ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006
Ένας Γίγας στα μυστικά του Κόλπου


Όταν πήγα στην έκθεση των κατατρανσαβανγκάρντια στο Μύλο, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ και να συνομιλήσω με τον Γιάννη Γίγα, έναν εκ των τριών. Μετά, ήθελα να τον ρωτήσω κάποια πράγματα ακόμα, εξ' ου προέκυψε αυτή η «συνέντευξη» μέσω των μηχανημάτων (κομπιούτερ) και των μέσων (μέηλ) που αποτελούν καύχημα του δυτικού παραδείγματος, αλλά τα χρησιμοποιούν ανέτως όλοι – και οι πατερικοί αναρχικοί και οι σκέτοι αναρχικοί (με ολίγην) και όλος ο καλός ο κόσμος.

Πρίν (ή αφού) διαβάσετε τη συνέντευξη, μπορείτε να επισκεφθείτε:

Την εναρκτήρια παρουσίαση των καρατράνς στα ιστολόγια από τη Μιραντολίνα, όπου θα βρείτε και κάμποσα στοιχεία για το ιστορικό της ομάδας, καθώς και αποσπάσματα από το κείμενο –παρουσίαση που έγραψε ο γνωστός τεχνοκριτικός (εντάξει, αστειεύομαι) Γιώργος Καραμπελιάς, για την έκθεση του Μύλου
Κι άλλο ποστ της Μιραντολίνας, για τους καρατράνς, κι αυτό εικονογραφημένο
Την ιστοσελίδα του Γίγαντος, την οποία μοιράζεται με τη γιγάντισσά του Παναγιώτα Κούβαρη
Το δεκαπεντάλεπτο πρωτοχρονιάτικο βίντεο, όπου ο Γίγας απευθύνει διάγγελμα ευχών προς την ανθρωπότητα, ως Σάντας Κλάους
Το ποστ των «μτΚ», όπου παρουσιάζεται η έκθεση του Μύλου, εικονογραφημένο.
Κι άλλο ποστ των «μτΚ» όπου διατυπώνω τη δική μου άποψη, αντιστικτικά με τις απόψεις Καραμπελιά (αυτό, για τους πολύ πορωμένους)

Συνελόντι ειπείν, ο Γιάννης είναι ένας άκρως ενδιαφέρων καλλιτέχνης – βάλτε ποτό, ανάψτε τσιγάρο (αν καπνίζετε) και ...δώστε βάση στην πενιά!

* * *

Ποια ήταν η εμπειρία σου, και της ομάδας συνολικά, από την έκθεση
στο Μύλο; Πόσος και τι λογής κόσμος ήρθε να σας δει;


Από τους 700 καταλόγους που μοιράστηκαν αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι τουλάχιστον τόσοι άνθρωποι επισκέφθηκαν την έκθεση. Πιθανότατα ως και διπλάσιοι.

Οι εξωγήινοι επισκέπτες τηλεμεταφέρονται κι ως γνωστόν είναι δύσκολο να καταμετρηθούν.

Θεωρούμε μεγάλο τον αριθμό των επισκεπτών. Η μεγάλη πλειοψηφία είναι άνθρωποι που σπάνια θα έμπαιναν σε μια εικαστική έκθεση της καρατρανσαβάγκαρντια αν αυτή γίνονταν σε ένα ειδικό χώρο από αυτούς που αναλαμβάνουν συνήθως τη διαμεσολάβηση μεταξύ του καλλιτέχνη και του κοινού . Αυτός είναι ένας από τους λόγους που έχουμε αποφασίσει σαν ομάδα να μην εκθέτουμε σε ειδικούς χώρους.

Οι περισσότεροι από τους επισκέπτες αιφνιδιάστηκαν και πραγματικά τέτοιους έκπληκτους μη προετοιμασμένους συνομιλητές θέλουμε. Ο Μίνως θεωρεί οτι αυτή ηταν η μεγαλύτερη επιτυχία της έκθεσης.

