ι Τα μυστικά του Κόλπου
Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2006
Καλόπιστοι Θεατρίνοι και πάλι

"Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα": Εικόνα από το φινάλε

* * *

Ο "Δημοσθένης" απεδείχθη ανώριμος - ζήτησε αναστολή. Το καινούριο κομμάτι που ετοιμάζω θέλει κι αυτό το χρόνο του - ας ανεβάσω λοιπόν ξανά τους "Καλόπιστους Θεατρίνους". Το κάνω για να υποδείξω κιόλας ευγενικά στους νέους επισκέπτες των "μτΚ" πως στην αποθήκη υπάρχουν κομμάτια που μπορεί να τους ενδιαφέρουν, άρα το ψάξιμο σ' αυτή δεν είναι υποχρεωτικά χαμένος χρόνος.

* * *

Πάνε τρία χρόνια τώρα, δεν τους είχα δει να παίζουν στη σκηνή, αλλά ήξερα ότι υπάρχουν. Πήγα και τους βρήκα. Είχαν κι ένα ωραίο όνομα για την ομάδα τους: Καλόπιστοι Θεατρίνοι. Ενσωματώθηκα κι εγώ.

Έψαχναν έργο – πολύ δύσκολη φάση: Να ταιριάζουν (αριθμητικά, κατ’ αρχήν) οι ρόλοι με τους διαθέσιμους ηθοποιούς. Να είναι αποδεκτό από όλους /όλες της ομάδας, που σημαίνει να μην θεωρείται προκλητικό ή ακαταλαβίστικο (γι’ αυτό απορρίφθηκε, μεταξύ άλλων και το καταπληκτικό «Ωραίος και σέξυ» του Γούντυ Άλλεν) Να κάνει κλικ στη Τζένη, την αρχηγό και σκηνοθέτη – και στα παιδιά της ομάδας, ταυτόχρονα. (περισσότερα εντός)

Τα «παιδιά» – η Δέσποινα, η Βασιλική, η Μαρία, η Μερόπη, ο Βαλάντης, ο Λευτέρης και ο Πάνος. Την άλλη χρονιά ήρθε και η Νατάσσα – και ο Ταξιάρχης, αυτός πραγματικός (συνταξιούχος) ηθοποιός. Κάποιοι ακόμα, ερχόντουσαν και έφευγαν.

Την πρώτη χρονιά διαλέξαμε ένα άγνωστο έργο του Ψαθά (δεν έγινε ποτέ ταινία) – το «Προίκα μου αγαπημένη». Τη δεύτερη, τρία μονόπρακτα. Την τρίτη χρονιά υπήρξε λειψανδρία – και η ομάδα οδηγήθηκε υποχρεωτικά στο γαλλικό «8 γυναίκες», με οχτώ γυναικείους ρόλους. Ευκαιρία λοιπόν για φιλική συμμετοχή σε μια άλλη θεατρική ομάδα, του Πλαγιαρίου, με το περίφημο «Δεσποινίς ετών 39» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου.

Τρία χρόνια, τρεις παραστάσεις, τέσσερις διαφορετικοί ρόλοι: Ο βιομήχανος σάπωνος και αρωμάτων Ιάκωβος Πολυζώης , έδωσε τη θέση του σε δυο Ισπανούς: στον Δον Γκονζάλο («Ηλιόλουστο Πρωινό») και στο Δον Κριστομπίτα («Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρα»). Αυτοί άφησαν τη σκυτάλη στον κ. Κρίτωνα Στεφανή, το συνταξιούχο που πήγαινε για γαμπρός της Δεσποινίδος – και ερωτεύτηκε τη χήρα ξαδέρφη της.

Σιγά τα έργα – θα πείτε. Είπαμε, η επιλογή είναι δύσκολος συγκερασμός πολλών παραγόντων. Σαν θεατρικά έργα, πράγματι δε λένε τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά το καθένα έχει το κάτι τις του.

