ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006
Τσαϊκόφσκυ

(O πίνακας είναι του Νίκου Εγγονόπουλου)

Επειδή παρά -σοβαρέψαμε τελευταία, εκτάκτως τα «μτΚ» ανεβάζουν σε διεθνή πρώτη μια αληθινή ιστορία, όπως την αφηγήθηκε σήμερα το πρωί ένας φίλος (κι αυτός) παραμυθάς. Ο …Ιουλιανός και ο Καβάφης, ας περιμένουν λιγάκι – δε θα μπαγιατέψουν άλλωστε!

* * *

Σ’ ένα διάλειμμα της δουλειάς, μπήκα για να φτιάξω καφέ και βρήκα τον Περικλή, την Ανδρομάχη και τον παιδίατρο να τα λένε. Δηλαδή, ο Περικλής έλεγε, κάτι για γάντια – κι αυτοί γελούσαν.

«Έλα ν’ ακούσεις!» είπε η Ανδρομάχη.

Για χάρη μου ο Περικλής έπιασε την ιστορία από την αρχή.

«Είχαμε στην παρέα δυό κοπελιές, φοιτήτριες της Αρχιτεκτονικής, Μαρίες και οι δύο. Η μία ήταν πολύ ωραία γυναίκα – ψηλή, κυπαρίσσι, ξανθιά, μια κούκλα! Ξέραμε ότι δεν είχε μόνιμο δεσμό, και τη χαλβαδιάζαμε όλοι. Αυτή λοιπόν είχε μια λόξα με τον Τσαϊκόφσκυ. Κάθε τόσο μας παρατούσε και έλεγε – πάω ν’ ακούσω Τσαϊκόφσκυ. Ώσπου μια μέρα η άλλη Μαρία μου τόσκασε το μυστικό: όταν έλεγε πάω για Τσαϊκόφσκυ, εννοούσε πως πήγαινε να γαμηθεί. Μια κι έξω, χωρίς δεύτερη φορά! Από τότε, καταλαβαίνετε… κάθε φορά που την άκουγα να λέει Τσαϊκόφσκυ – και το έλεγε συχνά πυκνά- πάθαινα…»

Πήγα με τον καφέ και κάθισα στο τραπέζι. Ο Περικλής συνέχισε:

«Ένα βράδυ είμαστε όλη η παρέα στα 10 βήματα στην άμμο, την ξέρατε την ταβέρνα;»

«Πως, στην οδό Φλέμινγκ. Βοηθήσαμε κι εμείς να χτιστεί…»

«Είμαστε λοιπόν εκεί, κι εγώ κάθομαι από δίπλα της. Φοράει ένα σούπερ μίνι, τα μπούτια να λαμποκοπάνε στο ημίφως – παιδιά, έχω γίνει πύραυλος, να…»

Ο Περικλής σηκώνει το δεξί χέρι, το τοποθετεί όσο μπορεί παράλληλα με τον άξονά του και με σφιγμένη γροθιά το χτυπάει στο στήθος, για να τονίσει το μέγεθος της εξάψεως.

«Δεν αντέχω άλλο, ντρέπομαι κιόλας, πιτσιρίκος ακόμα, αλλά τελικά σκύβω προς το μέρος της και το μπουμπουνίζω: Μαρία, θέλω ν’ ακούσουμε μαζί Τσαϊκόφσκυ!»

Ο Περικλής απολαμβάνει την αδημονία μου, καθώς ανάβει τσιγάρο.

«Και τι έγινε;»

«Σηκώνεται επάνω και πάει στην άλλη Μαρία, ήταν η μόνη που ήξερε το συνθηματικό, άρα αυτή το είχε ξεφουρνίσει. Της ανακατεύει τα μαλλιά, την ψευτο – βρίζει και στο τέλος έρχεται και κάθεται πάλι δίπλα μου. Εγώ έχω ξεθαρρέψει τώρα: Κάτι σε ρώτησα – και δε μου απάντησες… Θα ακούσουμε μαζί Τσαϊκόφσκυ; Και αυτή μου λέει, θα ακούσουμε, ρε! Θα ακούσουμε, όταν τελειώσουμε από δω…»