Ο Μύλος ονομάζει την αίθουσα που εκθέσαμε γκαλερί, αλλά αυτή δεν έχει καμία σχέση με μια πραγματική αίθουσα τέχνης. Εμάς δε η επιχείρηση αυτή μας επεφύλαξε μια ιδιαίτερη υποδοχή. Η εχθρική στάση που κράτησε, απέναντι στην έκθεση και την ομάδα, μας στέρησε τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με τα παραδοσιακά κέντρα υποδοχής της πληροφόρησης γύρω από τα εικαστικά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το συνηθισμένο κοινό της ζωγραφικής στην πόλη να μην πάρει χαμπάρι. Όμως, σαν αντιστάθμισμα, άνθρωποι που μας αγαπούν και μας παρακολουθούν καιρό τώρα (μιας και έχουμε μακρά ιστορία πλέον) ή μας αγάπησαν επί τοπου, κινήθηκαν, ήρθαν και έφεραν κόσμο θερμότερο και ιδιαίτερο. Εκείνο που απέδειξε η συγκεκριμένη ιστορία είναι ότι, χωρίς δελτίο τύπου, χωρίς χορηγό, χωρίς συμμετοχή της επιχείρησης που στεγάζει μια έκθεση, με κατέβασμα της αφίσας, με εμπόδια, με καψόνια, με αδικαιολόγητες αναβολές, με φλωροϋποκοσμιακές εχθροπραξίες, μια έκθεση μπορεί να πάει καλά. Η συντροφικότητα και η αγάπη, δηλαδή άνθρωποι έμπειροι που ακόμα γουστάρουν μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω ευχάριστα.

Αυτή είναι η δική μου άποψη για το τι ακριβώς πετύχαμε όλοι μαζί.


(Σχέδιο με μολύβι: πολίτισσσα)

Πιστεύεις ότι είχατε επαφή με λίγους, με πολλούς, με το σύνολο των επισκεπτών; Τα δρώμενα (τέχνη με το μέτρο) και το στήσιμο της έκθεσης, (τελάρα φρούτων κλπ) είχαν απήχηση - επιτυχία;

Έχουμε πάντα επαφή με πολλούς, επισκέπτες και μη, γιατί μας αρέσει πολύ, πάρα πολύ, η επαφή ιδρωμένη ή και πνευματική. Πρέπει να ξέρεις ότι η έκθεση δεν περιορίζεται ούτε χρονικά ούτε τοπικά σαν γεγονός. Γεννιέται, ζει, πληνθύνεται και πολλές φορές μας γράφει κανονικά και μας στέλνει στο Κ.Α.Π.Η. για τάβλι η στο γηροκομείο.

Έχουμε ιδιαίτερη άποψη για την επιτυχία . Πάντως λόγω του ότι είμαι Γίγας καμιά επιτυχία δεν μου φαίνεται αρκετά μεγάλη αν δεν είναι τεράστια. Αγαπώ τις τεράστιες επιτυχίες αρκεί να είναι ανάλογες μου.

Εκτός από το «τέχνη με το μέτρο» που σε δεύτερη φάση έγινε «τα ρετάλια της τέχνης» υπήρξε το δρώμενο με έναν καλό φίλο μποξέρ συνονόματό σου το βράδυ των εγκαινίων.
Αγωνιστήκαμε και οι δύο απέναντι σε ένα λευκό τοίχο ο καθένας με τα εργαλεία του, και ταυτόχρονα δόθηκε η ευκαιρία να εκτεθεί το τατουάζ που καταλαμβάνει αρκετή επιφάνεια στην πλάτη του και είναι τμήμα παλιότερου έργου μου.

Επίσης προβλήθηκε η ταινία μου «κρίστμας γκρίτινγκς» την τελευταία μέρα και την παρακολουθήσαμε τρεις κι ο κούκος κυρίως λόγω του ψύχους.

Τα δρώμενα όμως δεν ήταν μόνο αυτά αλλά και πολλά άλλα που έφερνε η κάθε μέρα.
Το πιο πετυχημένο ήταν η εναντίωση μας σε όλο το νυχτερινό περιβάλλον του Μύλου (γυρίζοντας την πλάτη μας στις κοσμικότητες ) την βραδιά των εγκαινίων λόγω του ξυλοδαρμού ενός κούρου από δύο σεκιουρητάδες. Γιατί βαράνε πάντα στο κεφάλι αυτοί;

Το κύκλωμα των «φιλοτέχνων» της πόλης έκανε την εμφάνισή του - και
πως σας υποδέχτηκε;


Από την απάντηση της πρώτης ερώτησης καταλαβαίνεις ότι γενικά δεν υπήρξε ούτε εμφάνιση ούτε υποδοχή. Έτσι δεν μας δόθηκε η δυνατότητα όπως συνήθως και αυτή τη φορά να βραχυκυκλώσουμε το κύκλωμα και να κάψουμε τις ασφάλειες αν και σπινθηρίσαμε το κατά δύναμη. Οι φίλοι της τέχνης μας όμως πάντα είναι μαζί μας. Πάντα. Έχουμε δυνατούς φίλους και βέβαια είμαστε όλοι άσωτοι γιοι πλούσιου πατέρα.


