ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006
Μίκης και Μάνος


Η σύγκριση του Μάνου Χατζιδάκη και του Μίκη Θεοδωράκη είναι μια από τις κλασσικές προκλήσεις του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Σήμερα το πρωί μόλις, ο Νίκος Δήμου έθεσε το ερώτημα Μάνος ή Μίκης και έγινε …της κακομοίρας (με την έννοια της λαϊκής συμμετοχής) Φυσικά το τελευταίο δεν είναι είδηση, γιατί εξίσου ή και περισσότερο συμμετείχαν οι ιστολόγοι σε συζητήσεις για τους γάτους, το ξύρισμα ή τις λίστες απωλεσθέντων αντικειμένων. Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα ασχοληθεί με την εξέλιξη του ελληνικού ιστολογείν (ο alombar42 ίσως) θα μπορέσει να ερμηνεύσει το φαινόμενο, από την κοινωνιολογική, την ψυχολογική και άλλες σκοπιές.

Αφορμή, λοιπόν, για αυτό το ποστ είναι εκείνο του Ν.Δ. Θα μου πείτε, γιατί δε στέλνεις ένα σχόλιο εκεί, που γίνεται η σχετική συζήτηση. Δεν το κάνω, και προτιμώ να γράψω εδώ, για πολλούς λόγους – οι οποίοι δεν έχουν να κάνουν με τον ίδιο τον Ν.Δ. τον οποίο σέβομαι ιδιαίτερα ως ενεργό πολίτη και ως συγγραφέα και τον έχω στη …βιβλιοθήκη μου. (Η συνέχεια, εντός)

Ο Ν.Δ. ξεκινάει με επικοινωνιακό γκολ («Μίκης ή Μάνος;») το οποίο όμως είναι οφ- σάιντ: Εισάγει έντεχνα τη λογική ενός διλήμματος, εκεί που δεν υπάρχει τέτοιο. Και το επεξηγεί, στο σύντομο εισαγωγικό του κείμενο:

Έζησα όλη μου την ζωή ακούγοντας δύο μεγάλους μουσουργούς που δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί σαν άνθρωποι. Τον λυρικό Χατζιδάκι και τον επικό Θεοδωράκη. Ο ένας λεπτός, ευαίσθητος, χαμηλότονος, αλλά οξύτατος (διαβάστε τα πολιτικά του σχόλια), ο άλλος πληθωρικός, δυναμικός, ακόμα και αμετροεπής κατά καιρούς. Και οι δύο σφράγισαν την ζωή μου. Ακούω και τους δύο, αλλά φυσικά προτιμώ έναν από αυτούς, γιατί όπως ο κόσμος διαιρείται σε γατόφιλους και σκυλόφιλους έτσι διαιρείται και σε Χατζηδακικούς και Θεοδωρακικούς. Σπάνια να βρεις άνθρωπο που μέσα του ισορροπούν οι προτιμήσεις και για τους δύο.

Η παράγραφος αυτή καταφέρνει να συμπεριλάβει πάρα πολλές παρεξηγήσεις – για να μην πω κοινοτυπίες, που ακούγονται και γράφονται κατά κόρον, αλλά δεν αντιστοιχούν στο έργο των δύο συνθετών.

1. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου ο ένας «λυρικός» και ο άλλος «επικός». Όποιος έχει ζυμωθεί με τα έργα τους γνωρίζει πολύ καλά πως και οι δύο χρησιμοποιούν με απόλυτη άνεση το ύφος που ταιριάζει κάθε φορά στο στίχο που μελοποιούν ή το θέμα που επενδύουν μουσικά. Είναι υπερβολική απλούστευση να κατηγοριοποιούνται με τον τρόπο αυτό οι δυο μουσικοί γίγαντες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει γράψει πολλά μουσικά θέματα (και κάμποσα τραγούδια) που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν «επικά» και αντίστοιχα ο Μίκης έχει γράψει δεκάδες τραγούδια ή μουσικές για το θέατρο ή τον κινηματογράφο, που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν «λυρικά» - με όλη τη σχετικότητα των όρων. Ως ακροατής της μουσικής του Μίκη μάλιστα, έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι ο λυρισμός επικρατεί στο έργο του, απέναντι στο επικό στοιχείο. Τις κοινοτυπίες περί «επικού» Μίκη τις επαναλαμβάνουν όσοι νομίζουν πως έχει γράψει μονάχα το «είμαστε δυό, είμαστε τρεις» και κυριολεκτικά αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να λέγονται στα σοβαρά τέτοια πράγματα από ανθρώπους που (υποθέτω πως) έχουν ακούσει το σύνολο του έργου των δύο. Εκτός αν το έχουν ξεχάσει…

2. Η επιθυμία της ετικέτας συνεχίζεται αμείωτη στη συνέχεια – ο ένας χαρακτηρίζεται λεπτός, ευαίσθητος, χαμηλότονος, αλλά οξύτατος (διαβάστε τα πολιτικά του σχόλια) ενώ ο άλλος πληθωρικός, δυναμικός, ακόμα και αμετροεπής κατά καιρούς. Δεν πιστεύω στα μάτια μου όταν διαβάζω αυτά τα πράγματα… Τέσσερις λέξεις για τον Μάνο και τρεις για τον Μίκη. Για να αποδώσουν, τάχα, τόσες δεκαετίες έντονης ζωής, περιπετειών, αντιφάσεων, κορυφώσεων… Επτά λέξεις, συνολικά. Πάρα πολλές – και υπερβολικά λίγες. Δεν θα επεκταθώ εδώ, για λόγους οικονομίας του κειμένου.

3. Το τελευταίο τμήμα της παραγράφου αποτελεί και την …κορύφωση. Ακούω και τους δύο, αλλά φυσικά προτιμώ έναν από αυτούς, γιατί όπως ο κόσμος διαιρείται σε γατόφιλους και σκυλόφιλους έτσι διαιρείται και σε Χατζηδακικούς και Θεοδωρακικούς. Σπάνια να βρεις άνθρωπο που μέσα του ισορροπούν οι προτιμήσεις και για τους δύο. Τι να πει κανείς; Τι να πει όταν του θέτουν το ερώτημα αν προτιμά το …δεξιό ή το αριστερό του μάτι, το μεγαλύτερο ή το μικρότερο παιδί του, τους σκύλους ή τις γάτες… Ο Ν.Δ. θεωρεί δεδομένο πως επικρατεί στο κοινό η διαίρεση και όχι η αίσθηση της ολότητας
– και κάνει ό,τι μπορεί για να προβάλλει και να υποστηρίξει τη διαίρεση, δηλώνοντας ότι σπάνια βρίσκεις άνθρωπο που να ισορροπεί μέσα τους τις προτιμήσεις και για τους δύο. Απορώ και εξίσταμαι (μωρέ, τι λες εκεί; με μάλωσε κάποτε η γιαγιά μου έχοντας ακούσει …αλλιώς το εξίσταμαι) γιατί η δική μου εμπειρία λέει πως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι καθόλου μα καθόλου σπάνιοι ανάμεσα σε αυτούς που ακούνε μουσική, και η γνώμη τους μας ενδιαφέρει – όχι συμπεριλαμβάνοντας και εκείνους που απλώς επαναλαμβάνουν ερήμην τις κοινοτυπίες που ήδη επισημάνθηκαν ή τους κατόχους 3-4 έργων εκάστου συνθέτη ή τους ανθρώπους που εντρυφούν στα σκυλάδικα και στα κωλάδικα και έχουν άποψη (κατά την αξεπέραστη προσέγγιση του Clid Eastwood) και περί πρωτοκαθεδρίας ενός εκ των Χατζιδάκι – Θεοδωράκη…

Ανάμεσα στη δική μου παρέα, δεν υπήρξε ποτέ καμιά τέτοια διαίρεση: Σε πολλές εκατοντάδες συνάξεις – γλέντια (που αραίωσαν, αλλά ακόμα καλά κρατούν) ο Μίκης και ο Μάνος ακούγονται εξίσου …ευχάριστα. Όπως και ο Μάρκος, ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Ζαμπέτας, ο Πάνου, ο Ξαρχάκος, ο Κουγιουμτζής, ο Σαββόπουλος, ο Λοϊζος, ο Μούτσης, ο Κηλαϊδόνης – και τόσοι άλλοι. Και τα δημοτικά μας! Ο πλούτος μας δεν μας φέρνει σε αμηχανία – μας γεμίζει χαρά. Και δεν εξαντλείται εύκολα: σπάνια ολοκληρώθηκε κάποια σύναξή μας χωρίς να ακουστούν οι Δροσουλίτες του Χάλαρη – για παράδειγμα- ή κάποια τραγούδια (παλιά) του Γιάννη Μαρκόπουλου…

Ωστόσο είναι γεγονός ότι τα πάντα οφείλονται σε τέσσερις ανθρώπους: Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Μάνος Χατζιδάκις και Μίκης Θεοδωράκης. Αυτοί είναι τα τέσσερα αγκωνάρια πάνω στα οποία στηρίχτηκε η ελληνική μουσική και το τραγούδι – και ο ελληνικός πολιτισμός του 20ου αιώνα. Δεν υπάρχει Χατζιδάκις χωρίς Μάρκο και Τσιτσάνη (αυτός ο πλήρης Χατζιδάκις που υπήρξε) Δεν υπάρχει ελληνικό τραγούδι αν αφαιρεθεί ένας από τους τέσσερις – θα λείπει ο ένας από τους τέσσερις στύλους… Κι ας μη βιαστούν κάποιοι να φρικάρουν επειδή βάζω τον εκδοροσφαγέα Μάρκο πλάι στον λεπτότατο Χατζιδάκι. Δεν θα τους πείσω εδώ – τους λέω μονάχα να το ξανασκεφτούν: Αν δεν υπήρχε η Φραγκοσυριανή και ο τρελλός τσιγγάνος δεν θα γραφόταν ποτέ το είμαι αητός χωρίς φτερά και το αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι. Χωρίς Μάρκο και Τσιτσάνη ο Μάνος και ο Μίκης θα ήταν απλώς δυο εξελιγμένες περιπτώσεις του «Κώστα Γιαννίδη» - θα απουσίαζε εντελώς από το έργο τους το στοιχείο εκείνο που έφερε το ρεμπέτικο και η θαυμαστή μετεξέλιξή του σε λαϊκό τραγούδι. Αυτό που έκανε τον Γιάννη Τσαρούχη να πει πως είναι η μοναδική απόδειξη πως υπάρχει στις μέρες μας ελληνικός πολιτισμός. Και η κληρονομιά μας θα ήταν ασύγκριτα φτωχότερη, γιατί δεν θα υπήρχαν και όλοι οι υπόλοιποι που «γεννήθηκαν» από αυτή τη θαυμαστή τετράδα των γιγάντων.

* * *

Αλλά, ας επιστέψουμε στο αναρτηθέν του Ν.Δ. - για να δούμε κάποια από τα σχόλιά του στην ως τώρα συζήτηση. Για ευνόητους λόγους, δεν θα σχολιάσω εδώ οποιονδήποτε άλλον σχολιαστή. Τα πλάγια, τα γράφει ο Ν.Δ.:

Σύμφωνοι - η διάκριση λυρικός - επικός, είναι σχηματική και άρα τεχνητή, όπως όλες οι παρόμοιες διακρίσεις.

(Λες να; Μπα… δες τη συνέχεια…)

Όμως κρύβει μέσα της αλήθειες. Έργα σαν το αριστουργημά του Μίκη, το Άξιον Εστί (που από την φύση του είναι επικό ποίημα με λυρικά ιντερμέδια) και το Canto General δεν έχει γράψει ο Μάνος. Ο Μίκης έχει ωραίες λυρικές στιγμές (μπαλλάντες). Αλλά ακόμα και τα λυρικά του (για μένα το κορυφαίο του: "Κράτησα τη ζωή μου", σε στίχους Σεφέρη)έχουν επική πνοή.

