ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Φεβρουαρίου 12, 2006
Κιλελέρ
Το δεύτερο πρόγραμμα έπαιξε τη «συννεφούλα» και αμέσως είχαμε μια έντονη αντιπαράθεση, πολιτικοκαλλιτεχνική. Ο κοντός δεν ήθελε ν’ ακούσει για Σαββόπουλο: ο μπείξος, ο δείξος, ο τσανακογλύφτης των εξουσιών… Βρε, κόψε κάτι, έλεγα εγώ, ο άνθρωπος μπορεί να είναι αυτός που είναι, υπάρχουν όμως και τα τραγούδια. Τι σου φταίνε τα τραγούδια; Όχι, τέτοιος βολεψάκιας και οππορτουνιστής, σιγά μην ακούω τα τραγούδια του! Ο Περικλής άκουγε σιωπηλός πίσω από τους καπνούς του καπιταλιστικού του πούρου – η εναλλακτική, λέει, για να κάψει το τσιγάρο. Ξαφνικά πήρε το λόγο και μας αφηγήθηκε μια δική του ιστορία.

* * *

Στα 1972 ήτανε μαύρη χούντα κι εγώ ήμουνα φαντάρος. Σας έχω πει πως πήρα μετάθεση από το τάγμα ανεπιθυμήτων στα Γιάννενα και ήρθα Θεσσαλονίκη. Μετά, έκανα κάτι τρέλες και βρέθηκα Κιλκίς, μετά επέστρεψα πάλι, στο Τάγμα Υλικού Πολέμου, στον Εύοσμο.

Καινούριο στρατόπεδο, καινούριες φάτσες, εγώ να μη γνωρίζω κανέναν. Δυο χρόνια, η μόνη εκπαίδευση που μας κάνανε ήταν «ζήτω η εθνική κυβέρνησις – ζήτω ο Γεώργιος Παπαδόπουλος!» Έχω να σας λέω ιστορίες… Όποιος έκανε κιχ, τον έκλαιγε η μάννα του: Το καψόνι (καψόνι όμως, όχι αστεία…) ήταν το λιγότερο που τον περίμενε.

Δεύτερη, τρίτη μέρα που έχω φτάσει εκεί, το στρατόπεδο μαύρο, που να μιλήσεις, σε ποιόν να μιλήσεις… Το βράδυ, σιωπητήριο, σβήνουν τα φώτα στο θάλαμο και την πέφτουμε όλοι, μένει μονάχα το μπουρδελέ – ένα κόκκινο φωτάκι ίσα για να βλέπει ο θαλαμοφύλακας. Σκέφτομαι πολλά, δε μου κολλάει ύπνος.

Ξαφνικά ακούω μουσική! Λέω, δε μπορεί, λάθος κάνω. Τεντώνω τ’ αυτιά – κάποιος χαϊδεύει μια κιθάρα, δεν παίζει, τη χαϊδεύει μονάχα. Ανασηκώνομαι λίγο και τον εντοπίζω τρία κρεβάτια παρακεί, είναι ο θαλαμοφύλακας, ο Νίκος - ο συνάδελφος γραφέας, χημικός μηχανικός, πολύ μορφωμένο παιδί, Αθηναίος.

Παίζει τα ακόρντα από το «Κιλελέρ» του Σαββόπουλου. Μόλις το συνειδητοποιώ, με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα! Αρχίζω να μουρμουρίζω τα λόγια μαύρο ζώο και τυφλό, μαστιγωμένο / που θα με κρύψεις πες μου που /ακούω φωνές από παντού / και φοβάμαι το καημένο…

Ο Νίκος παίζει, νομίζει πως δεν τον ακούει κανείς, τόσο σιγά. Κάποια στιγμή όμως εγώ έχω πια μερακλώσει και πάνω στο ρεφραίν ψιθυρίζω δυνατά: Κιλελέρ, το Κιλελέρ…

Η κιθάρα σταματάει απότομα. Απόλυτη σιγή. Μένω όπως είμαι, μισοανασηκωμένος στο κρεβάτι. Ο Νίκος με εντοπίζει, έρχεται από δίπλα, σκύβει και ψιθυρίζει, όλο χαρά: σύντροφε! Δίνουμε τα χέρια και φεύγει.

Την άλλη μέρα, στα γραφεία του Τάγματος μου γνωρίζει και τον άλλον. Ένα παιδί από τη Μυτιλήνη, μηχανικός κι αυτός, ο Χρίστος. Κάποια στιγμή που περνάει από ‘μας, ο Νίκος του κάνει νόημα, με δείχνει με μια κίνηση του κεφαλιού και τα χείλη του σχηματίζουν τη λέξη, χωρίς ν’ ακουστεί ήχος: σύ –ντρο –φος! Ο Χρίστος με πλησιάζει ατάραχος και ψαρωτικός και μου δίνει το χέρι, δυνατά. Πας στοίχημα ότι θα σας σκίσουμε την Κυριακή, ρε παλιομπαόκι;

Από τότε η τριάδα έμεινε αχώριστη, μέχρι που …χώρισε. Καλή τους ώρα, όπου κι αν βρίκονται!

