ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Μαρτίου 03, 2006
Η πυρά, στο πέλαγος αντίκρυ


Η σαραντάρα Ιόλη κλαίει και οδύρεται, προσέχοντας να μη χάσει το στυλ της – γιατί τη βλέπει κόσμος, καθώς παρακολουθεί όσα διαδραματίζονται στην κορυφή του παρακείμενου λόφου. Λεπτομέρειες στο κείμενο.

*

Η σκηνή που ακολουθεί είναι παρμένη από ένα κεφάλαιο του Νησιού της Καλυψώς , που θα ανέβει …όταν έρθει η σειρά του, σε λίγες βδομάδες. Η έκτακτη προδημοσίευση εδώ, γίνεται επειδή ο Αθήναιος, στον οποίο και αφιερώνεται το ποστ, έγραψε κάτι σχετικό - στη διαθήκη του! Κατά σύμπτωση, πολύ κοντά στο σημείο που επέλεξε και ο δικός μου ήρωας – και κατά σύμπτωση, επίσης – επιλέγοντας το ίδιο (σχεδόν) αποχαιρετιστήριο «τελετουργικό γεύμα»!. Κρίμα, γιατί το Σεπτέμβριο του 1999, που είναι ο χρόνος της αφήγησης, δεν είχε αναγγελθεί ακόμα το Bruichladdish… Η μοναδική ουσιαστική (;) διαφορά είναι ότι τον Αθήναιο τον πηγαίνουν, ενώ ο δικός μου πηγαίνει μόνος του.

Χρήσιμες λεπτομέρειες, για τον Athanassios: Ο Κριτίας είναι σαράντα – κάτι, Λευκαδίτης, δικηγόρος και βουλευτής του Συνασπισμού. Ο Θεύδης είναι επίσης δικηγόρος, λίγα χρόνια νεότερος. Συναντήθηκαν με τον αφηγητή, για επαγγελματικούς λόγους – αλλά είναι γνωστοί και φίλοι από τα φοιτητικά τους χρόνια. Οι υπόλοιποι μπορείτε να διαβάσετε από την αρχή το «νησί της Καλυψώς», εκμεταλλευόμενοι το τριήμερο.

* * *

Η στάθμη του δεκαοχτάχρονου Bushmills malt κατέβαινε γοργά. Το λαμπερό κρανίο του Κριτία και η ευμεγέθης μύτη του στολιζόντουσαν συνεχώς με φρέσκα σταγονίδια ιδρώτα. Ο Θεύδης – ίσως για πρώτη φορά στα χρονικά – έπινε σιωπηλός. Κι εγώ ένοιωθα μια γλυκιά ζέστη να με κυκλώνει πειστικά και να με χαλαρώνει. Ο Κριτίας πίεσε ένα κουμπί κρυμμένο από τις στοίβες τους φακέλους πάνω στο δρύινο γραφείο του και η γραμματέας του εμφανίστηκε στο άνοιγμα της πόρτας.

«Ιόλη! Πετάξου απέναντι και πάρε τρία μπουκάλια απ’ αυτό… Μερικά μπουκάλια παγωμένο Perie… και ξηρούς καρπούς»

Έστρεψε το βλέμμα του προς τον Θεύδη, ώστε η Ιόλη να μη μπορέσει να πει λέξη, ούτε να διασταυρωθούν τα βλέμματά τους, πριν βγει από το γραφείο.

«Εσύ αδελφέ, συνάδελφε, σύντροφε, έχεις σκεφτεί ποτέ το θάνατο, δηλαδή το χρόνο και τον τρόπο του θανάτου;»

Ο Θεύδης κόντεψε να πνιγεί με ξανθό ουίσκι. Κατάπιε όπως όπως τη γουλιά του και χτύπησε τρεις φορές το δάχτυλο στο γραφείο.

«Ξορκισμένο το κακό… Πως σου ‘ρθε, βουλευτής άνθρωπος;»

Φαινόταν πως ο Κριτίας ήθελε να μιλήσει για κάτι προσωπικό, απελευθερωμένος - από τη δραστική επίδραση του αλκοόλ.

«Ψυχραιμία… Το έχω σκηνοθετήσει τόσες φορές στη φαντασία μου… Θέλετε να το ακούσετε;»

Έγνεψα καταφατικά. Ο Θεύδης τον ατένιζε δύσπιστα. Ο Κριτίας μοίρασε σοσιαλιστικά Cohibas. Ακολούθησε η τελετή του αποκεφαλισμού τους στην γκιλοτίνα και ανάψαμε. Η περιέργειά μας είχε εξαφθεί. Ο Κριτίας, έμπειρος κοινοβουλευτικός άνδρας και – θολή, για να λέμε την αλήθεια - ελπίδα της αριστεράς, απόλαυσε τις πρώτες ρουφηξιές, κέρασε την τελευταία ποσότητα στα κρύσταλλα, έγειρε πίσω στην πολυθρόνα του, γεύτηκε την ηδονή της αδημονίας του ακροατηρίου και ξεκίνησε με χαμηλή φωνή, σχεδόν ψιθυριστά.