Υπομονή παιδιά… Έχουμε και λέμε – εκ του προχείρου: Όμορφη πόλη – επικό; Τα λυρικά – επικό; Η Φαίδρα (για την ταινία) – επικό; Η Φαίδρα (τα τραγούδια) – επικό; Μικρές Κυκλάδες – επικό; Ένας Όμηρος (εκτός από ένα τραγούδι) – επικό; Τα θαλασσινά φεγγάρια – επικό; Πολιτεία – επικό; (Και οι Πολιτείες Β’, Γ’ και Δ’ – επικές;) Αρχιπέλαγος – επικό; Σερενάτες – επικό; Ασίκικο Πουλάκη – επικό; (πάλι εκτός από ένα τραγούδι) Λιποτάκτες – επικό; Η γειτονιά των αγγέλων – επικό; Η μαγική πόλη – επικό; Το Romancero Gitano –επικό; Η νύχτα θανάτου – επικό; Οι μπαλάντες – επικό; Ο Οκτώβρης 78 – επικό; Το ταξίδι μέσα στη νύχτα – επικό; Οι Χαιρετισμοί – επικό; Κώστας Καρυωτάκης – επικό; Τα πρόσωπα του Ήλιου –επικό; Μια θάλασσα γεμάτη μουσική – επικό; Η Βεατρίκη στην Οδό Μηδέν – επικό; Ως αρχαίος άνεμος – επικό; Τα λυρικώτερα – επικό;

Όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα τραγούδια – είναι μεγάλοι δίσκοι, κύκλοι τραγουδιών. Μιλάμε δηλαδή για πολλές δεκάδες λυρικά τραγούδια. Αν καθίσει κανείς να δει την εργογραφία του Μίκη, η λίστα (ώχ, λίστα, είπα…) θα διπλασιαστεί – τουλάχιστον… Kάτι δεν πάει καλά στους συλλογισμούς του ΝΔ…

Απέτυχε ο Μίκης σε αυτό που διακαώς επιθυμούσε - να αναγνωριστεί σαν συνθέτης "κλασικής μουσικής". Οι συμφωνίες και οι όπερές του προξενούν ατέλειωτα χασμουρητά.

Εδώ εφαρμόζω το χρυσό κανόνα που έμαθα στο χωριό μου: όταν η κουβέντα έρχεται σε θέμα που αγνοείς, καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς. Υποθέτω ότι ο Ν.Δ. εκτός από ειδήμων στους γάτους είναι και ειδήμων στην κλασσική μουσική – οπότε πάω πάσσο. Αν όμως η αξία της κρίσης του για την κλασσική παραγωγή του Μίκη έχει αντίστοιχη βαρύτητα με εκείνη για τα τραγούδια, τότε καλύτερα να ακούσουμε και μια δεύτερη γνώμη…

Τώρα ο Μάνος: είναι ο νέος Σούμπερτ. Λεπτός, ευαίσθητος και πλήρης. Με χιούμορ (θυμηθείτε τους Όρνιθες) και έρωτα (Ο Μεγάλος Ερωτικός).

Τώρα, μάλιστα… Ουδέν σχόλιον – η αντίστιξη με το προηγούμενο μιλάει από μόνη της.

Ως ερωτικός συνθέτης ο Θεοδωράκης έμεινε στην Μαργαρίτα-Μαργαρώ...

Εδώ, ζητώ ταπεινά συγγνώμη κ. Δήμου, αλλά από το βάθος ακούγονται ασυγκράτητα γέλια… Και επειδή μπορεί κάποιος να μην καταλάβει γιατί, πάλι εκ του προχείρου – να μερικά ερωτικά τραγούδια του Μίκη:

Αν θυμηθείς τ’ ονειρό μου (Γκάτσος) / Νύχτα μαγικιά (Γιάννης Θ.) / Ξημερώνει (Τριπολίτης) / Έχω μια αγάπη (Λειβαδίτης) / Γωνιά γωνιά (Χριστοδούλου) / Μενεξεδένια ήταν τα βουνά (Γιάννης Θ.) / Μαρίνα (Ελύτης) / Το φεγγάρι κάνει βόλτα (Μίκης) / Βραδυάζει (Χριστοδούλου) / Πώς να ξεχάσω (Γκανάς) / Αγάπη μου αγάπη μου (Γιάννης Θ.) / Ήσουνα παράπονο (Λ. Παπαδόπουλος) / Δακρυσμένα μάτια (Γιάννης Θ.) / Νύχτα μάσα στα μάτια σου (Γιάννης Θ.) / Από το παράθυρό σου (Καμπανέλλης) / Απρίλη μου (Μίκης) / Στρώσε το στρώμα σου (Καμπανέλλης) / Φαίδρα (Γιάννης Θ.) / Ανάμεσα Σύρο και Τζια (Ελύτης) / Ροδιά (Κοκκινόπουλος) / Απαγωγή (Μίκης) / Λειτουργία (Γιάννης Θ.) / Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα (Ελύτης)/

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω – τα ερωτικά τραγούδια του Μίκη είναι δεκάδες και είναι κλασσικά. Η συγκεκριμένη φράση του ΝΔ θα μείνει στην ιστορία – ως υπόδειγμα ελαφρότητος.

Περιττό να πω ότι είμαι Χατζιδακικός - και γιατί, παρόλο το ταλέντο, με απωθεί και το προσωπικό στυλ του Μίκη.

Εντάξει – περί ορέξεως κολοκυθόπιττα! (Γιάννης Παπαϊωάννου) Αλλά αν ο ΝΔ προσεγγίζει τον Χατζιδάκι με την «ευαισθησία» και τη «σοβαρότητα» που αφήνει ο λόγος του για τον Μίκη – τότε κλάφτα Χαράλαμπε! (αγνώστου)

Σε επόμενο σχόλιο (αφού κάποιος τα ..είπε, ένα χέρι) ο ΝΔ κάνει τακτική υποχώρηση:

Μου θυμίσατε τραγούδια που είχα ξεχάσει - παίρνω πίσω τον χαρακτηρισμό μου για τον ερωτικό Μίκη (επιμένω όμως ότι ο Μάνος είναι πιο ερωτικός).

Που να πάρει η ευχή! Αφού θυμήθηκε πως είναι ερωτικός (μα ξεχνιούνται αυτά;) βάζει σε λειτουργία το …ερωτικόμετρο! Τόσο ο ένας τόσο ο άλλος… Το πράγμα καταντάει αστείο! Τι επιμένει να μετράει, επιτέλους, ο ΝΔ - για να βγάλει τον έναν …πρώτο και τον άλλο δεύτερο;

Για το χιούμορ δεν συζητάμε.

Ναι… γιατί να μη συζητάμε; Αν κατάλαβα καλά, ο ένας έχει – κι ο άλλος δεν έχει ή το έχει …μικρότερο. Παιδιά, ΔΕ ΘΕΛΩ να τα σχολιάζω αυτά, αλλά να που εκτός από ερωτικόμετρο ο ΝΔ διαθέτει και χιουμορόμετρο! Και τα λέει με τέτοια άνεση… Αν υποθέσουμε ότι κάποιος δεν τους έχει ζήσει (εννοώ τη δημόσια εικόνα τους, τα γραφτά τους, τις συνεντεύξεις τους) τότε, παίρνοντας τοις μετρητοίς αυτά που ισχυρίζεται ο ΝΔ, θα προσλάβει μια εντελώς παραπλανητική εικόνα - από αυτή που φιλοτεχνεί με τόση σιγουριά ο ΝΔ! Και είναι κρίμα – ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το έργο τους…

Όταν αναφέρθηκα στο στιλ των δύο δεν εννοούσα την ιδιωτική τους ζωή (αυτή δεν με αφορά) όσο την δημόσια εμφάνιση ως καλλιτέχνη. Αυτή, τελικά, είναι μέρος του έργου.

Το στυλ του Μίκη δεν αρέσει στον ΝΔ – κανένα πρόβλημα. Για τους αναγνώστες λοιπόν και μόνο σημειώνω πως το στυλ αυτού του ανθρώπου καθορίστηκε από τα Δεκεμβριανά (όπου έχασε το ένα του μάτι και έμεινε με προβληματικό το άλλο), από τη Μακρόνησο (όπου βασανίστηκε απάνθρωπα και, αν δεν ήταν θηριώδους κράσης, θα είχε πεθάνει περισσότερες από μια φορές), από τον μεγάλο πολιτικό και πολιτισμικό αγώνα που έδωσε με τους «Λαμπράκηδες» και από την αντίστασή του στη χούντα (τον μισό καιρό ήταν φυλακή και τον άλλο μισό όργωσε τον κόσμο δίνοντας συναυλίες κατά της χούντας).

Τα στυλ είναι μοιραίο να είναι διαφορετικά. Όταν ο Μάνος (επί χούντας, αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ για …φορολογικούς λόγους) έγραφε το ένα αριστούργημα μετά το άλλο (Επιστροφή, Το χαμόγελο της Τζιοκόντα, Μεγάλος Ερωτικός κλπ) ο Μίκης προτίμησε να γράφει …εμβατήρια, για να τονώσει τον αντιχουντικό αγώνα. Θυσίασε τη μεγάλη του τέχνη – για κάτι που θεωρούσε ακόμα πιο σημαντικό, την απαλλαγή από τους δικτάτορες. Όλα είναι θέμα στυλ. Αλλά όταν μιλάμε για τέτοιους ανθρώπους καλό είναι να διαθέτουμε στοιχειώδη συναίσθηση των λόγων μας. Αν δεν έχουμε – μόνο ο Μίκης δεν πρόκειται να ενοχληθεί, τώρα πια, για τη …μη εκτίμηση του στυλ του.

Δεν είναι αληθές ότι ο Μάνος δεν ομολόγησε δημόσια την ομοφυλοφιλία του. Παρόλες τις αντίξοες τότε συνθήκες το έκανε - και με πολύ θάρρος πριν δεκαετίες.

Επιτέλους, να και κάτι που μπορώ να συμφωνήσω με τον ΝΔ! Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν πραγματικός άντρας, με όλα εκείνα τα ουσιώδη γνωρίσματα που συνιστούν την αντροσύνη. Η ερωτική κλίση δεν έχει να κάνει σε τίποτα με αυτή την ιδιότητα. Αλλά, δεν υπάρχει λόγος να μακρηγορώ εκεί που συμφωνώ.

Και μην ξεχνάμε μία άλλη τεράστια προσφορά του: το δικό του Τρίτο Πρόγραμμα. Τολμηρό, ελεύθερο και ποιοτικό όσο δεν παίρνει. Και μόνο η δημιουργία της Λιλιππούπολης και μιάς νέας γενιάς ταλαντούχων συνθετών, θα αρκούσε.

Και δεύτερο σημείο συμφωνίας! Αρχίζω να ανησυχώ… Αλλά το επόμενο χτύπημα του ΝΔ είναι μονάχα θέμα χρόνου: και τι χτύπημα – θανατηφόρο!

Ποιος συνθέτης, ποιος μαέστρος μαθήτευσε δίπλα στον Μίκη; Ποιανού το έργο ανέβασε η πρόβαλε; Οι ορχήστρες που οργάνωσε ήταν μόνο για να παίζουν αυτόν - ενώ η "Ορχήστρα των Χρωμάτων" ανέβασε ένα σωρό έργα νέων ελλήνων συνθετών!