Ο Περικλής σβήνει το τσιγάρο και μισοκλείνει τα μάτια. Θυμάται την ιστορία ή την επινοεί επιτόπου; Άδηλον…

«Πάμε που λέτε στο σπίτι της, μια γκαρσονιερίτσα ήταν, σαλονάκι κουζίνα και ένα δωμάτιο. Μπαίνουμε, το κρεβατάκι στρωμένο όμορφα, όλα ταχτικά και νοικοκυρεμένα. Η Μαρία κάθεται στο κρεβάτι, εγώ όρθιος μπροστά της. Σκύβει στο κομοδίνο και βγάζει έξω δυο γάντια, μάλλινα…»

«Μάλλινα;»

«Θέλω να πω, πλεχτά… Φόρα τα! μου λέει. Τι να κάνω, τα φοράω… Εκείνη ανεβάζει το φούστα της ψηλά (ο Περικλής μιμείται τις κινήσεις και τους …ήχους), μπροστά μου το κυλοτάκι… Χάιδεψέ με! μου λέει…»

«Με τα γάντια;»

«Με τα γάντια! Χαϊδεύω, αρχίζει να βογκάει, ν’ ανοιγοκλείνει τα πόδια, ανοίγει και τα στήθη… (πάλι, παντομίμα!) βυζάρες! Βγάζω το γάντι, παραμερίζω το κυλοτάκι – δε σου είπα να φοράς τα γάντια; Να, κάνε μου έτσι – και πιάνει και τσιμπάει τις ρόγες της ανάμεσα στα τεντωμένα της δάχτυλα… πάω κι εγώ με τα γάντια…»

«Περικλή, μας κόλασες!» λέει η Ανδρομάχη

«Θα απατήσω τη γυναίκα μου!» δηλώνει ο παιδίατρος

«Αυτό ήταν; Μονάχα μια φορά;»

«Μονάχα μία – αυτός ήταν ο κανόνας της. Κάναμε τι κάναμε - και τέρμα! Αλλά, κοίταξε τώρα: έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια, είναι τα εννιάμερα της Παναγίας μετά το Δεκαπενταύγουστο και βρίσκομαι στο χωριό μου, για το πανηγύρι. Κόσμος πολύς, εγώ παντρεμένος, έρχεται η Νίκη η συμβολαιογράφος, που ήταν κι αυτή στην παλιά παρέα και μου λέει ξέρεις ποια είναι ‘δώ; Η Μαρία η Τάδε! Που μένει; Εκεί. Πηγαίνω και τη βρίσκω. Μόλις με βλέπει, βάζει τις φωνές, χαρές, γέλια, χαμός. Πάμε για καφέ μου λέει, να σε συστήσω κιόλας, από ‘δώ ο άντρας μου… »

«Ωραίο παιδί;» ρωτάει η Ανδρομάχη

«Πολύ ωραίος άντρας» βεβαιώνει ο Περικλής. «Πηγαίνουμε για καφέ, λέμε διάφορα. Κάποια στιγμή δεν κρατιέμαι και ρωτάω: Τσαϊκόφσκυ, ακούς; Η Μαρία πατάει τα γέλια – αμέ, ακούω, πως δεν ακούω, λέει. Ο άντρας της την κοιτάζει απορημένος – ποιος Τσαϊκόφσκυ, της κάνει, εσύ με το Ρέμο και τον Πλούταρχο ξημεροβραδιάζεσαι, αφού!»

* * *

Αφιερώνεται, λόγω σχολίων στον Ιουλιανό, στον Γεώργιο Χοιροβοσκό.
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006 |


37 Comments:


  • At 2:59 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μπήκα για να στείλω ένα μακροσκελέστατο ποστ στο πολυπολιτισμικό μπλογκ Σωκράτης -Κώνειο 0-1 και διαπίστωσα πως ο Τσαϊκόφσκυ είναο το εκατοστό (κατοστάρα - εκατό!) ποστ στα "μτΚ"!

    *

    Πως περνάει (ταχύς) ο χρόνος ΚΑΙ στα ιστολόγια...

