ι Τα μυστικά του Κόλπου
Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2006
Πότε Βούδας, πότε Κούδας


(Γράφει ο Athanassios. Ο επίσημος δικτυακός τόπος του Μανόλη Ρασούλη απoκαλύπτεται αν κλικάρετε ΕΔΩ)

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που ο Μανόλης Ρασούλης τάραξε τα νερά του ελληνικού τραγουδιού και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που κάθε άλλο παρά λιμνάζοντα ήταν. Θα τον χαρακτήριζα τον πιο ευρηματικό στιχουργό, εύστροφο, ανατρεπτικό. Πίσω από κάθε τραγούδι βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος, ο κόσμος του Μανόλη, ένας διαρκής αγώνας, ανεδαφικός και ουτοπικός για κάποιους, όχι όμως για τον ίδιο και τους φανατικούς του...

Θα ξεκινήσω με ένα ερωτικό τραγούδι που μου αρέσει ιδιαίτερα και είναι μάλλον αυτοβιογραφικό μου... το είπε ο Ορφέας Περίδης στο δίσκο «Σελοτέϊπ».

Το βαλς

Ο παγωμένος Δούναβης της καρδιάς μου
σταμάτησε ξαφνικά να κυλά. Τα νερά του
δεν πήγαιναν πουθενά. Κι ό,τι αγάπησα και
μ’ αγάπησε, νόμισα πως χάθηκε στα σκοτεινά
και παντοτινά.

Ώσπου ξανάρθες και μούδωσες το χέρι
Ελα, προστάζεις, η αγάπη είναι φωτιά

Τη ζωή μου θύμισες και να΄ταν μόνο ετούτο
μ΄έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
Και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ’ το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου σα γέλιο ενός μωρού.

Κι έτσι θα μείνω ζωντανός
ως το τέλος Δεκέμβρη του ’99 μεσάνυχτα ακριβώς
να κρατήσω τον όρκο που έχω δεθεί
το βαλς που σου υποσχέθηκα
Και να υπάρχει μόνο αυτή η στιγμή η ιερή στιγμή που
νιώθω σαν φλόγα καθώς σε στροβιλίζω
ρόδο που καίει, φωτίζει όλη τη γη.

Τη ζωή μου θύμισες και να’ ταν μόνο ετούτο
Μ΄ έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
Και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ’ το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου σα γέλιο ενός μωρού.


Οι μεγάλες αγάπες του δημιουργού το ποδόσφαιρο και οι ινδουϊστική φιλοσοφία περνάνε εκπληκτικά στο πιο «πολυχορευμένο» Ελληνικό τραγούδι κι όπως είπε ο συνθέτης του – αχώριστος συνεργάτης του- Πέτρος Βαγιόπουλος δεν είναι ενιαίο, αλλά προέκυψε από συρραφή διαφόρων διστίχων του Μανόλη. Ο ρυθμός του Βούδα είναι πράγματι εκπληκτικός και «ξεσαλωτικός». Το είπε ο Νίκος Παπάζογλου στον ομώνυμο δίσκο (1986).

Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας
Έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιγνίδι

Ολο ίδια και τα ίδια του μυαλού σου ροκανίδια
άλλο ο ανοιχτομάτης κι άλλο ο αυγουλομάτης

Στο ΄πα μια και στο ΄πα δύο
Στο ΄πα χίλιες δέκα δύο
Βρε δεν είναι δω το Σούλι εδώ είναι του Ρασούλη.


Η πολιτική ταυτότητα του Μανόλη σίγουρα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της προσωπικότητάς του. Επαναστάτης, ρηξικέλευθος, αγωνιστής με άγρυπνη κριτική ματιά στην εγχώρια και διεθνή πολιτική σκηνή. Οι απόψεις του βέβαια σπανιότατα συμβαδίζουν με τις απόψεις των κομματικών νεολαίων της εποχής εκείνης, με αποτέλεσμα να αρέσει μεν, αλλά ταυτόχρονα να θεωρείται περιθωριακός και «αναρχοκομμουνιστής»... καμία σχέση βέβαια...

