθετε μια καλή κ' αγαθή ψυχή και δι αυτής είχε συλλάβει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του ως ο απόλυτος στόκος. Οι περιπέτειές του στην Αντιόχεια μόνο για χαμόγελα. Θα συγκρατούσα από, τα όντως ενδιαφέροντα, κείμενα του τον χαρακτηρισμό που έδωσε στους χριστιανούς: "οι των πατρώων εθών αποστάντες" (κάπως έτσι). Πρώτον, γιατί αποκαλύπτει μια κατά βάση συντηρητική-νοσταλγική ψυχοσύνθεση, δεύτερον διότι είναι βασική και ξεχασμένη αλήθεια και τρίτον, και σπουδαιότερο, γιατί ακούγεται αστείο σήμερα, με όλον αυτό το χριστιανίζοντα θόρυβο για την παράδοση.

     
  • At 1:54 μ.μ., Blogger kukuzelis

    Και καλή χρονιά.

     
  • At 2:19 μ.μ., Blogger kukuzelis

    Ξαναδιαβάζω όσα έγραψα και γελάω μαζί μου: είναι η μοίρα των σημαντικών προσωπικοτήτων να τις αντιμετωπίζουν, κάμποσους αιώνες αργότερα, με δυό-τρεις ατάκες (δυστυχώς μόνο ατάκες διαθέτω ο αμόρφωτος)!

     
  • At 2:25 μ.μ., Blogger Πάνος

    Με κουράζει να επαναλαμβάνω τα αυτονόητα, αλλά δεν μπορώ να το αποφύγω:
    - Δεν είμαι εθνικός ή παγανιστής
    - Δεν είμαι αρχαιολάτρης ή αρχαιόπληκτος

    *

    Μετά από τα απαραίτητα αυτά, δυό τρεις παρατηρήσεις:

    Μιραντολίνα, ο ...Τζούλυ ήταν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο αρχαίος κόσμος σε επίπεδο αυτοκρατόρων στοχαστών, αν εξαιρέσουμε τον Μάρκο Αυρήλιο. Μην ξεχνάτε οτι οι χριστιανοί (σας - δε λέω...) συγγενείς του - αυτοκράτορες δολοφόνησαν τους γονείς του και όλη του την οικογένεια. Τον αδερφό του Ιουλιανού Γάλλο, ο ξάδερφος Κωνστάντιος τον δολοφόνησε λίγα χρόνια πριν την άνοδο του Ιουλιανού στην εξουσία. Πέρασε όλη του τη ζωή εξόριστος, με το θάνατο να τον παραμονεύει ανά πάσα στιγμή.

    Κι όμως, μια απλή ανάγνωση των κειμένων του πείθει και τον πιο προκατειλημμένο αναγνώστη για την ευρύτητα της παιδείας που είχε αποκτήσει. Επιπροσθέτως, υπήρξε ένας άκρως αποτελεσματικός ηγέτης, όπως απέδειξε στην εκστρατεία κατά των Γερμανών. Ήταν και ο μοναδικός στην ιστορία αυτοκράτορας με αίσθηση αυτοσαρκασμού. Και έζησε μονάχα 32 χρόνια.

    Η εικόνα του παραμορφώθηκε απολύτως από τη λύσσα των χριστιανών της εποχής του και των πολλών επόμενων αιώνων, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ακόμη και για κανιβαλισμό!

    Μην πιστεύετε αυτά που σας λέω εγώ (στο κάτω κάτω, σας λέω να κάνετε τη δική σας έρευνα). Διαβάστε τη γνώμη που είχαν για τον Ιουλιανό ο Βολταίρος ή ο Νίκος Καζαντζάκης. Η δική τους άποψη μετράει για μένα περισσότερο από ένα σύνταγμα φανατισμένων καλογήρων που "θεολογούν" ή "γράφουν ιστορία".

    *

    Φίλτατε Κουκουζέλη, καλή χρονιά! "καλοκάγαθος Πολ Ποτ"!; Είσαι εντελώς άουτ - και αν αυτό βγαίνει από το βιβλίο της κ. Πολύμνιας, κάνε κάτι απλό: πάρε και διάβασε μόνος σου το βιβλίο που παρουσιάζω στο ποστ. Επειδή είσαι άνθρωπος με λογική και ευαισθησία, θα ακούσεις τον ίδιο τον Ιουλιανό και να καταλάβεις τον τρόπο που σκεφτόταν και ενεργούσε.