(Χάος)

Τα έργα της έκθεσης, πουλήθηκαν; Πέρα από τους ιδιώτες, αγόρασε (ή παρήγγειλε) κάτι κάποιος θεσμικός φορέας (Δήμοι, Εκκλησία, Σύλλογοι κλπ)

Πωλήθηκαν κάποια έργα σε ιδιώτες. Φυσικά και δόξα τω Θεώ κανένας από αυτούς που αποκαλείς θεσμικούς φορείς δεν μας πλησίασε. Δεν υπάρχει ακόμη σαπίλα στη δουλειά μας ή στη στάση μας. Πάντως οικονομικά είναι δύσκολη εποχή. Ήμασταν προετοιμασμένοι
παρακολουθώντας το σκορ σε άλλες εκθέσεις φίλων .

Είστε ευχαριστημένοι από την κάλυψη -παρουσίαση της έκθεσης από τα τοπικά ΜΜΕ; Γράφτηκε κάποια αξιόλογη κριτική στις εφημερίδες της πόλης;

Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από την αποκάλυψη της κρυμμένης μας έκθεσης και την έκθεση της ιδιαίτερα από την εφημερίδα Εγνατία, το περιοδικό City231, την πρωινή εκπομπή της ΕΤ3 με τη Μελίνα Καραπαναγιωτίδου, που έγινε και φίλη της ομάδας, και την αναφορά στο ένθετο τέχνης στην "Καθημερινή της Κυριακής". Εκτός από τα ΜΜΕ υπάρχουν ευτυχώς και άλλες πιο ενδιαφέρουσες πηγές ενημέρωσης του κόσμου και προβολής της πορείας μας.

Εσύ, σα ζωγράφος και αγιογράφος, πέρα από την παρουσία και την κοινοποίηση του έργου σου, τυχόν πωλήσεις κλπ, βρίσκεις ότι η επαφή με το κοινό έχει επίδραση (άμεση ή έμμεση) στη δουλειά σου;

Στη ζωγραφική στάθηκα αυτοδίδακτος στα πιό πολλά.

Η ομάδα με επηρεάζει και οι σπουδαίοι κατά τη γνώμη μου ζωγράφοι.

Η λαϊκή ζωγραφική το ίδιο. Στους δρόμους και σε δημόσιους χώρους.

Το κοινό στο εργαστήριο ίσως γιατί αποτελείται κυρίως από φίλους και συνοδοιπόρους. Στην αγιογραφία διδάχτηκα πολλά από την ευσέβεια, τον καημό και την αίσθηση του ιερού, των προσκυνητών. Διδάχτηκα πολλά από τον δάσκαλό μας Κωνσταντίνο Ξυνόπουλο, από το έργο του Φωτίου Κόντογλου και των άλλων μεγάλων ζωγράφων-αγιογράφων της παράδοσής μας.

Διδάσκομαι ακόμα τι πρέπει να αποφεύγω σα τον οξαποδώ από πολλούς συγχρόνους μου, για να μην καταντήσω- να μασάν κουκιά και να με φτύνουν - καταξιωμένος καλλιτέχνης.

Η ζωγραφική (και η αγιογραφία) είναι ακριβή ή μάλλον απρόσιτη για
τους πολλούς. Αυτοί που αγοράζουν, πέρα από το θετικό γεγονός ότι συντηρούν
τους καλλιτέχνες, νομίζεις ότι εκτιμούν και χαίρονται το ίδιο το έργο; Ο
καλλιτέχνης πως αισθάνεται όταν αγοράζουν έργα του άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να τα εκτιμήσουν - ενώ δε μπορούν να τα αγοράσουν κάποιοι που θα μπορούσαν;