Είναι η εποχή που εκδίδει το περιοδικό «ΑΥΓΟ».... κατάφερε να εκδώσει λίγα τεύχη και δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να διασώσω κανένα.

Αντιπροσωπευτικό τραγούδι της πολιτικής βασάνου του Μανόλη, αλλά και των βασάνων που υπέστη από πολιτικούς, θεωρώ το τραγούδι «Κακοί ντυθήκανε καλοί». Το είπαν οι Αφοί Κατσιμίχα στο δίσκο «Σελοτέϊπ».

Κακοί ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσίες
Κι υπερωρία πέσανε στις αγιοαμαρτίες

Λύκοι ντυθήκανε αρνιά κάνουν πως μπεμπενίζουν
Κι όσοι τους είδαν για ψητά στον Αδη αρμενίζουν

Στ’ άρματα, στ’ άρματα. Τρέχτε και κάνουν κατοχή
Τα μέσα και τα έξω μου καθάρματα
Τίποτα πια δεν μας σώνει. Τίποτα, ούτε κι οι Μασόνοι.

Εγώ ό,τι είχα πια να πω το είπα
Και γαμώ του όζοντος την τρύπα.

Κακοί ντυθήκανε καλοί και κάνουν τη δουλιά τους
Στον Ηλιο δείχνουν οι αμνοί τώρα τα κόκκαλά τους

Κακοί ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσία
Αυτοί που ξεγελάστηκαν φταίγανε κατ΄ουσία.


Ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Μανόλης με τον ΄Ελληνα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, την ιδιοσυγκρασία του την αποτύπωσε περίφημα στο «Χαρά στον Ελληνα, που ελληνοξεχνά... και στην Αθήνα μέσα ζει τη ξενιτιά.... Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά.... Αχ Ελλάδα σ΄αγαπώ και βαθιά σ΄ευχαριστώ γιατί μ’εμαθες και ξέρω να ανασαίνω όπου βρεθώ, να πεθαίνω όπου πατώ και να μη σε υποφέρω...»

Αλλά και του νεοέλληνα-νεόπλουτου... «το ξαφνικό το χρήμα μαύρο κουφό είναι κύμα κι ο ξαφνικός σεισμός ορθάνοιχτος βυθός-κι εγώ που δεν το ήξερα και τώρα το’ χω μάθει μέσα στην κούπα της ζωής δεν θάμαι κατακάθι» (Αναφέρεται στην εποχή της ακμής του Χρηματιστηρίου και του σεισμού στην Αθήνα). Στο ίδιο θέμα είναι το τραγούδι «Τι ειν’ αυτό» που τραγούδησε η Γλυκερία στο δίσκο «Τι γυρεύεις μεσ’ την Κίνα Τσακι Τσαν»..

Τι ειν΄αυτό στο Μόντρεαλ
Που ζει σαράντα χρόνια
Και μεσ’ το Σίδνευ σερί
δαμάζει μακαρόνια

Τι ειν΄αυτό στο Ντύσελντορφ
Που κλαίει και τραγουδάει
Όπως κι αυτό στην Αφρική
Με την «Ιτιά» μεθάει

Τι ειν΄ αυτό πάνω στη γη
Που το Αγρίνιο νοσταλγεί

Άλλο η Ελλάδα κι άλλο οι Έλληνες
Μονάχα αυτό το πρόβλημα αν έλυνες
θα ΄ταν πατρίδα σου η χαρά
και θα’ ταν όλα αληθινά

Τι είναι στην Αστόρια
Που ζει στα μπιλοζίρια
Που όλο πίσω έρχεται
Και σκίζει διαβατήρια

Τι είναι πά στον Καύκασο
Που όλο εκεί ριζώνει
Μα η σκέψη σε μια ακρογιαλιά
πετάει και μαραζώνει