* * *

Προς το μεσημέρι περνάω ξανά από το κυλικείο και βρίσκω τον Περικλή να λάμπει: Πήρα το Νίκο, μου λέει, μετά από τόσα χρόνια! Έψαξα και τον βρήκα, από τον κατάλογο δηλαδή και του τηλεφώνησα! Είναι καλά – κι ο Χρίστος καλά. Σάββατο βράδυ κατεβαίνω Αθήνα, θα βρεθούμε! Κι αν παίζει πουθενά ο Σαββόπουλος…

Ο Περικλής ανάβει καινούριο πούρο – το κόψιμο του τσιγάρου είναι γεγονός!

 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Φεβρουαρίου 12, 2006 |


35 Comments:


  • At 7:24 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Εγώ είμαι με τον κοντό της παρέας. Μπορεί να έχεις δίκιο, άλλο η μουσική και τα τραγούδια, άλλο οι μουσικοί τους, αλλά, νισάφι! Σχωρέσαμε τον Μπομπ Ντύλαν, φτάνει, δεν είμαστε και δεσποτάδες...
    Τα όνειρά μας που κτίστηκαν με τέτοια τραγούδια, γκριζάρισαν από τα καραγκιοζιλίκια αυτών που τα 'γραψαν.
    Μέχρι και το Revolution του Κρις ντε Μπεργκ, ο σύντροφος Παπακωνσταντίνου τό 'κανε "ερωτιάρικο"...

    Τα γράφεις καλά, όμως, ρε μπαγάσα.

     
  • At 8:10 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ημίαιμε, αυτό που λες συμβαίνει όταν ταυτίζουμε τον άνθρωπο (καλλιτέχνη) με το έργο του και έχουμε την απαίτηση να είναι πάντοτε συνεπής με αυτό.

    Σκέψου, όμως, πόσο σκληρό είναι. Απάνθρωπο, θα έλεγα. Να γίνεται μια σειρά τραγουδιών το ηλεκτροφόρο σύρμα, μέσα στο οποίο ο καλλιτέχνης θα περάσει τη ζωή του άσπιλος και αμόλυντος από αμαρτία και αδυναμία... Για να δίνει σε 'μας το άλλοθι /την επιβεβαίωση μιας "αλήθειας" -ταμπού, που την έχουν κιόλας καταξεσκίσει άπαντες...

    Το τραγούδι είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Είναι και η υπέρβαση του δημιουργού του, ο οποίος "μετέχει του θείου" όταν το φτιάχνει - και επιστρέφει μετά στην πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι για τους ανθρώπους, όχι για τους ήρωες. Ήρωες υπάρχουν μονάχα τις στιγμές της υπέρβασης - δηλαδή σπανιότατα...

    *

    Το μόνο που σώζει από την πτώση, είναι ο έγκαιρος θάνατος, πολύ κοντά στη στιγμή της υπέρβασης. Αλλιώς, ΄

    "είν' η αγάπη δυο λογιών / στη μια καλογερεύεις..."


    *

    Ποτέ δεν ένοιωσα τον πειρασμό να συγχωρήσω κάποιον - γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να καταδικάσει κανέναν. Απλώς, αν δε γουστάρω, πάω παραπέρα. Και ξέρω πολύ καλά πως κι ένας "ξεφτιλισμένος" (όπως ο Σ.) μπορεί πάντα να γράψει τραγούδια που θα με "στείλουν" - το κάνει άλλωστε, ακόμα...

    Δε χρειάζεται πια να είναι "αθώα" - ούτε κι εγώ είμαι αθώος.

    Και τα καθάρματα έχουν δικαίωμα να τραγουδούν τα μεράκια τους...

     
  • At 8:49 μ.μ., Blogger alombar42

    Αγαπάω κι αδιαφορώ
    και κρατάω τον κατάλληλο χορό
    το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
    όπως εσένα

    Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
    είναι η πιο απλή του κόσμου συνταγή
    νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
    είν' πανάκριβο σ'το λέω ν' αγαπάς

    Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
    διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
    νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
    είν' πανάκριβο σ'το λέω ν’ αγαπάς

     
  • At 8:51 μ.μ., Blogger alombar42

    Ακόμα εκείνα τα σιντιά...
    Πρέπει να ζητήσω κόπιες, είμαι μάλλον πολύ τεμπέλης.
    Δικαιολογώ τα πάντα στη μετριότητα, όχι όμως στους πρωτοπόρους.
    Πάντως δεν διέγραψα το παρελθόν - απλώς αναγνωρίζω και αδιαφορώ.

     
  • At 9:06 μ.μ., Blogger lemon

    Εγω πάλι Πάνο, είμαι μαζί σου.
    Το «μην πετάξεις τίποτα» με κάνει να κλαίω κάθε φορά που το ακούω, γιατί αυτό ακριβώς είμαστε και μείς όλοι, μια συλλογή από μαζώματα ο καθένας μας, ποιοι είμαστε εμείς που θα κρίνουμε μια άλλη ανθρώπινη συλλογή, από τη στιγμή που έχει την ικανότητα να εκφράζει τα μέσα μας-επι χρόνια και χρόνια, και να μας κάνει ακόμα να κλαίμε?

    (Και να μην στρέψω την κουβέντα στον Πρόεδρο που κρίθηκε από το «πούρο» της προσωπικής του ζωής και όχι από την μη προσφορά του σε έναν ολόκληρο πλανήτη, έλεος πια!!)