«Τρεις με τέσσερις μήνες προετοιμασίας… Να ξαναδώ τους καίριους ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα στη ζωή και τους πιο αξιαγάπητους τόπους… Λευκάδα, Ζάκυνθος, Κεφαλλονιά, Άγιον Όρος, Σαμοθράκη, Κρήτη, Μωριάς, Ρούμελη, Ήπειρος… Μόνος, μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη, να παίρνω τα χειμωνιάτικα καράβια για το Αιγαίο και το Ιόνιο…»

«Τι μόνος;» πετάχτηκε ο Θεύδης. «Εσένα σε ξέρουν και οι πέτρες! Πως θα κυκλοφορήσεις ιγκόγνιτο;»

«Θεύδη, σκάσε! Κριτία καλά το ξεκίνησες, συνέχισε…»

«Τελευταίος αποχαιρετισμός στα χρώματα, τις μυρωδιές, στο φως, στις γεύσεις, στις γυναίκες… να ξαναδώ τόπους και ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα θα ετοιμάζομαι για τη μεγάλη στιγμή… Να αναλογιστώ, να στοχαστώ, να περιγράψω μέσα μου τους σταθμούς της ζωής και της σκέψης μου… Όχι για να κάνω ιστορική αποτίμηση και αξιολόγηση, απλά να ξαναζήσω νοερά και εντατικά τα σημαντικά πράγματα που έζησα ή επεξεργάστηκα… Φαντάζομαι ένα δεύτερο ταξίδι παράλληλο με το πρώτο, εσωτερικό αυτό, όχι αποστασιοποιημένο, όχι ουδέτερο, αλλά ειλικρινές και ήρεμο… Μια βουτιά στους τρόπους που αναζήτησα ακούραστα επί σαράντα τόσα χρόνια την ευτυχία και την επιτυχία…»

Ακούστηκαν δυο απαλά χτυπήματα στην πόρτα και μπήκε η Ιόλη κουβαλώντας τις παραγγελίες του Κριτία. Έβγαλε από τις τσάντες τα μπουκάλια και ταχτοποίησε τα φουντούκια, τ’ αμύγδαλα, τα φυστίκια, τα ξερά σύκα και τους χουρμάδες - ό,τι καλύτερο βγάζει η ευλογημένη γη γύρω από την ανατολική Μεσόγειο. Όση ώρα χρειάστηκε, επικρατούσε σιωπή. «Μπορώ να…» είπε όταν τελείωσε. Ο Κριτίας της έγνεψε πως μπορούσε να φύγει. «Καλή σας νύχτα!» είπε η Ιόλη και αποχώρησε με ένα τρέμουλο στην άκρη των χειλιών.

«Γιατί την έδιωξες έτσι;» ρώτησε ο Θεύδης.

«Γιατί ένα από τα μελανά της σημεία είναι η αντιαλκοολική εκστρατεία που έχει αναλάβει εις βάρος μου, από τότε που το ζάχαρό μου προσέγγισε αριθμητικά τα ποσοστά του Συνασπισμού… Έπειτα, αν την προσκαλούσα να πιει μαζί μας, η ατμόσφαιρα θα άλλαζε δραματικά… Η παρουσία της γυναίκας αντενδείκνυται όταν οι άντρες συζητούν σοβαρά θέματα! Συμφωνείς, γιατρέ;»

«Συμφωνώ… αν και θα περίμενα από έναν βουλευτή της αριστεράς μια περισσότερο πολιτικά ορθή συμπεριφορά… Άλλωστε είναι προφανώς αφοσιωμένη, ίσως και ερωτευμένη…»

«Χμ, ναι, κατέχει υψηλή θέση στο χαρέμι… αύξων αριθμός πέντε, μάλλον τέσσερα, αλλά ας μην αποπροσανατολίσουμε τη συζήτηση με τις φαλλοκρατικές μου μικρότητες… Ολοκλήρωνα τα δυο χειμωνιάτικα ταξίδια, το αποχαιρετιστήριο του ταξιδιώτη και το εσωτερικό του πονεμένου ανθρώπου…»

«Μόνο ελληνικές επισκέψεις; Δεν θα βγεις καθόλου έξω;»

«Καλό θα ήταν, αλλά θα παραβιαστεί ο όρος του τριμήνου… Αν είναι να γυρίσω Κούβα, Νότιο Αμερική, Ισπανία, Γαλλία, Βόρεια Αφρική, Ρωσία κλπ τότε θα ξεχείλωνε πολύ…»

Είχαμε ριχτεί στους ξηρούς καρπούς και σβήναμε την αρμύρα με γενναίες γουλιές. Ο Θεύδης είχε μπει για τα καλά στην αφήγηση του Κριτία.

«Και ποιος θα είναι ο τελευταίος σταθμός, ο σταθμός - Αχέρων;»

«Έχω αγοράσει μια μεγάλη έκταση στη Μεσσηνιακή Μάνη, ένδοξο λάφυρο του Χρηματιστηρίου… Είναι μια συστοιχία λόφων που περικλείουν έναν ελάσσονα κολπίσκο που βλέπει στον μεγάλο Μεσσηνιακό κόλπο. Εκεί είναι ο τόπος, σ’ ένα ύψωμα που αγναντεύει ως τον άλλο κόλπο, το Λακωνικό - και όταν έχει ξαστεριά φαίνονται τα Κύθηρα, με λεπτομέρειες… Στην κορυφή υπάρχει ένα πλάτωμα αρκετά μεγάλο, διάσπαρτο από πέτρες και χαμηλούς θάμνους. Εκεί θα είναι χτισμένος ένας μεγάλος σωρός από ξύλα, πουρνάρια και σφενδάμια, αλλά και δάφνες, ασφάκες, αφάνες και ξερόκλαδα και θα με περιμένει… Θα περάσω την τελευταία νύχτα με κάποια από τις γυναίκες μου, δεν έχει σημασία ποια… Μπορεί να το κάνω, μπορεί και όχι, ανάλογα με τη διάθεση… Θα κοιμηθώ δυο – τρεις ώρες και κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα θα ξυπνήσω για να ετοιμαστώ. Θα φορέσω λευκό παντελόνι και πουκάμισο, θα ετοιμάσω μόνος μου τον τελευταίο εσπρέσσο, θα φάω δυο φέτες ψωμί με λάδι, ρίγανη, ελιές και κατσικίσιο τυρί… Θα πιω ένα μεγάλο ποτήρι κρασί απαγγέλλοντας νοερά το σύντομο και περιεκτικό αποχαιρετιστήριο μήνυμά μου - και θα βγω έξω… Θα περπατήσω με το φως των άστρων ως την κορυφή κι εκεί θα περιμένω την ανατολή… Θα ακούσω λίγη μουσική, μπορεί Μάλερ, μπορεί Μάιλς Ντέιβις, δεν αποκλείεται και δυο τρία τραγούδια, που να περιγράφουν τον άνθρωπο που ήθελα να είμαι και που δεν υπήρξα παρά περιστασιακά…»