Κορυφαίες στιγμές του Μανόλη στην μακρόχρονη ιστορία του στη δισκογραφία θεωρούνται «Τα τραγούδια της Χαρούλας» σε μουσική του αείμνηστου Μάνου Λοϊζου , «η Εκδικηση της Γυφτιάς» και τα «Δήθεν», σε μουσική του Νίκου Ξυδάκη. Τα δύο τελευταία τα θυμάμαι να αναστατώνουν τα φοιτητικά αμφιθέατρα και να γίνεται χαμός όπου ακούγονταν. Ο Μανόλης μας έμαθε τότε να χορεύουμε τσιφτετέλι, που ως ρυθμός τουλάχιστο την εποχή εκείνη (1980-1983) ήταν απαξιωτικός. Από τα τραγούδια της Χαρούλας ξεχωρίζω με δυσκολία και αδικώντας πολλά άλλα το «κι εγώ σαν πόλη». Το είπε υπέροχα η Αλεξίου, αλλά εξίσου ωραία και η κόρη του Ναταλία, μια ιδιαίτερα αξιόλογη φωνή :

Μου λες πως είμαι μάτια μου
πόλη μενεξεδένια
στις γειτονιές μου πως μεθάς
την πιο κρυφή σου έννοια

Μου λες πως είμαι τ’ όνειρο
Τ΄ονειροδρόμιο σου
Τη μια ταξίδι στη χαρά
Την άλλη στο χαμό σου

Κι εγώ σαν πόλη αφήνομαι
τη νύχτα του Σαββάτου
να κάνεις στην αγκάλη μου
το γύρο του θανάτου

Συχνά μου λες τ’ αστεία σου
για να γελώ λιγάκι
στα Λούνα παρκ του γέλιου μου
να παίζεις σαν παιδάκι

Μεσ΄ τα γρανάζια πιάνεσαι
θύμα στην αγκαλιά μου
κάνεις πως φεύγεις, μα γυρνάς
και λιώνεις πιο βαθιά μου


Από την Εκδίκηση της Γυφτιάς το «Βρέχει στην Εθνική οδό» σίγουρα αντιπροσωπεύει τα «χίλια χρόνια μοναξιάς» που πέρασε ο δημιουργός στη μακρόχρονη πορεία του και πάλη μέσα στο «star system» και το τραγούδι, το οποίο όπως λέει και ο ίδιος «είναι το σημαντικότερο πολιτιστικό προϊόν της σύγχρονης Ελλάδας». Το λέει ο Σαββόπουλος:

Βρέχει στην Εθνική οδό
σε κάποιο της χιλιόμετρο
μούσκεμα μόνος περπατώ
με το τσιγάρο μου σβηστό

Βλέπω τ’ αμάξια να περνούν
τους οδηγούς να με κοιτούν
μα αδιαφορώ και προχωρώ
δεν ξέρω καν για πού τραβώ

Κάποια τραγούδια γύφτικα
από ένα κέντρο εδώ κοντά
λένε για αγάπες και φιλιά
μου βαλαντώνουν την καρδιά

Τώρα σε ποιά αγκαλιά ζεστή
να ξενυχτάς τη νύχτα αυτή
κι έξω απ΄την πόρτα την κλειστή
Εγώ ,η πίκρα κι η βροχή..


Το χιούμορ του Μανόλη μοναδικό, αποκύημα της βαθύτατης καλλιέργειας και ευστροφίας του. Χαρακτηριστικό δείγμα το «Σουξεδιάρικο» από τα «Δήθεν». Το λέει ο Δημήτρης Κοντογιάννης:

Δήμαρχος εγώ δεν είμαι
Για να μου παραπονιέσαι
Στον Καρπόζηλο να πας
Και μαζί του να ξηγιέσαι
Βρε καθέτως το καλάμι
Αχ μας το καβάλησες
Και την ταπεινή μας γνώμη
Συ την εχαράμισες

Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλας
Στο λοφάκι της Καστέλλας
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα
Κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα

Έβαλες σκιστή τη φούστα
Και μου ζάλισες τα γούστα
Έχει γούστο να με στήσεις
Και χαρμάνι να μ΄ αφήσεις

Το πολύ το πήγαιν’ έλα
Την ανάβει την κοπέλα
Το πολύ το νάνι-νάνι
Κάνει το παιδί χαϊβάνι.