Πάλι δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση που να αφορά και τη ζωγραφική και την αγιογραφία. Η ζωγραφική, η καλή ζωγραφική, έγινε απρόσιτη όχι μόνο οικονομικά. Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι που στερήθηκαν τις αισθητικές χαρές και την καλλιέργεια αλλά μάζεψαν κομπόδεμα, πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράσουν αυτό που στερούνται, υπολογίζοντας και στη χρηματιστηριακή πτυχή της υπόθεσης "τέχνη". Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αποκτήσουν ποτέ δεσμό με κάποιο έργο που είναι ικανό να εμπνεύσει μια στεγνή ζωή. Τέλος πάντων, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να παθιάζονται με το έργο η το δημιουργό που συνάντησαν σε μια έκθεση ή κάπου αλλού χωρίς να λάβουν υπόψη τους τη γνώμη του διαμεσολαβητή. Μεγάλο ή μικρό πορτοφόλι, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η εκτίμηση, η ανάγκη επαφής και το δυναμικό του καθενός μας.

Υπάρχουν προσιτά από οικονομική άποψη έργα, υπάρχουν και φθηνά από κάθε άποψη. Όμως αυτά δεν δίνουν στάνταρ αποδόσεις.

Πάντως ένα έργο τέχνης δεν είναι αυτό που θα αποτελούσε σήμερα το μεγάλο βραβείο σε μεγάλους αγώνες κατά τα ομηρικά πρότυπα. Η όμορφη σκλάβα, το καθαρόαιμο άτι παραμένουν ως έπαθλα και αυτά όμως υποβαθμισμένα σε σχέση με το τάλαντο (το χρήμα). Όποιος συνεχίζει να θεωρεί το έργο τέχνης μεγάλο έπαθλο αυτός και θα δώσει και το μεγάλο αγώνα και θα το αποκτήσει.

Στην αγιογραφία τα πράγματα είναι αλλιώς. Ζω εργαζόμενος σε εκκλησίες αλλά και κάνοντας φορητέςεικόνες. Πρέπει να τονίσω ότι με συγκινεί το γεγονός ότι φτωχοί άνθρωποι στερούνται για να μπορέσουν να συνεισφέρουν στην ιστόρηση ενός ναού που αποτελεί κοινό κτήμα. Υπάρχουν ευτελείς και ευγενείς ιδιοτέλειες αλλά σχεδόν πάντα υπάρχει εκείνη η στιγμή που ο ζωντανός άγιος και ο ζωντανός άνθρωπος αγγίζονται, συνομιλούν και αγκαλιάζονται. Η φορητή εικόνα είναι αλήθεια ότι πολλές φορές γίνεται ένα ακριβό διακοσμητικό αντικείμενο στα σπίτια αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που αυτό ανατρέπεται από τις συνθήκες.


(Επιστροφή στον Άδη)

Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η δουλειά σου, όπως την είδα στην έκθεση, έχει τις πηγές της σχεδόν καθ' ολοκληρίαν σε δυτικά ρεύματα και τεχνοτροπίες. Παράλληλα, δουλεύεις σαν αγιογράφος. Πόσο τα δυτικά ρεύματα επηρεάζουν, αν επηρεάζουν, τη δουλειά σου στην αγιογραφία; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να δουλεύει κανείς ταυτόχρονα αγιογραφία και μη- αγιογραφία;

Η αγιογραφία είναι ο κορμός. Η δυτική τέχνη, τα ρεύματα που λες, είναι κάποια κλωνάρια στην καλύτερη περίπτωση ή κάποια παράσιτα με όμορφες περικοκλάδες στις άλλες περιπτώσεις. Εμάς - και εμένα - οι καταβολές μας δεν είναι μόνο η ζωγραφική, όμως. Είναι το κόμικς, η τέχνη του δρόμου (προσωπικά, έκανα γκραφίτι πολύ πριν μπω στην Καλών Τεχνών), ο κινηματογράφος, τα βίντεο γκέημς, οι ταμπέλες των μαγαζιών και πολλά άλλα είδη λαϊκής τέχνης. Από αυτά, ως εξορυγμένο υλικό, και τη δική μας τέχνη που είναι η πρώτη επεξεργασία δημιουργείται ρεύμα. Κρίνοντας κι αξιολογώντας την πολυσήμαντη αξία ή απαξία της πρώτης ύλης δημιουργούμε εδώ και μία εικοσαετία το πρώτο υλικό της τέχνης της επόμενης γενιάς μας που τυχόν θα υπάρξει. Όσο για τις τεχνοτροπίες, ένα έχω να πω: γιατί να ασχοληθώ; μόνο οι τεχνοκριτικοί και τα θύματά τους ασχολούνται.