«Ποια τραγούδια;»

«Α, δεν τα ‘χω διαλέξει ακόμα… Τα ματόκλαδά σου λάμπουν, είναι το αγαπημένο μου μιας ζωής… Αυτό, φτάνει… Μόλις ο ήλιος προβάλει θ’ ανέβω στον ξύλινο θρόνο της αποδημίας, θα περιχύσω γύρω καθαρό οινόπνευμα, θα πάρω καμιά δεκαριά γερά χάπια και θα περιμένω αγναντεύοντας… Μόλις νοιώσω ότι ζαλίζομαι, με τις τελευταίες δυνάμεις, θ’ ανάψω τη φωτιά… Οι φλόγες θα ξεπηδήσουν και θα με κρύψουν… Σε λίγα λεπτά όλα θα έχουν τελειώσει…»

Ο Θεύδης τίμησε το τέλος της αφηγήσεως αδειάζοντας μονορούφι το ποτήρι του. Του ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Όταν συνήλθε, έσπασε τη σιωπή.

«Γιατί να είσαι μόνος όταν θα ανεβαίνεις στα ξύλα; Δεν θα ήταν πιο υποβλητικό να παρίσταται η κατάλληλη συνοδεία;»

«Το σκέφτηκα… Αλλά δεν έχω παιδιά κι εγγόνια και δυστυχώς δεν έχω ούτε μαθητές… Αν πάλι θελήσω να με συνοδεύσουν οι γυναίκες μου, το έργο θα κινδυνέψει να μετατραπεί σε κακόγουστη φάρσα… Κάνω την υποχώρηση να περιοριστώ σε μία γυναικεία παρουσία, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί θα ήθελα να ζήσω ένσαρκο τον τελευταίο πειρασμό, να προσπαθεί να με κρατήσει στη ζωή, αγνοώντας τις προθέσεις μου…»

«Κι αν είναι μια ομάδα φίλοι;»

«Τι λες, γιατρέ μου… Αυτή η πράξη απαιτεί υψηλή πνευματική ενάργεια, ιλαρή σοβαρότητα, ακλόνητη αποφασιστικότητα, θάρρος… Φαντάζεσαι τον Θεύδη ν’ ανάβει την πυρά;»

«Αμέ! Θα την ανάψω και θα σε ψήσω σα μάγο του Μεσαίωνα… ή σαν ρέγγα στην αγορά του Μοδιάνο…»

«Μην εκτίθεσαι…»

«Μιλάω σοβαρά! Θα το θεωρήσω μεγάλη μου τιμή, γι’ αυτό σε παρακαλώ να με ειδοποιήσεις εγκαίρως! Άλλωστε κάποιος πρέπει μετά να συλλέξει τα οστά, να τα στουμπίσει για να γίνουν τέφρα, να γεμίσει ευλαβικά την ειδική τεφροδόχο, τη λήκυθο, πως τη λένε…»

«Πελίκη…» είπε ο Κριτίας, σηκώθηκε και βάδισε με αβέβαια βήματα προς την τουαλέτα.

«Πελίκη, …ή έστω - ένα μεγάλο κόκκινο τάπερ, προς τιμήν της Αριστεράς!» συμπλήρωσε ο Θεύδης

«Το άκουσα!» φώναξε ο Κριτίας από μέσα. Σε λίγο βγήκε. Είχε ρίξει νερό στο πρόσωπό του, είχε αλλάξει το ιδρωμένο πουκάμισο με μια μαύρη μπλούζα. «Εσύ, θα είσαι;» με ρώτησε, με σοβαρό ύφος.

«Μέσα… Αν μου υποσχεθείς ότι θα τελειώσεις πρώτα την υπόθεση με τη δίκη…»

Ο Κριτίας κάθισε, σιγογελώντας - και ξαναγέμισε τα ποτήρια.

«Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα και ακόμα δεν έχω βρει λύση… Όταν θα ανάψει η πυρά, όντας πάνω σε λόφο, θα την εντοπίσει αμέσως η Πυροσβεστική και θα πλακώσουν με τις μάνικες ή ακόμα χειρότερα με τα αεροπλάνα… Φαντάζεσαι σπάσιμο; Θα καταστρέψουν όλη τη μαγεία της σκηνοθεσίας, θα περιλούσουν τα υπολείμματά μου με τόνους νερό, θα φέρουν σε δυσχερή θέση τους τυχόν παραστάτες…»

«Αυτό είναι το κακό με τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, αναβάθμισαν την Πυροσβεστική… Μήπως θα ήταν καλύτερο να περιοριστείς σε ένα αξιόπιστο ρεβόλβερ;»

«Δε μ’ εμπνέει…»

«Μπορείς να μπεις σε μια πισίνα και να κόψεις τις φλέβες σου με ξυράφι, αφού έχεις κατεβάσει πρώτα ένα μπουκάλι ουίσκι και τριάντα δισκία βαρβιτουρικά…»

«Με αηδιάζει και μόνο που το σκέφτομαι… Όλα αυτά τα αίματα στο νερό…»

«Δέσε τότε μια σιδερένια μπάλα στη μέση σου και πήδηξε τελετουργικά στο βαθύ πέλαγος…»

«Και να γίνω μεζές για τους κοκοβιούς; Όχι, ευχαριστώ!»