    *

    Κουκ, μόλις είδα το τελευταίο σου σχόλιο και ...συμφωνώ απολύτως!

     
  • At 2:40 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Πάνο, το περί "εθνικών" ήταν πειραγματάκι -- μάλλον τυχαίως έπεσα σε ευαίσθητο έδαφος δηλαδή! Δεν ήξερα ότι σας το έχουν ξαναπεί. Να με σχωρνάτε!

    Κατά τα λοιπά, αυτά τα περί σφαγών της οικογένειας δεν είναι και τίπουτις πρωτότυπο -- ήταν συνήθειο στις καλές οικογένειες πολλών εποχών (από Αλεξάνδρου Φιλίππου ως της δυναστείας των Μινγκ κι ακόμα παραπέρα...). Η εξουσία τα χει αυτά...

    Για τον στοχασμό των αυτοκρατόρων άλλη φορά.

    (Εμένα σε Ιουλιανό μ αρες ο Δίδιος -- μεγάλη μορφή, αποκαλυπτική της ουσίας της εξουσίας. Αυτός μάλιστα! Και μη με συνερίζεστε που είμαι θρασίμι και τα λέω με δικά μου λόγια -- έχω και την πρόκληση στο αίμα μου λιγάκι)

     
  • At 3:20 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Εγώ ήθελα να ξερα πως αισθάνεται ο Γεώργιος Χοιροβοσκός με τόσες γάτες να τρίβονται στα πόδια του...

     
  • At 3:57 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μια χαρά αισθάνεται. Είναι από το σπάνιο είδος ανθρώπων που είναι αγαπησιάρηδες (έτσι φαίνεται, τουλάχιστον). Τα ντεσού, τι να γίνει - όλοι δεν έχουμε κάποια; Μάλλον έπεσε σε κολυμπήθρα με αγίασμα όταν ήταν μικρός, και τούμεινε...

     
  • At 10:00 π.μ., Blogger Big Fat Opinion

    Ωραίο το αρχαιοελληνικό ιδεώδες, αλλά όταν το διαθέτει μόνο ένας (ή έστω καμια σαραντερέα) σημαίνει ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και δεν θέλει να πάρει χαμπάρι.

    Ο Ιουλιανός δεν έψεγε τους συγχρονούς του επειδή ήταν σκοταδιστές και οπισθοδρομικοί, αλλά ακριβώς επειδή δεν ήταν!

    Αλλά τα είπαν και άλλοι:

    Ήτανε δυνατόν ποτέ ν' απαρνηθούν
    την έμορφή τους διαβίωσι· την ποικιλία
    των καθημερινών τους διασκεδάσεων· το λαμπρό τους
    θέατρον όπου μια ένωσις εγένονταν της Τέχνης
    με τες ερωτικές της σάρκας τάσεις!

    Ανήθικοι μέχρι τινός - και πιθανόν μέχρι πολλού -
    ήσαν. Αλλ' είχαν την ικανοποίησι που ο βίος τους
    ήταν ο περιλάλητος βίος της Αντιοχείας,
    ο ενήδονος, ο απόλυτα καλαίσθητος.

    Να τ' αρνηθούν αυτά, για να προσέξουν κιόλας τι;

    Τες περί των ψευδών θεών αερολογίες του,
    τες ανιαρές περιαυτολογίες·
    την παιδαριώδη του θεατροφοβία·
    την άχαρι σεμνοτυφία του· τα γελοία του γένεια.

    Α βέβαια προτιμούσανε το Χι,
    α βέβαια προτιμούσανε το Κάππα· εκατό φορές.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

     
  • At 5:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    Για τα ποιήματα που έγραψε ο Καβάφης με θέμα τον Ιουλιανό, προβλέπεται ένα ξεχωριστό ποστ, σύντομα.

     
  • At 10:49 μ.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός

    O Ιουλιανός ήταν πολύ ασκητικός και ενάρετος, αυτό ακριβώς πιστεύω ότι ήταν και το μαράζι του, καυμός του, πώς να το πώ;;;

    O Εγωισμός του! Το βρήκα, ήθελε τον κόσμο οργανωμένο όπως ο ίδιος πίστευε ότι θα έπρεπε να είναι.