Τώρα, ειδικά για τη δουλειά μου, όπως έχει γραφτεί, αποτελεί τη σύνθεση, ή την προσπάθεια σύνθεσης, ακραίων εικαστικών αντιθέσεων, πάντα όμως μέσα στα πλαίσια της εικονιστικής παράδοσης. Είναι πολύ καινούριο το δυτικό σε σχέση με αυτό που αναγνωρίζω ως ζωγραφική μου παράδοση.

(Σου θυμίζω ότι εκτός από τον πουνέντε υπάρχουν κι άλλοι άνεμοι, ο γαρμπής, ο λεβάντες, η όστρια, ο γραικοπουνέντες... ένα σωρό ανεμπόδιστα ρεύματα).

Και, γενικώς, διακρίνομαι για την εχθότητά μου προς τη ζωγραφική σχολή που αποκαλείται ψευδώς Αναγέννηση και την αυταρχική τάση να αξιολογούνται όλες οι άλλες τέχνες κι όλοι οι άλλοι πολιτισμοί με μέτρο αυτήν.

Στο τελευταίο σκέλος της ερώτησής σου, απαντά εκτός από το έργο μου, κι η ρωμέικη μικρογραφία των χειρογράφων. Στην παράδοση της Ορθοδοξίας, πρέπει να σου πω, υπάρχουν μεμονωμένα έργα τα οποία αποτελούν ακόμη πρωτογενές υλικό για σχολές και πρωτοπορίες. Ας πούμε, η κατασκευή του ανάγλυφου του Αρχαγγέλου στο Μανταμάδο από λάσπη, σάρκες κι αίμα σφαγιασθέντων μοναχών μπορεί να οδηγήσει σε συγκλονιστικούς αβαντγκάρντ πειραματισμούς αντιμετωπίζοντάς το μέσα από τη σημερινή εμπειρία.

Στους ναούς πολλές φορές παρατηρώ σύγχρονες αγιογραφίες και αυθόρμητα τις εντάσσω σε μια «χαζοχαρούμενη σχολή» - συγνώμη για την έκφραση. Η διαφορά με τις ελάχιστες αγιογραφήσεις της «σχολής» Κόντογλου είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Πρόκειται για δική μου, υποκειμενική εικόνα ή όντως έτσι συμβαίνει;

Έχεις απόλυτο δίκαιο και γειά στα ματάκια σου! Οι δυτικοθρεμμένοι δήθεν ανανεωτές της αγιογραφίας που ήρθαν μετά τον Κόντογλου, να μας ...ξεστραβώσουν, να βάλουν "ταπεινά" και δια "αναξίας χειρός" την ιδιοφυία τους στην υπηρεσία της "τελματωμένης" και "στεγανής" ορθόδοξης ζωγραφικής, μας βγάλανε το μάτι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν, μαζί με τους υποστηρικτές τους και τους πληκτικούς φιλολόγους, ένα ιδιότυπο σταρ σύστεμ στην κορυφή του οποίου στρογγυλοκάθονται μέσα σε σύννεφα φλου αρτιστίκ και μακρυά από την πεντακάθαρη, διαυγή οπτική της Ελλάδας, της ελληνικής παράδοσης. Από την παράδοση, κρατήσαν τον παρά. Και οι καϋμένοι αγοραστές ονειρεύονται τις δόσεις άτοκες.

Τρανό παράδειγμα ο αδελφός του πρώην Πειραιώς Καλλίνικου, ο αγιογράφος Καρούζος, που αφού μας ήρθε πολυβραβευμένος από την Ιταλία κι έκανε το αναγκαίο εξάμηνο μαθητείας στον Κόντογλου για να κάμψει τις αντιστάσεις και να πάρει τα χρειαζούμενα εύσημα και ένσημα, μας έκανε την τρομερή τιμή να φέρει στην ελληνική ορθόδοξη ζωγραφική τον (τα νταμ!) Ιμπρεσιονισμό! Ναι, ναι, την τεχνική- παρακμή της αναπαραστασης στη Δύση! Δηλαδή, μια μούμια εκατό χρονών, τότε. Ύστερα, το σύστημα κι η διαπλοκή, που δεν είναι καθόλου άγνωστα στο ίδρυμα Εκκλησία, λειτούργησαν ώστε στρατιά μικρών Καρούζων να καταλάβουν τους ναούς και να αρχίσουν τα φλου αρτιστίκ, τα ντεγκραντέ, τα ντεφιλέ, τα μπατόν σαλέ στα φερ φορζέ κι όλους αυτούς τους "κάτι το ωραίον" ιδιωματισμούς. Με το αζημίωτο, φυσικά, για τον "μεγάλο ανανεωτή δάσκαλο" με τις σωστές διασυνδέσεις. Γενικά το χαζοχαρούμενο στυλάκι φοριέται πολύ σε όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους. Φέρνει δημόσιες σχέσεις και φράγκα.