«Μπορείς να πηδήξεις από ψηλά…»

«Μπα… όλα αυτά τα έχω υπόψη μου… Μόνον η ευγενής και ελληνοπρεπής πυρά με συγκινεί… Είναι και η μόνη που αποτρέπει τη μεταθανάτια βεβήλωση - είτε από τα ψάρια είτε από τους ιατροδικαστές…»

«Και η Πυροσβεστική;»

«Άκουσε φίλε, έχω είκοσι χρόνια ακόμα μπροστά μου, για να βρω λύση σ’ αυτό το προβληματάκι! Στην ανάγκη ίσως επιλέξω κάποια ακτή της Αδριατικής ή της Μαύρης Θάλασσας… Πάμε τώρα να σας κάνω το τραπέζι;»

Στρέψαμε το βλέμμα προς τον Θεύδη. Αποκαμωμένος είχε γύρει το κεφάλι στην πολυθρόνα και είχε ήσυχα παραδοθεί στο μικρό θάνατο του ύπνου.
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Μαρτίου 03, 2006 |


35 Comments:


  • At 6:19 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Ωραίο λοβό αυτιού έχει η κοπελίτσα!

     
  • At 6:57 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Κόντεψα να μείνω από τη φωτογραφία μόλις άνοιξα τη σελίδα. Θα μας σκοτώσεις άνθρωπέ μου πριν να βγει το Bruichladdich στην αγορά...

    Τελικώς είναι κοινός τόπος η σκηνοθεσία του ίδιου μας του θανάτου κ η αναζήτηση του εφέ που θα τον κάνει εξαιρετικό κ όσο ναναι τα φλαμπέ είναι εντυπωσιακά.

    Έχω κ λύση στο πρόβλημα της Πυροσβεστικής, ξεύρεις. Την προηγούμενη ειδοποιείς το Δήμαρχο της περιοχής ότι σε ερημική κ εξοχική περιοχή θα διοργανώσεις κάποιο δρώμενο κ αυτός θα ειδοποιήσει την Πυροσβεστική να κάτσει στ'αυγά της. Στα σοβαρά αυτό. Μόνο μην μάθει ότι θα πρέπει να καλύψει Βουλευτή του Συνασπισμού! ;-)

    Ωραίο!

     
  • At 7:22 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάνο θέλω να με πιστέψεις, προσπάθησα ειλικρινά να διαβάσω το κείμενο.

    Δυστυχώς αυτό στάθηκε αδύνατο, αφού γυρνούσα πάλι στην αρχή μόλις η στάθμη κατέβαινε κάτω από τα βζα της καλονής.

    Μ' αυτά και με εκείνα μετά βίας έφτασα μέχρι το Bushmills malt.

     
  • At 8:13 μ.μ., Blogger FUFUTOS

    Αποκαλύπτω ότι το "τρέμουλο στην άκρη των χειλιών" οφείλεται στο κρύο που επικρατούσε τη στιγμή της φωτογράφησης. Αν ξεκολλήσετε από το κέντρο θα διαπιστώσετε ότι φυσάει πολύ...
    Τι τραβάνε κι αυτοί οι καλλιτέχνες φωτογράφοι... Ο Alombar βέβαια γνωρίζει καλύτερα.

    Ο Αθήναιος έχει εκδηλώσει την προτίμηση στην Αριάδνη. Μήπως η Ιόλη (που στο κάτω-κάτω είναι και νούμερο τέσσερα) περισσεύει;
    Καλό τριήμερο :)

    Στο νούμερο τέσσερα;!!!;;;

     
  • At 8:59 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Τι ν'αυτά γιατρέ μου, είμαστε και σε κρίσιμη ηλικία για έμφραγμα...

     
  • At 12:00 π.μ., Blogger Athanassios

    με βρήκες σε άσχημη ώρα και ανέτοιμο.... έπινα κάτι ρούμια και
    εγινα "κοκκινογένης" ... καπάκι και το post....
    αδυνατώ να το διαβάσω at the moment...καλό φαίνεται... και ειδικά η photo... καλές απόκριες σ' όλους τους μερακλήδες θαμώνες..

     
  • At 12:10 π.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Εκανα πάνω της κλικ για μεγέθυνση και..μεγεθύνθηκε πολύ.

     
  • At 9:12 π.μ., Blogger Πάνος

    Καλημέρα σε όλους!

    (Οι γυναίκες, ως συνήθως, σωπαίνουν αιδημόνως...)

    *

    Ημίαιμε, μιλάς με το "μάτι" του καλλιτέχνη!

    Αθήναιε, μην υπερβάλλεις - κανέναν δε σκότωσε η ομορφιά, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει συχνά. Τη λύση του προβλήματος με την Πυροσβεστική, με την άδειά σου θα την ενσωματώσω στο κείμενο.

    Λαμπρούκο, πρέπει να σφίξεις την καρδιά και να ασκηθείς: ξέρεις τι έχουν να δουν τα μάτια σου, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας - και μάλιστα live;

    Φούφουτε, ποιό κέντρο; Στην Περαία τον αέρα τον βλέπουμε, τον ακούμε, τον αισθανόμαστε. Ακόμα, φαντάσου τι έφτιαχνε ο τύπος με τα ...μικρότερα νούμερα!

    Μαύρο πρόβατο, καλύτερα έμφραγμα έτσι, παρά έμφραγμα ...χωρίς έτσι!