     
  • At 3:04 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Να τα χιλιάσετε - και να ξέρετε ότι μεγάλη η χάρη σας που σχολιάζω στο συγκεκριμένο ποστ (με μελαγχολεί ο Μανάρας με τις μανάρες -- είναι τόσο κρίμα να σπαταληθεί έτσι επιφανειακά κι επιπόλαια ένα τετοιο ταλέντο... Κρίμα το Σιμιότο... Κρίμα...)

     
  • At 3:09 μ.μ., Blogger Πάνος

    θενξ - και στα δικά σας, με το καλό... Καιρός για Κλέε, καιρός για Μανάρα... Αν σας στεναχωρεί, όμως, πολύ ευχαρίστως να αλλάξω εικονογράφηση!

     
  • At 3:16 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Συγκινήθηκα αλλά... φυσικά και όχι, Πάνο! όχι! Για τι με έχετε? (Πάντως, αυτό το προνόμιο θα το φυλάξω, μπας και καμμιά φορά σας έρθει να ανεβάσετε Ανδρουλάκη - Θου Κύριε και παναγία Βόηθα!)

     
  • At 3:22 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αν ανεβάσω ποτέ Ανδρουλάκη, μία και μοναδική εικονογράφηση ταιριάζει: η γνωστή φιγούρα από το θέατρο σκιών - και τίτλος "ο Καραγκιόζης στην πολιτική"

    *

    Τώρα που αποκαταστήσαμε το ...εικαστικό μέρος, μπορείτε, ελπίζω, να μιλήσετε για τη Μαρία, με την άνεσή σας.

     
  • At 3:56 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Πάνο να είστε καλά (Δεν έπρεπε να μπείτε σε τόσο κόπο -- είναι ωραίο πράγμα οι διαφωνίες. Όμως, ομολογείστε, δεν ανέβηκε το επίπεδο κατευθείαν? ε? ε?)

    Τι να σας πω -- αυτές οι ιστορίες με μπλοκάρουν λίγο, είμαι παλαιών αναρχοαρχών (κάποτε θα σας πω την ιστορία με τον Κροπότκιν, την κόκκινη Έμμα, την επαναστατική αγάπη και το σεξ).

    Όταν γράφετε τέτοια σας διαβάζω αλλά ντρέπομαι κιόλας. Όχι γιατί οι άνθρωποι γαμεύονται (τι κρίμα τέτοιο ωραίο ρήμα να διασύρεται, ε? το κάνω κι εγώ και μου θυμώνω, γι αυτό το αποκαθιστώ εδώ) αλλά γιατί το προτιμώ όπως στην Καζαμπλάνκα.

    Καταλαβαίνω όμως πόσο σας αρέσει να ατακτείτε. και συγκινούμαι λίγο - μου θυμίζετε τους συμφοιτητές μου που με είχαν πάει να δω τσόντα στο Κεντρικόν στην παραλία (κι αυτή την ιστορία θα σας την πω κάποτε...) και σκέφτομαι ότι ίσως είσασταν σε καμιά άλλη ομάδα χαβαλέδων της αιθούσης. Τι ίσως, δηλαδή...

     
  • At 4:18 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ως προς το Κεντρικόν κάνατε διάνα - αλλά το χιτ ήταν το ΔΙΟΝ - έργα δύο!

    *

    Υποψιάζομαι πως και στην Καζαμπλάνκα το ...διαπράττουν παρομοίως (άλλωστε οι ήρωες το είχαν μπουμπουνίσει στο Παρίσι, όπως μας πληροφορεί ο καλός σεναριογράφος).

    *

    Όπως έλεγε κι ο Νίκος Φέρμας στην ταινία "καλώς ήρθε το δολλάριο": τι το ηθικότερον!

     
  • At 5:07 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός

    Ρε Πάνο, θα μ'αφήσεις να δουλέψω, και δεν έχω γράψει ακόμη το αυριανό κομμάτι;

     
  • At 6:09 μ.μ., Blogger Πάνος

    κοσμοπολίτικο κατσίκι: το παρανόμι που σου ταιριάζει καλύτερα είναι το "κομπλεξική σκουληκαντέρα"! Άσε τον Κοσμοπολίτη ήσυχο, πάρε το κουβαδάκι σου και πάνε αλλού να παίξεις - για να μην τ' ακούσεις και στα καλαματιανά... Ούστ, ρε!