Για να δούμε… υπήρχε πριν τη χούντα ένα ολόκληρο κίνημα συνθετών που κυριολεκτικά «βύζαξε» από το Μίκη ή όχι; Σε ποιόν κοντά μαθήτευσε ο Λοϊζος, ο Μαρκόπουλος, ο Λεοντής, ο Χατζής – και τόσοι άλλοι όπως οι ίδιοι έχουν περιγράψει αναλυτικά και επανειλημμένα; Ποιος υπήρξε το «σημείο αναφοράς» για την αφρόκρεμα των Ελλήνων τραγουδοποιών επί δεκαετίες ολόκληρες; Πόσοι συνθέτες άνοιξαν τα φτερά τους χάρη σ’ αυτόν; Κι αν έρθουμε στα χρόνια μετά τη χούντα, σε ποιες χρονικές περιόδους ακριβώς και ποιες ορχήστρες με ποιες δυνατότητες διεύθυνε ο Μίκης; Ο Μάνος έτυχε να έχει προσβάσεις που του «έδωσαν» το Τρίτο Πρόγραμμα (όπου μεγαλούργησε) και δυνατότητες να εξασφαλίζει την επιβίωση της «Ορχήστρας των Χρωμάτων». Ξεχνάει ο ΝΔ ότι στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα ο Μίκης έμενε στο Παρίσι ή γύριζε τον κόσμο δίνοντας συναυλίες θέλοντας και μη επειδή το ΠΑΣΟΚ της εποχής εκείνης τον είχε κόψει από παντού – από τις ορχήστρες πρωτίστως. Δεν θα πω περισσότερα, αλλά αυτή η βαρυσήμαντη απόφανση του ΝΔ αξίζει να μείνει στην ιστορία, πλάι σ’ εκείνη για τη «Μαργαρίτα Μαργαρώ» Από ευγένεια αποφεύγω να αναφέρω τον τίτλο του κεφαλαίου…

Ως εδώ. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν ήπιος και ευγενής - αν δεν το κατάφερα πάντοτε ζητώ συγγνώμη. Αν χρειαστεί, θα επανέλθω.

(O πίνακας που κοσμεί το ποστ είναι του Σπύρου Παπαλουκά)
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006 |


85 Comments:


  • At 10:48 μ.μ., Blogger MainMenu

    Αν και μου τη δίνουν τα αγκωναρια σας. Συμφωνω, και έπρεπε να τα γράψετε και στο ποστ. Το τι μαλακία γράφτηκε εκεί μέσα δε λέγεται. Το αστείο είναι ότι ο άσπονδος φίλος σας Μαρξ συμφώησε μαζί σας. χεχε. Τελος πάντων να στε καλα. Πολυ καλό άρθρο. Και θα πρεπε να το διαβάσουν μερικοί που λένε εξυπνάδες, επειδή έχει γίνει και λίγη μόδα ο χατζιδάκης ως απολιτίκ.
    Γειά σας

     
  • At 12:06 π.μ., Blogger alombar42

    Ταρά τις γενικά σωστές επισημάνσεις σου, προτιμώ το Χατζιδάκι, αν πρέπει να διαλέξω - τα έχουμε ξαναπεί αλλού :)

    Ενα σημείο μόνο με έβαλε σε σκέψεις: ο Χατζής μαθήτευσε στον ή από τον Θεοδωράκη; Μήπως κάνεις λάθος;

     
  • At 12:23 π.μ., Blogger Πάνος

    mainmenu, καλώς ήρθες κι εσύ, λεβέντη μου. ο Χατζιδάκις όχι μόνο δεν ήταν απολιτικ - αλλά ήταν πραγματικό υπόδειγμα "ενεργού" πολίτη - δεν ξέρω αν τον πρόλαβες κι αν τον θυμάσαι. O Marx θα ήταν ο καλύτερος αν δεν ήταν παθολογική περίπτωση, ο έρμος (αδικημένη μεγαλοφυϊα + παλιοχαραχτήρας = κακόηθες κωλόπαιδο).

    *

    alombar42, στου κουφού την πόρτα - όσο θέλεις βρόντα, μου φαίνεται... Ο Χατζής είναι από τους κλασσικότερους μαθητές του Μίκη - ξεκίνησε τραγουδώντας τραγούδια του (όπου τον μιμείται ...απολαυστικά!)

     
  • At 12:42 π.μ., Blogger Athanassios

    " αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναδείς θα τους γνωρίσεις πάλι/... άλλον θα λένε Κωνσταντή κι άλλον Μιχάλη..."... εκπληκτική ερμηνεία του Χατζή σε τραγούδι του Μίκη... ποίηση Μιχάλη Κατσαρού

     
  • At 1:17 π.μ., Blogger Πάνος

    Marx, τέρμα το monderate! (μου τάπρηξε...)

    *

    Behave yourself... και τα λέμε!

     
  • At 1:18 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μα καλά ρε Πάνο. Καλός συγγραφέας ο Δήμου; Ο άνθρωπος που δηλώνει φιλόσοφος και θρασύτατα λέει ότι ο Χάιντεγκερ δεν είναι φιλόσοφος; (Εμ βέβαια το "Είναι και ο Χρόνος" δεν του εξασφάλισαν ούτε μια Φερράρι.)
    Άμ για το μπλογκ του τί να πω; Τελος πάντων. Όσο για το σημερινό του ποστ περί Μίκη ή Μάνου θάλεγα,μαλάκες ρωτάνε μαλάκες απαντάνε -εξαιρώ τον alombar, τον marx(καλά,καλά το παίρνω πίσω) και κανα δυο ακόμα.
    Πολύ καλά του τα ρίχνεις.Τώρα επί της ουσίας του κειμένου έχω πολλά να πω αλλά βαριέμαι τώρα...


    Ηλίας

     
  • At 1:21 π.μ., Blogger e-Lawyer

    Αυτό το ποστ γράφτηκε με πρόσχημα τα (υποτιθέμενα) αστοχήματα του ΝΔ, αλλά με σκοπό να... "αποκατασταθεί" ο Μίκης. Ο Μίκης δεν έχει ανάγκη αποκατάστασης και το αποδεικνύει παριστάμενος και ο ίδιος στην 10.023η βράβευσή του για τα 80χρονα (αν κατάλαβα καλά) του από την Ελληνική Αστυνομία και το Καζίνο-Λουτράκι. Άντε και με το καλό και από την ΚΥΠ.
    Δύο σημεία μόνο:
    -"Η μαργαρίτα η μαργαρώ" είναι πολύ μακριά από το "στρώσε το στρώμα σου για δυο" και τον συναφή "ερωτικό" συρφετό, όπου οι στίχοι είναι κι όλας νόμπελ σε σχέση με την μουσική;
    -Συγκρίνουμε το γεγονός ότι ο Μίκης είναι θηριώδους κράσης στον εμφύλιο (ξέρω γω), ενώ ο Μάνος πέθανε στα 70 του? Γιατί; Θα τους προσλάβεις για φορτοεκφορτωτές;
    -Σιγά το ταλέντο που θυσίασε λόγω εμβατηρίων και υποστήριξης της Χούντας. Ποιος είναι ο πιο βαθύπλουτος έλληνας καλλιτέχνης σήμερα στην Ελλάδα (ούτε Βίσση, ούτε Βανδή); Για τα φράγκα. Μέχρι και ΕΛ.ΑΣ έφτασε. Και τέλος πάντων από το 1974 μέχρι σήμερα είναι 32 χρόνια. Τι έκανε; Αντιγόνη-Λυσιστράτη και άλλα αρχαιοετοιματζίδικα που δεν τα είδε κανείς και δεν θέλει να τα ακούσει κανείς. Και όσο για τους "μαθητές" του, δεν είδα κάτι σε επίπεδο Καραϊνδρου, π.χ. Όλο κάτι εργολάβοι του φεστιβάλ αθηνών.
    -Και ποιος θα δεχόταν να δημοσιευτεί τρίτομη συνέντευξή του (888 σελίδες ο τόμος) με τίτλο "Άξιος Εστί"; Αυτός που θα πρεπε να είναι στη θέση του Κάρολου Παπούλια, κατά τη γνώμη του, αποκλειστικά.
    Συνοπτικά: Μάνος-Μίκης, προσωπικά σε αυτό το είδος (τύπου Έλληνας με λαϊκή απήχηση) προτιμώ Σταμάτη. Για τον στίχο της Λίνας σε ένα τραγούδι του: "λες και μέσα μας τα αντίθετα τραβάν/να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν/ σαν αιώνιο ιησούν ή βαραββάν/του ανθρώπου η φύση."

     
  • At 1:25 π.μ., Blogger Πάνος

    Ηλία, είπε σε μένα πως δεν είναι φιλόσοφος ο ...Ηράκλειτος!!! Αλλά για τον Χάιντεγκερ, δεν το έχω υπόψη.

    *

    Με τον Μαρξ - πως το λένε στο χωριό σου; Εις υγείαν της παρέας - και να πα να γαμηθούνε οι κολιοί! (Μαρξ, αυτό μην το παρεξηγήσεις - είναι ολόκληρη ιστορία!)

    (Πρόσεξες πως τα σχόλια είναι ελέυθερα ξανά; ΟΥΦ...)

     
  • At 1:26 π.μ., Blogger Aggelos

    Συμφωνώ με το άρθρο σου Πάνο 100%. Η συζήτηση στο blog του Ν.Δ έπεσε πολύ χαμηλά και το κείμενο σου έφερε τα πράγματα στη θέση τους με σαφήνεια και ακρίβεια.

     
  • At 1:29 π.μ., Blogger Πάνος

    Τώρα, ρε Μάρξ, τι του λες του δικηγόρου; Ή φούμαρε έξι απανωτές τζιβάνες / ή έχει πιεί τον ακατανόμαστο - και δεν το αντέχει... Πάντως σε νηφαλιότητα δεν είναι, με τέτοιες παπαριές που λέει...

     
  • At 1:32 π.μ., Blogger Πάνος

    aggelos, καλώς μας ήρθες - κι ευχαριστώ.

     
  • At 1:34 π.μ., Blogger e-Lawyer

    Ναι, αλλά δεν αντικρούεις και τίποτα.

     
  • At 1:37 π.μ., Blogger MainMenu

    Κύριε Πάνο, καλά κάνετε και μου επισημαίνετε...δε τον πρόλαβα τον Χατζιδάκη. Πάντως το απολιτίκ, μπορεί να μην είναι δική του ιδιότητα αλλά του έχει φορεθεί νομίζω.
    Εγώ δεν έχω ακούσει πολλά από κανένα από τους δυο. Ένα δυο πράγματα τα ξέρω. Ένα κομμάτι που έχω μεγαλώσει να το ακούω (θα ακουστεί περίεργο αυτό τώρα) είναι το όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς από τον Καρυωτάκη. Λέγανε μερικοί εκεί μέσα για το πως προσέγγισε ο Μανος διάφορα μουσικά είδη - σωστό εντάξει. Αλλά έχουν ακούσει αυτό το δίσκο του Μίκυ? αν τον είχανε ακούσει δε θα μιλάγανε.

     
  • At 1:39 π.μ., Blogger e-Lawyer

    και που να ακούσουν και Γκούφυ.

     
  • At 1:43 π.μ., Blogger Πάνος

    e-lowyer, τι να αντικρούσω, καλό μου παιδί; Με σένα πρέπει να ξεκινήσει κανείς από τα βασικά:

    Να, Λόλα, να ένα μήλο...

    Μάθε αυτά (= τι εστί Μίκης για το ελληνικό τραγούδι) και τα ξαναλέμε...

     
  • At 1:48 π.μ., Blogger Πάνος

    mainmenu, α. κόψε πάραυτα το "κύριε" Πάνο - εντάξει, έχω μια ηλικία, αλλά δεν είμαι και αρχαίος! β. και ο Μίκης και ο Μάνος είναι πραγματικά χρυσωρυχεία - έχουν άλλωστε από 300+ ολοκληρωμένα έργα ο καθένας. Κέφι νάχεις, να βρίσκεις πράγματα...