    Athanassios, μια Ζαπάτα, μια κοκκινογένης... καλά περνάς - καλό τριήμερο. Αν βρεθείς στα πέριξ του Ολύμπου, ρίξε τηλέφωνο.

    Ιχνηλάτη, ουκ εν τω πολλώ το ευ - νομίζω οτι αυτή τη φορά καλύπτονται οι προδιαγραφές σου. Αν όχι, "ο Θεός να δώσει να μην είναι η τελευταία" (λένε οι Ρώσοι όταν πίνουν βότκα) και να ξαναπροσπαθήσουμε...

    *

    Αφού περάσαμε το σοκ με την Ιόλη, μήπως έχουμε κανένα σχόλιο για το θέμα του ποστ;

     
  • At 12:22 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Ποιό post;

     
  • At 12:23 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Tα κατάφερα.
    Η λύση ήταν απλή.
    Εκτύπωσα τη φωτογραφία και την έβαλα δίπλα στο μόνιτορ.

    Έτσι διάβασα το κείμενο μέχρι τέλους.

    Κοίτα Πάνο, αν θες την άποψη μου, το να δίνει κανείς τόσο μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες και τις διαδικασίες είναι πολύ...ανθρώπινο.

    Ο Θάνατος είναι μια υπερβατική κατάσταση. Είναι σα να πας στο μαιευτήριο να γενήσεις και σκέφτεσαι αν το μαντήλι που φοράς στο πέτο του σακακιού σου δένει με τη γραβάτα σου.

    Άσε που ο συνασπισμός με τα νούμερα που έχει δεν κάνει ποτέ το ζάχαρο επικύνδινο...

     
  • At 1:42 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, αυτή τη φορά οι προδιαγραφές με καλύπτουν κατά 99 % !

    Θα δοκιμάσω τη λύση του υπέροχου Λαμπρούκου ( του οποίου το χιούμορ μου αρέσει πολύ, με εξαίρεση ένα ποστ του με θέμα τη γυναίκα του Βαληνάκη που το βρήκα πολύ προσβλητικό για το ζευγάρι ) και θα σου πω αν καταφέρω να διαβάσω το ποστ :-)

     
  • At 7:20 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ημίαιμε, αυτό που βρίσκεται κάτω από την Ιόλη. Θα μου πεις, παρούσης της Ιόλης, ποιός το χαιρετάει το ποστ... Σωστός!

    Λαμπρούκο, καταπληκτική λύση! Για τα υπόλοιπα, επίτρεψέ με να μακρηγορήσω λιγάκι:

    Στο μαιευτήριο δε μπαίνουν παπάδες - ούτε είσαι υποχρεωμένος ν' "ακούς" αυτά τα θλιβερά "ανάξιος δούλος" (εμ δούλος, εμ ανάξιος - σχολίαζε ο Σκαρίμπας) ή "ου ζήσετε άνθρωπος και ουκ αμαρτήσει" και "ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης - φέρε 'δω τα ευρώ!"

    Ένα λοιπόν η παρουσία των παπάδων και τα λόγια της τελετής, που βεβηλώνουν το "τελευταίο ταξίδι". Ειδικά για ανθρώπους που έζησαν τη ζωή τους ως αγνωστικιστές - η ταφή μετά ψαλμωδίας είναι μια "εκδίκηση" εις βάρος τους, που δεν τους αξίζει.

    Αν υποθέσουμε οτι μπορούν να έχουν και οι αγνωστικιστές μια αξιοπρεπή ταφή, χωρίς παπάδες, σταυρούς κλπ - τότε δεν θα είχα καμιά ιδιαίτερη αντίρρηση να μου ...συμβεί, αν και εξακολουθώ να προτιμώ την αποτέφρωση για λόγους ...αισθητικής. Αν, ωστόσο, υπάρξει πρόβλημα μόλυνσης του περιβάλλοντος κλπ - πάω πάσσο.

    Εκείνο που δε θέλω είναι η οποιαδήποτε παρουσία των παπάδων - και κυρίως τη βεβήλωση της ...φρέσκιας ακόμα μνήμης μου με τις (κατ΄εμέ) απαράδεκτες αποφάνσεις τους περί ζωής, θανάτου, μελλοντικής κρίσης κλπ, κλπ και οι ενοχλητικότατες "παρακλήσεις" για τη σωτηρία της ψυχής μου - και δε συμμαζεύεται.

    Όλα αυτά είναι πολύ ανθρώπινα - σέβομαι απολύτως όσους επιθυμούν την χριστιανική ταφή, αλλά επιμένω σταθερά οτι πρέπει να έχουμε και εμείς (οι μη θρησκευόμενοι - και οι οικείοι μας) το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, τις τελευταίες στιγμές της παρουσίας μας επί της γης.

    Τέλος, ο Συνασπισμός κυμαίνεται γύρω στο 3%. Αν, άνθρωπός τις, έχει ζάχαρο 3 - τότε μάλλον θα λάβει, στον καιρό τον δέοντα, από τα 3 το πλέον επίμηκες. Προσεχώς, ο κίνδυνος θα μειώνεται, καθώς ο (μισός) Συνασπισμός θα χωθεί στο ΠΑΣΟΚ - και το ποσοστό θα πέφτει, μέχρι να έρυεθ γύρω στο 1%, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα και με το ζάχαρο.

    Ιχνηλάτη, πάλι για τον (ανυποψίαστο) Λαμπρούκο ο λόγος: νομίζω οτι είναι κάτι σαν Έλενος Ακρίτος των μπλογκ, αλλά με κάτι παραπάνω: είναι ο μοναδικός που εκτός από νάρκισσος - έχει και το θεϊκό χάρισμα του αυτοσαρκασμού. Θα πάει μπροστά αυτό το παιδί. Μέχρι ...νομαρχία!

