ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006
Η μοναξιά η φόνισσα


Ο Athanassios μου έστειλε το ακόλουθο μέηλ, το οποίο παραθέτω χωρίς προλόγους, αλλά με ένα σύντομο επίλογο.

* * *

Πίνοντας ουίσκια τις προάλλες μ΄ ένα πονεμένο φίλο, ανέσυρε (recalled θα έλεγαν οι ξενέρωτοι) ένα εξαιρετικό, χαμένο και ίσως παρεξηγημένο τραγούδι... το παραθέτω: (η συνέχεια εντός)

Που να' βρω τέσσερα σπαθιά
και μια λαμπάδα στη γροθιά
φωτιά να βάλω σήμερα
και να τον κάψω σίγουρα
τον κόσμο αυτόν π΄ αγάπησα
και μ΄ άφησε και σάπισα
- και σάπισα

Στης πίκρας τα ξερόνησα
το δάκρυ μου κοινώνησα
και στης ζωής τη φυλακή
που δεν υπάρχει Κυριακή
ποτέ μου δε λησμόνησα
τη μοναξιά τη φόνισσα
- τη φόνισσα

Κι εσύ που ήλθες μια βραδιά
να μου ζεστάνεις την καρδιά
με πέταξες αλίμονο
στο μαύρο καταχείμωνο
με πρόδωσες και μ΄ έφτυσες
ήσουν χαρά και ξέφτισες
- και ξέφτισες

Που να' βρω τέσσερα κεριά
και στη ψυχή μου σιγουριά
φωτιά να βάλω γρήγορα
και να τον κάψω σήμερα
τον κόσμο αυτό π΄ αγάπησα
και μ΄ άφησε και σάπισα
- και σάπισα

αγάπησα
και σάπισα...


Είναι από το "ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" του Ξαρχάκου σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Το λέει ο Νίκος Δημητράτος... Είναι ο ορισμός του χασάπικου κι όπως είπε ο φίλος είναι "δείγμα γραφής χασάπικου" για τους πρωτάρηδες μαθητές των ωδείων... συμφωνώ απόλυτα... Ο Σταύρος τον " έχει" το ρυθμό αυτό...

Εγώ θα σταθώ στους στίχους του Γκάτσου.. λυρικός ο Γκάτσος συνήθως... εδώ όμως ξεπερνά τα ψυχικά όρια... βαράει "κατά βούληση".... ίσως για το λόγο αυτό το άσμα θάφτηκε στα αζήτητα... τα σκληρά δεν είναι για την "εύκολη εποχή" μας... Η σκληρότητα τελικά με την ευαισθησία απέχουν πολύ λίγο.. ιδού η απόδειξη.

YΓ : Το έχω και σε mp3 όποιος το θέλει κι έχει υπομονή ας στείλει το email του να του το στείλω

* * *

Ο Γκάτσος τα είπε ήδη όλα, τι να προσθέσει κανείς. Αλλά, μόλις διάβασα το μέηλ του φίλου, μια εικόνα μου καρφώθηκε στο μυαλό – αυτή:

Αρχές -μέσα της δεκαετίας του ’80. Κάποιος ανακαλύπτει ένα μαγαζάκι (πρώην πιτσαρία) στην Ξηροκρήνη, όπου παίζει, λέει, ένα «φοβερό μπουζούκι». Το μαγαζί λέγεται «ΠΟΝΤΙΚΙ», ο μπουζουκτσής μοιάζει με Ινδιάνο Σιού, αλλά τα δάχτυλά του είναι μαγικά. Μόλις έχει έρθει από τη Σουηδία και λέγεται Χρήστος Μητρέντζης. Δίπλα του μια μελαχροινή όμορφη κοπέλα – και η υπόλοιπη κομπανία. Στο πρόγραμμά τους δεσπόζουσα θέση κατέχει το φρέσκο τότε «Ρεμπέτικο» των Γκάτσου – Ξαρχάκου, λένε σχεδόν όλα τα τραγούδια.

