ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2006
Δεύτερο διφόρισμα


Το σημερινό ποστ, το εκατοστό πρώτο, είναι το πρώτο, αυτό που ανέβηκε στα «μτΚ» στις 6 Σεπτεμβρίου παρελθόντος έτους. Το ανεβάζω ξανά επειδή φαντάζομαι πως κάποιους ενδιαφέρει – και γιατί, λόγω ελλείψεως επισκεπτών εκείνο το μακρινό Σεπτέμβρη, πήγε άκλαυτο. Το αφιερώνω σε όσους δεν κρύβουν την αγάπη τους για το ελληνικό τραγούδι – και όλως ιδιαιτέρως στον ακούραστο ραδιο-δικτυο-πειρατή της ιστολογόσφαιρας, τον alombar42.

ΔΙΦΟΡΟΣ ΚΑΡΠΟΣ

Κάθε τι θέλει το χρόνο του για να ωριμάσει. Πολλές φορές ο χρόνος μας ξεγελά και αντί για την απόλαυση του ώριμου μας μένει η ένδεια της απουσίας. Έτσι και με τον «Επιτάφιο» των Ρίτσου – Θεοδωράκη. Ολόκληρες δεκαετίες το ήξερα και το άκουγα, ωστόσο κάτι έλειπε, κάτι εμπόδιζε την επαφή.

Ώσπου τυχαία, στο αυτοκίνητο ενός φίλου, άκουσα για πρώτη φορά τον «Επιτάφιο», κατά Σταύρο Ξαρχάκο. Το «τυχαία» είναι κυριολεκτικό. Πέρασαν πολλοί μήνες από τότε και δεν άκουσα ποτέ ένα τραγούδι του έργου αυτού από το ραδιόφωνο, δεν είδα κάτι στην τηλεόραση, ούτε έτυχε να διαβάσω κάτι σχετικό στον ημερήσιο τύπο. Μια, μοναδική, εξαίρεση: Ο μακαρίτης πια Πάνος Γεραμάνης έπαιξε όλο το έργο στην εκπομπή του, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, όταν συνέβη το ατύχημα με τους νεκρούς μαθητές στο «πέταλο του Μαλιακού».

Παρεμβαίνω, λοιπόν, στην θέληση της Τύχης για χάρη σας και ανταποδίδω το αντίδωρο: Εγεννήθη ημίν το πρώτο αυθεντικό αριστούργημα του ελληνικού τραγουδιού στον 21ο αιώνα! Μη στερήσετε τον εαυτό σας από την μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία της ακρόασης αυτού του έργου.
(Η συνέχεια, εντός)

Ο Σταύρος Ξαρχάκος, άξιος συμμέτοχος της Αγίας Τριάδας του ελληνικού τραγουδιού, που βλάστησε από τη σπορά του Μάρκου και του Τσιτσάνη και τη μεγάλη λαϊκή παράδοση των Ελλήνων, παίρνει το έργο του Πατρός – Μίκη και το αναπλάθει με έμπνευση και τόλμη: Προσθέτει στη φόρμα του τραγουδιού την ανάπτυξη της συμφωνικής μουσικής και δημιουργεί ένα υβρίδιο λαϊκής τέχνης, στο υψηλότερο επίπεδο. Έχει στη διάθεσή του μια έξοχη λαϊκή ορχήστρα, την ΚΟΕΜ – και μια μοναδική φωνή, τη Μαρία Σουλτάτου.

Οι στίχοι του Ρίτσου είναι γνωστοί – εκείνο που ξαφνιάζει είναι το πόσο ζωντανοί, πόσο φρέσκοι ακούγονται σήμερα. Η φτηνή υπεροψία της μετανεωτερικής κουλτούρας που κυριάρχησε και στον τόπο μας, μας έκανε να φαντασιωνόμαστε ότι ζούμε σε κάποιον άλλο κόσμο, έξυπνο και γυαλιστερό. Τώρα που ο κόσμος επώδυνα αποδείχνεται διαχρονικά ίδιος και χειρότερος για τον πάσχοντα άνθρωπο – τώρα το κορυφαίο αυτό έργο της ελληνικής ποίησης ξαναβρίσκει τον Λόγο του. Ελπίζω ότι διαθέτουμε πλέον την απαραίτητη παίδευση ώστε να αγνοούμε ευγενικά τις όποιες πολιτικές του αφέλειες (ουδείς αναμάρτητος!) και να γευόμαστε την απαράμιλλη ποιητική του αξία.

Ο «Επιτάφιος» κατά Σταύρο Ξαρχάκο αποτελεί έργο – σταθμό για την ελληνική μουσική, για το ελληνικό τραγούδι. Φοβάμαι μόνο, μήπως πρόκειται για τον τελευταίο σταθμό μιας λαμπρής διαδρομής και όχι έναν ενδιάμεσο - προς το μέλλον. Αν η έκπληξη, η ρήξη, η τομή προέρχονται από τον ώριμο πλέον Ξαρχάκο, το ανήσυχο ερώτημα είναι με τι στην ευχή ασχολούνται οι σημερινοί εικοσάρηδες – τριαντάρηδες. Όταν ο Σταύρος ήταν πιτσιρικάς έγραφε την «άπονη ζωή», σε στίχους ενός άλλου Μεγάλου πιτσιρικά, αλλά είχαν ζωντανούς μπροστά τους, πραγματικές φυσικές δυνάμεις, τους Μίκη – Χατζιδάκι. Το κενό του σήμερα είναι κάτι παραπάνω από προφανές, είναι κραυγαλέο. Αλλά, το ζόρι βγάζει λάδι: οι δύσκολοι καιροί που έρχονται πιθανότατα θα έχουν μια παράπλευρη ωφέλεια, θα γεννήσουν νέους δημιουργούς στον πολιτισμό – αυτούς που θα κάνουν τη σπείρα της Ιστορίας να στρέψει και πάλι, ως την επόμενη φορά.

Στο μεταξύ ας ακούσουμε τη Μαρία Σουλτάτου να κατακτά επάξια με την ερμηνεία της τη δική της θέση ανάμεσα στις κορυφαίες φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Ας χαρούμε την θαυμάσια ορχήστρα με τους άψογους δεξιοτέχνες. Ας ανιχνεύσουμε πως ο Ξαρχάκος μεταπλάθει ένα παλιό αριστούργημα και το κάνει να διφορίζει και να πετάει καινούρια πράσινα φύλλα. Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να απαλλαγεί, έστω για λίγο, από τις άνοστες μεταμοντέρνες σούπες και τις λαϊκίστικες προχειροφτιαγμένες αηδίες που μας σερβίρουν. Ας κοπιάσουμε στο πλούσιο, αρχοντικό, γνήσια λαϊκό και ελληνικό τραπέζι που είμαστε προκαλεσμένοι. Όλοι χωράνε, η πολυκοσμία δεν σημαίνει στριμωξίδι, το πεδίο φανέρωσης είναι άπλετο – και ανθοστόλιστο.

Αντί επιλόγου, μια παρατήρηση: Ο «Επιτάφιος» κατά Ξαρχάκο είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που αξίζει τον κόπο να ενδώσουμε εν γνώσει μας στη ληστεία των δισκογραφικών εταιρειών – κι αυτό χάρις στο συνοδό ένθετο, που περιέχει, εκτός από τους στίχους του Ρίτσου, κείμενα των δύο συνθετών, του Γ. Κουμεντάκη και του Α. Χρυσοστομίδη, τα οποία βοηθούν σημαντικά στην κατανόηση του έργου.
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2006 |


61 Comments:


  • At 4:22 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Αδελφέ μου, δε μου αρέσει ο Ρίτσος. Να με συμπαθάς κιόλας. Πιστεύω ότι εαν δεν ήταν αριστερός κ αδελφή δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του. Όσο για τον Θεοδωράκη,δεν είναι κ στο top 10 της καρδιάς μου,ντάξει,εμβατήριο κ μετά τί;

    Μη με συνερίζεσαι. Είναι που σε ζηλεύω που δηλώνεις ευθαρσώς ότι σου αρέσουν τα μπανάλ. Και μένα μου αρέσουν φοβερά αλλά κάνω πλάκα με λίγο Ρέμο ελπίζοντας ότι όλοι πιστεύουν ότι ξημεροβραδιάζομαι στις όπερες ενώ στην πραγματικότητα όλοι ξέρετε ότι όσα βγάζω μου τα τρώνε ο Ρέμος κ ο Παριος κ ο Τερζής.

    Βασικώς όλα τα λεφτά ο Ξαρχάκος είναι κ το ξέρετε όλοι ασχέτως εαν τα πολιτικά δεν σας αφήνουν να το ομολογήσετε. :-)

     
  • At 4:27 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάρτε μια γεύση των σκοπών, με ολίγην από Κοσμοπολίτη, μέχρι να γράψω κάτι...
    Κάντε κλικ ΕΔΩ.


    (Διαφήμιση: είμαι πιθανότατα ο μπαμπάς της φράσης "κάντε κλικ")

     
  • At 4:29 μ.μ., Blogger alombar42

    Αθήναιε... μη βάζεις τον Πάριο στο ίδιο καζάνι με τον Ρέμο. Κάποτε είπα στον Πάνο μισο-αστεία μισο-σοβαρά, οτι ο Ρέμος κατά μια έννοια μπορεί να συγκριθεί με τον Τσιτσάνη ;)

     
  • At 4:31 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Συγγνώμη που διακόπτω το πρόγραμμα. Αυτή είναι η φωτό του cosmopolitan?

     
  • At 6:29 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αδερφέ μου (Αθήναιε) ούτε και σε μένα αρέσει ο Ρίτσος - γενικώς και αορίστως. Ο "Επιτάφιος", ωστόσο, γραμμένος στα 1936 νομίζω, συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της Ελληνικής ποίησης. Όταν το διάβασε ο Κωστής Παλαμάς είπε το περίφημο "παραμερίζω, ποιητή, για να περάσεις"! Είναι το έργο που γράφτηκε πάνω σε μια φωτογραφία από την εξέγερση του Μάη της Θεσσαλονίκης, που κατέπνιξε ο στρατός που στάλθηκε επιτούτου από το νότο: η μάνα θρηνεί το νεκρό (στη διαδήλωση) γυιό της, το νεαρό οδηγό Τάσο Τούση, ζεστόν ακόμα, ξαπλωμένο σε μια ξύλινη πόρτα.

    Το αρχέτυπο δεν είναι μπανάλ - και ειδικά εσείς έχω την εντύπωση πως είστε σε θέση να το καταλαβαίνετε απολύτως. Άλλο μια ορισμένη πολιτική αφέλεια, που υπάρχει στο ποιητικό κείμενο, τριτευούσης σημασίας...