    Όσο για το ποστ με την κ. Βαληνάκη, δεν υπάρχει περίπτωση άνθρωπος που κάνει σάτιρα να μην πατήσει και κάποιο σάπιο σανίδι! Αν προσέχει υπερβολικά - δε γίνεται σάτιρα!

     
  • At 7:24 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ιχνηλάτη, με έβαλες σε σκέψεις: εις τι συνίσταται αυτό το 1% που λείπει;

     
  • At 7:36 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Ποιό θέμα; Ποιό πόστ;
    (είσαι με τα καλά σου ότι μπορεί κανείς να εστιάσει την προσοχή του αλλού;)

     
  • At 8:14 μ.μ., Blogger Athanassios

    Aδυνατώ να διαβάσω το post... είπα να σας αφιερώσω ένα ωραίο αποκριάτικο τραγουδάκι...

    " Ο Γιάνναρος επόθανε
    κι ήφησε διαθήκη του διαβολ' ο γιος
    κι ήφησε διαθήκη...

    Να μην τον θάψουν σ' εκκλησιά, μήτε σε μοναστήρι... του διαβόλ' ο γιος
    ε.. μονάχα να τον θάψουσι
    πάνω σε σταυροδρόμι, του διαβόλ' ο γιος

    Ν' αφήσουν και την μπουμ μπουμ μπουμ
    ν' αφήσουν και την πούτσα του τρεις πιθαμές απάνω, του διαβόλ' ο γιος
    ε... για να περνά ο βασιλιάς να δένει τ' άλογο του

    Ε... τρεις καλογρές τ' ακούσασι
    και παν να τον εούσι, του διαβόλ' ο γιος

    η πρώτη πέρνει το κερί κι η άλλη το λιβάνι, του διαβόλ' ο γιος
    κι η τρίτη ξε ξε ξε ξε
    κι η τρίτη ξεβρακώνεται και πάει να κάτσει πάνω... του διαβόλ' ο γιος"

    Καλά να περάσετε... μπλογκάρχη δεν θα κυκλοφορήσω στα πέριξ του Ολύμπου... ξαναντύνομαι Ζαπάτα και βγαίνω!!

     
  • At 11:41 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Υπάρχει κανείς που δεν θα ήθελε να είναι πόστ κάτω από την Ιόλη;
    Κι ας πάει ...αδιάβαστος.

     
  • At 5:05 π.μ., Blogger alombar42

    Κάτι για θάνατο πρέπει να λέει το ποστ - υπόσχομαι να το διαβάσω αύριο.
    Μικρά σχολιάκια:
    1) ο αέρας δεν ήταν τυχαίος στη φωτογράφηση - πέρα από το μαλλί και το δέρμα, ανυψώνει τις... θηλές χωρίς παγάκι (είδατε οτι μπορώ να είμαι politically correct όποτε θέλω;)
    2) το γενικό συμπέρασμα που βγάζω και που συνδέει το θάνατο με την Ιόλη είναι: αν είναι να πεθάνεις σωστά, κάντο κάτω από την Ιόλη, όπως προτείνει και το -πεθαμένο- ποστ :)))

     
  • At 8:10 μ.μ., Blogger alombar42

    Και μετά το διάβασμα του ποστ δεν έχω και πολλά να συμπληρώσω, εκτός από ένα μικρούλι σχολιάκι: η σκέψη του θανάτου και του μεταθανάτιου οτιδήποτε αφορά τους βολεμένους.

     
  • At 8:16 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, δογματίζεις, φίλε μου... Δες και τους στίχους του Κώστα Τριπολίτη, στο ποστ "Τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες"...

     
  • At 10:58 μ.μ., Blogger alombar42

    1. Η περί θανάτου συζήτηση μόνο θεωρητική μπορεί να είναι. Οποιαδήποτε μεταθανάτια θεωρία μόνο σε υποθέσεις βασίζεται.
    Σου χτίζω παλάτια έτσι.

    2. Υπάρχει νεκρανάσταση, έστω και του ενός λεπτού, έστω και στο περίπου. Υπάρχει και το "είδα το χάρο με τα μάτια μου". Ακόμα κι εκεί όμως, τίποτα δεν τελείωσε και οι εμπειρίες έζησαν, άρα πάλι θεωρία.

    3. Η αυτοκτονία για μένα έχει νόημα μόνο όταν οι συνέπειές της τη δικαιώνουν ή/και αιτιολογούν. Θεατρική αυτοκτονία γιατί;

    4. Μόνο αν το δεις θεατρικά το πράγμα μπορείς να το σκηνοθετήσεις. Οποιος πραγματικά αντέχει να "δει" το θάνατό του, υποψιάζομαι οτι είτε έχει λύσει τα προβλήματα της ζωής ή έχει παραιτηθεί. Διαφορετικά έχει πιο χειροπιαστά πράγματα να τον τρώνε από το αν το μετάξι που θα φοράει κατά την καύση του θα προκαλέσει αύξηση του φαινομένου του θερμοκηπίου!

    5. Για να το ισοπεδώσω τελείως το πράγμα, δεν υπάρχει θάνατος - κι ΑΝ υπάρχει, αφορά άλλους κι όχι εμένα, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Οταν θα αφορά εμένα, δεν θα είμαι εκεί να το ξέρω. Σε αυτή τη βάση, μπορεί να γίνει μια ωραία συζήτηση (πχ τι αισθάνονται οι άλλοι από την έλλειψή μας).