Δουλεύοντας μια αγιογραφία, σε ποιο βαθμό επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα το ταλέντο και η τεχνική ευχέρεια και σε ποιο η πίστη και η Ορθόδοξη πνευματικότητα του αγιογράφου; Γνωρίζεις αν υπάρχουν στο χώρο αγιογράφοι αγνωστικιστές, που δουλεύουν καθαρά για επαγγελματικούς λόγους;

Ναι υπάρχουν αγνωστικιστές. Μάλιστα, γνωρίζω κι έναν μουσουλμάνο. Γνωρίζω κι έναν που πιστεύει ότι είναι από την Ανδρομέδα. Κι έναν που πιστεύει ότι είμαστε μεταλλαγμένοι πίττα-γύροι, διότι ως γνωστόν είσαι ότι τρως.

Δεν πιστεύω στο ταλέντο σαν ένα ιδιαίτερο χάρισμα προς μια μορφή έκφρασης. Πιστεύω ότι ταλέντο έχουμε όλοι οι έμψυχοι. Απλώς μάθαμε να ονομάζουμε ταλέντο τον τρόπο που η ψυχή σημαδεύει τον κόσμο, την ιστορία. Αν ο τρόπος φέρνει αναγνωρίσιμα αποτελέσματα, είναι θέμα συνθηκών, συγκυριών και καλλιέργειας.

Το τελικό αποτέλεσμα στην αγιογραφία δεν είναι μόνο εικαστικό. Η λειτουργικότητα της εικόνας είναι και αυτή ζήτημα πολλών συνθηκών και όχι μόνο της δυνατότητας του τεχνίτη. Αλλά αυτά είναι θέματα πίστης.

Δεν έχει τύχει να δω σε εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος χώρους (εντευκτήρια, ξενώνες κλπ) κάποια εικονογράφηση (ή αναρτημένους πίνακες) που να ξεφεύγουν από το κλίμα της «αγιογραφίας». Φαντάζεσαι τους μη αγιογραφικούς πίνακές σου (ή μια μεγάλη δική σου εικονογράφηση) να κοσμούν ένα Ορθόδοξο πνευματικό κέντρο;

Στο πρωτο σκέλος: Υπάρχουν ένα σωρό ελαιογραφίες, χαρακτικά, ρώσικες λιθογραφίες, πορτραίτα μητροπολιτών, δωρητών, αυτές οι αμερικάνικες εικόνες με τους ξανθούς γαλανομάτηδες μακρυμάλληδες και λευκοφορεμένους ρομαντικούς νέους που ατενίζουν απλανώς, οι παλαιοδιαθηκικές παραστάσεις στυλ "ο πωλών της μετρητοίς - ο πωλών επί πιστώσει", κορνιζαρισμένα κεντήματα με πρόβατα, τσοπάνηδες, μελετηρές νέες, μαντόνες, τζένιφερ λόπεζ, άνθη, φυτά, κομματικά στελέχη (είμαι 40ρης, προφανώς)... Α, και μη ξεχάσω: πολύ συχνά υπάρχουν ημερολόγια των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού. Σωστά κομψοτεχνήματα!

Στο δεύτερο σκέλος, ως γνωστόν έχω μεγάλη φαντασία και πιστεύω στην επανάσταση. Μπορώ να φανταστώ ότι μπορείς να φανταστείς και κάτι παραπάνω.


Αμπραξάς

Θα ήθελα μια μικρή εξιστόρηση για το σχηματισμό και την πορεία της ομάδας «Κ» καθώς κι ένα σύντομο πορτραίτο των άλλων εταίρων. Ποιες είναι οι κοινές σας καταβολές και ποιες οι διαφορές σας;

Αυτά παρ τα από το σάιτ της Μιραντολίνας και από το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά, από την παρουσίαση που μας είχε κάνει. Μπορείς με αυτά να κάνεις και μια παρουσίαση -εισαγωγή.