    (και έχε υπόψη σου, εδώ ευγένειες δεν έχει, αλλήθωρο σιαμαμίδι, με τα πρωτόζωα της συνομοταξίας σου: τα σχόλιά σου σβήνονται αυθωρεί και παραχρήμα, οπότε μη μπαίνεις καν στον κόπο... εκτός αν αρχίσεις να μιλάς σαν άνθρωπος και όχι να βρίζεις και να χυδαιολογείς σαν μόλις ευνουχισμένος ουρακοτάγκος!

    Αλλιώς, άει σιχτίρ, επιτέλους!

     
  • At 8:25 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Στη Καζαμπλάνκα, Πάνο, οι ήρωες μας, δηλαδή ο Μπόγκυ τ αγουοριμ και αυτή η κρυόκωλη η σουηδέζα, συναντώνται ένα βράδυ στην Καζαμπλάνκα. Αυτ΄οτο ξέρουμε. Κι ότι θέλονται ξέρουμε. Αλλά ο μάστορας ο κάστορας ο Κερτιζ μας αφήνει στον αέρα -- αφήνει σε μας να αποφασίσουμε μετά το

    Rick: Who are you really, and what were you before? What did you do and what did you think, huh?
    Κρυόκωλη: We said no questions.
    Rick: ...Here's looking at you, kid.

    Αν μας έδειχνε να γαμεύονται η Καζαμπλάνκα δε θα ήταν Η Καζαμπλάνκα. Ο μύθος της ταινίας, αυτό που την κάνει να βγαινει μονίμως η καλύτερη ρομαντζάτη ταινία στην ιστορία, είναι ότι μας αφηνει χώρο, μας δίνει το δικαίωμα να αποφασίσουμε. Είναι το μπλέηντ ράννερ των ρομάντζων.

     
  • At 8:38 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μιραντολίνα, αν ενθυμούμαι καλώς, ο Ρικ και η Κρυόκωλη είχαν γαμευθεί ανεπανορθώτως στο Παρίσι, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ρικ. Επιπλέον, ο μόνος λόγος που το συμβάν δεν ξανασυμβαίνει, κάτω από τον καυτό αφρικάνικο ήλιο, είναι η αυτοπρόσωπος παρουσία του ατυχούς ΣΥΖΥΓΟΥ (που έλειπε, κατά τα αίσχη των Παρισίων).

    Άλλωστε, η Κρυόκωλη, έχει κάθε διάθεση προς τούτο. Ας όψεται η αντρική αλληλεγγύη - και το αντιναζιστικόν φρόνημα του καλού αμερικάνου Ρικ, ο οποίος δε θέλει να καταστρέψει συναισθηματικά έναν από τους ηγέτες της αντίστασης στην Ευρώπη.

    Να ροματζάρομεν, δε λέω, αλλά να αποδίδωμεν το γεγονός της μη γαμεύσεως εις τα πραγματικά περιστατικά - και ουχί εις (ευγενείς, πλην) αυθαιρέτους εικοτολογίας...

     
  • At 8:59 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Ο Λάζλο δεν είναι παρών το βράδυ της συνάντησης, Πάνο!

    Βρίσκονται οι δυό τους (ο Ρικ τ αγουοριμ κι η κρυόκωλη) και περνούν τη νύχτα μαζί (το τι είχε γίνει στο Παρίσι το μαθαίνουμε από τον Ρικ και το προσωπικό, όπως θυμάστε). Ο σκηνοθέτης δεν μας δείχνει τίποτε που να υπονοεί ότι εγαμεύθησαν ή ότι δεν εγαμεύθησαν. Θα μπορούσαν όλη τη νύχτα να συζητούν για το Μάο ως κολυμβητή στο ανάσκελο, αζ φαρ άζ ουη αρ κονσέρνντ. Αυτό λέω - μας αφήνει χώρο. (κλαίω κάθε φορά που βλέπω την ταινία, σε δύο σημεία: το ένα αυτό το αδιευκρίνιστον γάμευμα και το δεύτερο η μασσαλιώτιδα -- εκεί σπαράζω!)

