ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2006
Τηλεφώνημα


- Έλα, ρε…
- Έλα. Τι γίνεται;
- Σκατά.
- Παρομοίως… Είμαι χωμένος στην κατάθλιψη για τα καλά.
- Μη κωλώνεις. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…
- Μπα. Να σκεφτείς ότι χθες στεκόμουν στο περίπτερο με τις εφημερίδες κι έλεγα «ποια είν’ η πιο γελοία, για να την πάρω». Τελικά πήρα το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ… Τις καθημερινές αγοράζω την ESPRESSO – και μου φαίνονται βαριά τα άρθρα της…
- Άντε, ρε.
- Ναι. Πρώτη φορά Κυριακή που δεν ήθελα να πάρω να διαβάσω την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δε μπορούσα…
- Ε, καλά, θα περάσει… Είπαμε, πάνω και κάτω…
- Ναι, αλλά βλέπω ότι κάθε φορά που χτυπάω το κάτω, πηγαίνει βαθύτερα…
- Ωχ…
- Ανεβαίνω μετά, αλλά ξέρω πως όταν ξαναπέσω θα πάω πιο βαθειά…
- Χμ, ναι… Χάθηκες κι από τα ιστολόγια…
- Χάθηκα, αλλά παρακολουθώ. Είδα και την Καλυψώ, πολύ καλό. Έχει πολύ ακόμα;
- Όχι πολύ. Χάθηκε και η Αλεξάνδρα… Αλήθεια, οι γυναίκες σου τι κάνουν;
- Άλλη μαλακία κι αυτή… Η Αλεξάνδρα είναι Ιταλία, βρήκε δουλειά σ’ ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο στο Μιλάνο.
- Μεταφράστρια είναι;
- Ναι, που να μην ήτανε… Αλλά δεν είναι έτσι ο έρωτας. Αλλιώς τα είχα εγώ στο μυαλό μου, αλλιώς είναι στην πραγματικότητα, καμιά σχέση… Πίπες!
- Καλές είναι οι πίπες…
- Εσύ, τι κάνεις;
- Τα ίδια, όπως τα ξέρεις… Ο Βλαδίμηρος όταν με βλέπει με φτύνει, να μην αβασκαθώ…
- Χα, χα…
- Αλλά δε με σώζει ο έρωτας, κι εγώ γυροφέρνω την κατάθλιψη, τι γυροφέρνω δηλαδή, μέσα είμαι… Ευτυχώς υπάρχει και η δουλειά…
- Μη μου μιλάς για δουλειά, την έχω σιχαθεί…
- Δεν εννοώ αυτή τη δουλειά ρε, εννοώ τα άλλα.
- Α, καλά. Ετοιμάζεις κάτι καινούριο;
- Ναι. Για ανθρώπους με πραγματικά βάσανα και δυσκολίες, όχι σαν τις δικές μας, τις μαλακίες… και επιπλέον, μεγάλους δημιουργούς.
- Δηλαδή;
- Κάλβος, κι ένας ακόμα…
- Διάβαζα χθες τα γράμματα που έστειλε ο Περικλής Γιαννόπουλος στον Ίωνα Δραγούμη…
- Μπα, δεν ήξερα πως είχαν αλληλογραφία.
- Μέσω του ΝΟΥΜΑ. Την έχουν βγάλει οι ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Διάβαζα λοιπόν το τελευταίο γράμμα του Περικλή, πριν αυτοκτονήσει με το γνωστό τρόπο…
- Καβάλα στο άλογο, στα κύματα…
- …γυμνός και στεφανωμένος… Μεγάλες μορφές!
- Χμ, ναι, αλλά ζούσαν σε μια ρευστή εποχή, που σε σήκωνε ψηλά, οι μύθοι λειτουργούσαν ακόμα…
- Κι ο Δραγούμης πάλι… Ήταν και πολύ ωραίος άντρας, είχε πηδήξει κι όλες τις γυναίκες της εποχής του.
- Και την Πηνελόπη Δέλτα.
- Αυτή δεν την ερωτεύτηκε πολύ…
- Τον ερωτεύτηκε όμως αυτή – κι όταν ο Ίωνας την παράτησε έπεσε στην κατάθλιψη…
- Και την κληρονόμησε ο Σαμαράς… χα, χα…
- Τον είχα ακούσει πριν μερικά χρόνια, ήταν μια ημερίδα για το Μακεδονικό, στην αίθουσα τελετών της Φιλοσοφικής, Παπαθεμελής κλπ. Αυτός μίλησε για τη γιαγιά του την Πηνελόπη – μια φιλολογική ομιλία. Ήταν πολύ καλός, περιέργως.
- Γιατί όχι; Πάντως ο μεγάλος έρωτας του Δραγούμη ήταν η Κοτοπούλη.
- Αυτή, που είχε ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο παππούς;
- Όχι, ρε, αυτός είχε την Κυβέλη!
- Σωστά… δε μου λες, η πτώση σου οφείλεται αποκλειστικά στον έρωτα που φαλήρισε;
- Όχι.
- Α, εντάξει. Εγώ πάσχω κυρίως από ένα είδος υποχονδρίας, φοβάμαι για τα παιδιά, για την υγεία τους…
- Κι εγώ, αλλά όχι μόνο για τα παιδιά, για όλους…
- Γαμώτο…
- Ο Ξέρξης, τι κάνει;
- Στον κόσμο του… χάλια, δηλαδή.
- Έχει μια ελαφρότητα, γι’ αυτό επιβιώνει.
- Ελαφρότητα, βαρύτητα – κι αυτός σκηνοβατεί ιδρωμένος πάνω από το βάραθρο της κατάθλιψης…
- Ουφ…
- Έλα, συγκεντρώσου και δούλεψε! Είναι η μόνη διέξοδος που μας απόμεινε.
- Προσωρινή…
- Όλα στη ζωή, προσωρινά είναι…
- …
- …
- Άντε, τα λέμε.
- Γειά σου, αδερφέ.
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2006 |