     
  • At 1:50 π.μ., Blogger A.F.Marx

    Όταν ΟΛΟΙ μας θα έχουμε ξαναγίνει χώμα, οι έλληνες θα τραγουδάνε ακόμα Μίκη και Μάνο.
    Όλα τα υπόλοιπα είναι μαλακίες.
    Και τέτοιες διαδικασίες σύγκρισης φτηναίνουν τον Μίκη σε ΒισοΚαρβέλα και τον Μάνο σε ΒανδοΦοίβο.
    Κατά τα άλλα τα blog χορεύουν στο ρυθμό του νέου Ροϊδη.
    Για να δούμε τι θέμα θα σας βάλει αύριο. Μη σας πιάσει αδιάβαστους ο δάσκαλος
    (Πανούλη, αύριο-μεθαύριο που θα έχω όρεξη, ετοιμάσου να το ξαναγυρίσεις στο moderating)

     
  • At 1:52 π.μ., Blogger Πάνος

    Καλά ρε Μάρξ, μην κοπείς κιόλας... άστο για μετά 10 μέρες...

     
  • At 1:57 π.μ., Blogger Πάνος

    A, o Ροΐδης ήταν ένας και μοναδικός... Κι ένα από τα "προσεχώς" των "μτΚ" στην ομάδα "τις αγάπες δεν τις κρύβω".

    *

    Τι έγινε ρε Μάρξ; Μιλάμε μεταξύ μας σαν άνθρωποι; Μήπως είναι αντικατοπτρισμός;

     
  • At 2:21 π.μ., Blogger MainMenu

    εντάξει κυριε Πανο. χεχε

    Ο Μαρξ έχει δίκιο. Ο Δήμου μαλακίζεται. Βάζει θέματα έτοιμα από το ψυγείο. Κι εμείς ασχολούμαστε. Κατηγορεί τα κανάλια αλλά οι απόψεις του είναι όλες σε αυτό το επίπεδο. Τουλάχιστον στα γραπτά του έχει πιο πολύ ενδιάφερον. Εχει και λίγο χιούμορ.

    Τεσπα. Πάνο θα τα λέμε συχνά, καληνύχτα... να σαι καλα για τη δουλεια που εκανες κι ανεβασες τετοιο ποστ. Είναι ένας λόγος να αξίζει η μπλογκοιστορια.

     
  • At 2:24 π.μ., Blogger Πάνος

    e-lowyer, τώρα το πρόσεξα - και είναι ένα από τα αδύνατα σημεία μου: η ομοιοκαταληξία παραβάν /Βαραββάν μόνο με μία άλλη (εξίσου μεγαλειώδη) μπορεί να αντιπαραβληθεί: μ@@νί/ αρνί!

    Ειλικρινά, δεν το περίμενα ποτέ πως υπάρχει άνθρωπος που θα την ανέφερε ως ...δείγμα ποιότητος στο ελληνικό τραγούδι!

     
  • At 4:04 π.μ., Blogger epikairos

    Το δημοσίευμα του Δήμου ήταν μνημείο ημιμάθειας και ελαφρότητας.

     
  • At 8:14 π.μ., Blogger raffinata

    ... και τα σχόλια και το blog και ο ίδιος, μακριά "δυσνόητα" πανωσέντονα, χωρίς μιά κλάρα, μιά σταλίτσα χιούμορ στο δούναι και λαβείν.....
    και τι ζητάωωωω, μιά ευκαιρία τ' απωθημένα μου να βγάλω :Ρ

     
  • At 9:27 π.μ., Anonymous ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

    Το τελευταίο τμήμα της παραγράφου αποτελεί και την ...κορύφωση. Ακούω και τους δύο, αλλά φυσικά προτιμώ έναν από αυτούς, γιατί όπως ο κόσμος διαιρείται σε γατόφιλους και σκυλόφιλους έτσι διαιρείται και σε Χατζηδακικούς και Θεοδωρακικούς. Σπάνια να βρεις άνθρωπο που μέσα του ισορροπούν οι προτιμήσεις και για τους δύο. Τι να πει κανείς; Τι να πει όταν του θέτουν το ερώτημα αν προτιμά το ...δεξιό ή το αριστερό του μάτι, το μεγαλύτερο ή το μικρότερο παιδί του, τους σκύλους ή τις γάτες... Ο Ν.Δ. θεωρεί δεδομένο πως επικρατεί στο κοινό η διαίρεση και όχι η αίσθηση της ολότητας [... κλπ κλπ ...]

    Χμμ... Μήπως...

    Μήπως ακριβώς το ίδιος ισχύει για την αρχαία Ελλάδα και την Ορθοδοξία;!

    Μήπως;!

     
  • At 9:39 π.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, πάνε πολλά χρόνια που είχα πάει σε μπουάτ και άκουσα το Χατζή, μεταξύ τραγουδιών και "παραστάσεων" (ξέρεις ίσως το στυλ του), να λέει περίπου "μια φορά μου έφεραν ένα παιδί με μακρυά δάχτυλα για να τον ακούσω, μου είπαν οτι είναι πολύ καλός - ήταν ο Μίκης".
    Φυσικά μπορεί να το είπε μεταφορικά (κάτι ανάλογο είπε για το Σαββόπουλο επίσης) δηλαδή οτι από αυτούς επηρρεάστηκε και να μην το έπιασα. Ισως και να μη θυμάμαι καλά (ήμουν μικρός τότε).
    Θα ήθελα να το ψάξω αν έχεις κάτι σχετικό.

     
  • At 9:46 π.μ., Blogger tsakmpoum

    Καλημέρα,
    Πάνο συμφωνώ με το κείμενό σου αλλά νομίζω ότι ήσουν σκληρούτσικος με τον Ν.Δ. Αν του φύγει το τράκ και πάρει τον εαυτό του πιο ελαφριά το Βlog του θα ανθίσει!

     
  • At 9:54 π.μ., Blogger tsakmpoum

    alombar 42,
    Σε προσφατη εκπομπή του Παπαδόπουλου στη ΝΕΤ (στην υγειά σας....) με αφιέρωμα στον Μίκη, ο Χατζής παραδέχτηκε δημόσια οτι τον έχει κατακλέψει...

     
  • At 11:01 π.μ., Blogger Αθήναιος

    Κλαπ-κλαπ-κλαπ-κλαπ

    e-law-y-er e-law-y-er

    Πες τα ρε αγόρι μου.Εύγε!

     
  • At 11:44 π.μ., Blogger alombar42

    @tsakmpoum

    Ευχαριστώ, δεν το ήξερα (το υποψιαζόμουν ή ίσως το είχα ακούσει πάντως).

    Αυτό βέβαια δεν απαντάει στην απορία μου. Κλέβω δε σημαίνει μαθητεύω - το αντίθετο έχει πιο πολλές πιθανότητες (ο δάσκαλος κλέβει, όχι ο μαθητής).


    Ασχετο:
    Για να δώσω και λίγο δικαίωμα να τρωγόμαστε, παίρνοντας το ύφος του Ηλία, το οτι ο ένας "τον έπαιρνε" και ο άλλος "υπέφερε", δεν τους κάνει καλύτερους ή χειρότερους συνθέτες, εντάξει;

     
  • At 11:49 π.μ., Blogger alombar42

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 11:52 π.μ., Blogger alombar42

    Ακύρωσα το προηγούμενο, βρήκα σχετικές αναφορές με χρονολογίες και το μόνο που μου μένει είναι πώς ακριβώς ήταν η πρώτη επαφή Χατζή-Θεοδωράκη.

     
  • At 11:56 π.μ., Blogger Πάνος

    raffinata, καλώς μας ήρθες - τα "μτΚ" έχουν ποικιλία στο εμπόρευμα, ρίξε μια ματιά, κι ας μην ψωνίσεις... :))

    ιουστινιανέ (μεγάλε), καλώς όρισες κι εσύ - και πάνω στην ώρα: στο/στα επόμενο/επόμενα ποστ, θα διαβάσεις πράγματα που μάλλον σε ενδιαφέρουν.

    alombar42, όπως και να το δεις, ο Μωάμεθ πήγε (τελικά) στο βουνό... Είναι δυνατόν να έχει συμβεί το αντίθετο στη σχέση Μίκη - Χατζή; Και ...δεν τσιμπάω: βρες καλύτερη αφορμή για "φαγωμάρα"!

    tsakmpoum, καλώς ήρθες. Απάντησε ο ίδιος ο ΝΔ, στο ιστολόγιό του.

    Αθήναιε, χαίρε και υγίαινε!

     
  • At 12:58 μ.μ., Blogger τέττιξ

    Συμβαίνει να συμφωνώ κι εγώ με τον κύριο e-lawyer κατά 90%. Επίσης, αξίζει να ξέρει κανείς πως ο Χατζιδάκις ήταν ένας συνειδητά αντιρομαντικός συνθέτης (ο λυρισμός είναι εντελώς άλλο πράμα) -πιο κοντά στον Μπάρτοκ, στον Προκόφιεφ και στον Κόπλαντ, παρά στον Σούμπερτ- ειδικά στο ξεκίνημά του. Ο χαρακτηρισμός του "ρομαντικού", όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ταιριάζει πολύ περισσότερο στο δημοφιλές έργο του Μ.Θ. -αλλά αυτό είναι η αιώνια παρεξήγηση και το πρόβλημα ορισμού του "ρομαντισμού". Επίσης, άλλο "επικός", άλλο "εμβατηριακός". Κουράσαμε πολύ το πληκτρολόγιο (είμαστε κι εμείς ήρωες, δεν λέω) να βρίσκουμε λυρισμό στον Μ.Θ. -κατά τη γνώμη μου, μάλλον απλοϊκό. Οφείλουμε όμως και στον Χατζιδάκι μερικά έπη: η εποχή της Μελισσάνθης και η Αμοργός (ειδικά αν ολοκληρωνόταν) δεν είναι έπη (ας μη μπω σε συγκρίσεις); Ή, δεν είναι επικών διαστάσεων οι Όρνιθες; Για το "ελαφρός/σοβαρός/κλασικός/λόγιος": αυτό είναι θέμα του ψαξίματος που έχει κάνει καθένας στο έργο καθενός. Εγώ έτυχε να γνωρίσω πολύ περισσότερο -και σχεδόν όλο το εκδεδομένο- λόγιο έργο του Χατζιδάκι και το βρίσκω ιδιαίτερα τολμηρό, πρωτοποριακό, "απρόοπτο και εξαίσιο". Το λόγιο έργο του άλλου -καίτοι ογκωδέστερο- δεν έχω μπει στον κόπο να το αναζητήσω, δεν άκουσα ποτέ μαρτυρία της παραμικρής συγκίνησης από όποιον ήρθε σε επαφή με αυτό και η προσωπικότητα του συνθέτη δεν με εμπνέει να το ψάξω. Παραδέχομαι την έλλειψη μου, αν και φοβάμαι ότι ακριβώς λόγω αυτής της χαμηλής εκτίμησης θα αργήσω να επιδιώξω γνωριμία με αυτήν την μουσική, ίσως μετά τον θάνατό του (συγγνώμη αν γίνομαι μακάβριος). Θέλω βαθιά μέσα μου ωστόσο να πιστεύω ότι το βραβείο που πήρε από τα χέρια ενός προσωπικού μου θεού, του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, δεν είναι χωρίς αντίκρισμα. Προς το παρόν, η φήμη του δεν έχει ούτε την ανάγκη μου, ούτε την ανάγκη σας: είναι από μόνος του ο πιο αυτοβιογραφημένος Έλληνας όλων των εποχών.