Όλα όμως είχαν μια κοινή πορεία: Στην αρχή τα διαβάζαμε γύρω από το τραπέζι. Μετά, ανεβαίναμε στη σκηνή – με τα χαρτιά στα χέρια. Σιγά σιγά μαθαίναμε τους ρόλους, δοκιμάζαμε τις διάφορες σκηνοθετικές ιδέες, κάποιοι πειραματιζόντουσαν, κάποιοι προσπαθούσαν να κάνουν αυτό ακριβώς που τους υπόδειχνε η σκηνοθεσία. Συνεχείς παρεξηγήσεις, καμιά φορά φωνές, πολλές φορές μούτρα – ελάχιστες φορές τρομεροί καυγάδες (που στην επόμενη συνάντηση είχαν ξεχαστεί) Έτσι δεν είναι όλες οι ζωντανές ομάδες; Όλοι ήθελαν να γίνει μια καλή παράσταση – γι αυτό ξεπερνούσαν, έστω και δύσκολα, τον εγωισμό τους (όχι πάντα: ο Θ. έπαιξε στην πρεμιέρα της «Δεσποινίδος» - και μετά, μην τον είδατε!).

Άλλοι έδειχναν μεγάλη ευχέρεια, άλλοι αγκομαχούσαν να βγάλουν από το στόμα τους τρεις ατάκες. Αλλά ποτέ η παράσταση δεν ήταν δουλεμένη όπως έπρεπε, στην πρεμιέρα. Έτσι, τουλάχιστον, μας φαινόταν.

Γιατί το άγχος, η αγωνία, το τρακ είναι πάντοτε στα ύψη – σε όλους!

Απόψε έχουμε παράσταση!

Κάποιοι εθελοντές φτιάχνουν και στήνουν τα σκηνικά. Μισθώνεται φωτιστικός και ηχητικός εξοπλισμός. Οι ηθοποιοί, πίσω από το σκηνικό, περνούν την τελευταία ώρα της δοκιμασίας.

«Δε θυμάμαι τίποτα…»

«Δε μου πάει αυτή η στολή, με παχαίνει πολύ…»

«Έλα να σου κάνω ρυτίδες… Γέρος είσαι στο έργο, πως θα βγεις με τέτοια φράπα;»

«Δε θυμάμαι τίποτα…»

«Για δες, ήρθε κόσμος;»

«Η ψείρα μου δε δουλεύει! Η ψείρα μου δε δουλεύει!! Η ψείρα μου…»

«Που έβαλα το δίσκο με τα φλιτζάνια; Δίσκος με φλιτζάνια;»

«Έλα να πούμε ξανά την πρώτη σκηνή»

«Νερό! Κάποιος να φέρει νερά, σκάσαμε…»

«Δε θυμάμαι τίποτα…»

«Εγώ κατουριέμαι πάλι… Πριν δέκα λεπτά πήγα τουαλέτα…»

Πάντα μπαίνει στα παρασκήνια κάποιος γνωστός – και προξενεί πρόσθετο εκνευρισμό: Οι ηθοποιοί στην τσίτα, ούτε στην Επίδαυρο να έπαιζαν!

«Γιατί καθυστερούμε ν’ αρχίσουμε;»

«Δε θυμάμαι τίποτα…»

«Σκάσε, επιτέλους!»

Κάποια στιγμή, μετά τους απαραίτητους δεκάρικους από τους προέδρους των συλλόγων και άλλους σοβαρούς ανθρώπους, αρχίζουμε. Βαθειά ανάσα – και ορμάς στη σκηνή.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου εμπειρία στη σκηνή, όπου ο βιομήχανος Ιάκωβος και η γιατρίνα αδερφή του ξεκινούσαν την παράσταση με …χορευτικό! (Ευτυχώς, δε μας πήραν με τις ντομάτες). Ως Κριστομπίτα πάλι, έπρεπε να τραγουδήσω …όπερα!

Σε μια απόλυτη επιβεβαίωση του νόμου του Μέρφυ, σε όλες τις παραστάσεις κάποιος ξεχνάει την ατάκα του, συνήθως σε διαφορετικό σημείο από εκείνο που τον μπέρδευε στις πρόβες ή σε προηγούμενη παράσταση. Όσοι ακούμε πίσω από τη σκηνή δαγκωνόμαστε. Τώρα; Ψυχραιμία! Ατελείωτα δευτερόλεπτα αμηχανίας. Στο τέλος τα πράγματα πάντα μπαλώνονται – κι αν ο ερασιτέχνης ηθοποιός έχει ετοιμότητα ή τον βοηθήσει ο παρτεναίρ του, εννιά στις δέκα φορές οι θεατές δεν παίρνουν χαμπάρι ότι μεσολάβησε πατάτα.