(σημ. «μτΚ»: γι’ αυτό έβαλα τους συνδέσμους στην αρχή του ποστ. Μη τα θέλετε όλα στο χέρι, αγαπητοί επισκέπτες!)

Ποια είναι κατά τη γνώμη σου τα πλέον αξιόλογα ρεύματα στο χώρο της ζωγραφικής, αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα; Μπορούμε να μιλάμε για «Ελληνική» ζωγραφική; (Αν θέλεις, μπορείς να αναφέρεις ονόματα - και ηλεκτρονικές διευθύνσεις, αν υπάρχουν)

Εκτός από την καρατρανσαβαγκάρντια δεν γνωρίζω άλλη συλλογική κίνηση με διάρκεια στην Ελλάδα σήμερα.

Αν εννοείς ρεύμα κάποια τάση ή συρμό που σπρώχνουν οι διαμεσολαβητές ή οι θεωρητικοί ή την οργανωμένη ανέλιξη κάποιας παρέας ή κλίκας στο σταρ σύστεμ δεν ασχολούμαι με τέτοιες γελοιότητες παρά μόνο για την πλάκα. Πάντως γίνονται διάφορες προσπάθειες από ρωμαλέους Έλληνες καλλιτέχνες με σπουδαία αποτελέσματα στη κατανόηση των προβλημάτων της διαμόρφωσης κοινής γλώσσας με την ελληνική κοινωνία. Δεν διστάζω να αναφέρω το όνομα του πιο πετυχημένου ζωγράφου στην Ελλάδα. Είναι ο γνωστός σε όλους Ρεπροντάξιον.

* * *

Αυτά. Επειδή έχουμε τη δυνατότητα, ας την εκμεταλλευτούμε: όποιος, πέρα από το σχόλιό του, θέλει να ρωτήσει κάτι τον Γιάννη Γίγα, ας το κάνει – υποθέτω πως θα πάρει απάντηση, από τον ίδιο.
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006 |


8 Comments:


  • At 1:00 π.μ., Blogger Mirandolina

    Ωραιότατο, Πάνο - και χαίρομαι!

    (Ουφ, κι είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα με βγάλει ψεύτρα!)

    Και τώρα τρέχω να βρω έργα αυτουνού του Ρεπρονταξιον, αφου ειναι ψηλά στο ελληνικό χρυματιστήριο της τέχνης!

     
  • At 1:00 π.μ., Blogger Mirandolina

    χρΗματιστηριο...

     
  • At 3:50 μ.μ., Blogger akindynos

    Από αξιόπιστη πηγή έμαθα ότι ο Καλλίνικος έχει τρεις αδερφές και κανέναν αδερφό.

    Άρα κάποια άλλη σχέση έχει ο αγιογράφος μαζί του.

     
  • At 11:14 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Φίλτατε Πάνο συνήθως, όταν δεν κατέχω καλά ένα θέμα, δεν κρίνω ίνα μη κριθώ.

    Θα κάνω μια εξαίρεση εδώ.

    Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή τη συζήτηση σου με τον Γιάννη Γίγα. Και βεβαίως είχα διαβάσει όλα τα ποστ ( της Μιραντό και τα δικά σου ) στα οποία παραπέμπεις τους αναγνώστες.

    Ο Γιάννης Γίγας με απογοήτευσε. Μετά τις αναλύσεις-σεντόνια που είχες γράψει για τη " νέα ελληνική πρόταση ", με αφορμή το κείμενο του Γ. Καραμπελιά και την έκθεση των κατατρανσαβανγκάρντια στο Μύλο, περίμενα να ακούσω κάτι πιο ουσιαστικό από κάποιον από τους πρωταγωνιστές.

    Στάθηκα καταρχήν, χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη μπορώ να πω, στην απαξίωση που έδειξε για την αναγεννησιακή ζωγραφική. Δεν είμαι ειδικός, αλλά κρίνω τη ζωγραφική με αναγεννησιακά κριτήρια. Κάτι που απεχθάνεται ο Γίγας.
    Και αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος ορθόδοξος αγιογράφος που υιοθέτησε την αναγεννησιακή τεχνική ήταν πολύ πρωτοπόρος για την εποχή του. Ηταν ο Ελ Γκρέκο φυσικά, που ξαναζωγράφισε πολλά έργα του όταν ανακάλυψε τα αριστουργήματα της Ιταλίας.