     
  • At 9:17 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Δε χαρίζω κανένα από τα τραγούδια του Νιόνιου σε κανένα (ΠΑΣΟΚΟ, ΝΔ, ΚΚΕ), τη δημοτική μου παράδοση σε κανένα ΧΟΥΝΤΑΙΟ κλπ κλπ κλπ.

    Ο Νιόνος είναι σπουδαίος, κι όλοι έχουμε την ιστορία μας.

    Πάνο διάβασα και την ιστορία σου στο Link. Δε το΄λμώ να μιλήσω για τα δικά μου χρόνια.

    Σε ασπάζομαι
    Λαμπρούκος

     
  • At 9:34 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, το έχουμε συζητήσει και άλλη φορά. Όλα ξεκινούν από το πως τοποθετεί ο καθένας μας τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Αν ήταν έτσι όπως τα λες, δεν θα έπρεπε να ακούει κανείς ούτε Μίκη, ούτε Χατζιδάκι, ούτε Πάνου, ούτε ...Κασσιανή. Ούτε τον εαυτό του, να σιγοτραγουδά, ποτέ.

    lemon, η δική μου αντίδραση είναι πως δεν τον αναζητώ πια τον Σ. να τον δω εκεί που παίζει - ούτε σπέυδω να διαβάσω ή να παρακολουθήσω μια συνέντευξή του (κάποτε και το ένα και το άλλο ήταν ΓΕΓΟΝΟΤΑ...) Αλλά δε στερούμαι τη χαρά να ακούω τα τραγούδια - ακόμα και τα πιο "λίγα", πάλι "λένε".

    Λαμπρούκε, η αφήγηση είναι του "Περικλή", όπως και η παλαιότερη (και μερικές ακόμα, που έχω ανεβάσει) ο οποίος είναι υπαρκτό πρόσωπο - και κάπως μεγαλύτερος. Εγώ υπηρέτησα '89-'90. Στο παρόν, εκείνο που είναι δικό μου είναι το "φώτισμα" της ιστορίας, η οποία ειπώθηκε βέβαια με άλλη κεντρική ιδέα. Η γνωριμία των τριών φαντάρων μέσω του "Κιλελέρ" συνέβη έτσι ακριβώς!

     
  • At 10:03 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, οι ιστορίες με τους φίλους σου έχουν πάντα ενδιαφέρον.

    Οσον αφορά τον Σαββόπουλο, τείνω να συμφωνήσω με τον Ημίαιμο ότι όφειλε να κρατήσει την αξιοπρέπεια του σε κάποιο επίπεδο. Οχι τόσο για μας που αγαπήσαμε - και αγαπάμε - τα τραγούδια του, όσο για τον ίδιο και την υστεροφημία του.

    Πήγα να τον ακούσω πριν δυο χρόνια στο μαγαζί που τραγουδούσε με τον Πορτοκάλογλου. Τσίρκο κυριολεκτικά το πρόγραμμα. Κυριλέ ατμόσφαιρα. Αγρια εκμετάλλευση της νοσταλγίας μας για τα τραγούδια του. Απαράδεκτες τιμές στο φαγητό και στο ποτό. Μέχρι και το βιβλίο του πουλούσαν στην είσοδο ( με ποσοστό για το μαγαζί, φαντάζομαι )

    Κάνω τη σύγκριση με τον μεγάλο ( από κάθε άποψη ) Στέλιο Καζαντζίδη που έβαζε αυστηρούς όρους στους μαγαζάτορες για χαμηλές τιμές, θέλοντας να δώσει τη δυνατότητα στο κοινό του, στους πολλούς δηλαδή, στους εργαζόμενους και μεροκαματιάρηδες, να τον ακούσουν ζωντανά και να απολαύσουν τα αθάνατα τραγούδια του για τον πόνο και τους καημούς.

    Από το σχόλιο σου όμως κρατώ μια ατάκα που δεν ξέρω αν κατάλαβες την αξία της, αλλά είναι αποκαλυπτική για τη μεγαλοψυχία σου και τη λεβεντιά σου :

    Ποτέ δεν ένοιωσα τον πειρασμό να συγχωρήσω κάποιον - γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να καταδικάσει κανέναν.

    Την προσυπογράφω.

    Ας τους κρίνει η Ιστορία.