    Η φράση σας Όσο για τον Θεοδωράκη,δεν είναι κ στο top 10 της καρδιάς μου,ντάξει,εμβατήριο κ μετά τί; σας εκθέτει κατά τραγικό τρόπο, με την έννοια οτι μιλάτε με φοβερή αυτοπεποίθηση για για πράγματα που (προφανέστατα) αγνοείτε. Το ευθέως ανάλογο αυτού που είπατε είναι η απόφανση του αδαούς τουρίστα, όταν επιστρέφει στη Γροιλανδία, πως "ελληνική κουζίνα είναι ο μουσακάς και το τζατζίκι..."

    Πιστεύω ότι εαν δεν ήταν αριστερός κ αδελφή δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του

    Αυτό πια... Καλά, δεν ξέρετε πως η αριστερά, αυτή που που πίστευε ο Ρίτσος, έβγαζε φουρδέλες και μόνο στο άκουσμα της λέξης "αδερφή"; Αλλά αυτοί ήταν σταλινικοί και αμόρφωτοι και με πιτυρίδα (λέμε)... Εσείς, πως επιτρέπετε στον εαυτό σας να τα βάζει κατ' αυτόν τον αγοραίο τρόπο με τις αδερφές - και μάλιστα χρησιμοποιώντας ένα εντελώς ασύμβατο δίπολο (αριστερά- αδερφή); Είστε ο δεύτερος, μετά τον Τζίμη Πανούση, που επικαλείται την ...αδελφοσύνη του Ρίτσου για να απαξιώσει το έργο του! (Δεν έχω υπόψη άλλη, παρόμοια περίπτωση)

    Έχω κι εγώ μερικά πρότυπα του μπανάλ, μεταξύ των οποίων κορυφαίες θέσεις κατέχουν ο Ρέμος, ο Πάριος και ο Τερζής - ο ένας τρισχειρότερος από τον άλλον: συγχίζομαι και μόνο στην ιδέα οτι ξεπετάγονται κάποιες στιγμές στο ραδιόφωνο που ακούω, όχι να πάω να τους απολαύσω ζωντανούς να ...τραγωδούν.

    Ξαρχάκος: όλα τα λεφτά; Ακριβώς γι αυτόν γράφτηκε το ποστ, το λέω κιόλας ξεκάθαρα, είναι ο τρίτος της τριάδας, με την αξία του! (μήπως δεν το διαβάσατε το ποστ και ήρθατε κατευθείαν στα σχόλια, για να τα ...εγκαινιάσετε;)

    Οι πολιτικές τοποθετήσεις των καλλιτεχνών με αφήνουν παγερά αδιάφορο, όπως και η προσωπική τους ζωή, αλλά και οι ανοησίες που ξεφουρνίζουν οι περισσότεροι στις συνεντεύξεις που δίνουν (έχει κεντίσει κι ο Σταύρος κατά καιρούς... παραληρήματα ολκής!). Το μόνο που έχει σημασία είναι το έργο - αυτό άλλωστε θα μείνει (ή θα ξεχαστεί).

    Συνελόντι ειπείν, ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ κοσμεί ήδη για πάνω από σαράντα χρόνια το ελληνικό τραγούδι και σας διαβεβαιώ πως θα ακούγεται από τους Έλληνες (προχωρημένους και ...μπανάλ) σε ολόκληρο τον εικοστό πρώτο αιώνα. Μετά, δεν ξέρω τι θα γίνει - μπορεί να ανακαλύψουν και πάλι το ...Ρέμο, για να διασκεδάσουν τους εξωγήινους.

    Δεν θα τα έγραφα αυτά, αν δεν υπογράφατε ειδικά εσείς το πρώτο σχόλιο. Όθεν, με το μπαρδόν! (Γιώργος Ζαμπέτας)

    *

    alombar42, τα λέμε αργότερα...

     
  • At 8:38 μ.μ., Blogger alombar42

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 8:39 μ.μ., Blogger alombar42

    (τι να σχολιάσω; το τόλμημα του Ξαρχάκου; καλά έκανε... αλλά ας γράψω έτσι για να έχουμε να λέμε)

    Ας ξεκινήσω λέγοντας (και αμαρτίαν ουκ έχω) οτι πάνε χρόνια που δεν έχω ακούσει τον Επιτάφιο σε οποιαδήποτε εκτέλεση (και να φανταστείς οτι είμαι βέβαιος οτι έχω και τα δυο σε βινύλια). Ραδιόφωνο τελευταία ακούω μάλλον... ασυναίσθητα, θυμάμαι όμως οτι κάποτε το Τρίτο Πρόγραμμα έπαιζε και Ξαρχάκο, άρα δε βλέπω γιατί να άφηνε τον (κάθε) Επιτάφιο απ' έξω. Πάντως, εκτός οτι δεν ήταν και mainstream, αν ΑΥΤΟ το έργο ακουγόταν συχνά θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε (Ξαρχάκος-Ρίτσος; χμ!).

    Οπότε για τη σύγκριση του έργου πρέπει να ακούσω και τα δύο, πράγμα που θα πάρει χρόνο. Υποψιάζομαι όμως οτι θα συμφωνήσω με τον Πάνο, οτι δηλαδή η συμβολή του Ξαρχάκου έδωσε άλλο νόημα, απλά και μόνο επειδή δεν πιστεύω οτι θα τολμούσε να γράψει μια αποτυχία.

    Εκτιμώ ιδιαίτερα τον Ξαρχάκο και νομίζω είναι ο μόνος που τόλμησε να.. επεκτείνει το έντεχνο σει "συμφωνικό" λαϊκό, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα.
    Για κάποιο περίεργο λόγο, δεν με ενοχλεί η προσωπική του ζωή και οι τοποθετήσεις του, αντίθετα με τους περισσότερους άλλους.
    Ισως δεν δέθηκα αρκετά με το έργο του, μπορεί επειδή δεν τον έχω δει ποτέ ζωντανά... δεν ξέρω.
    Μπορεί βέβαια να αδιαφορώ για τις τοποθετήσεις του, επειδή ήταν ίσως κι αυτός ένα δεξιό φρικιό ;)

    Στον Θεοδωράκη αντιθέτως, με ενοχλούν οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του (και κάποιες εμφανίσεις του, που όμως δε συγκρατώ).
    Αν κάποτε με ρώταγε, θα του έλεγα "σταμάτα - μην κατεβαίνεις από την κορυφή, γιατί πιο ψηλά δεν έχει". Δεν σταμάτησε όμως. Φυσικά δεν πρόκειται να ξεχάσω ούτε το "Καραμανλής ή τάνκς" έστω κι αν το δικαιολόγησε εκ των υστέρων (*). Για τη μουσική του δεν έχω βεβαίως να πω τίποτα: είναι ένας εκ των τριών, αρκεί αυτό.

    Για να πώ και για τον τρίτο της παρέας, αν και άσχετο με το ποστ, τον Χατζιδάκι τον έχω στην κορυφή. Ισως επειδή η μουσική του με άγγιξε πιο πολύ από οποιονδήποτε, ίσως ανακατεύτηκε πιο πολύ με τον κόσμο, ίσως τον έζησε περισσότερο, ίσως λόγω του προσωπικού του μύθου...

    Φυσικά δεν θεωρώ οτι δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση μεταξύ τους: είναι σα να λέμε Φεράρι ή Λαμποργκίνι, στο πιο πεζό του. Στη χειρότερη, θα έβγαζα το Χατζιδάκι απ' έξω :)

    Ο Ρίτσος (στα τραγούδια μιλάω πάντα) έγραψε απλούς (έως και απλοϊκούς) στίχους, χωρίς δύσκολα νοήματα:
    Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε:
    Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα.

    Σέβομαι αυτή την παιδιάστικη ειλικρίνεια (παρόμοια με αυτή του Μαρκόπουλου), όσο "γλυκερή" κι αν δείχνει.
    Συχνά με κάνει να βαριέμαι -γούστα είναι αυτά- αλλά κάποιες φορές με κάνει να ονειρεύομαι (όπως στο παράδειγμα) - τότε συμπληρώνω τα κενά της ποίησης με δικές μου σκέψεις κι αυτό είναι κάτι. Ισως βέβαια να φταίει και ο Ξυλούρης :)

    Δεν ήξερα την ιστορία του Επιταφίου (κι αν την ήξερα την έχω παντελώς ξεχάσει). Δεν με εκπλήσσει πάντως, έτσι έγραφε ο Ρίτσος.


    (*) Από εδώ: http://www.hri.org/MPA/gr/other/karamanlis/mikis12.html

    Θα αναφερθώ εδώ και στη γνωστή φράση μου για τον Καραμανλή: Είναι αλήθεια πως από τον Ιανουάριο του 1973 είχα δημόσια προτείνει «λύση Καραμανλή». Αλλά το «Καραμανλής ή τανκς» έμεινε στην ιστορία. Φυσικά συμφωνούσα με τη μεταβατική λύση Καραμανλή, αλλά σαν σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» προέκυψε ως εξής: Έκανα τις πρόβες μου στο «Ζουμ» τότε μαζί με νέους τραγουδιστές, τον Νταλάρα, τον Μητσιά, τη Φαραντούρη φυσικά, τον Καλογιάννη, για να πραγματοποιήσουμε τις περίφημες συναυλίες, τις ιστορικές στο Καραϊσκάκη. Και είχαμε προγραμματίσει μετά, τις συναυλίες μας στην Αθήνα και το Πειραιά, να πάμε στην επαρχία. Τάχαμε αναγγείλει αυτά. Εκείνη την ημέρα είχα καλέσει τους δημοσιογράφους οι οποίοι πρώτη φορά με έβλεπαν, μετά τόσα χρόνια να διευθύνω ορχήστρα σε πρόβα ήταν και η μεγάλη φόρτιση η συναισθηματική, και την ώρα που τελείωνα την πρόβα, ήμουν έτοιμος να κάνω την πρες-κόνφερανς και να αναγγείλω το πρόγραμμα. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν νομίζω ο κ. Μολυβιάτης ή κάποιος απ' το γραφείο του κ. Καραμανλή. Μου είπε «ο κ. Πρόεδρος θα σας παρακαλέσει να περιορίσετε τις συναυλίες σας μόνο στην Αθήνα». Βέβαια, απάντησα και γω, ξαναμμένος από την πρόβα και τον ενθουσιασμό του κόσμου, πολύ άσχημα ξεκινάει η κυβέρνηση Καραμανλή. Δηλαδή μου απαγορεύει να κάνω συναυλίες; Κι αν τις κάνω τι θα γίνει; «Ναι, είπε, το απαγορεύουμε. Υπάρχουν λόγοι που δεν πρέπει να πάτε έξω».
    Φυσικά ο τρόπος που μίλησα κι εγώ, κι αυτός ήταν λιγάκι άκομψος και νευρικός αλλά στο βάθος μπορεί να είχε δίκιο ο Καραμανλής φοβούμενος τι θα γίνει στην επαρχία. Θα μπορούσε να γίνει προβοκάτσια. Εν πάση περιπτώσει εγώ αγρίεψα και δήλωσα στους δημοσιογράφους: «Αυτή τη στιγμή τηλεφώνησαν εκ μέρους του κ. Καραμανλή και μου απαγορεύουν να βγω έξω απ' την Αθήνα. Αρχίζει πολύ άσχημα τη διακυβέρνηση της χώρας με απαγορεύσεις. Και μπορεί αυτή τη στιγμή να είμαστε σε πολύ άσχημη κατάσταση και να έχουμε απ' τη μια τον Καραμανλή κι απ' την άλλη τα τανκς, αλλά όμως δεν δικαιούται να αρχίζει με απαγορεύσεις». Δηλαδή ήταν μια καταγγελία του Καραμανλή, διότι ξεκίνησε άσχημα απαγορεύοντας να κάνω συναυλίες. Και την άλλη μέρα η «Βραδυνή» είχε τίτλο «Καραμανλής ή τανκς». Να το διαψεύσω αυτό; να πω ότι δεν είναι δικό μου; αφού στη βάση συμφωνούσα, διότι είχα προτείνει εγώ λύση Καραμανλή. Δεν ήταν όμως αυτό το σύνθημά μου. Επιπλέον ο Καραμανλής είχε πάντοτε δέος μαζί μου, μ' έβλεπε λίγο όπως ο διάβολος το λιβάνι. Όταν έγινα ηγέτης των Λαμπράκηδων συνδέθηκα άρρηκτα στη συνείδησή του με μία πληγή για την οποία ο ίδιος ήταν αμέτοχος, πλην του γεγονότος ότι ως κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να χτυπήσει τις παρακρατικές οργανώσεις».