    Στάθηκα επίσης στην κουβέντα του ότι δεν πιστεύει στο ταλέντο, αλλά στην καλλιέργεια. Αναρωτιέμαι πόση καλλιέργεια είχε προλάβει να αποκτήσει ο Μιχαήλ Αγγελος στα.. είκοσι του, όταν δημιουργούσε την πιετά.

    Αυτά τα λίγα, επειδή δεν κατέχω το θέμα, και κρίνω με την υποκειμενική αισθητική μου.

    Πάντως, η πρωτοβουλία σου να δημοσιεύσεις συνέντευξη με καλλιτέχνη που θεωρείται εκτός του σταρ σίστεμ είναι από μόνη της αξιέπαινη και δικαιώνει το μέσο, το μπλογκινγκ, ως χώρο αμφισβήτησης των κυρίαρχων μίντια.

     
  • At 12:36 π.μ., Blogger Πάνος

    Mirandolina, ευχαριστώ - δεν το έχω ξανακάνει...

    Ακίνδυνε, γι αυτά δεν έχω ιδέα.

    Ιχνηλάτη, εξαιρετικά ενδιαφέρον σχόλιο. Ελπίζω να πυροδοτήσει τη συζήτηση - αν και τους σαραντάρηδες δεν τους βλέπω ζωηρούς...

     
  • At 9:28 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Για να κάνεις κριτική σε έναν καλλιτέχνη, πρέπει να έχεις μελετήσει το έργο του, και να κατέχεις το σπορ.

    Σχολιαστής

     
  • At 4:42 μ.μ., Anonymous η νυφη με τσ΄αρχιδες

    εμενα πανο
    με γοητευσε ο ταλαντουχος
    αρνητης του ταλεντου.
    παντως ιχνηλατη πρεπει να ετοιμαστης
    για μερικα ταξιδακια στο μαγευτικο κοσμο
    της τεχνης !
    για εισιτηριο στο πρωτο σου η παρακατω ιστορια
    που συνδεει δυο γνωστους σου καλλιτεχνας.
    στο ταξιδι του στην ιταλια ο δομηνικος
    πηρε οντως ατακα και νουμεραδα στο κατοπι
    ολα τα τοτε συγχρονα αριστουργηματα φτανοντας
    καποτε στην καπελα τσιτσινα...οχι ...κοπολα τσιτσιολινα
    οχι... οχι.... κατσε να δω στο βιβλιο...
    α ναι μπροστα στην καπελα σιξτινα!!!
    αφου εξετασε ο κρητοβλαχαρος το αριστουργημα
    πηγε και βρηκε τον υπευθυνο καρδεριναλιο.
    και του ειπε (σοβαρα τωρα):

    ΠΟΣΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΝΑ ΣΤΑ ΝΤΥΣΩ ;

    οχι και τοσο εκθαμβος νομιζω.
    ισως να μην καταλαβαινε και πολλα απο τεχνη.

    αλλωστε ειχε δασκαλο καποιον
    ασημαντο μιχαηλ δαμασκηνο.

    θεωρειται ή αντιτιθεται ο
    μπογιατορας στο σταρ-συστεμ;

     
  • At 11:34 π.μ., Blogger Mirandolina

    Τώρα τα είδα τούτα δω - περί "αναγέννησης" και τσόντας που βαφτίζεται "αναγεννησιακό αριστούργημα" (έργα που δεν αναφέρονται εδώ αλλά μας τα φέρνει η Μαρίνα Λαμπράκη Πλακα -συγγνωμη αν τρώτε-- να μας "ξεστραβώσει" πληρώνοντας από τους φόρους μου, για να λαϊκίσω όπως πρέπει).

    Δεν θα μπω σε αναλύσεις, μάλλον πρεπει να ποσταρω κάποια στιγμή σχετικά - μόνο που, Ιχνηλάτη, μπαίνεις από το σήμερα στο χτες με όλο το φορτίο του καιρού μας, άρα δεν βλέπεις ουσιαστικά. Το απλούστερο: την εποχή εκείνη είκοσι χρονώ ήσουν πατέρας και 30 ήσουν παππούς.