    Για το "απολιτίκ", απάντησε καλά ο Πάνος: αξίζει επίσης να ερευνήσει κανείς και τον πρώιμο πολιτικό Χατζιδάκι, θα ανακαλύψει, αν δεν το ξέρει, κάτι εντελώς απροσδόκητο.

    Το ανωτέρω σχόλιο ΔΕΝ ήταν απροκατάληπτο, όπως και κανένα άλλο σε όλες αυτές τις συζητήσεις που έγιναν. Γι' αυτό και είναι γελοίο να μιλάμε για διάλογο. Δεν θα λύσουμε εμείς το θέμα. Θα έρθουν μουσικολόγοι, ιστορικοί και, κυρίως, θα ερθουν καινούργιοι μουσικοί που με την πρόσληψή τους θα κάνουν την δίκαιη κρίση (έγω νιώθω σίγουρος για το αποτέλεσμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα).

     
  • At 1:17 μ.μ., Blogger Aggelos

    Από τα Post μου έκανε πραγματικά εντύπωση η "άποψη" του e-laweyr...ρε φιλαράκο εσένα πρέπει ο Θεοδωράκης να σου έχει κάνει μεγάλο κακό, πρέπει να σου έβλαψε το ψυχισμό ανεπανόρθωτα. Δεν εξηγείται διαφορετικά αυτό το πάθος τ' ατελείωτο. Άκου και λίγη μουσική και άσε τις μερδεμένες σκέψεις. Δεν είναι για σένα αυτά φαίνεται.
    "...Τι έκανε; Αντιγόνη-Λυσιστράτη και άλλα αρχαιοετοιματζίδικα που δεν τα είδε κανείς και δεν θέλει να τα ακούσει κανείς."...άκουσε λοιπόν και το Διόνυσο, τη Φαίδρα, τον Καρυωτάκη, τις μεταμορφώσεις του Διονύσου, τη Βεατρίκη, το Ραντάρ, το Ασίκικο Πουλάκη,τα Πικροσάββατα κλπ κλπ...αλλά πού να καταλάβεις εσύ..αφού δε γέμισαν γήπεδα 100,000 θέσεων ξανά, δε θα αξίζουν.Μπας και ο Μάνος ακούστηκε ποτέ στο σύνολό του και από τόσους πολλούς;
    "Και όσο για τους "μαθητές" του, δεν είδα κάτι σε επίπεδο Καραϊνδρου, π.χ. Όλο κάτι εργολάβοι του φεστιβάλ αθηνών."...πρέπει να είσαι μεγάλος σαχλαμάρας αγαπητέ μου...ο "Σύλλογος Φίλων Μουσικής Θεοδωράκη", μετέπειτα "Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής" είχε μέλη του τους Λοϊζο, Λεοντή, Σαββόπουλο, Ελευθερίου και ένα σύνλο ακόμα σημαντικών καλλιτεχνών..όλη την αφρόκρεμα αυτού που ονομάστηκε σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Ο Μάνος Λοϊζος, που όπως πολύ σωστά λέει ο Πάνος, "ο Μίκης τον πήρε από το χέρι, μαζί με το Λεοντή" για να διευθύνουν την ορχήστρα στην "Όμορφη πόλη" και να παίξουν τραγούδια τους στις συναυλίες του. Ο Μάνος Λοϊζος υπήρξε ένας εργολάβος των Φεστιβάλ...άπαιχτος φίλε μου. Το ίδιο και ο σπουδαίος Λεοντής. Ο δε Ξαρχάκος είναι προφανές πως ασχολείται με τις ενορχηστρώσεις έργων του Θεοδωράκη απο καθαρό συμφέρον...όλα στον κόσμο έτσι δεν κινούνται; Το χρήμα τα κινεί όλα. Και οι επαναστάτες για το χρήμα ξεπουλιούνται και να εκεί ξεπροβάλει ο ένας, ο ηθικός και μοναδικός e-lawyer με τις καθαρές απαντήσεις...τι να πει κανείς..λυπάμαι.

     
  • At 1:24 μ.μ., Blogger Πάνος

    τεττιξ, το σχόλιό σου είναι ασυνήθιστα ...παθιασμένο, αλλά δεν είναι (για το λόγο αυτό) λιγότερο ευπρόσδεκτο...

    *

    Από "λόγια" μουσική έχω μαύρα (περίπου) μεσάνυχτα, οπότε δεν μου πέφτει λόγος. Η λογική μου όμως λέει πως όταν μια καλλιτεχνική ιδιοφυϊα ασχολείται (συστηματικά μάλιστα - και μετά από γερές σπουδές) με τη συμφωνική μουσική, δε μπορεί το παραγόμενο έργο να είναι για πέταμα, κάτι θα αξίζει κι αυτό! Αλλά, ως εδώ - δεν πάω παραπέρα.

     
  • At 1:38 μ.μ., Blogger e-Lawyer

    Έχω δει τον Καρυωτάκη και αν ήμουν συγγενής του ποιητή θα είχα κάνει μήνυση στον Γκούφυ για αυτο το κακόγουστο σώου.
    "Μπας και ο Μάνος ακούστηκε ποτέ στο σύνολό του και από τόσους πολλούς;"--) ωραίο επιχείρημα, θα το λέει κι ο Φοίβος στα εγγόνια του, φαντάζομαι. Αλλά επειδή το φέρνεις, δες που βρίσκεται το Χαμόγελο της Τζοκόντας στα τσαρτς, όλη τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, 40 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του.
    Όσο για τους "μαθητές", ο ίδιος ο Σαββό είπε ότι προτιμάει Μάνο, ο Λοϊζος είναι μια μυθοποιημένη περίπτωση λόγω σύντομου θανάτου με 2-3 αξιόλογα εργάκια που επιβίωσαν λόγω εμπορικότητας και Λεοντή δεν θέλω να ακούσω ποτέ ξανά. Ο Μάνος Ελευθερίου, κάντε μου τη χάρη, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΘΗΤΗΣ του Μίκη.Μην τρελαθούμε κι ολας.
    Η συμμετοχή σε ένα Σύλλογο Μουσικής δεν σημαίνει τίποτε. Άλλωστε οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Ο Ξαρχάκος ενορχηστρώνει Θεοδωράκη και τα σιντί του διαφημίζονται στο άλτερ.
    Αλλά για τις 2.400 σελίδες συνέντευξης "Άξιος Εστί", τα βραβεία ΕΛ.ΑΣ και Καζίνο Λουτράκι (για να μην πω για την μητσοτακική υπουργοποίηση και το βιβλίο του για το "τέλος της αριστεράς")για τις όπερες-μπαλαφάρες (μέχρι και τυπικά αρμονικά λάθη εντοπίστηκαν στις παρτιτούρες της Αντιγόνης) δεν ακούω να λέτε τίποτε. Ή τότε που είχε ζητήσει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου 1 δις για να στήσει τη Μυθωδία του και βγήκε ο Γκούφυ και του είπε "ούτε ο Μπετόβεν δεν θα ζητούσε τόσα". Χαχαχα!

     
  • At 1:40 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ο Νίκος Δήμου, έχει τελειώσει σαν συγγραφέας, είναι φανερό.Ζει, μέσα απο τον υπολογιστή του. Και βρήκε κοινό να τονόσει την κλονισμένη του αυτοπεποίθηση και τις ανασφάλειες που προκαλούν το στέρεμα η ηλικία και η μοναξιά. Είναι ένας μαγκούφης πολυτελείας, δείξτε κατανόηση και συμπάθεια. Και δώστε του και λίγο χαμομήλι.

     
  • At 1:45 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ψηφιακέ δικηγορίσκε η αμετροέπειά σου είναι μοναδική. Το χαμόγελο της Τζοκόντας, είναι ένας κατακρεουργημενος και κατακλεμένος Βιβάλντι...

     
  • At 1:57 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Είμαι με το Μάνο. Το Χατζιδάκι, ντε. Και είμαι και με τον Παύλο (Σιδηρόπουλο) που έγραψε το καταπληκτικό "Μίκυ Μάους" για αυτόν τον αμετροπεπέστατο τύπο που δεν ξέρει που να σταματήσει.

    Είμαι με το Μάνο γιατί εποίησε τον σημαντικότερο ελληνικό δίσκο του 20ου αιώνα - τον Ερωτικό του. Ήρεμα και σιωπηλά, την ώρα που ο ΜίκυΜάους μας έπρηζε στην μεταπολιτευτική φανφάρα. Και ξέρω αυτό: "Καλλιτέχνης είναι αυτός που ξέρει που να σταματήσει".

    Άσε που έχει και τον απέθαντο - αυτός κι ο Μητσοτάκης. Τι πράμμα κι αυτό, βρε παιδί μου! Μια φορά θα τον συμπαθήσω και θα τον κλάψω κι εγώ, αναλογιζόμενη την μόνη κοινή μας μοίρα, και δε λέει να μου κάνει το χατήρι!

     
  • At 2:25 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Ξανά-μανά e-law-y-er.

    Θέλω να προσθέσω πως έχασα πάσα ιδέα για τον άνθρωπο όταν έγινε υπουργός σε Δεξιά κυβέρνηση κ ένιωσα πολύ άσχημα για λογαριασμό του όταν στη συναυλία της ΟΝΝΕΔ στο Ολυμπιακό Στάδιο έβλεπα Δεξιούς να τραγουδουν το " Βράχο-βράχο τον καημό μου" κ " πότε μάνα θα σε δω". Καλά,τα περισσότερα παιδιά εκεί μέσα δεν θα ήξεραν ότι είναι τραγούδι για την εξορία που τον είχε στείλει η Δεξιά.

    Ο άνθρωπος αυτός δεν ντράπηκε εαν όχι τον εαυτό του τουλάχιστον τους συντρόφους του κ τον κόσμο για τον οποίο το τραγούδι αυτό έλεγε κάτι ιδιαίτερο, όταν το τραγούδησε σε συναυλία της ΟΝΝΕΔ; Εγώ που είμαι Δεξιός στεναχωρήθηκα για λογαριασμό των ανθρώπων αυτών.

    Μπορεί να κάνω λάθος αλλά μου είναι αδύνατον να πάρω σοβαρά έναν τέτοιο άνθρωπο.

    Κ καλά κάνει ο e-lawyer κ λεει κ ξαναλέει για το θλιβερό αυτό βιβλίο, το "'Αξιος Εστί".

     
  • At 3:09 μ.μ., Blogger Πάνος

    e-lowyer, βλέπω οτι συνεχίζεις απτόητος, γεγονός που δείχνει ...κατασταλαγμένη και ισχυρή άποψη (λέμε, τώρα...). Αν κάποιος αποκαλούσε τον ογδοντάχρονο πατέρα σου "Γκούφη" (κι ας του άξιζε) δεν θα είχες τη διάθεση να του αστράψεις δυο γερά χαστούκια; Μπράβο σου, λοιπόν, που κρυμένος πίσω από την ανωνυμία και την ασφάλεια του ψευδώνυμου ασχημονείς κατά αχαρακτήριστο τρόπο... Μετά από αυτό, δεν έχω καμιά διάθεση να ασχοληθώ με τα επιχειρήματά σου.

    ανώνυμε, εγώ προσπάθησα να απαντήσω στον ΝΔ όπως μπορούσα καλύτερα: με επιχειρήματα, όχι με (απαράδεχτους) απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Καθένας, όπως θέλει και μπορεί... Θα τα έγραφες αυτά με την (πραγματική) υπογραφή σου αποκάτω; Αν ναι, τότε πάσσο...