     
  • At 9:08 μ.μ., Blogger Πάνος

    Καλώς, δεν επιμένω, μάλλον πρέπει να ξαναδώ την ταινία... Αλλά η τεχνική του Μάο στο ανάσκελο έγινε γνωστή το '67 ή το '70 (αυτά τα γνωρίζουν καλύτερα οι τότε μαοϊκοί και νυν νεο-ορθόδοξοι)- οπότε το θέμα της συζητήσεως αποκλείεται να ήτο αυτό.

     
  • At 9:50 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Kι εγώ είμαι υπέρ του "ημίγυμνου" Mirandolina, αλλά τι τα εξηγείτε αυτά σε ένα θαμώνα του ΔΙΟΝ - έργα δύο - (άκου ΔΙΟΝ! κι εκεί ήθελε την αρχαιοελληνική του αναφορά).
    Πάνο, με τα μάλλινα γάντια ο Περικλής θα μπορούσε να τρίψει τους κάλους του. Θα περίμενα η Μαρία να είχε προνοήσει τουλάχιστον για μεταξωτά.

    Ηλίας

     
  • At 9:57 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ηλία, σου θυμίζω οτι στο ΔΙΟΝ υπήρξες ...επίλεκτος θαμώνας, με εισιτήριο διαρκείας και δεν σε ενοχλούσε καθόλου το αρχαιοελληνικόν του ονόματος -ούτε και είχες πει κιχ περί αμαρτίας και μετανοίας - ούτε περί της καθ' ημάς Ανατολής...

    *

    Για τα γάντια, ας μας διαφωτίσουν καλύτερα οι κυρίες - αφού αφήσουν τις σεμνοτυφίες κατά μέρος...

     
  • At 10:08 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    εχμ..εχμ..

    Είχα στήσει αυτί και.. θυμήθηκα που η Μιραντό με μάλωνε για πολύ πιο ντισκρήτ στίχους του Σεφέρη !
    *
    Για σενα, Πάνο, τι να πώ ? ΔΙΟΝ αντί για ΩΔΕΙΟΝ στα νιάτα μας ε ?
    Και εις διπλούν, αχόρταγε !

     
  • At 11:20 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Μάλλον αναφέρεστε σε άλλες κυρίες - εγώ με τη σεμνοτυφία μου είμαστε σιαμαίες, Πάνο.

    Ηλία αυτό το Δύον ήταν στο Βαρδαρη σε μια στοά, ε;

    Κοσμοπ, δεν σας μάλωσα -- μιαν απορία είχα. Να μην την εκφράσω;

     
  • At 11:37 μ.μ., Blogger Πάνος

    ΔΙΟΝ, όχι ΔΥΟΝ, όπως πτύον (= φτυάρι). Μόλις διαφωνήσαμε με τον Ηλία για την ακριβή τοποθεσία, αλλά ήταν Κλεάνθους (Τούμπα) - Νέα Εγνατία, (συν η ΘΕΑΝΩ). Στο Βαρδάρη ήταν το ΙΛΙΟΝ και ένα ακόμα, στη στοά, που το ονομά του δεν ανακαλείται, λόγω Αλτσχάιμερ (ξέρετε το σχετικό ανέκδοτο;)

    *

    Η σεμνοτυφία είναι υψηλή υπόθεση - σε οδηγεί στο να κολάζεσαι. Αλλά, έτσι πρέπει, γιατί αν δεν κολασθεί κανείς, πως θα γευτεί στη συνέχεια τη χάριν της μετανοίας; Που είναι ο Γεώργιος, να μας φωτίσει σχετικώς;

     
  • At 1:22 π.μ., Blogger Mirandolina

    Δύον με ύψιλον είναι λογοπαίγνιον (απεδειχθη ατυχές) τα το Δίον και τα Δύο(ν) έργα σας, Πάνο... ατύχησα, είπαμε...

     
  • At 9:06 π.μ., Blogger Αθήναιος

    Χαχαχαχα Πάνο! Μόλις το διάβασα, νωρίτερα διάβαζα μόνον τα σχόλια.