     
  • At 9:12 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός

    Πάνο μου, να τα χιλιάσεις!

     
  • At 9:18 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αlombar42, o "Επιτάφιος" κατά Ξαρχάκο είναι σχετικά πρόσφατος (κυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια)

    Το πνεύμα του ποστ είναι: αναζητείστε το CD και ακούστε το!

    (...και θα με θυμηθείτε!)

    *

    Μιχάλη, θενξ.

     
  • At 9:43 μ.μ., Blogger alombar42

    Ε, πές το βρε άνθρωπε οτι κάνεις απλώς διαφήμιση, μην γράφω σεντόνια τσάμπα :)

    Χρόνια πολλά; Εχουμε γενέθλια; Πού είναι η τούρτα και τα κεράκια;!

     
  • At 11:10 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Ο " Επιτάφιος ", μοιρολόι μιας μάνας για το σκοτωμένο σε διαδήλωση γιό της, γραμμένο όντως το Μάη του '36, συγκαταλέγεται όντως στα αριστουργήματα της Ελληνικής ποίησης, αλλά χωρίς να το αξίζει.
    Η μόνη του αξία είναι η φόρμα του, δεκαπεντασύλλαβος με ομοιοκαταληξία ανά δίστιχο ( Κουπλέ, couplet ) που του προσδίδει μια υπέροχη μουσικότητα στην ανάγνωση, η οποία όμως μένει..ορφανή, λόγω απουσίας ισάξιου..λιμπρέτο.
    Ο Ρίτσος επιβλήθηκε από την Αριστερά ως μέγας ποιητής, χωρίς να είναι ( άποψη μου ).
    Η ποίηση του είναι συνήθως στρατευμένη, φυλακισμένη στα ασφυκτικά καλούπια του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που δεν επέτρεπαν σε κανένα δημιουργό ( ποιητή, συγγραφέα, συνθέτη, ζωγράφο, κλπ ) να δει πέρα από την ανάγκη προπαγάνδισης των προλεταριακών ιδανικών.
    *
    Χωρίς να έχω καμία μουσική παιδεία, και με κριτήριο μόνο την ακουστική μου αισθητική, ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ένας πολύ μέτριος συνθέτης όσον αφορά τη φιλαρμονική-ορχηστρική μουσική ( πολύ εύστοχα ο αθήναιος ρωτά εμβατήριο και μετά τι ; ), αλλά ένας σπουδαίος συνθέτης όταν γράφει τραγούδια. ( αντιφατικό ; ίσως, αλλά αυτά μου λέει το αυτί μου ).
    Το ότι είναι ο διασημότερος έλληνας συνθέτης παγκοσμίως οφείλεται και πάλι στην Αριστερά που κυριαρχούσε στα πολιτιστικά δρώμενα διεθνώς την εποχή που ο Θεοδωράκης έγραφε μουσική ( '60, '70, '80 ).
    Για τις εγχώριες πολιτικές και κομματικές ακροβασίες του καλύτερα να μη μιλήσω..
    Θεωρώ, επίσης, ότι για τους ίδιους πολιτικούς λόγους ο Μάνος Χατζιδάκις αδικήθηκε κατάφωρα, και πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει καν σύγκριση μεταξύ των δύο ως προς τη μουσική αξία.
    *
    Για τον Σταύρο Ξαρχάκο τώρα, τον θεωρώ σπάνιο συνθέτη που πρόσφερε τα μέγιστα στο ελληνικό τραγούδι.
    Ελπίζω να μην αδικηθεί κι αυτός, και να δοξαστεί όπως του αξίζει.

     
  • At 11:17 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Πάνο, να τα χιλιάσεις τα ποστ κι από μένα !
    ( για να μη με λούσεις με..καλαματιανά που διαφωνώ μαζί σου ! )
    *
    alombar42, καλό !
    *
    αθήναιε, ποια φωτό μου ; !

     
  • At 11:34 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, για το Ρίτσο συμφωνούμε ...εν μέρει. Αλλά δεν είναι ο Ρίτσος το θέμα μας εδώ, γιαυτό θέλω να επιμείνω σε κάτι που λες και μου έκανε μεγάλη εντύπωση: πως είναι δυνατόν να είναι ο "Επιτάφιος" μεγάλο ποίημα - χωρίς να είναι- μονάχα εξαιτίας της φόρμας; Μα αν η φόρμα έκανε το έργο, τότε δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα! (ακόμα κι εσύ, που είσαι βιρτουόζος της φόρμας, θα έγραφες μεγάλη ποίηση, αλλά βλέπεις πως δεν είναι τόσο απλό...)

    *

    Για το Μίκη, διαφωνούμε απολύτως. Αν μπορέσω, στο μέλλον, να δουλέψω (με τη βοήθεια φίλων) ένα κομμάτι γι' αυτόν, ίσως καταφέρω να σου εξηγήσω το γιατί. Αλλά, πάλι, αν θεωρείς το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εμβατήριο...

    *

    Για την ταμπακέρα (το συγκεκριμένο μουσικό έργο, τη συγκεκριμένη εκδοχή) δε λες τίποτα. Το έχεις ακούσει; Τραγούδησες ποτέ το "Μέρα Μαγιού μου μίσεψες;" - ή μιλάμε στον αέρα - περί ανέμων και υδάτων;

     
  • At 11:49 μ.μ., Blogger kosmopolitis

    Είπα εγώ βρε ότι είναι μεγάλο ποίημα λόγω της φόρμας του ???!!!
    Είπα αν έχει κάποια αξία αυτή είναι η φόρμα του, δηλαδή ο δεκαπεντασύλλαβος, που είναι η σπουδαιότερη φόρμα στην ελληνική ποίηση.
    *
    Με κόβεις για τύπο που μιλάει περί ανέμων κι υδάτων ? Ειμαι βέβαιος πως όχι. Αλλιώς δεν θα μου μίλαγες βρε. Απλά τσατίζεσαι όταν καταρρίπτω τα επιχειρήματα σου με την αιχμηρή πένα μου !

     
  • At 11:53 μ.μ., Blogger Πάνος

    'Ωρες ώρες γίνεσαι μυστήριος... Έχεις ακούσει/τραγουδήσει παλικάρι μου τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ; Την ξέρεις την εκδοχή του Ξαρχάκου; Έχεις κάτι να μας πεις για την προτεινόμενη φόρμα, που συνδυάζει το τραγούδι με τη συμφωνική ανάπτυξη;

    *

    Μπα σε καλό σου...

     
  • At 11:59 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, το συφοριασμένο ψωροκάτσικο ετοιμάζει, λέει, μπλογκ για πάρτη μας! Ε ρε γλέντια!

    (στο μπλόγκ σου να γράφεις ό,τι θέλεις, μισοριξία κακάσχημης μαϊμούς. Στο δικό μου δε θέλω να μαγαρίζεις!)

     
  • At 12:05 π.μ., Blogger Athanassios

    Το έργο αυτό έχει ενδιαφέρον ως προς τη μουσική πρόταση του Ξαρχάκου... ως ποίημα και μουσική είναι κλασσικό,από τα λίγα που υπάρχουν στην Ελληνική μουσική ιστορία.. για όποιον το αμφισβητεί προτείνω ν΄ακουσει τα: " βασίλεψες αστέρι μου" και " νάχα τ΄αθάνατο νερό"... και μετά ας έλθει να κάνει σχόλιο... Να μην παραλείψω Πάνο.. εξαιρετική ερμηνεία της Σουλτάτου... μεστή και " Ξαρχακική"...

     
  • At 12:10 π.μ., Blogger Athanassios

    Κοσμοπολίτη, η συνήθης κριτική που γίνεται στο Ρίτσο είναι για "στρατευμένη ποίηση".... μάλλον όμως αυτοί που το λένε δεν έχουν διαβάσει τη " σονάτα στο σεληνόφως" ή τις΄"γειτονιές του φεγγαριού"/// Ρίτσος δεν είναι μόνο το "σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες"... που και στρατευμένο να είναι δεν παύει να είναι ωραιότατο..

     
  • At 12:11 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Πάνο, μη σβήσεις το σκουπίδι του ανώνυμου ερπετού.
    Οταν ανοίξει το μπλογκ-σκουπιδοτενεκέ του να του επιστρέφουμε τα σκουπίδια του !

     
  • At 12:12 π.μ., Blogger kosmopolitis

    Πάνο, μη σβήσεις το σκουπίδι του ανώνυμου ερπετού.
    Οταν ανοίξει το μπλογκ-σκουπιδοτενεκέ του να του επιστρέφουμε τα σκουπίδια του !

     
  • At 12:21 π.μ., Blogger Πάνος

    Κοσμοπολίτη, είμαι πολύ παλιός στην πιάτσα για να με προβληματίζει αυτή η ψειριάρα ύαινα με αιμοροϊδες.

    *

    Athanassios, χαίρε!

     
  • At 12:48 π.μ., Blogger alombar42

    ανώνυμη τσόντα
    (άσχετο... δείχνει τη διαφορά μεταξύ τσόντας και ερωτικού - που είναι η Αριάδνη)

     
  • At 11:16 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Να ενημερώσω κάποιους φίλους, ότι ο Χατζιδάκις έκανε την ενορχήστρωση του Επιτάφιου με ερμηνεύτρια τη Νανά Μούσκουρη, και μετά έγινε η ηχογράφηση των Θεοδωράκη/Μπιθικώτση.