    Mirandolina, επειδή σας έχω πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου, προτιμώ να το ξεχάσω αυτό το σχόλιο, όσο γίνεται πιο σύντομα... (όχι για το γράμμα του σχολίου, αλλά για το πνεύμα του - δεν είναι αντάξιό σας, πιστέψτε με)

    Αθήναιε, με τα πρώτα χειροκροτήματα νόμισα πως κάνεις πλάκα στο δικηγόρο, αλλά εσύ σοβαρο...χειροκροτούσες! Ο Μίκης έχει ξεφύγει από τα ασφυκτικά όρια δεξιά -αριστερά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τον καιρό που έγραψε ένα από τα αριστουργήματά του, το "τραγούδι του νεκρού αδερφού", πριν τη χούντα ακόμα (και τον "έθαψε" η αριστερή κριτική - και η δεξιά επίσης). Όταν προσπαθούμε εμείς να τον στριμώξουμε στα γνωστά στερεότυπα (γιατί, εδώ που τα λέμε;) είναι πολύ φυσικό να μη χωράει - και αυτό να μας προξενεί αμηχανία. Κουράγιο! Κάποτε (που θα πάει;) θα τελειώσει ο Εμφύλιος...

     
  • At 4:29 μ.μ., Blogger tsakmpoum

    Ο εξωστρακισμός είναι στο αίμα των κωλοελλήνων....
    Να τους αφορίσουμε όλους να μείνει ο Ρουβάς να μας τραγουδάει που είναι και ωραίο παιδί, δεν έχει πειράξει και κανένα!

     
  • At 5:59 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Καταρχάς, έχεις κάνει λάθος το nick του ανθρώπου. E-lawyer είναι κ όχι e-lowyer,θα προκύψει καμια παρεξήγηση εαν κ όλοι μας ξέρουμε ότι είσαι ευγενικός άνθρωπος κ δεν θα ειρωνευόσουν κάποιον με τέτοιον τρόπο μόνο κ μόνο επειδή διαφωνεί μαζί σου.

    Αν ο Θεοδωράκης έχει ξεπεράσει προ πολλού μάλιστα τα όρια Δεξιάς-Αριστεράς ας μας το πει κ ας μην περιλαμβάνει στο ρεπερτόριό του τραγούδια τέτοια. Το " βράχο-βράχο τον καημό μου" κ ο " Αντρεας" ( αγνοώ τον ορίτζιναλ τίτλο αναφέρομαι στο τραγούδι για τον μακαρίτη τον Λεντάκη) δεν είναι τραγούδια σαν τη "Μαργαρίτα-μαργαρώ", είναι τραγούδια σύμβολα. Ο Μίκης ήταν ο συνθέτης έμβλημα κ σύμβολο μαζί της Αριστεράς. Έκανε καρριέρα πάνω σε αυτό. Η Αριστερά τον σήκωσε στους ώμους της για χρόνια.

    Δεν έχω πρόβλημα με αυτούς που αναθεωρούν τις πολιτικές τους απόψεις αλλά με αυτούς που δεν σέβονται τους πολιτικούς τους αγώνες. Τί πρόβλημα δηλαδή,απλά τους θεωρώ φαιδρά πρόσωπα.Κ αν δεν σέβεται ο Μίκης τους αγώνες του είναι δικαίωμά του. Σκέφτομαι μόνο αυτούς για τους οποίους ο στίχος " τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ" θύμιζε φυλακή κ εξορία. Επί της ουσίας δε σκάω βέβαια, απλά εξηγούμαι. Συν το γεγονός ότι δεν με ξετρελλαίνει η μουσική του.

    Όσο δε για την ατάκα " κάποτε θα τελειώσει ο Εμφύλιος" τί να πω. Έχει τελειώσει αλλά δεν έχουμε πάθει όλοι μας πολιτική αμνησία.Θυμομαστε κ θα συνεχίσουμε να θυμομαστε κ να αντιστεκόμαστε στην κουκουεδοποίηση κ πασοκοποίηση της χώρας.

    Πάντως στέκομαι κλαρίνο μπροστά σε όσους τιμούν τους πολιτικούς τους αγώνες. Ο Μίκης δεν είναι ένας από αυτούς.

    Κανείς εξοστρακισμός, δεν είμαστε σε θέση εξάλλου, ανταλλάσουμε γνώμες κ τίποτε άλλο.

     
  • At 6:20 μ.μ., Blogger epikairos

    Για έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε με τέτοιο τρόπο κατά τη δικτατορία οφείλουμε να του συγχωρήσουμε όλα τα μεταγενέστερα λάθη.

    Δείχτε λίγο σεβασμό ρε κωλόπαιδα, καλό θα σας κάνει.

     
  • At 6:27 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Εμείς στην ΟΝΝΕΔ πάντως τον σεβαστήκαμε. Τον βάλαμε κ μας τραγούδησε όρθιος όλα τα τραγούδια που είχε γραψει για τα αίσχη της Δεξιάς κ το καταχάρηκε μάλιστα κ στο λόγο του μίλησε κ για τον " Πρόεδρο μας"της ΝΔ.

    Οι μισοι στις κερκίδες πιάσανε τα τέτοια τους βέβαια επειδή μιλούσε για τον Μητσό αλλά αυτά ήταν εσωκομματικά μας.

     
  • At 6:29 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Σόρρυ. Για τον Μητσοτάκη εννοώ γιατί το " Μητσό" σκέτο παραπέμπει αλλού! :-)

     
  • At 7:23 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αθήναιε, καλέ μου φίλε, σε αγαπώ και το ξέρεις - αλλά πρέπει να σου το πω: η πολιτική σου σκέψη θυμίζει έντονα (πολύ) μπαγιάτικο ψάρι - και δεν βάζεις καν δενδρολίβανο να γίνει σαβόρι...

    (με δενδρολίβανο δε γίνεται το σαβόρι; αν όχι, μην το εκμεταλλευτείς - τουλάχιστον ως μάγειρας δείξε ανωτερότητα...)

    epikairos, δεν είναι θέμα αν ο Μίκης έχει κάνει ή δεν έχει κάνει λάθη. Φυσικά έχει. Εμείς, που θα τον ..."συγχωρήσουμε" ή όχι - έχουμε το απαιτούμενο ανάστημα για να το κάνουμε; Προσωπικά έχω διαφωνήσει πολιτικά με τον Μίκη πολλές φορές (από το 79 και δώ, που υποτίθεται πως είμαι σε θέση να έχω πολιτική σκέψη) αλλά δεν μπήκα ποτέ στον πειρασμό να ..."συγχωρήσω" ή να "καταδικάσω". Κι όχι μονάχα τον Μίκη, αλλά και τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Ξαρχάκο και τον Σαββόπουλο. Περιορίζομαι στο "διαφωνώ" - και τελειώνει η ιστορία.

    Οι άνθρωποι αυτοί τάισαν την ψυχή μας, όταν αυτή πεινούσε για ουρανό - δεν τους αξίζει τέτοια μικροπρέπεια από τη μεριά μας.

     
  • At 7:36 μ.μ., Blogger alombar42

    epikairos:
    Για έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε με τέτοιο τρόπο κατά τη δικτατορία οφείλουμε να του συγχωρήσουμε όλα τα μεταγενέστερα λάθη.

    Μα ΑΚΡΙΒΩΣ αυτός είναι ο λόγος που κρίνεται σήμερα. Ο παπούς μου ξέρεις, αγωνίστηκε πολύ περισσότερο από τον Μίκη κι από πολλούς δήθεν, αλλά κανείς δεν τον ξέρει (δεν ζει σήμερα). Ποτέ δεν αυτοδιαφημίστηκε ή, αν θέλεις, δεν πάτησε επί πτωμάτων.

    Ο σεβασμός δεν έχει να κάνει - σέβομαι το έργο του Μίκη, αλλά ορισμένα πράγματα μπορώ (και ίσως οφείλω) να τα κρίνω. Σέβομαι βλέπεις περισσότερο τα ιδανικά.

     
  • At 7:44 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, το γεγονός οτι μεγαλώσαμε με τα πολιτικά τραγούδια και εμβατήρια του Μίκη, το γεγονός οτι είναι μεγάλος συνθέτης και έφτασε στην κορυφή, δεν τον βάζει στο απυρόβλητο.
    Αυτό δεν είναι καθόλου προσβολή - έχω ήδη γράψει πόσο εκτιμώ το έργο του και τους αγώνες του.

     
  • At 8:23 μ.μ., Blogger Aggelos

    Νομίζω πως σε αυτή τη συζήτηση μόνο με τον Πάνο μπορώ να συνεννοηθώ, αν και είμαι κατά πολύ νεότερος...ρε παιδιά τι σόι πολιτική σκέψη είναι τούτη;
    Ο alombar42 μιλαει για τους αγώνες του παππού του...να μιλήσει ο καθένας για τον παππού του φίλε μου που δεν είναι διάσημος, αλλά έχει δώσει κάποιου είδους αγώνα. Εμένα ο ένας παππούς μου δούλευε εργάτης στα οικοδομικά έργα των Ιταλών στη Ρόδο από τα 12 του, ενώ ο άλλος ήταν δάσκαλος και έκανε κρυφα σχολεία για να διατηρηθεί η Ελληνική γλώσσα στα Δωδεκάνησα. Να μιλήσουμ, ναι, για τις ιστορίες κάθε απλού ανθρώπου, τα βάσανα και τις κρίσιμες στιγμές της ζωής του. Αυτό θέλουμε. Αλλά μη μπλέκουμε αυτές τις συγχυσμένες πολιτικές απόψεις με τη μουσική, τη σχέση του δημιουργού με το κοινό του κλπ...και ο Βενιζέλος λοιπόν που λέτε ήταν απλά υπήρξε ένας πρωθυπουργός αλλά αυτοί ο γαμημένοι ιστορικοί τον αποκαλούνε εθνάρχη...εμένα ο προπαππούς μου πολέμησε στους Βαλκανικούς αλλά κανείς δεν τον αναφέρει...ήμαρτον.
    Προς αυτούς που δηλώνουν αριστεροί: Αριστερά δεν είναι τα ξερονήσια και οι φυλακές, ούτε η ιδεολογία του αγώνα για το καλό αφηρημένα.Αυτά είναι σαχλαμάρες για συναισθηματικούς ακροβατισμούς που ωραιότατα βόλεψαν τις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων. Αριστερά γενικά είναι η παράταξη εκείνη που εκφράζει την οργανωμένη προσπάθεια των λαϊκών τάξεων για την αλλαγή της κοινωνίας προς όφελός τους. Πιο σταθερός στις απόψεις του ήταν ο σταλινικός Φλωράκης και ο αναθεωρητής Κύρκος όταν το '89 έκανα κυβέρνηση συνεργασίας με τη λέρα το Μητσοτάκη; Σε τι ωφελήθηκε ο ελληνικός λαός; Σκληρές ιδιωτικοποιήσεις, κατάρρευση της οικονομίας και των εισοδημάτων, διάλυση της Ολυμπιακής (επί της διύθυνσης του ανεκδιήγητου "αριστερού" κοινωνιολόγου Φίλια), επιστροφή σε εθνικιστικές κορώνες...που όλα αυτά ξαναέφεραν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία...με τη γνωστή συνέχεια. Τα ιδανικά αφήστε τα λοιπον για τους παπάδες και για τα μνημόσυνα..το βρώμικο '89 ήταν μια προδοσία σύσσωμης της ηγεσίας της παραδοσιακής αριστεράς..και του Θεοδωράκη..προδοσίας με την πολιτική έννοια βέβαια.Ας αφήσουν ορισμένοι τις χαζομάρες.
    Κάποιος είπε πως η αριστερά κουβάλησε στους ώμους της τον Θεοδωράκη. Ψέμα. Ο Θεοδωράκης έγινε εκφραστής της αριστεράς, της έδωσε διέξοδο προς τις λαϊκές μάζες...και η ηγεσία των κομμάτων της αριστεράς τον πρόδωσε πολλάκις, φοβούμενη πως δεν το ήλεγχε επαρκώς.
    Οι λαϊκές μάζες εγκαταλήφθηκαν συχνότατα από την ηγεσία της Αριστεράς και αυτό μπορούμε να το αναλύσουμε διεξοδικά. Μη μπλέκετε και μη δηητηριάζετε τη σχέση του μουσικοσυνθέτη με το κοινό του.
    Α, Αθηναίε, ο στίχος "ακ τακ εγώ, τακ τακ εσύ" δεν είναι "αριστερός". Είναι ανθρώπινος, είναι αγωνιστικός, είναι πολλά, αλλά δεν έχει πολιτική σφραγίδα. Παρεπιπτόντως ο πολύ αξιόλογος Ανδρέας Λεντάκης την πάτησ κι αυτός και ακ΄μα χειρότερα...έγινε στέλεχος....της ΠΟ.ΛΑΝ...του κόμματος του ανεκδιήγητου Αντώνη Σαμαρά...
    Προτείνω να βρείτε το βιβλίο το Χρήστου Χαλαζιά "Μίκης Θεοδωράκης. Άξιος Εστί και οι διανοούμενοι" (του καφενείου)

     
  • At 8:46 μ.μ., Blogger alombar42

    @aggelos:

    Η απάντησή μου έγινε στο ίδιο επίπεδο που τέθηκε το σχόλιο, εκτός κι αν το "να του συγχωρήσουμε όλα τα μεταγενέστερα λάθη" σημαίνει κάτι που δεν κατάλαβα.
    Μπράβο και για τον παπού σου, ίσως έδωσε πιο σημαντικό αγώνα από τον (όποιο) Μίκη.