     
  • At 10:40 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Χμ!
    Σχώρα για να σχωρεθείς, έλεγε η γιαγιά μου.
    Λίγο "υπεράνω" σε βρίσκω Πανούλη και συγκινείς και τον Ιχνηλάτη.
    Πραγματική σκηνή: Νιόνιος με Μπουρμπούλια (όχι τη δικαστίνα, τα βιολιά και τα όργανα), Πλατεία Βικτωρίας, υπόγειο μαγαζί, εκκλησία, κιχ δεν άκουγες, πενήντα πελάτες και είκοσι της Ασφάλειας, 1971.
    Σαββόπουλος δίνει τα ρέστα του, χέζει όποιον τολμήσει και βήξει και ξαφνικά σταματάει το τραγούδι και ρωτάει με πάθος. "είναι ρε κανένας σας κουμουνιστής;".
    Άκρα του τάφου σιωπή, οι πελάτες μια κοιταζόντουσαν και μια πλαγιοκοίταζαν τους ψηλούς με τις καμπαρντίνες.
    "κανένας ρε; Για ποιόν πούστη τραγουδάω τότε εγώ;" είπε και εν μέσω χειροκροτημάτων "συνόδευσε" τους Ασφαλίτες στην έξοδο και τους πήγε στην Ασφάλεια όπου και διανυκτέρευσε...
    Ήμουν εκεί. Ξαναδιάβασε τώρα τη βραδιά του Ιχνηλάτη και σύγκρινε. Εσύ μπορεί να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να καταδικάσει οποιονδήποτε. Για να έχει, όμως, μεγαλύτερη αξία αυτό θα έπρεπε να είχε καταδικάσει κάποιος πρώτα εσένα.
    Αν και τώρα που το σκέφτομαι, δεν καταδικάσαμε και κανέναν, ο κοντός, εγώ και λίγο ο Ιχνηλάτης, το βαθύ παράπονό μας για τα προδομένα όνειρα εκφράσαμε. Με τον ίδιο τρόπο που παραπονιόμαστε για τους πολιτικούς που μας πουλάνε ιδεολογία για να κτίσουν βίλα στην Εκάλη, στον Ελαιώνα και στις ελληνικές Άλπεις.
    Κι αν είσαι τόσο μεγαλόθυμος μ' αυτούς, ανέξου και τα δικά μας παράπονα.
    Η ασυνέπεια δεν κρίνεται σε σχέση με το καλλιτεχνικό/μουσικό έργο αλλά σε σχέση με την ιδεολογία που το έργο του υπηρέτησε και έθρεψε ιδεολογικά δύο τουλάχιστον γενιές.

    Και μη μπερδεύουμε τον Χατζιδάκι και τον Θοδωράκη, γιατί αυτοί στο έργο τους ήταν απολύτως συνεπείς. Οι πολιτικές μεταλλάξεις του Θοδωράκη δεν μεταφράστηκαν ποτέ σε αλλαγή του εκπεμπόμενου κώδικα από τα τραγούδια του.

     
  • At 11:17 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Λίγο "υπεράνω" σε βρίσκω Πανούλη και συγκινείς και τον Ιχνηλάτη.

    Ρε μπαγάσα Ημίαιμε, έχεις όρεξη κι έμπνευση σήμερα ! Αφού το ξέρεις ότι συγκινούμαι εύκολα, το αδέσποτο !

    Και για να σοβαρευτώ, κάνω τη σύγκριση της δικής σου βραδιάς το 1971, και της δικής μου πριν δυο χρόνια, και με πιάνει μια μελαγχολία με τη μετάλλαξη του Σαββόπολου.

    Οπως είπα πριν, ας τον κρίνει η Ιστορία.

     
  • At 11:29 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Να 'σαι καλά! Νομίζω, όμως, ότι πρέπει να αναπτύξουμε λίγο και τα ιστολόγιά μας γιατί ο Πανούλης μας παρασύρει εντέχνως με τα καλλιτεχνικοδιανοουμενιστικοσυγγραφικοποιητικά του παραγάδια/αναλύσεις σε συναισθηματικά ολισθήματα για να βγαίνει "υπεράνω" και να μας χέζει φιλικά για να κάνει μόστρα σε όλες τις θηλυκές μπλογκερίνες που τεχνηέντως συναντά μετά της συμβίας του (για άλλοθι) για την αύξηση της προσωπικής του συλλογής από 090...

     
  • At 11:33 μ.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δεν διέγραψα το παρελθόν του Σαββόπουλου - εξακολουθώ να τραγουδάω και να απολαμβάνω τα προ 1995 (τουλάχιστον) κομμάτια του.
    Απλώς έπαψε να είναι ο Νιόνιος.

    Εντελώς αθώα, έφτιαξα μια καρικατούρα:

    Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα,
    τα είπε χτες το βράδυ μια ψυχή
    ένας φαλάκρας απ' έξω κι από μέσα
    χαμογελούσε, ναι, γιατί να σκοτιστεί;

    "Ο γιός μου πάει εθελοντής,
    ενώ εγώ δεν πήγα."

    Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία
    και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία;
    Τώρα κοκκορεύεσαι απάνω στον εξώστη
    και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.

     
  • At 11:35 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ιχνηλάτη και Ημίαιμε, διαβάζοντας τα σχόλιά σας σκέφτόμουν κάτι ...άσχετο: "γιατί να μην τα λέμε και από κοντά; - κι αφού δεν τα λέμε, ζήτω στα ιστολόγια, όπου τα λέμε!".

    *

    Ας πάμε και στα ...σχετικά.

    Η "μετάλλαξη" ήταν ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Ένα από τα καλύτερα σχόλια πάνω σ' αυτή τη μετάλλαξη το "Βαμμένα κόκκινα μαλλιά" του Κώστα Μουρσελά (θα ήταν ο 5ος στο εκτελεστικό απόσπασμα του Μπελογιάννη, αν δεν μεσολαβούσαν οι λίρες της οικογένειάς του...)

    Οι δεξιοί Έλληνες μεταλλάχτηκαν πιο ομαλά ως υποκείμενα, από την πατριαρχική, ομηρική σχεδόν κοινωνία στη σύγχρονη ελληνική - δηλαδή, χάλια περίπτωση κι αυτοί...