    Κατα τ' άλλα κάποια σχόλια θυμίζουν μια Κυπριακή παροιμία που λέει
    "Ξέρει ο γάιδαρος απο κομπόστα"

    Θανάση, γράψε ένα κείμενο επι του θέματος.

    Σχολιαστής

     
  • At 11:27 π.μ., Blogger Πάνος

    Να προσθέσω στο σχόλιο του Σχολιαστή, πως ακόμα και στις περιόδους μεγάλης κόντρας με το Μίκη, ο Μάνος Χατζιδάκις δεν παρέλειπε να τονίζει την καθοριστική συμβολή του εν λόγω έργου στην εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού.

     
  • At 12:05 μ.μ., Blogger Athanassios

    H μουσική πρόταση του Χατζιδάκη πάνω στον Επιτάφιο είναι εξίσου ενδιαφέρουσα και φέρει την ταυτότητα του συνθέτη, όπως και ατή του Ξαρχάκου, αλλά και του ίδιου του Μίκη. Ας αφήσουμε τις "κομπόστες" και ας απολαύσουμε ίσως ένα από τα τελευταία σημαντικά μουσικά δημιουργήματα, έστω κι αν από πολλούς θεωρείται " κονσέρβα" .... ο Ξαρχάκος γνωρίζει να υπηρετεί με τον καλυτερο τρόπο τη "διασκευή" στη μουσική... και μας πείθει ότι η διασκευή δεν είναι απαραίτητα "κονσέρβα".

     
  • At 1:27 μ.μ., Blogger alombar42

    Ερώτηση: πότε/πού έχουν συνεργαστεί ο Ξαρχάκος με τον Θεοδωράκη; Εχουν κάποιο κοινό άλμπουμ ή κάτι;
    Θυμάμαι ένα τίτλο "Μίκης Θεοδωράκης - Σταύρος Ξαρχάκος" και δεν μπορώ να προσδιορίσω πού. Ισως κάνω λάθος βέβαια...

     
  • At 4:26 μ.μ., Blogger kukuzelis

    Επιτρέψτε μου να σας απευθύνω το ερώτημα που απευθύνετε σε άλλους: τον έχετε διαβάσει τον Ρίτσο; (Πήγα να προσθέσω "όλο τον Ρίτσο;", αλλά θα το εκλαμβάνατε ως αστείο.)

    Τον δίσκο θα τον αγοράσω σίγουρα Πάνο. Πείστηκα. Δεν τον είχα αγοράσει μέχρι στιγμής, διότι η συμφωνική επεξεργασία και συρραφή των μελωδιών του Τσιτσάνη από τον Ξ., με άφησε παγερά αδιάφορο (την είχα ακούσει προ ετών σε συναυλία στο Ρέθυμνο, σαν πτυχιακή εργασία τελειόφοιτου ενορχήστρωσης μου φάνηκε). Αλλά τι ανάγκη έχει ο Ξ. όταν έχει συνδέσει το όνομα του με αυτό το μοναδικό αριστούργημα που επιγράφεται "Ρεμπέτικο". Πόσα να ζητήσει ένας καλλιτέχνης από μια ζωή;
    *

     
  • At 5:08 μ.μ., Blogger Πάνος

    Kουκ, έχω διαβάσει περισσότερο Ρίτσο από όσον θα μπορούσα να ...καταναλώσω. Όχι γιατί ήταν της αριστεράς (ποτέ δεν τσίμπησα σε τέτοια) αλλά γιατί ήταν πολυγραφότατος - κι εγώ είχα πάντα μια μεγάλη αδυναμία στην ποίηση. Κακά τα ψέματα, όποιος διαβάζει ελληνική ποίηση, είναι αδύνατον να αγνοήσει το Ρίτσο. Όχι, δε συμπεριλαμβάνεται στις προτιμήσεις μου, κυρίως γιατί μπέρδεψε την ποίηση με (αφελή και κακή) πολιτική, αλλά δεν παύει να είναι γεγονός οτι έχει γράψει πολλά αριστουργηματικά κομμάτια. Δεν είναι Ελύτης, ούτε Σεφέρης, ούτε καν Καρούζος (η προσωπική μου αδυναμία) - αλλά είναι πολύ καλύτερος από την Κική Δημουλά, για παράδειγμα. Τώρα, οι μετοχές του είναι πολύ κάτω, στα πλαίσια της γενικής χρεοκοπίας της στατικής αριστεράς, με την οποία συνδέθηκε. Αλλά αυτό εμένα δε μ' ενδιαφέρει - ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ στην εκδοχή του Ξαρχάκου μου λέει πολλά, κι αυτό μου είναι αρκετό.

    *

    Συμπτωματικά, άκουγα (ξανά) τη δουλειά του Ξαρχάκου πάνω στον Τσιτσάνη πριν λίγες μέρες - δεν κόβω φλέβες, αλλά έχω την εντύπωση πως τον παρα-πετάς, Κουκ. Ίσως είναι άλλος ο ήχος της συναυλίας και άλλος της ηχογράφησης, δεν ξέρω.

    *

    Να πούμε κι αυτό για τον Ξαρχάκο: είναι ο μάγος της ενορχήστρωσης στο λαϊκό (και έντεχνο) τραγούδι. Δεν είναι μόνο το ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ, είναι δεκάδες δουλειές. Ενδεικτικά αναφέρω τον αξεπέραστο δίσκο που έκανε για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, με την θεϊκή Βίκυ Μοσχολιού και το πολύ σημαντικό ΑΜΑΝ ΑΜΗΝ. Ο μόνη περίπτωση που το πρωτότυπο τον ξεπερνούσε ήταν (κατά την ταπεινή μου γνώμη) η ενορχήστρωση που έκανε για τα τραγούδια των Γκάτσου - Χατζιδάκι (τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη). Αλλά το να μην μπορείς να ξεπεράσεις το Χατζιδάκι, είναι μάλλον φυσικό...

    *

    Και βέβαια, η μεγαλοσύνη του Σταύρου φαίνεται από το γεγονός ότι, όταν δεν παρουσιάζει δικές του δουλειές, έχει ασχοληθεί συστηματικά με έργα άλλων συνθετών. Είναι μεγάλος ΚΑΙ γι' αυτό...

     
  • At 5:16 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, έχεις διαβάσει αρκετά τη Δημουλά; Αν ναι, πες μου ένα, όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό της βιβλίο (για να το αγοράσω). Πριν χρόνια την είχα απορρίψει ("κουραστική" ήταν η δικαιολογία), αλλά μάλλον βιάστηκα.

     
  • At 5:31 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κική Δημουλά, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ίκαρος, σελ. 495. Έχει μέσα τις συλλογές ΕΡΕΒΟΣ, ΕΡΗΜΗΝ, ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ, ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ,ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ, ΤΟ ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΈ, Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ. Καταλαβαίνεις ότι έχεις έτσι τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις την εξέλιξη της ποιήτριας στο χρόνο - και να αξιολογήσεις μόνος σου ό,τι διαβάζεις...

     
  • At 6:07 μ.μ., Blogger kukuzelis

    "αλλά είναι πολύ καλύτερος από την Κική Δημουλά". Επιτέλους, νόμιζα ότι είμαι ο μοναδικός στην Ελλάδα.
    *
    Είδα, προ διετίας (;), τον Παπαβασιλείου στην "Ελένη". Μου δόθηκε τότε η εντύπωση ότι τον αδικούσα τον Ρίτσο. Έκτοτε έχω πειστεί ότι δεν θα ήταν χάσιμο χρόνου, μια δεύτερη, λιγότερο προκατειλημμένη (για εμένα μιλάω), ανάγνωση.
    *

     
  • At 8:31 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αντί άλλου σχολίου για όσα ειπώθηκαν για το Ρίτσο παραθέτω ένα απόσπασμα από την κριτική του Λ. Αραγκόν: Από που έρχεται αυτή η ποίηση;Από που έρχεται αυτό το ρίγος όπου τα πράγματα, έτσι όπως είναι, παίζουν το ρόλο φαντασμάτων, όπου ο Έλληνας Αμλετ έρχεται αντιμέτωπος όχι πια με τους νεκρούς βασιλιάδες και ο καινούργιος Οιδίποδας έρχεται αντιμέτωπος όχι πια με τη Σφίγγα, αλλά με τα ύπουλα οικεία πράγματα, και με το καπέλο του πεθαμένου, που πέφτει απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διαδρομο.
    Κι ένα σχόλιο του Θ. Φραγκόπουλου από αφιέρωμα του "Ελίτροχου": Η περίοδος της επαναστατικότητας στην ποίηση όσο και στην πολιτική μοιάζει πλέον να τελείωσε....Στην ποίηση η αντίδραση εκδηλώνεται με το μεταμοντερνισμό-μια μορφή που θα καταδίκαζε το Ρίτσο σε αποπνιγμό. και στην πολιτική ισχύει αυτό που αποκαλείται "politically correct" που είναι ο συντηρητισμός της λέσχης Μπιλντερμπέργκ. Είναι όμως αυτοί λόγοι για να αναθεωρήσουμε την αξία του ποιητικού λόγου του Ρίτσου; Μπορεί επειδή καταπνίγηκε η Γαλλική επανάσταση να αναθεωρήσουμε το Ρουσσώ;
    Η ποίηση του Ρίτσου δε χρειάζεται αναθεώρηση. Από την πλούσια συγκομιδή του οι μελλοντικοί αναγνώστες θα ξέρουν τί θα επιλέξουν και τί θα τιμήσουν-κυρίως τον ένθεο ανθρωπισμό του και την αλληλεγγύη του προς τους υποπρονομιούχους: και αυτοί, μια που θα είναι πάντοτε οι περισσότεροι, θα του μείνουν πάντοτε αναγνώστες πιστοί, σε πεισμα όλων.