Συνέχεια γίνονται φάλτσα. Ένα ταμπλώ μπαίνει ανάποδα – και το σκηνικό γίνεται άλλα αντ’ άλλων. Οι σκηνές έχουν διαφορετικό μέγεθος, χάνεις τα βήματά σου. Οι προβολείς σε τυφλώνουν και σε αποσυντονίζουν. Κάθε τρεις και λίγο τα παίζει μια ψείρα (το φορητό ασύρματο μικρόφωνο) και δεν ακούγεσαι από κάτω (ή βγαίνεις με κλειστό το μικρόφωνο). Άλλοτε οι πίσω από τη σκηνή μιλάνε δυνατά, με τις ψείρες ανοιχτές – και γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος.

Η παράσταση συνεχίζεται.

«Χάλια είμαστε σήμερα…»

«Κι ο κόσμος, ψυχρός ρε παιδί μου…»

«Πως ήμουν; πώς ήμουν;»

«Κοίτα τι πήγα και ξέχασα, η ηλίθια…»

«Γρήγορα, αλλάζεις φόρεμα!»

«Είναι εντάξει η γραβάτα μου;»

«Έλα να βοηθήσεις με το σεντούκι!»

«Μα κοίτα τι πήγα και ξέχασα, η ηλ…»

«Σεντούκιιιι!!»

«Σιγά ρε, έχεις την ψείρα ανοιχτή!»

Κάποτε η παράσταση τελειώνει, μέσα σε θερμά χειροκροτήματα.

Ένας ένας βγαίνει μπροστά, παίρνει το γενναιόδωρο αντίδωρο για το μεράκι και την τέχνη του. Όλοι μαζί τώρα, πιασμένοι απ’ τα χέρια. Μια, δυό, τρεις υποκλίσεις. Η αποθέωση της ομάδας. Έρχονται ανθοδέσμες – από τους κιμπάρηδες συλλόγους για όλους τους ηθοποιούς, από τους άλλους - μία μονάχα. Κάποιος πετάει μια ατάκα, γέλια πάνω και κάτω στη σκηνή. Οι θεατές απομακρύνονται από τις καρέκλες τους, αλλά δε φεύγουν, πολλοί θέλουν να συγχαρούν τους ηθοποιούς.

«Είσαστε καταπληκτικός!»

«Ευχαριστώ πολύ…»

«Μα είσασταν τέλειοι! Απίθανοι!»

«Ευχαριστούμε…»

«Καλύτεροι από επαγγελματίες!»

«Αυτό να λέγεται…»

Δεν υπάρχει ερασιτέχνης που να σνομπάρει αυτές τις φιλοφρονήσεις. Υποθέτω, ούτε επαγγελματίας. Το σανίδι είναι το συνώνυμο του ψώνιου – με την καλή έννοια (ας πούμε…)

Ακολουθεί, συνήθως, τραπέζωμα του θιάσου – από τον φιλοξενούντα σύλλογο. Όλα στα κάρβουνα, κρασιά, μπύρες, σχόλια για την παράσταση, ανέκδοτα, καλαμπούρια. Επιστροφή στην Περαία, (πολύ) περασμένα μεσάνυχτα, με το ίδιο πούλμαν που μας είχε πάρει το απόγευμα.

Περαία, Πλαγιάρι, Νέοι Επιβάτες, Βασιλικά, Νέα Πλάγια, Νεοχωρούδα, Πανόραμα, Κολινδρός, Επανωμή – και άλλα μέρη. Κάποιοι διαθέτουν κλειστές αίθουσες (της Επανωμής, μακράν η κορυφαία) αλλού οι παραστάσεις δίνονται σε ανοιχτά θεατράκια ή αυλές σχολείων. Κάθε παράσταση και μια διαφορετική εμπειρία. Άλλες δυσκολίες – άλλοι άνθρωποι. Η ίδια αγωνία, η ίδια ανακούφιση στο τέλος: αποφύγαμε την καταστροφή - όλα πήγαν καλά.

«Την άλλη φορά, που παίζουμε;»

ΑΥΛΑΙΑ
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2006 |


1 Comments:


  • At 9:43 μ.μ., Blogger AMANDA

    me sygkinhses idiaitera me to keimeno giati gia xronia hmoyn se erasitexnikh omada...
    gia ayto loipon kai gw to klebw gia na to paroysiasw sto forumaki
    http://anthologio.iphorum.com/
    kai meis eixame to problhma ths leipsandrias...
    proteinw to me me dynamh apo thn khfisia... h epistrofh ths ghraias kyrias... to apopse aytosxediazoyme... harold and maude... to spiti ths bernarda alba... kai polla polla monoprakta...

    ...kai an mas antexei h skhnh
    tha fanei sto xeirokrothma