    Οι αριστεροί, όμως, δηλαδή οι μισοί σχεδόν Έλληνες, είχαν μια επιπλέον δυσκολία: έπρεπε, για να αποδεχτούν τη μετάλλαξή τους, να κατεδαφίσουν την αριστεροσύνη τους, δηλαδή την ψυχή τους! (κάποιοι ΔΕΝ έχουν ολοκληρώσει ακόμα την κατεδάφιση - ορισμένοι δεν θα την ολοκληρώσουν ποτέ, στο πεδίο του φαντασιακού)

    Το (οριστικό) τέλος της αριστερής συνείδησης για τους Έλληνες ήταν η εποχή της χούντας και η μεταπολίτευση. Όπως το σωσμένο φυτίλι στο κερί ζωηρεύει λίγο πριν το τέλος, έτσι και η συνείδηση της αριστεράς εκφράστηκε με έναν καινούριο, λαμπρό, τραγουδοποιό: τον Δ.Σ.

    Μετά, το κερί έσβησε. Οριστικά. Ο Σ. ήταν ακόμα νεότατος, απείχε πολύ από το τέλος του, ως καλλιτέχνης.

    Τότε, βγάζει τη "ΡΕΖΕΡΒΑ" τον τελευταίο μεγάλο αριστερό δίσκο - τον οποίο η μεγαλύτερη αριστερά καταδικάζει (ακούς εκεί, στο μπαρ που ξενυχτάει...) Το αριστερό κοινό, όμως, λατρεύει τη ΡΕΖΕΡΒΑ - ακόμα και σήμερα τη λατρεύει.

    Και μετά, δεν υπάρχει παρά η έρημος στην αριστερά. Ως υπαρκτή παρουσία, ως απτή πράξη: δυο (πολύ κακά) κόμματα, κάποιοι αριστεριστές (ακόμα χειρότεροι) και οι ελάχιστοι μαυροφόροι -ελπιδοφόροι της ζωής. Ο Σ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΕΙΣΜΑ!

    Αντιστέκεται (αισθητικά, κυρίως) στο ΠΑΣΟΚ, τον κακοήθη πυρήνα της μετάλλαξης - που είχε το ιστορικό βάρος να φανερώσει στους αριστερούς (και σε όλους τους Έλληνες) το νέο τους πρόσωπο. Και κάνει το "λάθος" να πει "προτείνω τον Ψηλό/ που μοιάζει με ροφό..."

    Είναι νωρίς ακόμα, οι αριστεροί δεν είναι έτοιμοι (ψυχολογικά). Τον φτύνουν. Αριστερά, όμως, δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει, υπάρχει πια στο απόλυτο περιθώριο, σε σέχτες - τρίχες δηλαδή... Αριστερά, δεν υπάρχει...

    Ο Δ.Σ. είναι ο τροβαδούρος της Αριστεράς. Η αριστερά έχει πεθάνει - τι θα κάνει τώρα ο τροβαδούρος της; Τι μπορεί να κάνει; Η μόνη (ηθικά, άψογη) επιλογή είναι να σιωπήσει. Και να πάρει πάνω του το άγος της αποτυχίας τόσων και τόσων. Αν το έκανε, θα ήταν ο απόλυτος ήρωας - ό,τι πρέπει για έναν πεθαμένο. Αλλά ο Σ. ζει ακόμα - την πάτησε...

    *

    Τα υπόλοιπα (όπως λέει κι ο Ιχνηλάτης) είναι Ιστορία...

    *

    Κάθε φορά, Ημίαιμε, που είναι να πέσει ο λίθος του αναθέματος - ας θυμόμαστε το τραγούδι του Μίκη, για τον Διονύση, στις φυλακές της χούντας...

    Όταν εσύ πονάς...

    *

    Έβλεπα το preview του σχολίου, όταν είδα τη λέξη "μετάλλαξη" που κυριαρχεί στο σχόλιο - να την έχει και ο Ιχνηλάτης. Ε, δεν είναι τυχαίο...

    *

    Ξανά prevew, νάσου ο Ημίαιμος - ξαναχτυπά: γειά σου, καπετάν Αντρέα Ζέππο (χαίρομαι όταν σε βλέπω!)

     
  • At 11:42 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, o εμβόλιμος στίχος είναι από το ΚΟΥΡΕΜΑ, νομίζω, του '89. Το 1995 ετοιμαζόταν πυρετωδώς ο καιρός του Σημίτη - όπου και η απόθέωση του νεοελληνικού δήθεν... Τι κακό έκανε ΤΟΤΕ ο Σ.;

     
  • At 11:43 μ.μ., Blogger alombar42

    Ο Σ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΕΙΣΜΑ!

    Ο Σ απλώς γέρασε ή, αν θέλεις, στέρεψε. Δεν ξέρω αν είναι κακό αυτό, αλλά δεν είναι παράδοση, δεν είναι υποταγή - ακόμα κι αν είναι θάνατος, είναι τίμιος θάνατος.

    Εχω την εντύπωση οτι ο Αγγελάκας είναι μια ικανοποιητική συνέχεια, παρότι δεν τον έχω ακούσει αρκετά, οπότε ίσως και να είμαι λάθος. Σίγουρα πάντως έχει... ερείσματα.