    6. Μήπως έχετε έλλειψη ενός Αθανασίου, ενός Ιχνηλάτη, ενός Ημίαιμου ή, περισσότερο, ενός Λαμπρούκου στην παρέα σας;

    Τελικά, κυνικός ίσως, βλήτο ίσως, δογματικός όμως γιατί;

     
  • At 11:58 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, θέτεις σοβαρά ζητήματα - ξεπερνώντας αποφασιστικά την Ιόλη.

    1. Η περί θανάτου συζήτηση μόνο θεωρητική μπορεί να είναι. Οποιαδήποτε μεταθανάτια θεωρία μόνο σε υποθέσεις βασίζεται.
    Σου χτίζω παλάτια έτσι.


    Δηλαδή, τι προτείνεις; να κάνουμε ό,τι και ο Σουλτάνος, ο οποίος για να δείξει στο (δυτικό) ζωγράφο πως είχε ζωγραφίσει αλλ΄ αντ' άλλων στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη έβαλε και αποκεφάλισαν επιτόπου έναν ταλαίπωρο; Θεωρητικά συζητάμε...

    2. Υπάρχει νεκρανάσταση, έστω και του ενός λεπτού, έστω και στο περίπου. Υπάρχει και το "είδα το χάρο με τα μάτια μου". Ακόμα κι εκεί όμως, τίποτα δεν τελείωσε και οι εμπειρίες έζησαν, άρα πάλι θεωρία.

    Sorry, what's the point?

    3. Η αυτοκτονία για μένα έχει νόημα μόνο όταν οι συνέπειές της τη δικαιώνουν ή/και αιτιολογούν. Θεατρική αυτοκτονία γιατί;

    Υπάρχει λοιπόν η άποψη του alombar42, υπάρχει και η άποψη του Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος ευθαρσώς υποστήριζε οτι το μόνο σοβαρό φιλοσοφικό πρόβλημα είναι η αυτοκτονία. Περί της μοναδικότητας των απόψεων, έχεις ακούσει σίγουρα την κλασσική ατάκα του Κλιντ Ιστγουντ.

    4. Μόνο αν το δεις θεατρικά το πράγμα μπορείς να το σκηνοθετήσεις. Οποιος πραγματικά αντέχει να "δει" το θάνατό του, υποψιάζομαι οτι είτε έχει λύσει τα προβλήματα της ζωής ή έχει παραιτηθεί. Διαφορετικά έχει πιο χειροπιαστά πράγματα να τον τρώνε από το αν το μετάξι που θα φοράει κατά την καύση του θα προκαλέσει αύξηση του φαινομένου του θερμοκηπίου!

    Θυμίζω απλώς οτι πρόκειται για μερικές σελίδες ενός μυθιστορήματος - όχι για δοκίμιο υποβαλόμενο στη Φιλοσοφική Εταιρία Ελλάδος - αν υπάρχει τέτοια. Ωστόσο, ευθαρσώς σου λέω οτι η υποψία σου είναι λάθος: ο θάνατος είναι υποχρεωτικά μέρος της ζωής, συνεπώς αφορά τους πάντες, είτε έχουν είτε δεν έχουν λύσει τα προβλήματά τους (με τη ζωή). Σεβαστή βέβαια και η στάση της "απώθησης" - του κουκουλώματος, δηλαδή. Ως προς το φαινόμενο του θερμοκηπίου, γιατί το υποτιμάς; Αν καίγονται, αίφνης, μερικές χιλιάδες μακαρίτες το χρόνο (όντως επιβαρύνοντας το περιβάλλον) και δημιουργείται πρόβλημα - χαλάλι η αισθητική! Το ουσιαστικό είναι ο θάνατος να απελευθερωθεί από την ύβρι του παπαδαριού - από εκεί και πέρα λίγη σημασία έχει η καύση ή ο ενταφιασμός.

    5. Για να το ισοπεδώσω τελείως το πράγμα, δεν υπάρχει θάνατος - κι ΑΝ υπάρχει, αφορά άλλους κι όχι εμένα, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Οταν θα αφορά εμένα, δεν θα είμαι εκεί να το ξέρω. Σε αυτή τη βάση, μπορεί να γίνει μια ωραία συζήτηση (πχ τι αισθάνονται οι άλλοι από την έλλειψή μας).

    Ομιλείς ως νέος Επίκουρος, επαναλαμβάνεις όμως το (λαμπρό) λάθος εκείνου: είτε έτσι είτε γιουβέτσι, ο θάνατος υπάρχει και μας αφορά όλους - ανά πάσα στιγμή. Όσοι έχουν ζήσει, δεν τον φοβούνται καθόλου (ούτε να συζητούν για δαύτον). Όσοι παρέλειψαν ή απότυχαν να ζήσουν, τον τρέμουν... (ο Καζαντζάκης τα έχει πει αυτά - τα τόνισε πρόσφατα ο Έρβιν Γιαλόμ )

    6. Μήπως έχετε έλλειψη ενός Αθανασίου, ενός Ιχνηλάτη, ενός Ημίαιμου ή, περισσότερο, ενός Λαμπρούκου στην παρέα σας;

    Ένας από τους αναφερομένους ΕΙΝΑΙ στην παρέα μου - θα ευχόμουν ειλικρινά να ήταν και οι υπόλοιποι, συν ο alombar42. Στην παρέα μου είναι επίσης άλλοι, εξίσου ευφρόσυνοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με τα ιστολόγια, με τους οποίους συζητάω σχεδόν καθημερινά - και μερικές φορές οι κουβέντες μας γίνονται ποστ στα "μτΚ"!

    Τελικά, κυνικός ίσως, βλήτο ίσως, δογματικός όμως γιατί;

    Είπα πως "δογματίζεις" διότι, σε προηγούμενο σχόλιο έγραψες πως

    η σκέψη του θανάτου και του μεταθανάτιου οτιδήποτε αφορά τους βολεμένους.