    Βιβή

    Υ.Γ.Το σχόλιο παραήταν σεντόνι λόγω θέματος. Μήπως να ξαναρίχνατε μια ματιά στο Ρίτσο;

     
  • At 10:19 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Τί είναι ο "Επιτάφιος" του Ρίτσου; Μια ποιητική σύνθεση (σε "μεγάλη φόρμα").
    Τί είναι ο "Επιτάφιος" του Μίκη; Μια μουσική σύνθεση στη φόρμα του τραγουδιού.
    Τί επιχειρεί ο ΄Ξαρχάκος στον δικό του Επιτάφιο;Μια μουσική σύνθεση σε μεγάλη φόρμα!
    Η ελληνική μουσική χρειάστηκε 50 χρόνια για να επιχειρήσει να λύσει με γόνιμο τρόπο αυτή την αντίφαση λόγου και φόρμας. Θα εξηγηθώ περισσότερο:
    Η λόγια ελληνική μουσική έχει δυο αφετηρίες:
    -Την "Εθνική" σχολή για την οποία είναι αρκετός και ακριβής ο σχολιασμός του Ξενάκη,"δεν είναι ούτε εθνική, ούτε σχολή".
    -Το ρεμπέτικο τραγούδι όπως συλλαμβάνεται και εξελίσσεται από τους Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και τη "σχολή" του έντεχνου τραγουδιού.
    Η εθνική σχολή ως ευρωπαϊκή μίμηση του ελληνικού, ως δηλ. φολκλορική ελληνικότητα είναι μακριά νυχτωμένη.
    Η σχολή του έντεχνου τραγουδιού και οι δύο ιδρυτές της είναι μακριά νυχτωμένοι από τη διαχρονική ελληνική μουσική, τη διαδρομή δηλ. αρχαίο ελληνικό μέλος, βυζαντινή μουσική, δημοτικό τραγούδι, λόγιο μουσική της Πόλης και της Σμύρνης. Ο τροπικός χαρακτήρας και η μη συγκερασμένη μελωδία είναι τα δύο κύρια χαρακτηριστικά αυτής της μουσικής παράδοσης. Ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις δεν είχαν την ανάλογη μουσική παιδεία για να πλησιάσουν αυτη την παράδοση. Ο μεν Θεοδωράκης κατά τα λεγόμενα του έμαθε τους λαικούς δρόμους τη δεκαετία του '80 από το Νταλάρα και το Νικολόπουλο, ο δε Χατζιδάκις δεν τους έμαθε ποτέ.
    Όλη η πορεία της ελληνικής μουσικής στον 20ο αι.είναι μια προσπάθεια έκφρασης στη φόρμα του τραγουδιού με τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Η μόνη απόπειρα αναζήτησης περί τη φόρμα ήταν το "Άξιον Εστί" του Θεοδωράκη και κάποιες διερευνητικές συζητήσεις πάνω στη φόρμα του "λαικού ορατόριου" των Γ. Χρήστου, Θεοδωράκη και Ξαρχάκου πριν τη χούντα.
    Οι μόνες προσπάθειες μετά τη μεταπολίτευση πάνω σε πιο σύνθετες φόρμες ήταν η "Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ" του Μικρούτσικου και πιο άτολμα ορισμένες απόπειρες του Μαρκόπουλου, ο οποίος όμως "διεύρυνε" μελωδικά και ρυθμικά την ελληνικότητα της έντεχνης σχολής με αφετηρία κυρίως την κρητική παράδοση. Και ο Μαμαγκάκης και ο Κουνάδης και άλλοι σύγχρονοι ακολούθησαν τους ευρωπαικούς δρόμους στη φόρμα.
    Ο Ξαρχάκος μελέτησε σε βάθος την ελληνική μουσική παράδοση και για πολλούς χαράμισε μια καριέρα μελωδοποιού για αυτή του τη μελέτη. Σπούδασε επίσης κοντά στον Μπερνστάιν. Και επιχειρεί στον Επιτάφιο να υλοποιήσει τις αναζητήσεις του γύρω από μια ελληνική σύνθετη φόρμα με αφορμή έναν έξοχο ποιητικό λόγο του Ρίτσου. Σε πρώτη ανάγνωση το έργο έχει μορφή σουίτας. Με τη χρήση όμως ως επανερχόμενου μοτίβου ενός πεντάφωνου ηπειρώτικου μοιρολογιού κατορθώνει και δίνει μια τετραμερή "υπερδομή" στο έργο. Συμφωνίας να το πω; Αρμονικά κινείται σε δρόμους που θυμίζουν άλλοτε τον Μπαχ, άλλοτε τον Μότσαρτ, άλλοτε τα όψιμα ρομαντικά ρεύματα κι ακόμα πιο πέρα. Δεν ελληνίζει αρμονικά. Όσο αφορά την ενορχήστρωση η οικονομία των μέσων είναι εντυπωσιακή. Μια ορχήστρα έξι-επτά οργάνων ηχεί με φόρτε Μάλλερ. Για τη φωνή της Σολτάτου τί να πω; Εντυπωσιακή. Ειδικά στο τελευταίο Αργό.
    Εκτίμηση μου για το δίσκο: Η πιο σοβαρή προσπάθεια διεύρυνσης της φόρμας μετά το "Άξιον Εστί".


    Ηλίας

     
  • At 11:17 μ.μ., Blogger Πάνος

    Βιβή: καλά και άγια όσα λες, αλλά εκείνα τα τάνξ "που χορεύουν σα μπαλαρίνες στους δρόμους της Πράγας" (για να καταπνίξουν την Άνοιξη της Πράγας) δε συνάδουν με την τοτινή, την τωρινή και τη μελλοντική έκφραση των συμφερόντων των υπο-προνομιούχων. Όπως και να το δούμε...

    Να συμφωνήσω πως ήταν μια "άτυχη στιγμή;" Μα πως, όταν ο Ρίτσος ανάλωσε τη μεγάλη του λαϊκότητα και δημοφιλία για λογαριασμό μιας κλειστής, αντιδραστικής, αντιπνευματικής και αντιλαϊκής ομάδας, της ηγεσίας του "Κόμματος"...

    Ωστόσο ο Ρίτσος παραμένει σημαντικός ποιητής, γιατί το ταλέντο και η ευαισθησία του ήταν μεγάλα και αυθεντικά. Η ένταξή του στην αριστερά λειτούργησε σαν αβάσταχτη τροχοπέδη και για τον ίδιο. Για παράδειγμα, το έργο του "Η σονάτα του σεληνόφωτος" υπήρξε και παραμένει μια από τις πιο απίθανες παρεξηγήσεις της νεοελληνικής ποίησης: Η αριστερή κριτική το αποθεώνει, γιατί αποδίδει, τάχα, την παρακμή της ελληνικής αστικής τάξης και το θρίαμβο του προλεταριάτου. Η δεξιά (το λέω σχηματικά) ανάλυση (δηλ. ο Γιάννης Γεράσης) δέχεται αυτό το ερμηνευτικό σχήμα και (κυριολεκτικά) το κατακρεουργεί - δεν είναι και δύσκολο, άλλωστε, με τις απίστευτες ανοησίες που συνεπάγεται. Και κανείς δε βλέπει την πραγματική αφετηρία του ποιητικού λόγου, που δικαιώνει το ποίημα και το ανυψώνει στην πραγματική του διάσταση: την ερωτική ιδιαιτερότητα του ποιητή. Κάποτε, κάποιοι θα καταλάβουν οτι η "Σονάτα" δεν είναι καθόλου πολιτικό, είναι ένα συγκλονιστικό ερωτικό (ομοφυλόφιλο) ποίημα.

    Ο Ρίτσος, ως ποιητής, έχει πολύ κακοπάθει - αλλά η αλήθεια είναι πως ο μοναδικός υπεύθυνος γι' αυτό ήταν ο ίδιος και το δέος που ένοιωθε για το "Κόμμα"... Κι όμως, δεκάδες και εκατοντάδες ποιήματά του ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ - και είναι θαυμάσια. Αυτά θα μείνουν τελικά - άσχετα αν για λόγους πολιτικής επικαιρότητας επανέλθουν για λίγο ή περισσότερο αυτά για τα οποία υπήρξε τόσο δημοφιλής στις δεκαετίες του "Κόμματος".

    Και τα ποιήματα που θα "μείνουν" είναι υπέρ -αρκετά για να κατατάξουν το Γιάννη Ρίτσο ανάμεσα στους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές.

     
  • At 11:24 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ηλία, το σχόλιό σου είναι μια μικρή πραγματεία για την ελληνική μουσική - και δεν έχω τις γνώσεις για να την σχολιάσω επί της ουσίας. Παρ΄ όλο που ορισμένα σημεία με ...προκαλούν

     
  • At 12:29 π.μ., Blogger alombar42

    Ηλία, δεν μπορώ να κρίνω τα λεγόμενά σου, έχω όμως την εντύπωση οτι προσθέτεις βάρος στο έργο του Ξαρχάκου στηριζόμενος (και) στην "ελλειπή ελληνικότητα" (πώς να το πώ;) των Θεοδωράκη - Χατζιδάκι. Δεν είναι κάπως αυθαίρετο αυτό;

     
  • At 12:32 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο μου τί να πρωτοαπαντήσω;
    Δεν σχολίασα τον Ρίτσο ως πολιτικό υποκείμενο. Σχολίασα το Ρίτσο ως ποιητή(και με το πολιτικό του στοιχείο).Είναι άλλο πράγμα. θα δεχόμουνα μια άλλου είδους κριτική στο Ρίτσο (που του έχει άλλωστε ασκηθεί από σοβαρούς μελετητές του έργου του).Εννοώ κριτική που αφορά στην πλαδαρότητα ενίοτε του στίχου του ή στην προχειρότητα λόγω πολυγραφότητας κ.λ.π.
    Όσο αφορά τη Σονάτα είναι ένα ποίημα που επιδέχεται πολλαπλών αναγνώσεων. Έχω διαβάσει πολλές διαφορετικές αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι η κριτική του κ. Γεράση μου διαφεύγει.(που τους ανακαλύπτεις όλους αυτούς).
    Για τις ¨αριστερές" αναγνώσεις που όντως υπάρχουν σε παραπέμπω σε μελέτη του Κ. Παπαγεωργίου:" Η τελική άρνηση-αδυναμία (της Γυναίκας με τα Μαύρα δηλ.) να αποσπασθεί από ένα χώρο τον οποίο κατέχει και συνάμα κατέχεται από αυτόν δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί μονοδιάστατα: σαν αδυναμία δηλ. καθοριστική και, από κοινωνική σκοπιά ιδωμένη, συμβολική της στάσης ζωής ενός ολόκληρου κόσμου-του αστικού- που θεωρείται ιστορικά παρακμασμένος και ουσιαστικά νεκρός και που επιβιώνει μη αποδεχόμενος απλά το θάνατό του. Πρώτα γιατί μια τέτοια αφελής εκδοχή θα ήταν αρκετή για να καταλυθεί η ιδιάζουσα ποιητική ατμόσφαιρα,υποβιβάζοντας ή μετατοπίζοντας το ποίημα στα επίπεδα μιας υπεραπλουστευμένης τελοθηρίας. Ύστερα γιατί αυτή η εκδοχή θα ερχόταν σε λογική ανακολουθία με τη "συμπεριφορά" που επέδειξε η Γυναίκα σε όλη τη διάρκεια της ποιητικής δράσης που περιέχει η Σονάτα...Η Γυναίκα της Σονάτας δεν εκλογικεύει απολύτως τίποτα."
    Βλέπε επίσης:Ε. Χωρεάνθη,Π.Πρεβελάκη,Σ.Ιλίνσκαγια,Κ. Τοπούζη κ.λ.π,κ.λ.π
    Η δική σου ομοφυλοφιλική ερμηνεία είναι πρωτοτυπη.(Που τη στηρίζεις αλήθεια;)
    Ο Ρίτσος ως ποιητής δεν έχει κακοπάθει καθόλου.Ή μάλλον έχει κακοπάθει όσο ολοι οι σημαντικοί άνθρωποι που έχουν κακοπέσει στα χέρια και στο στόμα άσχετων.