Με όπλο το χιούμορ του ο Μανόλης κατά καιρούς έκανε παρεμβάσεις στην επικαιρότητα, όπως οι παλιοί ρεμπέτες, που εμπνεόμενοι από γεγονότα της εποχής τους συνέθεταν τραγούδια. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε το περίφημο «Γειά σου κύριε Εισαγγελέα με την Τζένη την ωραία... στη δική σου αμαρτία είμαστε όλοι απαρτία». Η αφορμή για να γραφεί αυτό το «σουξέ» δεν ήταν μόνο ο «άτακτος» εισαγγελέας, αλλά και οι δικαστικές περιπέτειες που είχε εμπλακεί ο Μανόλης τη χρονική εκείνη περίοδο και βρήκε την ευκαιρία να τις σαρκάσει. Αντιπροσωπευτικό τραγούδι στην ίδια κατηγορία θεωρώ το «Στου Ρέντη έπεσε βροχή», που γράφηκε με αφορμή καταστροφικές πλημμύρες στην Αθήνα, κατά τις οποίες πνίγηκε ο εφοπλιστής Λιβανός και καταστράφηκαν τ΄ αρχεία του ΚΚΕ στον Περισσό. Το λέει ο ίδιος:

Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Στην πιο σωστή μας εποχή
Κι από εκείνη εκεί τη μπόρα
Εξεπλύθη όλη χώρα

Πνίγει μες την Ιωνία
Έναν που δεν είχε μνεία
Κάνει κι ένα ντου τρανό
Παίρνει και τον Λιβανό

Όλο υπόνομο τον πάει
Στα πελάγη τον πετάει
Και η μερσεντές λιωμένη
Που ΄ταν και θωρακισμένη

Πέφτει η βρόχα ράιτ θρου
Βαθιά στα εκ του Περισσού
Φόρα λάσπες ντοκουμέντα
Και της λήθης τα τσιμέντα

Τα στεγνώνουνε θλιμμένοι
Μα και αναστατωμένοι
Μουλιασμένα μυστικά
Στα νερά τα φανερά

Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Σημειώσατε ένα χι
Κι η κασίδα μας επλύθη
Και το μήνυμα ελήφθη


Τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στο ρεμπέτικο, στο ριζίτικο της ιδιαίτερης πατρίδας του της Κρήτης, αλλά και σεβασμό σ’ όλους τους μεγάλους του Ελληνικού τραγουδιού, Καζαντζίδη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκη κλπ. Είναι θεμελιώδες το τραγούδι του: «οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο με μάγκικο σαλπάρανε με ναργιλέ σβησμένο..... σε λαϊκή στεκότανε ο χάρος και πουλιότανε και μια γριά καλή γριά του αγοράζει δυό κιλά»... Γι΄ αυτό το τραγούδι είπε ο Άκης Πάνου «ποιός είναι αυτός που έγραψε αυτό το τραγούδι; Θέλω να τον γνωρίσω...» Ενιωσε να ακυρώνεται μέσα από αυτό ο Ακης.

Αφιερωμένος στο ρεμπέτικο είναι κι ένας άγνωστος δίσκος του σε μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου, λέγεται «Στο Νοηματουργείο» με υπότιλτλο «Μάγκας Επιζών», τραγουδούν ο Γιώργος Ξηντάρης και ο Γιώργος Λίζος :

Ο μάγκας ζει στην πέμπτη εποχή
Εμάς οι τέσσερις μας φτάνουν
Μωρέ δεν πάει να’ ναι κατοχή
Αυτός δεν χάνει το Προ-πο για ένα χι


Το όραμα του Μανόλη είναι τα ενιαία Βαλκάνια.

