ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Ιανουαρίου 13, 2006
Χειμερινοί Κολυμβητές


Χρόνος: τέλη δεκαετίας ‘80
Τόπος: Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη
Διάθεση: στα ύψη

* * *

Ο Αργύρης Μπακιρτζής, ο Ισίδωρος Παπαδάμου και τα άλλα παιδιά (νομίζω ήταν και ο Φλώρος Φλωρίδης) κουρδίστηκαν. Η συναυλία άρχισε.

Στον Παγασητικό, τη μέρα δυναμίτες
στον Παγασητικό, το βράδυ ερημίτες…


Είμαστε μια μεγάλη παρέα, τέσσερις άντρες και άλλες τόσες κοπελιές.
(η συνέχεια, εντός)

Βρέθηκα έξω αριστερά. Δίπλα μου καθόταν ένας τύπος σαφώς μεγαλύτερος από το δικό μας μέσο όρο. Μπορεί να πλησίαζε τα τριάντα. Κάθε τόσο σηκωνόταν και έφερνε γύρα με το βλέμμα, μήπως ήρθε η παρέα του.

Τώρα που παντρεύεσαι, σου το λέω άλλη μια πως σ’ αγαπάω…

Τον βλέπω με την άκρη του ματιού να κάνει μια κίνηση, σα να πίνει. Όντως, τραβούσε ένα σφηνάκι, με κάτι διάφανο.

«Θέλεις ένα;»

«Θέλω»

Ήταν Στολίσναγια, καταπαγωμένη. Θεός!

«Ρώτα τους δικούς σου, μήπως θέλουν κι αυτοί»

Αμ, πως δεν ήθελαν. Ο τύπος έβγαλε από το σακίδιο όσα γυάλινα ποτηράκια χρειάστηκαν.

Το πρωί, όταν πας σχολείο – και το βράδυ γαλλικά
στο ίδιο μέρος σα βρεθούμε, μου χαμογελάς κρυφά…


Ένας αυτός και τρεις εμείς που πίναμε, το μπουκάλι μας άφησε γρήγορα χρόνους. Ανοίγει τότε το σακίδιο, βγάζει από μέσα ένα μάλλινο πουλόβερ, το ξετυλίγει προσεχτικά – να και το δεύτερο μπουκάλι!

Από τον πέμπτο έφυγες, σε υπόγειο τώρα μένεις
της κοινωνίας τα σκαλιά, ολοταχώς διαβαίνεις…


Τραγουδούσαμε με όση δύναμη είχαν τα πνευμόνια μας – τραβούσαμε κι από ένα σφηνάκι.

Από το πάρκο στη Μυροβόλο, το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο
αντανακλά το χαμόγελό σου – και μ’ εκτινάσσει στο φως…


«…και μ’ εκτινάσσει στο φώωωωωωως!»

Τελείωσε η Στολίσναγια, τελείωσε η συναυλία, πήραμε τον κατήφορο ως το κέντρο της πόλης, με γέλια, τραγούδια και …οχτάρια.

«στην παμπ πηγαίνεις στις εννιά – κι εγώ έντεκα με μία
μα θάρθει κάποιο σούρουπο, ξανά ν’ ανταμωθούμε…»

Αμήν - και πότε…
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Ιανουαρίου 13, 2006 |


5 Comments:


  • At 11:08 μ.μ., Blogger Πάνος

    Λεωνίδα, τι θα γίνει με κείνο το τσίπουρο; Είναι καλά αύριο, Σάββατο;

     
  • At 1:19 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός

    Οι Χειμερινοί Κολυμβητές μου άρεσαν πάντα. Εβρισκα - και βρίσκω - τον Αργύρη Μπακιρτζή έναν ιδιαίτερα σεμνό και γοητευτικό άνθρωπο. Το δίστιχο "Τώρα που παντρεύεσαι, σου το λέω άλλη μια φορά πως σ'αγαπάω" είναι εκπληκτικό, με παραπέμπει κατ'ευθείαν στο Famous Blue Raincoat του Λέοναρντ Κοέν, που προσπάθησαν να το τραγουδήσουν κι άλλοι (τελευταία, η Γαλάνη), αλλά λείπει το πάθος.
    Οι Χειμερινοί Κολυμβητές θα εμφανιστούν στο Ζυγό το προσεχές Σαββατοκύριακο, δεν παίρνεις τον Ημίαιμο να κατεβείτε στην Αθήνα, να τους δούμε μαζί;

     
  • At 4:56 μ.μ., Blogger Πάνος

    Μιχάλη, αν ζυγώνει σε κομπιούτερ ο Ημίαιμος, θα το δει. Κι αν το δει - θα δώσει σημείο ζωής. Αν συμφωνεί, εγώ είμαι μέσα. Ευκαιρία να (ξανα)συναντηθείτε, μετά από καιρό...

     
  • At 6:51 μ.μ., Blogger Athanassios

    " σε μια εκκλησιά μοναχική με τις ψηλές καμάρες, ανάψαμε το ναργιλέ σαν νάτανε λαμπάδες..." Πάλι ασεβώ... ξέρω..

    Χαιρετώ το φίλο και συνάδελφό μου Κώστα Σιδέρη (μπουζούκι στους Κολυμβητές)... κουρασμένος αλλά άξιος...

     
  • At 7:11 μ.μ., Blogger Athanassios

    * Η ανάμιξη των στίχων της " εκκλησιάς" των Κολυμβητών με τον " χριστιανό ορθόδοξο " του Τσιτσάνη ήταν ηθελημένη και σκόπιμη...
    Αφειρώνω την " εκκλησιά" σε όλους τους θαμώνες του blog..