«Αυτή, να μου το θυμηθείς, θα γίνει φίρμα!» επιμένει ο Ηλίας για την Ελενίτσα Τσαλιγοπούλου. Πίνουν και γλεντάνε τα νιάτα – τα δικά μας τα νιάτα, με γένια ή αξυρισιές, πλούσια μαλλιά και μια αίσθηση απεραντοσύνης του χρόνου, σχεδόν αίσθηση αθανασίας. Και οι κοπελιές μας όμορφες και ζωηρές – άλλο αν κανένα ζευγάρι δεν άντεξε στο χρόνο, κι όποιος παντρεύτηκε, γρήγορα …ξεπαντρεύτηκε.

* * *

Αλλιώς την καταλάβαινα τη «μοναξιά τη φόνισσα» τότε, αλλιώς τώρα. Ποιος ξέρει πως θα την ακούω κάποια χρόνια μετά…

*

(Η φωτογραφία είναι του Περικλή Αλκίδη)
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006 |


17 Comments:


  • At 12:59 μ.μ., Blogger mindstripper

    Για κάποιον ακαθόριστο λόγο μου ήρθε να απαντήσω σε τούτο το ποστ σχετικό με τον Γκάτσο, με στίχους του Μάλαμα.
    Athanassie, Πάνο, συγχωρέστε με για το μη ταιριαστό (ίσως) της μουσικής, αλλά πιστεύω θα με καταλάβετε...

    Eίν’ ακριβός ο αέρας που φτύνεις, ακριβό το ποτό και το πίνεις.
    Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι, είν’ ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι,
    είν’ ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

    Mύηση ο έρωτας, χάδι ο έρωτας, κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
    Στα 17 σου πηδάς το καλάμι, στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
    Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο· σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις που πας.

    Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο. Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
    Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π’ ανοίγει, το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει·
    συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

    Φιλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας, καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
    Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο· φοβάσαι και ξέρεις που πας.

    Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία. Σάπια ηλικία και αδυναμία.
    Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος, στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
    Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι: τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

    Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας, γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
    Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο· σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

    Kαληνύχτα μ@λ@κα η ζωή έχει πλάκα,
    έχει γούστο και φλόγα είναι κάτι σαν ρόδα:
    σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει.

    Καληνύχτα
    Ερμηνεία, Στίχοι, Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

     
  • At 1:57 μ.μ., Blogger Mirandolina

    κι έγινε φίρμα - σωστή η πρόβλεψη. Εκείνο που δεν έγινε ποτέ ήταν λαϊκή. Κι από πάνω κάνει και ζημιά, όπως κι οι άλλοι οι δήθεν έντεχνοι δήθεν λαϊκοί, δήθεν γενικώς...

    Να, Πάνο μου, που φαίνεται η γαυροσύνη - αντίθετον ρωμιοσύνη (κι εδώ μπερδεύουμαι μ αυτό το παιδί...)

     
  • At 2:22 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γεια σου Θανάση.

    Χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου.

    Παντελής

     
  • At 2:57 μ.μ., Blogger Athanassios

    Πάνο ευχαριστώ για τη δημοσίευση.
    "... μια αίσθηση απεραντοσύνης του χρόνου, μια αίσθηση αθανασίας".. μου θύμισε ένα ποίημα του Χριστιανόπουλου που είναι κι επίκαιρο λόγω της ονομαστικής μου γιορτής.." Θανάση γιατί έβγαλες το "α" από μπροστά, για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία"....
    Καλά τα λέει ο ποιητής μόνο που δεν το' βγαλα εγώ το "α"...

    Mindstripper εξίσου σκληρό και συνάμα ευαίσθητο το τραγούδι του Μάλαμα.