Βέβαια δεν είναι το μοναδικό. Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι αδελφωμένοι, η κοινή
ρίζα τους με τους Κρήτες και πολλά άλλα που αναπτύσσονται στα βιβλία του.
Τελευταίο του βιβλίο «Τι είδε ο Βουκεφάλας» από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ που
αναφέρεται στη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα για όσους
ζουν εδώ ή έζησαν ως φοιτητές. Το τραγούδι είναι από το «Βαλκανιζατέρ» σε
μουσική του Π. Βαγιόπουλου και τραγουδά η Ελένη Βιτάλη:

Όψη Ρουμάνας
Φωτιά τσιγγάνας
Βουλγάρας στόμα
Τουρκάλας σώμα
Γιουγκοσλάβα λάβα
Αλβανίδας κάβα
Και της Ελληνίδας που γεννά
Της καρδιάς το κάτι τι
Των συνόρων το κλειδί

Βαλκανιζατέρ του έρωτα μου
Βίλα μου, παράγκα, γειτονιά μου
Όλες μια βαρκούλα και σαλπάρω
Βάζω εγώ το ξάρτι, το παγούρι και το φάρο.


Άφησα για επίλογο σ΄ αυτό το μακροσκελές κείμενο (ξέρετε πόσο αντιπαθώ τα σεντόνια), τον ερωτικό, ιδιαίτερα τρυφερό και ευαίσθητο Μανόλη. Είναι το κορυφαίο κατά την προσωπική μου γνώμη στην κατηγορία αυτή. Λέγεται η «Ξύπνια Μηχανή» ή «Ο Χωρισμός», και το είπε η Χριστίνα Μαραγκόζη στο δίσκο «Πότε Βούδας», σε μουσική του Π. Βαγιόπουλου :

Να ΄χα την ξύπνια μηχανή
Στο χρόνο να ΄ρθω πίσω
Να φτάσω τότε και εκεί
Που ήταν να σ΄ αντικρύσω

Να ζήσω πάλι τη στιγμή
Όπου θα σε φιλήσω
Αργά αργά κι απ΄ την αρχή
Κι έτσι γλυκά να σβήσω

Αχ μετά το χωρισμό
Το τρελό μου το μυαλό
Μου στήνει μηχανές
Κι είναι ωστόσο τόσο απλό
Να ‘ρθεις πάλι εσύ εδώ
Φτάνει να το θες

Να ‘χα την ξύπνια μηχανή
Στο χρόνο να ‘ρθω πίσω
Πριν από κείνη τη στιγμή
Που μου ‘πες θα σ’ αφήσω
Να ζήσω άλλη μια ζωή
Και να καθυστερήσω
Ν’ αργήσει η δόλια η στιγμή
Για να σε μεταπείσω


Εύχομαι «καλή διασκέδαση»... γεια σου φίλε Μανόλη... ευτυχώς υπάρχουν ακόμα φιλόξενα μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη και μπορούμε να σε απολαμβάνουμε.
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2006 |


13 Comments:


  • At 10:22 π.μ., Blogger Πάνος

    To πρώτο σχόλιο, ας είναι (ολόκληρη) η τραγουδάρα του Μανόλη Αχ, Ελλάδα. Τόσα χρόνια το ακούω - δε χορταίνεται! Η μουσική είναι της Βάσως Αλαγιάννη.

    *

    Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
    και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
    εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
    σάμπως φταις κι εσύ καημένη
    και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

    Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
    και βαθιά σ' ευχαριστώ
    γιατί μ' έμαθες και ξέρω
    ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
    να πεθαίνω όπου πατώ
    και να μην σε υποφέρω

    Αχ Ελλάδα θα στο πω
    πριν λαλήσεις πετεινό
    δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
    μ' εκβιάζεις μου κολλάς
    σαν το νόθο με πετάς
    μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

    Η πιο γλυκιά πατρίδα
    είναι η καρδιά
    Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
    που τ' άγια χώματα της
    πόνος και χαρά

    Κάθε ένας είναι ένας
    που συνοροπονά
    κι εγώ είμαι ένας κανένας
    που σας σεργιανά

    Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
    και βαθιά σ' ευχαριστώ
    γιατί μ' έμαθες και ξέρω
    ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
    να πεθαίνω όπου πατώ
    και να μην σε υποφέρω

    Αχ Ελλάδα θα στο πω
    πριν λαλήσεις πετεινό
    δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
    μ' εκβιάζεις μου κολλάς
    σαν το νόθο με πετάς
    μα κι απάνω μου κρεμιέσαι


    *

    Αυτό το τραγούδι μοιάζει με τη βολή του Γουλιέλμου: σβίννν - κέντρο στο μήλο! (πάνω στο κεφάλι του παιδιού, ε;)

     
  • At 11:00 π.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Στο μήλο ή κατευθείαν στο κούτελο;
    Ο εθνικός ύμνος του κουνιάδου που ζεί στο Σικάγο και κάθε φορά που έρχεται στην Ελλάδα βιάζεται να επιστρέψει εκεί για να την ξαναγαπήσει...

     
  • At 12:27 μ.μ., Blogger Athanassios

    Πάνο ωραιότατη η παρομοίωση του Μανόλη με τον Γουλιέλμο Τέλλο!!

    Ημίαιμε έχει δίκιο ο κουνιάδος σου. Γι αυτό αυτοί που ζουν σε άλλες χώρες είναι τρελλοί και παλαβοί ελληναράδες, σε αντίθεση με τους ιθαγενείς. Σχιζοφρενική πραγματικότητα!!

     
  • At 2:09 μ.μ., Blogger kaltsovrako

    Αx, ρε Πάνο! Και μόλις είδα το αφιέρωμα ήθελα να σου πω ότι ξέχασες το "Αχ Ελλάδα". Είναι καταπληκτικό το κείμενό σου, ειδικά αν κάποιος το διαβάσει παρέα με αυτές τις μουσικές.

    (ένα άλλο τραγούδι που λατρεύω είναι το "κυρ Διευθυντά των Δίσκων". Νομίζω είναι και αυτό του Ρασούλη,no?)

    Φιλιά αγορίνα μου.:)

     
  • At 2:10 μ.μ., Blogger kaltsovrako

    H Κωσταντίνα είμαι. Βαριέμαι να αλλάζω profile, γμτ.

     
  • At 2:22 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κωσταντίνα (Καλτσοβράκου) μια μικρή λεπτομέρεια: το κείμενο είναι του φίλου μου του Athanassios, του Θεσσαλονικέως, ο οποίος είναι πρόσωπον υπαρκτόν και ειδικόν περί των μουσικών (και των μουσικών).

    Συνεπώς, ευχαριστώ(ν) για λογαριασμό του!

    *

    Το "κυρ- διευθυντά των δίσκων" νομίζω πως είναι σε στίχους Τάκη Σιμώτα (Θεσσαλονικιός δικηγόρος, έγραψε επίσης το "ραγίζει απόψε η καρδιά" και το "μόλις ξυπνήσω το πρωί") σε μουσική Νίκου Παπάζογλου. Αν κάνω λάθος, μην ανησυχείς - θα με διορθώσει ο Athanassios.

    *

    Κάποτε έχασα ένα (γερό) στοίχημα με δαύτον (ποιός ήταν ο στιχουργός του δίσκου "Σκουριασμένα χείλια") και από τότε, όταν είναι ένα γύρω κρατάω πισινή...

     
  • At 2:32 μ.μ., Blogger Πάνος

    Διπλό λάθος, το οποίο διορθώνω πάραυτα και επειγόντως: ο "κυρ- διευθυντής" είναι των Ρασούλη - Ξυδάκη και ουχί των Σιμώτα- Παπάζογλου.

    (ήταν ένα λάθος που είχα χρόνια στο μυαλό μου - μέχρι στοίχημα θα έβαζα...)