    Αν είχε πιάσει το νόημα υπερβατικά...δηλαδή "το ορθοδοξείν εστί αεί σχοινοβατείν" θα μιλάγαμε για Αγιο της Εκκλησίας σήμερα,όπως και για τον Αρειο άν δεν πίστευε ότι ειναι πανέξυπνος. Είχε βεβαιότητα.

    Στα 'χει πεί κι ο Βασίλειος τι κάθομαι και γράφω μωρέ και γώ!

    Τα πάντα ρεί! Ακόμα και η "βεβαιότητα" πρέπει να ρέει να μεταλλάσεται!!!

    ήν µέν αεί καί έστι καί έσται!!

     
  • At 12:46 μ.μ., Blogger Πάνος

    "O Ιουλιανός ήταν πολύ ασκητικός και ενάρετος..."

    Γεώργιε, εννοείς πως ήταν περισσότερο ασκητικός και ενάρετος από τον Άγιο και Μέγα Αθανάσιο; Από τον Μεγάλο Βασίλειο και τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό;

    Γιατί, καλέ μου φίλε, σε ενοχλεί η ασκητικότης του Ιουλιανού και δεν σε κάνει να κουμπώνεσαι η ούλτρα- ασκητικότητα των εν λόγω Αγίων Πατέρων;

    Είμαι τόσο λάθος όταν λέω πως ΚΑΘΕ δογματισμός, οποιαδήποτε προέλευσης, οδηγεί υποχρεωτικά σε λάθος μονοπάτια; Εντάξει, και ο Ιουλιανός ήταν "πιστός και ευσεβής" - αλλά είχε και πολλές άλλες πλευρές /χαρακτηριστικά. Οι Πατέρες όμως, όχι.

    Κι αν μιλάμε για εγωισμό, τι να πούμε για τον ΟΡΙΣΜΟ του εγωισμού, τον Αθανάσιο;

    *

    Σήμερα ή αύριο θα δούμε τον Ιουλιανό όπως τον είδαν τα "μάτια" του Καβάφη - και ίσως έχουμε την ευκαιρία να διακρίνουμε κι εμείς κάτι περισσότερο...

     
  • At 1:35 μ.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός

    Η ασκητικότητα δεν με ενοχλεί καθόλου.
    Ο τρόπος με τον οποίο εκλαμβάνεται η ασκητικότητα μπορεί να είναι σωστός ή λάθος.Εκεί είναι το σημείο διαφορετικότητας.

    Διότι ώς γνωστόν και ο διάβολος ασκητικώτατος είναι,αλλά έχει εγωισμό.

    Για αυτό έβαλα μαζί τον Ιουλιανό τον Αρειο και πολλούς άλλους. Ο Αθανάσιος βεβαίως είχε ΕΓΩΙΣΜΟ, αλλά τον θυμόμαστε για την χρήση αυτού του εγωισμού στο Πιστεύω.Και βέβαια όποτε οι "Πατέρες" ξεκίνησαν να πούνε πράγματα εκτός των όσων ήταν το πεδίο τους, είπαν μπούρδες όπως όλοι μας θα λέγαμε. Το πρώτο πράγμα που διδάσκεται κανείς στην Πατρολογία αυτό είναι(εννοώ τις μπούρδες).


    Ας μην τσουβαλιάζουμε όμως,πιστεύω όπως και ο Βασίλειος, ότι τα πάντα ρεί.
    Με άλλο prospective ξεκινάς την ζωή και με άλλο και άλλο και άλλο συνεχίζεις.Ρώτα τον καμμιά φορά πώς ξεκίνησε να κάνει τον ηγούμενο και πώς τελείωσε. Διαφορετικός,καλύτερος...αλλά σίγουρα μέσα απο παίδεμα και αναζήτηση.

    Πάνο, η ουσία σου εσένα προσωπικά δεν είναι οι απόψεις σου ή οι γνώσεις σου,είμαι σίγουρος για αυτό!Εχει να κάνει με την πίστη σου...και άς γελάσουν όσοι το διαβάσουν.Διότι έχεις Πίστη!

    Χαιρετίσματα στον Ηλία!

     
  • At 2:23 μ.μ., Blogger Πάνος

    Γεώργιε, κατόπιν αυτών, σου αφιερώνω το ποστ που θα ανεβάσω σε λίγα λεπτά!