    Τί ξεχωρίζει την erotica από την τσόντα; Η αίσθηση του χιούμορ βέβαια! Έπιασε η πρωτοχρονιάτικη ευχή του Γ.Χ. καλά κάνατε κ του το αφιερώσατε.

    Μάλλινα γάντια;Τσαικόφσκυ; ΛοΛ. Θα γελάω όλο το πρωί σήμερα κ το χρειάζομαι έτσι που βρέχει.

     
  • At 9:18 π.μ., Anonymous ΔΟΛιος ΔΟΛιανός

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 10:11 π.μ., Blogger Αθήναιος

    Πάνο,για κοιτάξτε το βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη " Και μετά, τί έγινε;" Σε αυτό το στυλ αλλά η δική σας ιστορία απείρως καλύτερη γιατί δεν είναι μαριναρισμένη στην υπαρξιακή παπαριά.

     
  • At 10:38 π.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός

    Λυπάμαι που δεν ήρθα νωρίτερα,αλλά άκουγα Τσαικόφσκυ,τον Καρυδο Σπάστη...!

    Μπρέ Μιραντολίνα, πολύ ανάλυση, και όπως έλεγε κι ο παπούς μου: "Λάδι λάδι και τηγανίτα τίποτα".

    Με κολάζετε πρωινιάτικα:-)

     
  • At 1:40 μ.μ., Blogger COSTANTINA

    Α, να χαθείς Πάνο πρωί πρωί (καλά, μη βαράς τώρα το διάβασα).

    Λοιπόν κύριοι, να σας διαφωτίσω για τα γάντια. Ρε σεις η κοπέλα πρόσεχε για δακτυλικά αποτυπώματα (κατά το γνωστό άσμα του Δάντεως «και το κορμάκι σου θα ψάξω πόντο-πόντο/κι άμα θα βρω δακτυλικά αποτυπώματα...»). Απλό!

    Βέβαια, εμείς οι παντρεμένες ακούμε πια μόνο Δάντη. ;)

     
  • At 1:41 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Αγαπητέ Χ., πρώτον κολάζεστε πολύ εύκολα κι άλλα μας λέγατε παλαιότερον και δεύτερον τηγανίτες γραπτώς δε γίνονται. (Βλέπω την τηγανίτα να αντικαθιστά την περίφημη ταμπακιέρα στα ευλογολόγια...)

     
  • At 1:48 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αθήναιε, ευχαριστώ. Τη "δική μου" ιστορία την άκουσα μόλις χθες το πρωί, από το στόμα του "Περικλή" (που ευθύνεται για 3 ακόμα ιστορίες των "μτΚ") και την ανέβασα το μεσημέρι. Το Γκιώνη τον έχω διαβάσει, αλλά αυτή τη στιγμή δε μου λέει τίποτε.

    *

    Γεώργιε, την επόμενη φορά θα βάλουμε και τηγανίτες, να σας κάνουμε την καρδιά - αλλά θα στεναχωρεθεί η Μιραντολίνα της Καζαμπλάνκα... και να σκεφτείς πως η αφήγηση του "Περικλή" είχε μέσα πολλές και τραγανιστές τηγανίτες, αλλά τις άφησα στο ντουλάπι γιατί μας διαβάζουν και ...ευαίσθητα μάτια!

    Το εορταστικό διήγημα "Χριστούγεννα στο μοναστήρι", το είδατε; Για να μη λένε μερικοί οτι στα "μτΚ" δεν τιμώνται οι παραδόσεις...

    *

    Κωσταντίνα, γειά σου!

     
  • At 2:51 μ.μ., Blogger alombar42

    Χρειάστηκε να ψάξω λίγο για τη συνταγή (μη μείνει παραπονεμένος και ο Αθήναιος) αλλά τα κατάφερα:

    Το Πρώτο Κονσέρτο για Πιάνο του Τσαϊκόφσκι είναι όπως και η πρώτη τηγανίτα: αποτυχημένο.