     
  • At 3:07 μ.μ., Blogger COSTANTINA

    Χα! Το ΄ξερα. Βάζουμε στοίχημα;
    ;)

     
  • At 4:52 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, καταρχήν μπράβο και σε σένα και στον athanassios για το αφιέρωμα στον Κώστα Τριπολίτη πριν λίγες μέρες και στον Ρασούλη τώρα.
    Το μόνο που δεν είχα υπόψη μου για τον Ρασούλη είναι το βιβλίο του σχετικά με τη συμφιλίωση ισραηλινών και παλαιστινίων. Ξέρω βέβαια ότι πάει συχνά στο ισραήλ για συναυλίες και ότι τα τραγούδια του είναι ιδιαίτερα δημοφιλή εκεί ( το σύγχρονο ελληνικό λαικό τραγούδι γενικά είναι πολύ αγαπητό στο ισραηλ, ενώ οι ορθόδοξοι παλαιστίνιοι στους γάμους ακούνε κι αυτοί ελληνικά τραγούδια και τα χορεύουν )
    Θερμή παράκληση στον athanassios να μου υποδείξει το σχετικό βιβλίο του Ρασούλη για να το πάρω. Ο Πάνος ξέρει ότι το μεσανατολικό με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, και η διάσταση με τον Ρασούλη ακούγεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.
    Πάντως το αφιέρωμα, ας μου επιτραπεί να πω, είναι φτωχό. Πέραν του ότι παραλείπει σπουδαία τραγούδια του Ρασούλη. ( Φτωχό ήταν και το αφιέρωμα του Πάνου στον Τριπολίτη )
    Μη μου θυμώσετε αλλά θεωρώ ότι δεν αρκεί να παραθέτεις τους στίχους ενός στιχουργού ( και μάλιστα δύο εκ των κορυφαίων στιχουργών ) με ένα λιτό κείμενο για το ποια τραγούδια μας αρέσουν κλπ.
    Χρειάζεται μια βαθύτερη ανάλυση και τοποθέτηση.
    Πάνο, όταν είχα το μπλογκ είχα σκοπό να γράψω για μερικούς στιχουργούς. Είχα σκοπό να ξεκινήσω με τον αγαπημένο μου, τον αθάνατο Δημήτρη Χριστοδούλου.
    Αν το γράψω, ίσως σου ζητήσω να μου κάνεις την τιμή να το φιλοξενήσεις στο μπλογκ σου.

    ΥΓ
    Αφιέρωμα στον Ρασούλη χωρίς αναφορά στο " οι κυβερνήσεις πέφτουνε ", " τρελή κι αδέσποτη ", " με τα φώτα νυσταγμένα ", " όλα σε θυμίζουν ", και κυρίως το αριστούργημα του " παίξε Χρήστο επειγόντως " ;;; !!!

     
  • At 5:11 μ.μ., Blogger Πάνος

    ιχνηλάτη, η κριτική σου θα αποτελέσει αντικείμενο ...βαθέος προβληματισμού - και δεν αστειεύομαι καθόλου. Η μορφή, το στυλ και το επίπεδο εμβάθυνσης των παρουσιάσεων αυτών (ελπίζω πως θα ακολουθήσουν κι άλλες) με απασχολούν εξαιρετικά - σε σχέση και με το μέσο (ιστολόγιο). Ευχαριστώ ειλικρινά για την επισήμανση.

    *

    Κείμενα του Μ.Ρ. για το θέμα που σε ενδιαφέρει (δεν ξέρω αν υπάρχει ΚΑΙ βιβλίο) ίσως μπορείς να ανιχνεύσεις στο σάιτ του (σύνδεσμος στην αρχή του ποστ) - αλλά μάλλον και από πολύ πιο άμεση πηγή / λίγο υπομονή επ' αυτού και θα ανταμειφθεί (η υπομονή).

    *

    Να θεωρείς τα "μτΚ" δικό σου χώρο - για ο,τιδήποτε, οποτεδήποτε!

    *

    Τώρα μας έβαλες στα αίματα με τον Χριστοδούλου - μην το καθυστερήσεις πολύ...