    --
    Με συγχωρείτε όλοι, αλλά μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω παντελώς τη ζωή από το έργο κάποιου. Φτιάχνω μια αποσπασματική εικόνα στο κεφάλι μου και την εμπλουτίζω με όσα νέα στοιχεία βρίσκω κατά καιρούς. Μετά πενήντα χρόνια, είμαι σχεδόν βέβαιος οτι δε θα σκέφτομαι έτσι.

     
  • At 9:12 μ.μ., Blogger raffinata

    το θέμα είναι η μουσική τους ή το κρεββάτι του Μάνου και τα πολιτικά ολισθήματα του Μίκη; για να ξέρω πως να τοποθετηθώ δηλαδή, αν προκύψουν δίλημματα: Σαββόπουλος ή Ξαρχάκος,Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης, Μπέσι Αργυράκη ή Στέλλα Μπεζε(α)ντάκου, Κορκολής ή Σπανουδάκης....

     
  • At 9:18 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Πάνο, με ακούτε από εδώ κάτω ή κάνω Έκο;

    Λοιπόν, μόλις επιβεβαιώθηκε ότι, πέραν των ψωνίων, όλοι οι υπόλοιποι γράφουν στο ευλόγ του ΝικουΔημου διότι ο γραφευς εκει ξέρει ποιά θέματα φέρνουν πολλά σχόλια και προκαλούν το ωραίο ιντερνετικό ελληναριό μας. Δείτε τι έχει γίνει εδώ! πολύ μ αρες!

    και τώρα σκάω διότι αν πω και τα υπόλοιπα που σκέφτομαι θα με κάνουν πρωταγωνίστρια στο άνδεργραουντ2 ή στον υπόνομο (σκέτο, χωρίς φεγγάρι)...

     
  • At 9:30 μ.μ., Blogger alombar42

    Μιρανδολίς, σε μια παραλία γυμνιστών, ακόμα και το τάνγκα είναι ντροπή ;)

     
  • At 9:38 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μιραντολίνα, αν είναι να μας πάθετε τίποτα λόγω εσωτερικής υπερ-πιέσεως, πείτε τα - έτσι κι αλλιώς μας πήρε το ποτάμι! Κι αν δεν τα πείτε εδώ - που θα τα πείτε;

    Θέλω να ζητήσω (εγκαίρως) συγγνώμη και από εσάς και από όλους τους άλλους στους οποίους απευθύνθηκα σε τόνο ...διδακτικό (μη χαρεί, ωστόσο κι ο χασοδίκης - άλλη περίπτωση αυτός).

     
  • At 9:51 μ.μ., Blogger alombar42

    Για να δώσω και την κατάλληλη μουσική νότα στη συζήτηση... αφιερωμένο εξαιρετικά.

    :)

     
  • At 9:57 μ.μ., Blogger alombar42

    Ας κάνω και λίγο σπαμ (σιγά, αυτό θα μας πειράξει!)...

    Κι έμαθα σα λησμόνησα του τραγουδιού τα φάλτσα,
    να φτιάχνω φίνο μουσακά και μακαρόνια σάλτσα.
    Κι όλοι μου λέγαν σε γιορτές, σε γάμους, σε βαφτίσια
    "εσύ θα γίνεις Παναγιά μια μέρα στα Πατήσια".

    Είναι γνωστό; Το βρήκα τυχαία...

     
  • At 10:05 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Πάνο, θα τα πω με μια ιστορία με ένα αγόρι που λίγο μου θυμίζει εσάς και τις κουβέντες σας -- σας ετοιμάζω κάτι, δηλαδή. Θα σας ενημερώσω στο σερβίρισμα!

     
  • At 10:12 μ.μ., Blogger Πάνος

    Βρε alombar42, ατελείωτε, βρήκες τυχαία την Παναγία των Πατησίων - και ψήφιζες και δαγκωτό δυο μέρες τώρα Μάνο; κανονικά η ψήφος σου πρέπει να θεωρηθεί άκυρη-λευκή... :))

    Μιραντολίνα έχω σε μεγάλη εκτίμηση τις επιδόσεις σας στην κουζίνα (και του Αθήναιου, βεβαίως - το λέω μη και έχει παρεξηγηθεί με το σαβόρι... σόρρυ!)

     
  • At 10:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    Πριν κλείσει αυτή η συζήτηση, δυο λόγια για την επόμενη μεγάλη μας υπερπαραγωγή - αποκλειστικά στα "μυστικά του Κόλπου"


    Ελληνισμός – χριστιανισμός: μια σχέση κολασμένη…

    Λίγα λόγια για το έργο:

    Ηθικός αυτουργός αυτή τη φορά (αυτός που με παρασύρει, δηλαδή) είναι ο καλός συνάδελφος εν ιστολογίοις που ακούει στο όνομα big fat opinion και κατοικοεδρεύει εις το ιστολόγιο το αποκαλούμενο (sic) – και τα δύο ονόματα εμπνευσμένα. Ανήρτησε λοιπόν ο εν λόγω bfo δυο διαδοχικές εφημερίδες τοίχου – συγγνώμη, οθόνης ήθελα να πω - η πρώτη με τίτλο προοοδευτικές κοινοτοπίες, μέρος πρώτο και η δεύτερη με τον απολύτως αναμενόμενο τίτλο προοδευτικές κοινοτυπίες, μέρος δεύτερο. (Από άποψη λογικής συνέπειας – άψογος!) Ανεμένεται εναγωνίως από το κοινό το προοδευτικές κοινοτυπίες, μέρος τρίτο και δεν ξέρω αν υπάρξει και τέταρτο μέρος - μπορεί αν ο bfo ζηλέψει τη δόξα του Νίκου Φώσκολου.

    Η συνέχεια ...στις οθόνες σας – αλλά να είμαστε ‘ξηγημένοι: α. το κείμενο θα είναι σεντόνι – διπλόφαρδο μάλιστα, β. το κείμενο είναι απελπιστικά βαρετό για όσους δεν ασχολούνται / απασχολούνται με το θέμα, γ. κάνουμε (κι εγώ - και ο bfo, προφανώς) το κέφι μας και δεν μας ενδιαφέρουν οι μετρήσεις της ιστολογικής ...AGB. Σας περιμένω λοιπόν, αλλά μην ακούσω μετά κανένα «τα λεφτά μας πίσω...»

     
  • At 10:43 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, εξακολουθώ να ψηφίζω Μάνο (όχι όμως δαγκωτό μην τα ξαναλέμε), αλλά δεν κατάλαβα γιατί η Παναγία των Πατησίων αμφισβητεί την ψήφο μου!

    Ασε που την ανέφερα για άσχετο λόγο :)

     
  • At 10:49 μ.μ., Blogger alombar42

    Αν αναφέρεσαι στο οτι βρήκα τους στίχους *τυχαία*, από όσα τραγούδια έχω ακούσει, τους στίχους απ' έξω δεν τους θυμάμαι ούτε σε εκατό... Θυμίζω οτι η άποψη διαμορφώνεται σιγά σιγά, μέχρι που στο τέλος ξεχνάς πώς ακριβώς διαμορφώθηκε - δεν είμαι μουσικοκριτικός να κρατάω σημειώσεις.

     
  • At 10:56 μ.μ., Blogger Πάνος

    Γιατί είναι εμβληματικό τραγούδι του Μάνου, αγαπητέ μου φίλε, γι' αυτό... 'Ωρες να μου πεις πως δεν έχεις υπόψη και το (έξοχο) έργο μέσα στο οποίο θάλλει η εν λόγω "Παναγία" - ή εγώ δεν κατάλαβα σωστά;

     
  • At 10:57 μ.μ., Blogger alombar42

    Τελικά το μόνο συμπέρασμα που βγάζω από όλες τις μουσικές συζητήσεις είναι οτι αν δε βρω τρόπο να μεταφέρω σε ψηφιακή μορφή τα βινύλια, σε λίγο καιρό θα ξεχάσω και τα λίγα που θυμάμαι :(

    Κανείς εθελοντής;

     
  • At 10:59 μ.μ., Blogger alombar42

    Δεν κατάλαβες σωστά - την Πορνογραφία την έχω περί πολλού, παρότι την άκουσα τελευταία φορά χμμ ντρέπομαι και να σκεφτώ ακόμα πότε :)

     
  • At 11:13 μ.μ., Blogger Athanassios

    Απογοητευτικός ο ΝΔ, άλλωστε ποτέ δεν τον εκτιμούσα ιδιαίτερα.... Πολλά τα comments,μάλλον απογοητευτικά και ανάξια σχολιασμού τα περισσότερα...πιαστήκατε από μια παπαριά-πυροτέχνημα (με στόχο την ΑGB των ιστολογίων-πολύ καλό αυτό) του ΝΔ και πάτε να επιλύσετε ψευτοδίλημμα, γράφοντας "με τις παλάμες"
    Συμφωνώ με τον blogάρχη Πάνο...

     
  • At 11:20 μ.μ., Blogger akindynos

    Όχι ένα αλλά Τρία κείμενα του Γιάννη Χοτζέα για την πολιτική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη (ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 60)

    Οι φίλοι του Μίκη, πριν τα διαβάσουν, καλό θα ήταν να βεβαιωθούν ότι το νούμερο του 166 βρίσκεται στη θέση του στο speed dial.

    Σοβαρά, νομίζω πως αξίζει να διαβαστούν.

     
  • At 11:50 μ.μ., Blogger Πάνος

    akindynos, καλώς ήρθες - ο σύνδεσμος είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων και ...ενημερωτικός.

     
  • At 11:53 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Πάνο, για περάστε τώρα που είναι ζεστό γιατί κρύο δε λέει!

     
  • At 12:38 π.μ., Blogger A.F.Marx

    Εσύ δηλαδή τώρα που υιοθετείς τις απόψεις του Χοτζέα κατά του Θεοδωράκη, θεωρείς ότι ο Χοτζέας είναι κάποιο σημαντικό πρόσωπο και πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά την κριτική του;
    Αν σού φέρω θέσεις του Χοτζέα για κάποιο άλλο πολιτικό ή κοινωνικό θέμα θα τις ασπαστείς με την ίδια θέρμη και με την ίδια ευκολία;
    Και ποιος είναι ο Γιάννης Χοτζέας, που θα πρέπει να ξοδέψουμε έστω και 10 λεπτά για να διαβάσουμε τις απόψεις του για τον Μ.Θ;
    Το ΚΚΕ-μλ ,του μλ-ΚΚΕ, ω! ΟΑΚΚΕ...
    Κινεζόφιλοι, μαοϊστές, τροτσκιστές
    Γραφικές φιγούρες...Ανθρωπάκια
    Τίποτε από όλα αυτά δεν αγγίζουν τον Θεοδωράκη.