    φιλάκια Βιβή

     
  • At 12:57 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Όχι, alombar,δεν αντιπαραθέτω τον Ξαρχάκο στούς Θεοδωράκη,Χατζιδάκι.
    Λέω απλώς ότι ο Ξαρχάκος επιχειρεί σ'ένα στοίχημα-πρόκληση που θέτει η ίδια η ιστορία κι' η πραγματικότητα στην ελληνική μουσική.Και μου φαίνεται πως έχει τα φόντα να ανταποκριθεί.

    Ηλίας

     
  • At 1:54 π.μ., Blogger Πάνος

    Βιβή, την ερμηνεία μου τη στηρίζω στο (γεγονός;) οτι ο Ρίτσος ήταν ομοφυλόφιλος - και μάλιστα καταπιεσμένος. Επιπλέον, στο γεγονός οτι χωρίς αυτή την οπτική η "Σονάτα" δεν είναι τίποτα περισσότερο από άρες -μάρες- κουκουνάρες...

    *

    Τον Γεράση (και το βιβλίο του) τον ξέρει πολύ καλά το ταίρι σου...

     
  • At 1:59 π.μ., Blogger Athanassios

    Γύρισα αργά και έχασα τα ωραία απόψε... Μπράβο Βιβή... Ωραιότατο του Αραγκόν.. Πανό.. απέβαλε επιτέλους το σύνδρομο του μετανιωμένου αριστερού... Ηλία.. δεν μπορώ να σε αντικρούσω θεωρητικά στη μουσική σου άποψη... λέω όμως...: μπράβο Σταύρο... και για τον Επιτάφιο και για τον Τσιτσάνη...

     
  • At 2:10 π.μ., Blogger Athanassios

    Πάνο ήθελα να πω "μετανιωμένος κνίτης" γιατί αριστερός εξακολουθείς να είσαι//... δεν μου λες? " τι φεγγάρι απόψε... είναι καλό το φεγγάρι... δεν θα φαίνεται π΄ασπρίσαν τα μαλλιά μου... το φεγγάρι θα κάνει απόψε χρυσά τα μαλλιά μου.." από τη Σονάτα είναι ομοφυλοφιλικό..? μην τρελλαθούμε κιόλας... πάρε ν' ακούσεις το " σχοινοβάτη" του Μικρούτσικου////

     
  • At 2:17 π.μ., Blogger Athanassios

    εχεις και κάτι εμμονές ρε πάνο.. διαβάζεις ό,τι παπαριά βρεθεί μπροστά σου... η ποίηση δεν περιμένει τον Γεράση... είναι όπως σούρχεται και όπως σε αγγίζει... τα ίδια μου έκανες και με τον Παύλο.... στα περί αγάπης...

     
  • At 2:17 π.μ., Blogger Πάνος

    Athanassios, ευχαριστώ για τα credits της αριστεροσύνης... Ρε συ, με είδες με τα μάτια σου ή τα έχεις ακουστά όλα αυτά;

    *

    Για ξαναδιάβασε το στίχο που κοπιάρισες και ρώτα το (αριστερό) μυαλό σου: είναι πολιτικός ο στίχος; είναι ερωτικός με ερμηνεία πολιτική (κάτι σαν το άσμα ασμάτων); ή είναι αυτό που είναι - κι ας μας χαλάει τη σούπα;

     
  • At 2:24 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    "χωρίς αυτή την οπτική η "Σονάτα" δεν είναι τίποτα περισσότερο από άρες -μάρες- κουκουνάρες... "

    Τί λες βρε βλάσφημε!!!


    Βιβή
    Υ.Γ Πάντως εγώ σου αφιερώνω ένα κομμάτι από τις άρες-μάρες-κουκουνάρες:
    "Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία............
    την πολιτεία που όλους μας αντέχει στη ράχη της
    με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
    με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας,-
    ν'ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
    να μην ακούω πια τα βήματα σου
    μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.".

     
  • At 2:30 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλά που είσαι κι εσυ φίλε Θανάση και του λες καμμιά κουβέντα.

    Βιβή
    Υ.Γ Εξαίρετη η επιλογή των στίχων.
    Το σκέφτηκα κι εγώ αλλά είπα μην το πάρει προσωπικά.

     
  • At 2:30 π.μ., Blogger Πάνος

    Ευαίσθητες, ρομαντικές, αριστερές ψυχούλες... (Βιβή και Athanassios):

    Ε, ρε Γεράσης που σας χρειάζεται!

    (Μη γελάς, Ηλία...)

     
  • At 2:30 π.μ., Blogger Athanassios

    δεν "κοπιάρισα" τίποτα./// εσωτερικός πλούτος ... και δεν μ΄απασχόλησε ποτέ αν όταν γράφτηκε ο Ρίτσος σκέφτονταν το " τεκνό" ή είχε πολιτικές ανησυχίες και δη κνίτικες..

     
  • At 2:34 π.μ., Blogger Athanassios

    χαιρετώ τις ρομαντικές αριστερές ψυχές... (γειά σου Βιβή δηλαδή..)
    ακούω τη σονάτα τώρα και φτύνω το γεράση... χαχαχα

     
  • At 2:35 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Eγώ πάντως Πάνο μόλις περίλαβα έναν τύπο-αγενή, αγράμματο καιβαλτό- που στην "έπεφτε" στο ποστ για τη Γαλέρα ,αλλά παραδόξως χάθηκε και το δικό του και το δικό μου σχόλιο. Κι ήταν ωραίο ρε γαμώτο.

    Ηλίας

     
  • At 2:47 π.μ., Blogger Πάνος

    Ηλία, η τιμωρία του αυτού του μαλακαντρέα είναι να μην υπάρχει... Πήγαινε στον Κοσμοπολίτη, αν προλάβεις και δεν έχει σβηστεί κι από κει, θα πάρεις μια ιδέα...

     
  • At 3:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    Βιβή, η διευκρίνιση είναι απαραίτητη: η "Σονάτα" μετατρέπεται σε άρες -μάρες - κουκουνάρες όταν οι σοφοί (αριστεροί και δεξιοί) κριτικοί και οι ...ευαίσθητες ψυχές προσπαθούν να τη διαβάσουν ως πολιτικό κείμενο (και ως συμβολικό -ερωτικό, γενικώς και αορίστως). Όταν διαβαστεί χωρίς αυτές τις παρωπίδες, όπως ήδη σημείωσα, είναι ένα συγκλονιστικό ποιητικό έργο.

    Όθεν, το "βλάσφημος" είναι ά-τοπο. Μάλλον ασχημονούν εις βάρος της ποίησης του Ρίτσου όσοι την παρεξηγούν και την παρερμηνεύνουν τόσο πολύ...

    *

    Σας κούνησε εκεί κάτω;

     
  • At 6:14 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Να αρχίσω ανάποδα προς τη Βιβή. Όχι δε θα ρίξω καμία άλλη ματιά στο Ρίτσο. Τον έφαγα στη μάπα υποχρεωτικώς στο σχολείο μαζί με τις υποχρεωτικές εκθέσεις για την παγκόσμια μέρα της αποταμίευσης.Φτάνει τόσο.

    Πάνο, η άποψη μου για τον Ρίτσο δεν επηρρεάστηκε από τις ερωτικές κ τις πολιτικές του προτιμήσεις.Είναι απλά ένας μετριότατος ποιητής, ο οποίος εαν δεν ήταν Αριστερός δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του--το επαναλαμβάνω γιαυτούς που έλειπαν στην τουαλέτα.

    Θα απαντούσα περί της αδαημοσύνης μου στη μουσική αλλά το απάντησες ο ίδιος με τη σύγκριση που έκανες. :-)

     
  • At 6:42 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο δε θέλω να επανέλθω αλλά πουθενά δεν είπα ότι η Σονάτα είναι ποίημα πολιτικό ή ερωτικό γενικώς και αορίστως.Μελέτησε το ποίημα.

    Φίλε Αθήναιε: no comments.Προφανώς δεν μπορώ να ανατρέψω τις τραυματικές σχολικές εμπειρίες σας.

    Βιβή

     
  • At 6:54 μ.μ., Blogger alombar42

    Ψιλοάσχετο τσιτάτο που μου ήρθε (και με εκφράζει):
    Ο Θεοδωράκης έγραψε την πιο λαϊκή μουσική.
    Ο Ξαρχάκος την πιο συμφωνική μουσική.
    Ο Χατζιδακις έγραψε μουσική.

     
  • At 6:56 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Βιβή, είμαι αδαής κ ανεπίδεκτος μαθήσεως μη σκάτε με μένα.

    Μμμμμμμ "Η Σονάτα του Σεληνόφωτος"τι ωραίο ποίημα κ η Μερκούρη με το περίφημο " Πάρε μου τη ΖΖζζζζακέτα".

    Κάποτε γνώριζα μια γυναίκα που μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ που κάθισα κ άκουσα μαζί της αυτό το δίσκο.Κάποια στιγμή δεν άντεξα κ εαν το είχα ξανακούσει όταν έπεσε το σημείο " Ζζζζακέτα" άρχισα να γελάω ακατάσχετα.Τέλος ειδυλλίου. Γυναικάρα,γοητευτικότατη,κορμάρα γυμνασμένη, πανέξυπνη, διαβασμένη,μου ριχνε κ 10 χρόνια,μ'εστρωνε κ στο διάβασμα για τη Σχολή, δεν θα τη συγχωρέσω αυτή τη "Ζζζζακέτα" στη μακαρίτισσα τη Μελίνα.

    Πάνο, ξέχασα πριν, ο αγενής. Να τα χιλιάσετε τα ποστ με κέφι κ ποιότητα.:-)

     
  • At 7:23 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αθήναιε σας συγχωρώ για τις ασχημονίες σας περί Ρίτσου γιατί μου άρεσε η ιστορία.

    Βιβή
    Υ.Γ Άλλη φορά μακριά από διανοούμενες. Προσδιορίστε καλύτερα το target group σας.