    Nicolai Solovier, Novoye Vremya, Αγία Πετρούπολη, 13/11/1875 - αντιγραφή από το βιβλίο "Η τέχνη της αποτυχίας"

     
  • At 3:09 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Κωνσταντίνα, έπεσα από την καρέκλα από τα γέλια. Για τα δακτυλικά αποτυπώματα;ΛοΛ

     
  • At 4:52 μ.μ., Blogger Πάνος

    Βλέπετε, Αθήναιε, πόσα απίθανα μπορεί να γεννήσει το γυναικείο μυαλό - που εμείς οι άντρες τα ακούμε ξαφνιασμένοι;

    *

    Αlombar42, μείνε συντονισμένος για το εκατοστό πρώτο, αύριο Παρασκευή, μάλλον.

     
  • At 10:40 μ.μ., Blogger Rodia

    Καλά, έπεσα κάτω λέμε!!!
    Είχα τσεκάρει τα blogs σου αρκετό καιρό, αλλά είναι το πρώτο κείμενο που διάβασα -εξομολογημένη αμαρτία.. κλπ κλπ
    Δεν έχω και πολύ χρόνο για μεγάλα κείμενα και με τρομάζει και αυτό το «περισσότερα» γιατί σκέφτομαι πως άμα μπω δε ξέρω τι ώρα θα βγω.. :-) Πετάω λοιπόν κανα σχολιάκι απο δω κι απο κει, φορτώνω και κάτι υπάρχον ή γράφω κάτι σύντομο και νιώθω εντάξει με το επικοινωνιακό μου δαιμόνιο.
    Εδώ όμως τά'παιξα κανονικά!!!

    απορία: άκουγαν τουλάχιστον Τσαϊκόφσκι; Μπορεί τα γάντια να ήταν μάλλινα για να μη πάθει τπτ η βελόνα του πικ απ.. ή για να ξεσκονίζουν το δίσκο.. λεω τώρα..

     
  • At 1:42 π.μ., Blogger Πάνος

    Ροδιά, άλλο πράγμα ξεσκόνιζαν - και σy πρέπει να τοποθετηθείς επί του βασικού ερωτήματος: γάντια πλεχτά, γάντια μεταξωτά ή γάντια από άλλο υλικό (και ποιό;)

    *

    Οι ελπίδες μας σε σένα, γιατί οι κυρίες που μας επισκέπτονται και μας τιμούν με τα σχόλιά τους, είναι μάλλον συγκρατημένες (ενώπιον του αχανούς κοινού του Διαδικτύου, τουλάχιστον...)

    Άφησε λοιπόν τις ερωτήσεις - ξεκάρφωμα και επικεντρώσου στο κυρίως θέμα! -:)

     
  • At 2:39 π.μ., Blogger Rodia

    Λοιπόν.. μια και βασίζεστε πάνω μου, κρατηθείτε να μη πέσετε!
    Γάντια απο μαλλί, ει δυνατόν τραγόμαλλο, να τσιμπάει, να φέρνει ανατριχίλα! Ακρως ερεθιστικόν. Αυτά τα περί μεταξωτών και μη_μου_άπτου είναι ανδρικές ονειροφαντασίες που ανήκουν σε άλλες εποχές και αφορούν τις ανδρικές επιθυμίες -με τι γάντια δλδ θα ήθελαν να ξεσκονίζεται ο... δικός τους δίσκος! χεχε..

     
  • At 11:03 π.μ., Blogger Πάνος

    Όλοι οι πόντοι στη Ροδιά!

     
  • At 9:47 μ.μ., Blogger Athanassios

    Τζάμπα κουβέντα για το γάντι.... είναι πλεκτό αναμφισβήτητα και ενίοτε γούνινο... ο Πάνος διαθέτει τις αποδείξεις που το ενεχείρισα...

     
  • At 9:57 μ.μ., Blogger Πάνος

    Είναι ό,τι πρέπει για ...ποστ!

     
  • At 10:13 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ο Athanassios δίνει νέες διαστάσεις και ...διανοίξεις στην υπόθεση "γάντι". Επειδή το παν είναι η φωτογραφία, κάντε ένα κόπο και κάντε ΚΛΙΚ, ΕΔΩ! (α, ρε Κοσμοπολίτη αθάνατε...)

     
  • At 10:43 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μετά απ΄αυτό αποσύρω όλες τις ενστάσεις μου για τα μεταξωτά.
    Πλεκτό... με βελονάκι... ασυζητητί

    Ηλίας