     
  • At 12:39 π.μ., Blogger alombar42

    Πλουσιότατος ο σύνδεσμος.

    Με την ευκαιρία, Πάνο, ίσως αργήσω λίγο, αλλά θα σου την κάνω την έκπληξη στο περί Ρέμου-Τσιτσάνη και θα σου έχω και... στοιχεία. Ο σύνδεσμος ίσως σε υποψίασε ;)

     
  • At 12:43 π.μ., Blogger alombar42

    Ψυχραιμία Μίστερ Μαρξ, στοιχεία συλλέγουμε, ψήγματα είναι η αλήθεια.

     
  • At 12:59 π.μ., Blogger Πάνος

    O Χοτζέας, σύντροφος του Μίκη στο ...μαρξιστικό Κόμμα, ήταν από εκείνους που είχαν άποψη για τη μουσική και τα τραγούδια του Μίκη, τα ανέλυαν όλα με βάση τον ...μαρξισμό λενινισμό (στην εκδοχή τους, δηλαδή) και είχαν (σοβαρολογώντας απολύτως) την απαίτηση ο Μίκης παίρνει γραμμή από αυτούς - πχ για το ρεμπετικο, το μπουζούκι, τους τραγουδιτές που χρησιμοποιούσε κλπ.

    Το όνομα "Χοτζέας" το είχα μόνο ακουστά. Το πρόβλημα ήταν οι άλλοι, τα "μεγάλα κεφάλια" του Κόμματος - γνωστά σε όλους. Τον Μίκη τον είχαν πάντα "υπό επιτήρηση", "υπό έλεγχο", "υπό κριτική". Κι αν έχω καταλάβει καλά, ο Μίκης μ' αυτό το παράπονο θα φύγει: οτι το Κόμμα του τον έβλεπε πάντα με μισό μάτι.

    Το στοιχείο αυτό, νομίζω, είναι ένα από τα σημαντικότερα της προσωπικής τραγωδίας του Μίκη και φωτίζει πάρα πολλές "ανεξήγητες" πολιτικές του ενέργειες.

    *

    Αλλά, βρε Μαρξ, γιατί να μην είναι ευπρόσδεκτος και χρήσιμος ο σύνδεσμος; Για μένα είναι και το ένα και το άλλο.

     
  • At 11:38 π.μ., Blogger Mirandolina

    Καλό θα ήταν όταν αναγιγνώσκουμε να διαβάζουμε κιόλας. Ο Ακίνδυνος έστειλε Χοτζέα αλλά δεν υιοθέτησε τίποτε. Άλλο το "ενημερώνω" άλλο το "υτιοθετώ".

    Πάνο, σωστός.

     
  • At 12:55 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο, ας πάρω και γω θέση, μη χάσουμε

    Και Μίκης και Μάνος
    και Ξαρχάκος
    και Λοίζος
    και Σαβόπουλος
    και Ακης Πάνου
    και Κουγιουμτζής
    και αρκετοί ακόμα.

    Ο Μίκης είναι τόσο μεγάλος που μπορεί να κάνει και μερικές "στραβές" χωρίς να κρίνουμε το έργο του απο αυτές.

    Οπως είχε πεί και ο Φλωράκης (σε ελεύθερη απόδοση), σε κάποιους κνίτες που τον κατηγορούσαν, "σε 100 χρόνια κανένας δεν θα μας θυμάται, αλλά ο Μίκης θα λάμπει ακόμα"

    Σχολιαστής

     
  • At 4:11 μ.μ., Blogger akindynos

    Μαρξ

    Είμαι πρόθυμος να πιστέψω ότι τίποτε από όλα αυτά δεν αγγίζουν το είδωλο του Θεοδωράκη εντός σου.

    Αλλά αυτό, αν ισχύει, είναι ανεξάρτητο από την κριτική και, πολύ περισσότερο, το πρόσωπο του κριτικού.

    Δεν είμαι σε θέση να εκφράσω άποψη για τον Χοτζέα. Ένα απόσπασμα από κείμενό του για τον Β'Π.Π. το βρήκα καλογραμμένο αν και σε αρκετά σημεία διαφωνούσα. Αλλά είναι το μόνο που έχω διαβάσει. Και παρότι, όπως όλοι μας πιστεύω, αρκετές φορές υποκύπτω στην ευκολία των στερεοτύπων, δεν ένιωσα τέτοια ανάγκη διαβάζοντας την κριτική για τον Θεοδωράκη.

    Ίσως επειδή δεν έχω τον Μίκη εικόνισμα.

    υ.γ. Μεγάλη κατάρα για κάποιον να μην τον αγγίζει τίποτα. Ακόμα κι ο Χριστός όταν αμφισβητήθηκε προ(σ)κάλεσε να αγγιχτεί.

     
  • At 7:54 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Πάνο μου ποτέ δεν παρεξηγούμαι για συγκρίσεις με άλλους όσον αφορά στην κουζίνα μου. Έχω φοβερή αυτοπεποίθηση για τη μαγειρική μου. Στο είδος της μαγειρικής που επιδίδεται η Μιραντολίνα όμως είναι αξεπέραστη οπότε οποιαδήποτε σύγκριση μαζί της τιμά εμένα.

    Έχω την αίσθηση ότι θες να μου ρίξεις σιχτίρι για τις απόψεις μου τις πολιτικές. Σαν το σπίτι σου ε; Πολιτική συζήτηση χωρίς μπινελίκι δεν γίνεται εξάλλου.

    Δεν μου κάνει εντύπωση που βρίσκεις τις πολιτικές μου απόψεις παρωχημένες. Θ'ανησυχούσα εαν τις έβρισκες προχωρημένες.
    Σύντομα θα ανέβω Θεσσαλονίκη. Θα τα πούμε απο κοντά με ουζουποσία.

     
  • At 9:11 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ

    Το τι μαλακία γράφτηκε
    κακόηθες κωλόπαιδο).
    μου τάπρηξε...)
    μαλάκες ρωτάνε μαλάκες απαντάνε -
    και να πα να γαμηθούνε οι κολιοί!
    με τέτοιες παπαριές που λέει...
    Ο Δήμου μαλακίζεται
    ο ένας "τον έπαιρνε" και ο άλλος "υπέφερε",
    πρέπει να είσαι μεγάλος σαχλαμάρας αγαπητέ μου
    Ο εξωστρακισμός είναι στο αίμα των κωλοελλήνων....
    Δείχτε λίγο σεβασμό ρε κωλόπαιδα, καλό θα σας κάνει.
    πιαστήκατε από μια παπαριά-πυροτέχνημα

    ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣ ΓΑΙ ΤΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

    "ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ"

     
  • At 10:11 μ.μ., Blogger Πάνος

    Τάσο, όταν πηγαίνεις στο καφενείο, στο ουζερί, στην παρέα σου τελος πάντων - δεν ακούς ποτέ αυτή τη γλώσσα;

    Δεν είμαστε σε εκκλησία, ούτε σε κανένα προσκοπικό όμιλο ή καμιά οργάνωση καθαρολογικού αγώνος - σε διαδικτυακά μαγαζιά μπaίνουμε και συζητάμε. Όπως μιλάμε στην πραγματική ζωή - και αυτό είναι η γοητεία των σχολίων στα ιστολόγια.

    Αλλά, αγαπητέ μου φίλε, από όλη τη συζήτηση, εσύ ΑΥΤΑ βρήκες να επισημάνεις; Δεν είδες τίποτε ενδιαφέρον, τίποτα καλό;

    "Ποτέ μην πεις ποτέ..." (Τζέημς Μποντ)

    Γι' αυτό - εις το επανιδείν!

     
  • At 11:18 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ

    "Γράφουμε για: να εκφράσουμε τις σκέψεις μας, να μάθουμε, να μην ξεχνάμε, να μάθουμε να γράφουμε καλύτερα, να έχομε ενδεχόμενα σχόλια άλλων. Γράφουμε απλές σκέψεις και χωρίς σκοπιμότητα. Προσπαθούμε και πρέπει να γράφουμε: απλά, σύντομα, με σαφήνεια και με τακτ".

    ΑΥΤΗ ΕΙΑΝΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ BLOGGING

     
  • At 11:22 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ

    80 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

    Χρόνια πολλά στο συνθέτη και πολιτικό Μίκη Θεοδωράκη
    που με έμφυτο πατριωτικό πάθος αγωνίστηκε για την προάσπιση της ελευθερίας και της εθνικής αξιοπρέπειας,
    άλλαξε και αλλάζει τα μουσικά δεδομένα της Χώρας καθιερώνοντας τις λαικές συναυλίες, καλλιεργώντας έτσι την άμεση επικοινωνία με το λαό στο κέντρο και στην περιφέρεια κάνοντας ευρύτερα γνωστή την ποίηση διακεκριμένων δημιουργών
    με την ποιησή του και τη μουσική του ενέπνευσε αγώνες, σφυρηλάτησε φιλίες και σχέσεις στα πέτρινα χρόνια και πρόβαλε τη χώρα διεθνώς.
    Ως πολιτικός υπήρξε σύμβολο της ευρύτερης αριστεράς, αρχηγός της Νεολαίας Λαμπράκη και βουλευτής.

     
  • At 11:27 μ.μ., Blogger Big Fat Opinion

    Είμεθα σοβαροί; Ασχολούμαστε με την μουσική του Μίκη;! Δυο τρείς δουλειές έχει κάνει ολοκληρωμένες, μετά το χάος. Το αυτό και οι "κληρονόμοι" του (Μαρκόπουλος, Ξαρχάκος, κλπ).

    Για να επιχειρήσω μια αναλογία, ο,τι είναι ο Ανδρουλάκης για τον Βάλτερ Μπέντζαμιν είναι ο Μίκης για τον Μάνο.

    Όσο για τα συμφωνικά του έργα άστα βράστα. Ας ξεκινήσουμε από το καλοσυγκερασμένο κλειδοκύμβαλο και τον Παλεστρίνα και μετά βλέπουμε σιγά σιγά τι είναι συμφωνική μουσική, και μάλιστα το 1970-2000. Οι αγγλοσάξωνες αυτό το λένε "me too".

     
  • At 11:27 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ

    2005 80 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

    http://olonos.blogspot.com/2005/05/80.html

     
  • At 11:33 μ.μ., Blogger Πάνος

    bfo,
    αποφεύγω τον πειρασμό να σου απαντήσω - διότι κρατάω δυνάμεις για ...προσεχώς :))

    *

    Τάσο, ευχαριστώ για τα σχόλια, το σύνδεσμο και την ...κατανόηση!

     
  • At 11:43 μ.μ., Blogger Rodia

    Αντε, ακόμα ένα σχολιά-ά-κι..!
    Εμένα μου αρέσουν και οι δυο ΕΞΙΣΟΥ για τους ίδιους αλλά και για διαφορετικούς λόγους.. αλλά μου αρέσουν και πολλοί πολλοί άλλοι ακόμα!
    :-)

    Η μουσική -και οι μουσικοί- είναι η αναψυχή μου

    ..πειράζει..?..
    (απορία)

    ..kai.. η γνώμη μου είναι πως στην περίπτωση της μουσικής (του ήχου ντε) τα αφτάκια μας εχουν τον πρώτο λόγο.
    (όλα τα "άλλα" εκ του πονηρού)