     
  • At 11:44 μ.μ., Blogger alombar42

    (Για το 1995: γι' αυτό είπα, τουλάχιστον - επειδή τότε έτυχε να ακούσω αυτό το κομμάτι ζωντανά και να δω ένα Σαββόπουλο που δεν είχα ξαναδεί)

     
  • At 11:48 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Στά 'πα εγώ Ιχνηλάτη! Φάε τώρα την ανάλυση της βραδιάς...
    Και επειδή πέθανε η Αριστερά, ο Τροβαδούρος της έπρεπε να προσχωρήσει στην Γιάννα; (όχι νόμιζες Πάνο ότι με ένα "την πάτησε" θα καθάριζες)
    Και, βεβαίως, εσύ ως πιό οργανωτικός, κανόνισε και το από κοντά!
    Όταν θα λήξει η καραντίνα της Περαίας...

     
  • At 12:04 π.μ., Blogger alombar42

    Ενα μικρό σχόλιο πριν... εγκαταλείψω τις θεωρητικές αναλύσεις. Μεγάλωσα με το Σαββόπουλο. Εχω φάει άπειρες ώρες συζήτησης και ανάλυσης. Τον άκουγα ακόμα και σε στέκια πολυτελείας. Επιπλέον, αυτό ενοχλούσε πολλούς, πάρα πολλούς - και μου άρεσε.

    Οπως λοιπόν δε θα δεχτώ για έναν φίλο να μου ανακοινώσει μια μέρα κάτι εντελώς ηλίθιο, έτσι δεν το δέχομαι για το Σαββόπουλο.

    Προφανώς θα συνεχίσει να υπάρχει μια διαφωνία σε αυτό το σημείο μεταξύ μας. Συμφωνούμε οτι ο Σαββόπουλος ήταν μοναδικός, μόνο που για μένα τελείωσε κάπου εκεί.

    (όπως υποσχέθηκα, κρατάω μια πισινή μετά τη συζήτησή μας - δε βλέπω φως πάντως)

     
  • At 12:08 π.μ., Blogger Πάνος

    Γιατί, ω Ημίαιμε; Τι κακό έχει η Γιάννα; Μήπως δεν εκφράζει απολύτως το (νεο)ελληνικό όνειρο - απ' τ' αλώνια στα σαλόνια; Μήπως δεν αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο την περιουσία των Α.;

    Κι αφού αυτή κρατά τη ...σακκούλα, τι να κάνουμε κι εμείς οι φτωχοί αριστεροί καλλιτέχνες; Ε;

    Το ωραίο όμως είναι πως ο Σ. ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΤΣΙ, παραμένει Σαββόπουλος. Και τα τραγούδια του (αυτής της περιόδου) θα μείνουν πλούτος των Ελλήνων, όταν τη Γιάννα δε θα τη θυμάται πια κανείς...

    Θυμάσαι ποιός πάπας έβαζε τα λεφτά για να ζωγραφίζει ο Μικελάντζελο;

    *

    alombar42, η συζήτηση αυτή δε φαίνεται να οδηγεί σε κοινώς αποδεκτά συμπεράσματα. Νομίζω, όμως, πως ήταν καλή συζήτηση.

     
  • At 12:12 π.μ., Blogger alombar42

    Συμφωνούμε για τη συζήτηση :)

    Θέλεις θέμα; Χιλιοσυζητημένο αλλά ποτέ ολοκληρωμένο (για μένα);
    Ψάξε και γράψε για το Ιδρυμα Φορντ.
    Εννοώ όλες τις απόψεις... υποψιάζομαι οτι έχεις το κατάλληλο αρχειακό υλικό.

     
  • At 12:16 π.μ., Blogger Πάνος

    Ειλικρινά, δεν ασχολήθηκα ποτέ. Ξέρω πως είναι ένα ίδρυμα που δίνει κάποιες υποτροφίες. Τι άλλο παίζει;

     
  • At 9:27 π.μ., Blogger alombar42

    Να σε διορθώσω: ένα αμερικάνικο ίδρυμα που έδινε υποτροφίες σε αριστερούς και κάπως επικίνδυνους. Ετσι, το σύστημα ανεδείκνυε και "έστηνε" τα απαραίτητα σύμβολα της τότε αριστεράς, τα περισσότερα εκ των οποίων, εκόντες άκοντες, υποκλίνονταν σε αυτό.
    Μεγάλη πληγή, μεγάλη ντροπή και καλά κρυμμένη. Δεν μιλάνε εύκολα για τέτοιες πατάτες.
    Θα χρειαστεί να ψάξεις, γι' αυτό δεν είπα απλώς γράψε. Δυστυχώς οι αναφορές μου βρίσκονται στο πατρικό...
    Εχεις διαβάσει ποτέ Λεωνίδα Χρηστάκη; Ενας γραφικός τύπος (δεν τον μειώνω, αλλά οπωσδήποτε ήταν γραφικός - μου τον περιέγραψε κάποτε ένας γνωστός), αναρχικός και μάλλον μηδενιστής, που σύχναζε στα στέκια της αριστερής διανόησης της εποχής και... κατέγραφε συζητήσεις και στιγμιότυπα και κουτσά στραβά τα έκανε βιβλίο, πχ "Η μαλακία του να είσαι Ελληνας".