    Παντελή ευχαριστώ για τις ευχές σου

     
  • At 5:33 μ.μ., Blogger Πάνος

    Χρόνια πολλά σε όλους τους Θανάσηδες και τις Αθανασίες - πρωτίστως δε στον ...δικό μας!

    *

    Mindstripper, περίπου τους ίδιους καιρούς που αναφέρονται στον επίλογο του ποστ, σ' ένα άλλο μαγαζάκι (τα ΤΗΝΕΛΛΑ) - επί της οδού Κονίτσης, νυν Λαμπράκη, γνωρίζαμε δυό λεπτούς ελπιδοφόρους νεαρούς: Τον Δημήτρη Ζερβουδάκη και τον Σωκράτη Μάλαμα. Πολλά από τα τραγούδια που δισκογράφησαν μετά, τα είχαν παίξει εκεί. To τραγούδι που μας έστειλες είναι χαρακτηριστικό μιας μικρής σχολής (Νικόλας Άσιμος, Κώστας Τριπολίτης, Σωκράτης Μάλαμας, Γιάννης Αγγελάκας - οι κυριότεροι εκπρόσωποί της που γνωρίζω) ιδαίτερα μοναχικής ακόμα και μέσα στο έργο των ίδιων των καλλιτεχνών. Όποιος ψάχνει, όμως, ανακαλύπτει καταπληκτικά κομμάτια - όπως το συγκεκριμένο του Σωκράτη. Καταπληκτικά όχι από λούστρο, αλλά από ουσία.

    *

    Μιραντολίνα, είστε πολύ αυστηρή με την Ελενίτσα! Εδώ κυκλοφορούν (κι οπλοφορούν!) καν και καν... Κι αν αντιπαραθέσουμε τη γαυροσύνη στη Ρωμιοσύνη, πάει ο μισός λαός... Αφήστε που εγώ προσωπικά ακούω "ρωμιοσύνη" και με πιάνει αναφυλαξία - αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία...

     
  • At 7:28 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Mirandolina, εγώ προέβλεψα απλώς την πορεία.Δεν είπα τίποτα γιά τα ναύλα.Είναι προφανές,άν θες από "ποντίκι" να γίνεις γάτος τότε θα κερδίσεις τη σιγουριά του κυνηγού αλλά θα χάσεις τα αντανακλαστικά του κυνηγημένου.
    Πάντως τότε η Τσαλιγοπούλου "τάλεγε"..κακά τα ψέματα.


    Θανάση χρόνια πολλά.Παρακαλώ να μου αποστείλεις τη " Ξύπνια μηχανή".Επειγόντως!



    Ηλίας

     
  • At 11:25 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ηλία θα στο στείλω... αλλά είσαι πλεονέκτης.... δεν σχολίασες το συγκεκριμένο..
    mindstripper στο τήνελλα όλη η παρέα που γράφει εδώ ήταν θαμώνες και πάντα έφευγε "χάλια"
    Ευχαριστώ για τα χρόνια πολλά

     
  • At 11:34 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Χρόνια πολλά κι από μένα, Αθανάσιε!

    Πάνο, Μάιντστρίππερ, εκεί στα μισά του 80, λίγο πριν, εμένα με μάζευε η Σελήνη και μια μπάντα που τη λέγανε Τρύπες. Ίσα που το γεμίζαμε το μαγαζί τα φοιτητάκια...

    Πανο μου, εγώ έχω προτείνει να τους δώκουμε τον Πειραιά να μας δώκουν την Πόλη, απο καιρου. Να παίζει κι ο ΠΑΟΚ στην έδρα του, βρε αδελφέ! Προσεφέρθην, μάλιστα, να ονοματίσω Κιουταχή στέιντιουμ αυτοπροσώπως το Καραϊσκάκη (με σαμπάνιες και τα τοιαύτα - διότι κρίμα τέτοιο αγόρι και τέτοιον ήρω κατσαπλιά σαν το Γιώργη να το προσβάλλουν έτσι και δεν είμαστε έθνος, κύριε!) αλλά δε με ακούει ο Μολυβιάτης, δε με ακούει...