     
  • At 7:31 μ.μ., Blogger Πάνος

    Βιβή, για άκουσε αυτό:

    Πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα με το Θεό
    που μου εμφανίστηκε ντυμένος
    στην αχλύ και τη δόξα τέτοιου σεληνόφωτος
    και πολλούς νέους
    πιό ωραίους από σένα ακόμη ακόμη εθυσίασα
    έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες τη λευκή μου φλόγα
    στη λευκότητα του σεληνόφωτος
    πυρπολημένη απ' τα αδηφάγα μάτια των αντρών
    κι' απ τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
    ...
    ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη
    γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού


    *

    Πόσο πιο καθαρά θέλεις να σου τα πει ο άνθρωπος; (ο ποιητής εννοώ...) Γιατί είναι τόσο δύσκολο να δεχτείς οτι ο Ρίτσος κάνει στη "Σονάτα" ακριβώς αυτό που έκανε ο Τ. Ουϊλιαμς στα θεατρικά του (Πχ "Λεωφορείον ο Πόθος") - ταυτιζόταν δηλαδή ο ίδιος με τις απογοητευμένες /κατεστραμένες γυναίκες, οι οποίες λειτουργούσαν ως το alter ego του;

    *

    Αν δεν ισχύει αυτή η ερμηνεία, τότε η "Σονάτα" είναι μια μπαρούφα - δε σώζεται ποιητικά με τίποτα! Ο Ρίτσος μπορεί να είναι πολυλογάς, προχειρογράφος κλπ, αλλά ειδικά αυτό το έργο το "κέντισε"! Αλλά, όταν η αριστερή και δυτική διανόηση το "διάβαζε" και το "ανέλυε" λες και ήταν τα απομνημονεύματα του Χρουτσώφ, τι να πει ο έρημος;

    *

    Ειδικά για το Ρίτσο, μην θεωρείς τίποτε ως δεδομένο! Νομίζω οτι θα ανακαλυφθεί, κάποτε, και θα διαβαστεί σωστά, δηλαδή με βάση την κρυμένη αλήθεια του ποιητή - και ο Αθήναιος δεν θα το πιστεύει!

     
  • At 7:46 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δηλ. ρε φίλε αυτό το υπέροχο κείμενο διασω΄ζεται κι'έχει νόημα επειδή ο Ρίτσος τον έπαιρνε; Άν δεν τον έπαιρνε θα άλλαζε το ποίημα κι' η αξία του;Ο Χριστός κι' η Παναγία!

    Ηλίας

     
  • At 7:56 μ.μ., Blogger Πάνος

    Συνεννόηση, μηδέν...

    *

    (Υπό το μηδέν!)

    *

    Πρώτη φορά μας ξανασυμβαίνει...

     
  • At 9:24 μ.μ., Blogger alombar42

    Με συγχωρείτε για την παρέμβαση:

    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!

    Ηλία, μήπως να σκεφτείς τη συμμετοχή στο στο Σωκράτης-Κώνειο 0-1 ;

     
  • At 8:44 μ.μ., Blogger Kleon Gelastos

    Σας δίνω την πρώτη πράξη του θεατρικού μου «Ο Εθνάρχης». Εάν θέλετε να έχετε και τις υπόλοιπες τέσσερες πράξεις, δηλώστε το.





    Γιώργη Χολιαστού

    Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ


    Έργο σε πέντε πράξεις
    Με τα λάθη που έχουν γίνει και με το στραβό δρόμο που πήρε το κίνημά μας, με μια κουραμάνα και μια κονσέρβα θα μας σκοτώσουν.
    Άρης Βελουχιώτης
    Α1 ΠΡΑΞΗ
    Χρόνος: Έτος 1955
    Τόπος: Γραφείο Καραμανλή
    Πρόσωπα: Αμερική, Καραμανλής, Γύφτισσα.
    ΑΜΕΡΙΚΗ (ΑΜΕ)
    Θα σας δώσω την πρωθυπουργία
    αν αντίρρηση δεν έχετε καμία.
    Δείτε μου TO δάχτυλό μου αυτο:
    dίχως να του το ζητάω
    μ' ακολουθεί όταν περπατώ
    και πάει όπου πάω.
    Ν' αντισταθεί
    δεν του μπορεί
    κανείς-ό,τι ακουμπήσει
    αν θέλω εγώ
    το συγκρατώ
    αλλιώς θα το τσακίσει.
    Δε σας αρέσει να είστε
    μεγάλου κάποιου μικρό κομμάτι-
    αυτός αν σας πει να κινείστε-
    δε νιώθετε έτσι πως είστε κάτι;.
    Και. δέστε: δαχτυλίδια χρυσά, αργυρά
    που 'χει το δαχτυλάκι μου τριγύρω του!
    και σαπούνια δεν του λείπουν και νερά ,
    στα κρύα το γάντι και πάντα το μύρο του.
    Δικό μας να είσαστε ένα πιόνι
    αυτό θαρρώ σας εξυψώνει.
    Για τη δουλειά που θέλουμε μας κάνετε'
    κι ευχάριστα θα περνάτε την ώρα σας
    ενώ θα βλέπετε να προοδεύει η χώρα σας:
    τις πληγές της όλες σεις θα γιάνετε.
    ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (ΚΑΡ)
    Τη πατρίδα μου βλέπω προσέξατε
    και κοντά της βοηθοί της ετρέξατε'
    για ν' ανάψω το φως της το σβυστό
    που εμένα διαλεξατε ευχαριστώ.
    Στιβαρό αληθινά μόνο ένα χερι
    θα μπορούσε πρόοδο σ' αυτήν να φέρει.
    Ιδίως το θέμα το Κυπριακό
    μεγάλο έγνιας ζητάει μερτικό.

    ΑΜΕ
    Δεν σας κρύβω, όταν στραφήκαμε προς σας
    ΤΟ μεγάλο αυτό θέμα στο νου είχαμε.
    Κι αν από όσας δείχνετε μόνο τας μισάς ικανότητας έχετε, σίγουρα πετύχαμε.
    ΚΑΡ
    Με κολακεύετε. Έχω μόνο
    για τον τόπο μου μέσα μου πόνο.
    Ως για ικανότητες πιστεύω
    με πυγμήν και σθένος θ' αρχηγεύω
    αν τελικώς εις συμφωνίαν καταλήξωμεν
    και όλα κάτω δεν τα βροντήξωμεν.
    ΑΜΕ
    Φόβος δεν υπάρχει αυτό να γίνει
    αν λογικός αναντιρρήτως καθώς είστε
    λογικά και το θέμα αυτό αντιμετωπίστε.
    Και ευκαιρίας άνθρωπος λογικός δεν αφήνει.
    ΚΑΡ
    Νιώθω μια μεγάλη μεσα μου ορμή
    να φωλιάζει σε ψυχή μου και κορμί.
    Αν αυτή δεν είναι ορμή αρχηγική
    τότε τι άλλο έχω δε γνωρίζω εκεί.
    Και με όσα σεις, η δύναμή η μεγάλη
    μιλώντας τώρα δα μου λέει
    στην ορμήν μου αυτήν δίνει φτερά και ζάλη
    και δόξης μου χαρίζει κλέη.
    A1VTE
    Όλα αυτά να νιώθετε πολύ είναι φυσικό,
    και τα λέτε με ύφος τόσο πειστικό-
    γιατί αφού είναι αλήθεια έτσι λέγονται-
    που αμέσως πάψαν ν' αντρειεύονται
    οι ως τώρα μέσα μου δισταγμοί-
    τους διαλύσατε σε μια στιγμή.
    Δε θα ένιωθα έκπληξη το δίχως άλλο
    αν μια μέρα σας ονόμαζαν Μεγάλο.

    KAP
    Ω! Αυτό μπορώ να πω σίγουρα όντως
    πως δεν είναι του παρόντος.
    Μόνο, αφού οι δυο ως τώρα συμφωνούμε
    στη συζήτηση βαθιά ας μπούμε.
    Δυο τρυγόνια μ' ένα σμπάρο:
    τι θα δώσω τι θα πάρω.
    ΑΜΕ
    Με το Κυπριακόν
    ας αρχίσουμε λοιπόν.
    Θέλω να μπει γρήγορα στο ράφι
    όπως λεν κι οι δημοσιογράφοι.
    Γιατί αν ο λαός επιμείνει για λύση
    η Αγγλία τότε θα θυμώσει
    κι εναντίον σας θα ξεσπαθώσει
    και TOU NATO η αλκή θ' αδυνατίσει.
    Θα μπορέσετε τους έλληνες να πείσετε
    και το Κυπριακό θέμα να κλείσετε;
    Γιατί αυτό μας ενδιαφέρει βεβαίως.
    ΚΑΡ
    Μη το πείτε πάλι. Είμαι νέος
    όμως γνωρίζω τι λέγω όταν ομιλώ.
    Θα κλείσω το Κυπριακό και μάλιστα με το καλό.
    Μόνο που δημοσίως δε θα πω
    τον πραγματικό μου τον σκοπό.
    ΑΜΕ
    Αυτό με μένα είναι εντάξει.
    Λόγια λέγετε όσα θέλετε,
    για μας πρέπει να ξέρετε
    αξίαν έχει μόνο η πράξη.
    Και ερχόμαστε στ' άλλα
    μικρότερα, μα κι αυτά μεγάλα.
    Θέλω πάντα να συμμορφούσθε με τα οδηγίας μας
    που εκ της εν Αθήναις θα λαμβάνετε πρεσβείας
    μας.
    Ανυπακοή σε ό,τι αυτή σας ζητήσει

    παραπολύ θα με δυσαρεστήσει.
    Αλλά εκείνο που πρωτίστως πρέπει
    είναι την τάσιν να σταματήσετε
    του λαού σας που εκ φύσεως ρέπει-
    έτσι είναι και παρακαλώ να με συγχωρήσετε-
    προς του κομμουνισμού την αναρχίαν
    που την θεωρεί ελευθερίαν.
    Θέλω αυτά όλα να τα έχω ασφαλή.
    Κάτι που και σας ιδιαιτέρως θα ωφελεί.
    (μπαίνει η Γύφτισσα)
    ΓΥΦΤΙΣΣΑ (ΓΥΦ)
    Κάτω από το φως του ουράνιου θόλου
    έκανα το γύρο του κόσμου όλου
    γυρεύοντας το χέρι στα χέρια μου να πιάσω
    που πάνω του ευτυχία να γράφει να διαβάσω.
    Είδα χέρια που ευλογούσαν
    είδα χέρια που μισούσαν
    άλλα που 'διναν κατάρες
    άλλα που σκορπίζαν χάρες.
    Είδα χέρια που ζητιάνευαν
    χέρια χαρωπά noυ διάνευαν
    είδα χέρια βουτηγμένα
    μες στο χρήμα-μες στο αίμα.
    Είδα χέρια που ψεμάτιζαν-
    πίσω παίρναν ό,τι εχάριζαν
    είδα χέρια που 'χαν μείνει
    έρημα σε κρύα κλίνη
    είδα χέρια πεθαμένα
    που δεν ήτανε θαμένα
    είδα χέρια που απλώνανε
    κι ό,τι άγγιζαν το λιώνανε
    είδα χέρια που είχαν νύχια
    σουβλερά κι ακονισμένα
    κι ήτανε βαθιά χωμένα
    σε ψυχών μέσα τα μύχια.
    Είδα χέρια που αγκαλιάζαν
    και που ευτυχισμένα μοιάζαν