     
  • At 9:35 π.μ., Blogger alombar42

    Πάρε το πρώτο στοιχείο:

    Κυκλοφόρησε το τεύχος 56 (Οκτώβριος- Νοέμβριος 2005) του περιοδικού Άρδην με ένα εκτενές και εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στο Ίδρυμα Φορντ και στις περιβόητες υποτροφίες του, οι οποίες στον καιρό της Δικτατορίας αποτέλεσαν σημείο έντονης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε υποτρόφους και πολέμιους της εν λόγω «Αμερικανικής βοήθειας». Για όσους διατηρούν μια απόσταση από τα τότε γεγονότα και λόγω ηλικίας αλλά και λόγω άμβλυνσης και εκσυγχρονισμού των παρελθουσών πολιτικών ρήξεων, το αφιέρωμα αποτελεί μια καίρια υπενθύμιση για τη σχέση των διανοουμένων με το χρήμα και την εξουσία.
    (Απο εδώ)

    Ο Ελύτης ήταν μεταξύ αυτών, αλλά αυτόν ειδικά μάλλον δεν τον κατηγορώ (ανήκε στους πεινασμένους και γι' αυτούς η πείνα οδηγεί τα βήματα).

    Πάρε και για το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (εδώ)

    Πάρε κι ένα ακόμα:
    Αυτή η Αριστερά μετά το Πόρτο Αλέγκρε, που οργανώθηκε και χρηματοδοτήθηκε με την μαζική βοήθεια των ελίτ (Le Monde Diplomatique, Ίδρυμα Φορντ κλπ) σήμερα ελέγχει το «κίνημα» της αντιπαγκοσμιοποίησης μέσω των Κοινωνικών Φόρα που ιδρύει σε όλον τον κόσμο η ATTAC (παιδί της Le Monde Diplomatique) και παρόμοιες οργανώσεις, περιθωριοποιώντας κάθε ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα μέσα στο «κίνημα» αυτό.
    Από εδώ.

     
  • At 9:47 π.μ., Blogger alombar42

    (τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο τίτλος του βιβλίου του ΛΧ που έφερα σαν παράδειγμα είναι μάλλον "η δυστυχία του να είσαι μαλάκας" - αν κάποιος άλλος θυμάται καλύτερα ας με διορθώσει)

     
  • At 11:39 π.μ., Blogger Rodia

    Πριν μερικά χρόνια κάπως έτσι σκεφτόμουν.. προτιμούσα τον καλλιτέχνη πεινασμένο.. Αλλά. (αυτό το "αλλά" που αμφισβητεί, έρχεται εδώ να αμφισβητήσει την αμφισβήτησή του)
    Αλλά, λοιπόν, δεν είναι εγωϊστικό να θέλουμε τον (όποιο) καλλιτέχνη βασανισμένο, πειναλέο, απρόβλεπτο μέσα στα πάθη του; ΓΑ ΝΑ τον θεωρούμε στη συνέχεια "αυθεντικό" (παραπέμπω στη συζήτηση περί Ακη Πάνου) πρέπει ο καλλιτέχνης να αρνείται τη ζωή; Το δικαίωμά του να ζήσει από τη δουλειά του; Να κάνει επάγγελμα αυτό που τον ευχαριστεί; Το να μας διασκεδάζει δλδ γράφοντας τραγούδια και οργανώνοντας παραστάσεις..

    Πριν καναδυο χρόνια συνόδεψα μερικά παιδιά που θέλανε να δούν το Σαββόπουλο και έφριξα. Δεν είχε καμιά σχέση με αυτόν που είχα γνωρίσει παλιά. Αλλά και'γώ δεν ήμουν η ίδια! Εβαλα νοερά πλάι πλάι εμένα έτσι αλλαγμένη και τον καλλιτέχνη και δεν διέκρινα πολλές διαφορές.. Το ότι επιμένει να εκτίθεται, το βρίσκω πολύ θετικό.. και μάλιστα όταν αυτό συμβαίνει σε μια εποχή κατειλημμένη απο υποπροϊόντα.. είναι ενθαρρυντικό να πηγαίνουν νέοι να μεταλαβαίνουν από τα δισκοπότηρα των παλιών..
    Δεν θα ξαναπάω. Οχι για άλλο λόγο αλλά επειδή θλίβομαι να βλέπω πόσο εγώ η ίδια είμαι διαφορετική.
    Α! Πήγα να δω και τον Αργύρη ένα βράδυ και ένιωσα το ίδιο, ότι δλδ ο χρόνος είναι ανελέητος για όλους μας. Αλλάζουμε όσο περνάει, όχι μονάχα εξωτερικά και αυτό είναι που πονάει κατά βάθος.

    Η προσαρμογή δεν είναι έγκλημα:-)
    Αλλά...

     
  • At 12:43 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Υποκλίνομαι στον κύριο Ημίαιμο! Αν κ συνήθως διαφωνώ μέχρι κ με το " κ" που γράφει, τώρα του βγάζω το καπέλο γιατί απαιτεί να στεκόμαστε πιστοί στις πολιτικές μας αρχές. Τα 'χουμε κάνει όλα ένα ίσιωμα πια.Διαφωνώ λίγο σε αυτά που λέει για τον Θοδωράκη αλλά σε γενικές γραμμές, προσυπογράφω!