     
  • At 8:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ξεφυλλίζοντας (τρόπος του λέγειν) το σάιτ του Μανόλη Ρασούλη έπεσα πάνω σε πολλά καλά. ΑΥΤΟ, όμως, το αντέγραψα, μιας και κάνει σχετική αναφορά και ο Athanassios.

    *

    Οπότε αποφασίζω να πάω μια μέρα στο γραφείο του υπουργού πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου κι έκλεισα σαν πολιτισμένος άνθρωπος ραντεβού. Με εδέχθη. Όμως προς τι; Εγώ ευθύς αμέσως του εξέθεσα το αίτημα μου: Κύριε υπουργέ του είπα, πριν 17 χρόνια η αείμνηστη Μελίνα μου έδωσε 10 συναυλίες χωρίς να της ζητήσω. Μπορείτε εσείς σήμερα μετά 17 χρόνια που το έργο μου μέστωσε και δεν θα αρνιόμουν 10 συναυλίες και στα χωριά του Εύρου; Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μου απήντησε ερωτών σαν φιλόσοφος: Δηλαδή ποιος είστε; Τι ακριβώς κάνετε; Υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες μπροστά. Θα πει κάποιος, ένας υπουργός δεν μπορεί να ξέρει τους πάντες. Φυσικά αφού ο Βενιζέλος τυγχάνει φίλος και θαυμαστής του Νταλάρα γιατί να ξέρει εμένα; Άλλωστε εγώ δεν διαθέτω τόση τηλεοπτική επιφάνεια όση ο επιστήθιος του. Δεν πιστεύω ότι δεν με ήξερε. Όλη η Θεσσαλονίκη με φωνάζει Μανώλη. Κατά κάποιο τρόπο είναι κι αυτός στο κλάμπ των διωκτών μου. Ίσως γιατί πιστεύει ότι δεν θα του επιτρέψω να γίνει μια μέρα πρωθυπουργός και να παίξει με τις κούκλες του. Μ’ αυτά όμως και μ’ αυτά γιατί να του επιτρέψω; Θα επιτρέψω ας πούμε στο Γιωργάκη που χορεύει και πιο καλό ζεϊμπέκικο. Αλαααα Γιώργοοοο!!

    *

    ...περιττό να τονίσω οτι ο Μανόλης είναι γεννημένος για μπλογκεράς! Αν του έρθει η έμπνευση κι ανοίξει ένα μπλογκ, θα γίνει της αλεπούς ο θάνατος...

     
  • At 4:45 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Εκεί στα 90ς, δουλεύω διτζέυσα στο Ντορέ - στην υπόγα κάτω από το μαγαζί, τη θυμάστε; Μπαίνει ο Μανώλης Ρασούλης λοιπόν, κάθεται μπάρα, ντρέπομαι που δεν έχω ούτε ένα τραγουδάκι δικό του να τον σερβίρω (τα ελληνικά μας τρώνε, τα ξένα μας δίνανε ψωμί, αδελφέ), και τον ρωτάω εγώ τι θα πάρει για να δείξω πως τον γνώρισα και πως χάρηκα. Λοιπόν, μου λέει, κάτσε τώρα που είσαι κορίτσι να με βοηθήσεις. Αγόρασα δυό πουκάμισα, έχω ραντεβού και δεν ξέρω ποιό να βάλω. Ειλικρινά, με μάτια πεντακάθαρα. Και καθόμασταν να του διαλέξω πουκάμισο. Έφυγε όπως ήρθε. Πριν τον αγαπούσα ως Ρασούλη, μετά τον αγαπάω ως Μανώλη.

    Ο τελευταίος του δίσκος που πήρα ήταν το Τι Γυρεύεις Μες στην Κίνα Τσάκι Τσαν. Γουστάραμε κι εγώ κι ο αυτοκράτορας και το ομότιτλον αποτελεί μέγιστο οικιακό σουξέ.

     
  • At 3:01 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, θα σου στείλω το λογαριασμό.
    Κάθε τόσο μεγαλώνω τη λίστα των προς αγορά σιντί και, σαν συνυπεύθυνος, οφείλεις να συνεισφέρεις!