    ως ν' ανοίξουν και να φύγει
    η χαρά που 'χαν η λίγη.
    (στην Αμερική και στον Καραμανλή)
    Δώστε τα χέρια σας την τύχη να σας πω' Για με σε χέρι δεν υπάρχει μυστικό.
    Όλα εγώ θα σας πω τα μελλούμενα
    είτε σας είναι θλιβερά είτε χαρούμενα.
    (παίρνει το χέρι της Αμερικής)
    Περιβόλι γεμάτο μ' αγκάθια.
    Του κόσμου όλα τα κατακάθια
    εκεί έχουν μαζευτεί-
    μονιά άξια γι αυτά και ζηλευτή.
    Ποτάμια αίμα το ποτίζουν
    και με κείνο τ' αγκάθια καρπίζουν.
    Μια μέρα κοντινή, πεσμένην χάμου
    το αίμα αυτό θα σε πνίξει κυρά μου.
    (στρέφει στον Καραμανή)
    Ας δω τώρα και το χέρι αυτού του κακομοίρη που κιόλας θαρρεί η δόξα πάνω του έχει γείρει.
    (παίρνει το χέρι του Καραμανλή στα χέρια της)
    Κακόμοιρο, αστείο ανθρωπάκι!
    Γελοίο, κορδωτό καραγκιοζάκι!
    Πόσο ακριβά ο λαός σου θα πληρώσει
    την κάθε φήφο του που θα σου δώσει... Καταστροφές στη χώρα σου θα φέρει
    το που κρατώ σου αυτό εδώ το χέρι
    που στη μιαρή ετοιμάζεσαι αυτή κυρία
    να πουλήσεις για την πρωθυπουργία Εμπρός λοιπόν! Πούλα πατρίδα, πούλα λαό, πούλα τη μόνη μου ελπίδα πούλα την ευτυχία λαού ολόκληρου
    σ' άλλο λαό, από ήθη απόκληρου.
    Κάθε που τραβώντας θα κάνεις βήμα
    μια παρανομία κι ένα κρίμα.
    Ω! Ανθρωπάκι που γυρεύεις δόξα
    των φρυδιών σου κοίταξε τα τόξα-
    δεν είναι αψίδων θριάμβου τόξα παρά φίδια'
    της πόρτας είναι του Χαμού αντικλείδια.
    Παίξε το παιχνίδι σου λοιπόν κι εσύ ον αγροίκο.
    Βδελυρόν πρόσθεσε ένα κρίκο
    στων Καιρών τη βρωμερήν αλυσίδα-
    έναν ακόμα θα δω-τόσους είδα...
    (κάθεται λυπημένη και απογοητευμένη)
    Κάτω από το φως του ουράνιου θόλου
    έκανα το γύρο του κόσμου όλου
    γυρεύοντας στα χέρια μου το χέρι να πιάσω
    που πάνω του ευτυχία να γράφει θα διαβάσω.
    Μα ένα χέρι δε βρήκα
    που να 'χει την τόλμη για προίκα
    που μες στα τραχιά δάχτυλά του
    της οργής το μαχαίρι της πικρής θα κρατήσει
    και με βία του πλούτου το κορμί θα χτυπήσει
    σωριάζοντας τ' άνομο κουφάρι του κάτου.
    Χέρια-χέρια-χέρια-χέρια
    που καθένα κάτω με τραβάει
    και κανένα ως ψηλά στ' αστέρια
    απαλά η θωριά του ποτέ δε με πάει.
    Φεύγω. Με την ησυχία σας καθήστε
    το φριχτό έργο σας να συνεχίστε.
    ΑΜΕ
    Γύφτισσες! Ακόμα πώς τις ανεχόσαστε;
    ΚΑΡ
    Αφήστε τες να λένε-μη γνιαζόσαστε. Ποιος ξέρει από πού έρχονται.,.πού πάνε...
    Την τύχη λένε κάτι για να φάνε.

    AME
    Λοιπόν νομίζω πλήρως κατανοείτε
    πως ακέφαλος ένας λαός
    όπως τώρα ο ελληνικός
    στο χαμό και στην αναρχίαν οδηγείται.
    Γι αυτό χρειάζεται έναν αρχηγό.
    ΚΑΡ
    Μ' αυτό συμφωνώ απολύτως κι εγώ.
    ΑΜΕ
    Βλέπετε και μόνος σας πόσο πασκίζω
    τη ορθή πορεία του κόσμου να κανονίζω.
    Μακριά από τον απαίσιο κομμουνισμό
    που την ελευθερία
    και όποιαν άλλη αξία
    στο χάος οδηγεί και στον αφανισμό.
    Ευτυχώς συμμάχους έχουμε πιστούς
    ελευθερίας και δημοκρατίας μεστούς'
    μα για να γίνει πιο καλή η δουλειά
    και για πιότερη σιγουριά
    πως δε θα γίνουν όλα ανω κάτω,
    εφτιάξαμε και το NATO.
    Και εκτιμούμε βαθιά που μέλος του γίνατε
    και απαθείς στων Καιρών το κάλεσμα δε μείνατε.
    Σε κόπους πολλούς μπαίνουμε
    τον ιστό αυτόν καθώς υφαίνουμε
    που ελευθερία θα εξασφαλίσει
    σ' ολόκληρη τη Δύση.
    Βλέπετε είναι oι χώρες οι ευρωπαϊκές
    καταστραμμένες-μεγάλες και μικρές-
    και τη βοήθεια που ζητούνε
    σε μας μόνο μπορούν να βρούνε.
    Δεν τους την αρνούμαστε
    μα θαρρώ δικαιούμαστε
    να σιγουρέψουμε πως η βοήθειά μας
    θα χτίσει τα κοινά ιδανικά μας.
    Γι αυτό κι εγώ μεγάλη μια
    της γης όλης έγινα μητέρα

    που ο νους μου είναι όλη μέρα
    σε σας-τ' αγαπημένα της παιδιά.
    Αν ο κομμουνισμός δεν καραδοκούσε
    να πιάσει όποιον καθυστερούσε
    και στο μαύρο του τσουβάλι
    σιδερόδετον να τον βάλει
    τότε δε θα επειγόμασταν να βοηθούμε
    και χώρες άλλες, φίλες μας καλές να κρατούμε.
    Μα τώρα το πράγμα επείγει
    αλλιώς η Ρωσία μας πνίγει.
    Φορές λέω για τον κομμουνισμό
    πως είναι μια καλή δικαιολογία
    για να οδηγήσουμε τον κόσμο-έστω τον μισό-
    στην ειρήνη και την ελευθερία.
    Γι αυτό η Αμερική το χέρι έχει απλώσει
    βοήθεια στους λαούς να δώσει.
    Γι αυτό και ο λαός μας αξιωματικούς του
    δε λυπάται να στέλνει παντού δικούς του
    που σωστά τους στρατούς των χωρών οδηγούνε
    και σε δρόμο σωστό-Δυτικό-τον κρατούνε.
    Και επειδή στης γης όλα τα κράτη
    η Ρωσία κακό θέλει να κάνει κάτι,
    γι αυτό τους καλούς εμείς διαλέγουμε
    και μαζί-βοηθοί τους-αρχηγεύουμε.
    Βαρύ ειν' αλήθεια πολύ, φορτίο έχω επωμιστεί'
    αλλ' ας μη
    ούτε στιγμή
    απ' αυτό πως ποτέ θα λυγίσω να μη νομιστεί-
    όταν κάποιος το δίκιο υπηρετεί
    κάθε βάρος μπορεί σταθερά να κρατεί.
    ΚΑΡ
    Συμφωνώ απολύτως με όσα λέτε.
    Την απόφαση στα μάτια μου δέτε
    TO λαό μου σωστά να κυβερνήσω
    και μακριά από την κόκκινη βία
    στη Δυτικήν ελευθερία
    αληθινά ευτυχισμένον να οδηγήσω.
    Μόνο τη δική σας αν έχω βοήθεια
    τίποτ' άλλο εγώ δε θέλω αλήθεια.
    ΑΜΕ
    Θα την έχετε πάντα και πλήρη.
    Δε θ 'αφήσουμε ο εχθρός να σας φθείρει.
    ΚΑΡ
    Συμφωνούμε σε όλα λοιπόν-
    θα παλέψω κατά των κακών.
    Όμως όλα πρέπει να τα κανονίσουμε
    πριν να πούμε πως τελείως συμφωνήσαμε.
    Για όλ' αυτά ποιαν εγώ θα έχω πληρωμή;
    ΑΜΕ
    Αλλά, φυσικά, την τρανή τιμή
    πως στον ίσο δρόμο ένα λαόν οδηγείτε.
    Ακόμα όμως πως πρωθυπουργείτε:
    σε σας τους έλληνες ιδιαίτερη έχει ικανότητα
    όποιον κάνετε αρχηγό
    να μη χάνει καιρό
    αλλά να κερδοσκοπεί μέσα στην κοινότητα.
    Μπορεί ας πούμε σεις με πλοία
    να ανακατευθείτε, ή με εργοστάσια,
    και με τραπεζίτας να πιάσετε φιλία-
    δεν είναι όλα αυτά θαυμάσια;
    Και αν δεν έχετε υιόν
    ημπορεί να κάμετε ανεψιόν-
    έτοιμα χρήματα πρέπει αυτός να έβρει
    και τι θα τα κάνει εκείνος ξεύρει-
    άμοιρος δεν θα είναι δα
    της ικανότητος, καθώς εσείς να κυβερνά.
    Σκεφθείτε, αν ανατραφεί με πολιτισμόν-
    που σημαίνει με αφθονίαν χρημάτων-
    και τον κάνουμε όπως εσάς πρωθυπουργόν,
    εν μέσω πεινόντων αυτόν χορτάτον,
    τότε μη έχοντας να εξαγάγει άλλο τι
    πολιτισμού θα κάμει εξαγωγή
    από τον μπόλικον που θα έχει λάβει
    και πολιτισμού φωτιές
    όμορφες και λαμπερές
    σε κράτη απολίτιστα θα ανάβει.
    Αποκτήσατε λοιπόν ατράνταχτον περιουσίαν'
    μερικών δισεκατομμυρίων του την απουσίαν
    την οφείλει εις σας ο κρατικός ο κορβανάς.
    Και ο λαός τας τσέπας του ας έχει αδειανάς.
    Πληρώνει κανείς
    δια να είναι ασφαλής.
    Αυτό εμείς δε θα το βρούμε διόλου κακό.
    Μόνο προσέξετε μην αμελήσετε το Κυπριακό.

    Τέλος πρώτης πράξης

    Γιώργης Χολιαστός