     
  • At 12:44 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Βέβαια, με επηρρεάζει πολύ κ το avatar του κυρίου ημίαιμου. Διαβάζω όλα του τα σχόλια, χαμογελώντας.

     
  • At 3:08 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Μερικές σκόρπιες σκέψεις:

    Οσοι σχολιάζουν έχουν το δίκιο τους.

    Πόσο τυχεροί είμαστε που υπάρχουν καλλιτέχνες όπως ο Νιόνιος. Κλείστε τα μάτια, μη βλέπετε την κατρακύλα και την ενσωμάτωση με όλα αυτά που καταδίκαζε. Η βίλα στο Πήλιο θέλει άλλα κόλπα.

    Ακούστε τα τραγούδια. Στο φίλο Ημίαιμο προτείνω να ξανακούσει το Μπάλο.

    Οπως είχε πει ο Θεοδωράς, ένας απ' αυτούς που δέρναν στην ταράτσα ήταν ο Διονύσης. Μάλιστα ο Μίκης του είχε γράψει ένα τραγούδι που δεν κυκλοφόρησε.

    Ηταν λοιπόν στις επάλξεις όταν οι πολλοί είχαν λακίσει. Εν τέλει πρέπει(;) να είμαστε πιο επιεικείς με αυτούς που έστω ένα φεγγάρι "φύλαξαν Θερμοπύλες".

    Μεταφέρω και μια άποψη του Μικρούτσικου, ότι αυτοί που λένε ότι θέλουν ένα εξάμηνο στο Πήλιο για να κάνουν ένα δίσκο, κοροιδεύουν την κοινωνία.

    Σχολιαστής

     
  • At 4:39 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, είμαι συνδρομητής στο ΑΡΔΗΝ - το τεύχος με τα σχετικά περιμένει να διαβαστεί. Κάτι που δεν θα ίσχυε, αν δεν είχαμε τα ιστολόγια... Ωστόσο δεν κατάλαβα, μετά από όλα αυτά τα στοιχεία, εμείς τι να προσθέσουμε;

    Ροδιά, πολύ σωστός ο προβληματισμός που αναπτύσσεις. Αργύρη, εννοείς το Μπακιρτζή; Έχω να τον δω κάμποσα χρόνια από κοντά...

    Αθήναιε, δε με εκπλήσει που συμφωνείς με τον Ημίαιμο: τα (πολύ, λέμε!) ετερώνυμα, έλκονται...

    Σχολιαστή, το τραγούδι που λες έχει κυκλοφορήσει, ο Athanassios ας μας πει μέσα σε ποιόν ακριβώς δίσκο.

     
  • At 5:11 μ.μ., Blogger alombar42

    Το χρήμα δεν προϋποθέτει συμβιβασμό κι ας συμβαδίζουν σχεδόν πάντα. Αλλο πράγμα η καταδίκη του παρελθόντος.

    Πάνο, το Αρδην δεν το έχω διαβάσει και προφανώς δεν το έχω. Γι' αυτό σκέφτηκα να σου πετάξω ένα μπαλάκι :)

     
  • At 8:30 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Σιγά... (μεγαλο-)παίδες, είναι γλυκειά η ανάμνηση των νειάτων και της μουσικής τους, αλλά τα καλύτερα, ακόμα δεν ήρθαν!
    Καλός ο Σαββόπουλος, καλός κι ο Μαργαρίτης, καλή και η Πυργάκη, καλός κι ο Χατζιδάκης... πάμε γι άλλα όμως!

     
  • At 10:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    Εννοείς, μαύρο πρόβατο, πως πρέπει ν' αρχίσουμε ν' ακούμε ρεμπέτικά και δημοτικά; :-))

     
  • At 11:46 μ.μ., Blogger Rodia

    Ναι, το Μπακιρτζή εννοώ.
    Μη ξεχνάτε ότι είμαι μιας πολύ παλιάς φρουράς και γνωρίζω από κοντά πολλούς μύθους!

    ;-)

    ..πριν γίνουν μύθοι..
    (ρωτάτε να μαθαίνετε)

     
  • At 6:54 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Το να κάνει ο Ημίαιμος τον ΑΘΗΝΑΙΟ να συμφωνει και να χαμογελά είναι σαν να έπεισε τον s.g. ο Πάνος για το αεροδρόμιο...
    Σχολιαστή μου, με τον Μπάλο μεγάλωσα, και με τον Νιόνιο (λόγω συγγένειας!)
    Και δεν ήταν μόνο αυτός παρών όταν άλλοι λακίζανε...
    Ήταν κι άλλοι που δεν λακίσανε ΠΟΤΕ από τα πιστεύω τους για δέκα φράγκα εξουσίας...
    Πάντως, υποκλίνομαι στην ευαισθησία σου και, πραγματικά, λυπάμαι που πετροβολώ μύθους που μ' έκαναν κι εμένα να ονειρεύομαι.
    Πάω ν' ακούσω τον μπάλο.

     
  • At 9:18 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Διόρθωση προς Πάνο,
    επισκεπτόμενος το μπλόγκ του Αθήναιου, δεν βρίσκω εξωφρενική την ...προσέγγιση απόψεων. Αγαπάμε τα ζώα (τα πραγματικά τα τετράποδα) το ίδιο πολύ. Και, ας το πάρει το ποτάμι, μαγειρεύω κι όλας!