    Ηλία, δίκαιον. Αφερίμ εφέντη (για να με καταλάβετε)

     
  • At 11:48 μ.μ., Blogger Πάνος

    Mirandolina, αφήνω τα υπόλοιπα: εκεί ακριβώς που ήταν η "Σελήνη" είναι τώρα η "Μυρσίνη" - το καλύτερο "κρητικό" φαγητό της πόλης. Αν πάτε, μπορεί να πάρετε και δεύτερη (απρογραμμάτιστη) συνέντευξη από τον Ζ.

    *

    Οι Τρύπες έκλεισαν, αλλά:

    - Ο Γιάννης Αγγελάκας έφτιαξε το καλύτερο κομμάτι του 2005 ("σιγά μην κλάψω")

    - Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (τα είπαμε από κοντά τα Χριστούγεννα - ο μπασίστας) ρίχνει δικό του δίσκο, με "ορχηστρικά" - εκτός που έφτιαχνε τόσον καιρό τον ήχο του (Λαρισαίου) Παπακωνσταντίνου.

    *

    Η ζωή συνεχίζεται! (το έχει αυτό...)

     
  • At 12:06 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Άν είναι γιά την Πόλη, Mirandolina, άς το χάσουμε το λιμάνι.Εξάλλου, από φύση, αποδίδουμε καλύτερα εκτός έδρας.


    Θανάση,Θανάση εγώ να σχολιάσω; Και τι να πώ;Αυτό πάντως το περί ελάχιστης απόστασης σκληρότητας και ευαισθησίας μόνο ένας καλλιτέχνης ,σαν εσένα, θα τόγραφε έτσι!

    "βαράει κατά βούληση"..χμ..καλό!


    Ηλίας

     
  • At 12:06 π.μ., Blogger Athanassios

    Mirandolina ευχαριστώ... στη σελήνη για πρώτη φορά μου ζητήθηκε ταυτότητα από μπάτσους... έκλασα μέντες.. η δεύτερη ήταν στου " φαλάκρα" ένα υπόγειο στη Μελενίκου όπου τραγουδούσαμε μετά από πορεία του Πολυτεχνείου " κομμουνιστικά τραγούδια"... μεσ' την υπόγεια την ταβέρνα.. απο κει μου έφυγε η " επαναστατική μαγκιά"... με τις Τρύπες έχω οικογενειακές σχέσεις.. δεν ακουμπάω..

     
  • At 12:12 π.μ., Blogger Athanassios

    Ηλία μετανοώ... σκληρότητα και ευαισθησία ταυτίζονται.. δεν υπάρχει απόσταση...
    το κατα βούληση είναι ο καλλιτεχνικό..
    σου έστειλα το email

     
  • At 12:20 π.μ., Blogger Athanassios

    ρίχνω κι ένα τελευταίο dimple... Πάνο άσε τα σεντόνια κια πάμε να κατέβουμε τα "σκαλιά" ... έχουμε και μια "κάβα " εκεί...όλοι προσκεκλημένοι...

     
  • At 12:29 π.μ., Blogger Πάνος

    Θανάση, εγώ πίνω macAllan - θεός τουλουμίσιος! Δεν είμαστε τώρα για την υπόγα - θα γελάνε και οι γάτες της Εγνατίας... Πάμε Παρασκευή;

     
  • At 12:32 π.μ., Blogger Athanassios

    δεν μίλησα για τώρα... δεν είμαι πλέον τόσο extreme... θα το δούμε για παρασκευή... έχουμε συμμετοχές από το blog?

     
  • At 1:56 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Παρασκευή στο "υπόγειο";μμ...

    Ηλίας

     
  • At 5:37 μ.μ., Blogger JackDiamond

    http://occasionaldreams.blogspot.com/