6 Comments:


  • At 11:14 μ.μ., Blogger lemon

    Γειά σου ρε Πάνο, απίστευτα άμεσος διάλογος...μπράβο!

     
  • At 2:30 π.μ., Blogger FUFUTOS

    Νομίζω ότι πρέπει να τα λέτε πιο συχνά με το γκαρντάσι αυτό το διάστημα.

     
  • At 7:52 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Εγώ από την καθηλωτική στιχομυθία κρατώ ένα:
    Το αλλαξοκωλίκη είναι ίδιον της ιστορία του ανθρώπου και ανθούσε από την αρχαιότητα. Πάνο σε ευχαριστώ. Με αποενοχοποίησες.

     
  • At 2:31 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Κάλβο, Κάλβο, ο λαός θέλει Κάλβο!

    (ο Ηλίας είναι? χάθηκε αυτή η ψυχή! τι κάνει?)

     
  • At 2:54 μ.μ., Blogger Πάνος

    lemon, θενξ

    Φούφουτε (αμάν μ' αυτό το νίκ...) οι φίλοι είναι το αλάτι της ζωής: χωρίς αλάτι...

    Λαμπρούκε, γενναίε μου: καθένας βλέπει αυτό που έχει εξαρχής στο κεφάλι του (αν ενοχοποιηθείς ξανά - εδώ είμαστε!) Πάντως, ή "αλλαξοκωλιά" είναι πλέον δόκιμος όρος.

    Μιραντολίνα, υπομονή: πρέπει να βγαίνει και το μεροκάματο στο μεταξύ - έχω να διαχειριστώ και τη βιοτή, εκτός από το βίο ... (βλ. μότο των "μτκ"). Ο Κ. είναι έτοιμος, με το ζευγάρι του παιδεύομαι... Στην ερώτηση, προφανώς, δε μπορώ να απαντήσω (in public)

     
  • At 10:44 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Καλά - χαιρετισμούς θερμούς να του δώσεις, έτσι κι αλλοιώς.