    Αυτό, είναι δογματισμός - και πολύ μάλιστα! Τον είδες το στίχο του Τριπολίτη; Απαντά πολύ καλύτερα απ' ό,τι θα σου απαντούσα εγώ!

    Καλή σαρακοστή!

    ΥΓ. Ένας άλλος φίλος, που δε θέλησε ν' αφήσει σχόλιο, έστειλε με μέηλ (εκτός από τα ...θεωρητικά) και το στίχο των Χαϊνηδων - τον οποίο και σου αφιερώνω:

    άμα πεθάνω ρίξτε με στα όρνια να με φάν
    να πάρουνε τα σπλάχνα μου στα νέφη να πετάν....

     
  • At 9:29 π.μ., Blogger alombar42

    Αρχικά να εξομολογηθώ οτι τα είχα πάρει λίγο χθες, βλέποντας τα διάφορα περί καύσης και τις περί νεκρών συζητήσεις. Ξαφνικά βρήκαμε σημαντική ελευθερία σε αυτή τη μικρή παραχώρηση προς τις άλλες θρησκείες που πιθανότατα έγινε για να ρίξει στάχτη στα μάτια και *ίσως* να αποπροσανατολίσει; Ασε που ενώ έχουμε τη ζωή μπροστά μας ξαφνικά αρχίζουμε να συζητάμε περί νεκρών.

    (δεν ήταν δογματισμός, πρόκληση ήταν και έπιασε μια χαρά - πάμε τώρα)

    1-2-5)
    Ο θάνατος τρίτων δεν έχει καμμία σχέση με τον δικό μας. Καμμιά εικόνα θανάτου δεν πλησιάζει καν τον δικό μας θάνατο. Είμαστε μοναδικοί :)

    Είσαι βέβαιος οτι θα πεθάνουμε;
    Δεν μπορούμε να μιλάμε για σωστό και λάθος σε σχέση με το θάνατο. Ασχέτως ποιος έχει πει τι (είπαμε η μνήμη σου είναι πολύ πιο δυνατή). Ο θάνατος είναι πάντα άφθαστο μέλλον. Αύριο μπορεί να μην υπάρχει - να καταργηθεί ή να θεραπευτεί ας πούμε.

    3) Ποιος είπε πως ό,τι και να πούμε, κάποιος άλλος το έχει πει στο παρελθόν; Είμαι βέβαιος οτι η όποια άποψη του alombar42 έχει προϋπάρξει κι ας μην μπορώ να ανασύρω λεπτομέρειες!

    4) Αυτό ήταν το λάθος μου - η σκηνή ήταν μέρος ενός μυθιστορήματος, αλλά είχα πάρει φόρα...

    Κάπου έγραψα οτι αφού πεθάνω, λίγο με νοιάζει αν θα με φάνε σκουλήκια ή αν θα με κάνουν κομματάκια για πειράματα (νομίζω οτι είμαι δωρητής σώματος ή οργάνων αλλά πάνε πολλά χρόνια και δε θυμάμαι).

    --
    Για την ώρα, πάμε να πετάξουμε αετό παρέα με τον Μίκη (!) - ελπίζω σε μερικές φωτό :)

     
  • At 10:32 π.μ., Blogger Πάνος

    Εμείς τους αετούς τους πετάξαμε χθες, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις προβλέψεις της ΕΜΥ (και την ανυπομονησία των παιδιών...) Ευτυχώς!

    *

    Η "μικρή παραχώρηση" είναι σημαντική, γιατί είναι η πρώτη. Αναμένονται πολλές ακόμα, απολύτως απαραίτητες: να σταματήσει ο αδίσταχτος προσηλυτισμός στα σχολεία (ποστ, προσεχώς), να καταργηθεί ο όρκος των πολιτειακών παραγόντων "εις το όνομα της Αγίας Τριάδος" και των ΔΥ επί του "Ευαγγελίου" κλπ κλπ. Αγαπώ τους θρησκευόμενους, υπό την στοιχειώδη προϋπόθεση οτι κι αυτοί θα σέβονται στοιχειωδώς εμάς που δεν είμαστε! (ή όσους είναι, αλλά σε "μειοψηφικές" ομολογίες).

    Το θέμα δεν είναι απλό (δεν πρόκειται να λυθεί εύκολα), γιατί κρύβει πίσω του τεράστια συμφέροντα, παγιωμένα με τη βοήθεια ισχυρών μύθων, ισχυρή οργάνωση και καθοριστικού βάρους εκλογική δύναμη.

    *

    "...μα να πεθαίνεις και να λες - θάνατος δεν υπάρχει!" Γειά σου alombar!

     
  • At 1:08 μ.μ., Blogger alombar42

    Επί της ουσίας, βεβαίως έχεις δίκιο, απλά στο δεύτερο σκέλος λες περισσότερη αλήθεια: τα συμφέροντα είναι τόσο μεγάλα που θεωρώ πολύ πιθανό οτι η καύση ήταν απλώς τέχνασμα και δύσκολα θα ακολουθήσει κάτι άλλο. Φυσικά ελπίζω κι εγώ...

    Ποιός το είπε αυτό το τελευταίο; Αν δεν το είπε κανείς, μπορώ να το κατοχυρώσω;!

    --

    Ολόκληρη η παραλία είχε πέντε αετούς... εμείς δεν ακούσαμε ΕΜΥ και την κάναμε νωρίς :(
    Είχαμε κι άλλα ευτράπελα:
    - δεν έχω μάθει ακόμα το φωτόμετρο της μηχανής και οι 9 στις 10 βγήκαν υπερφωτισμένες
    - δεν έχω πάρει ακόμα προστατευτικό φίλτρο και λερώθηκε ο φακός με θαλασσινή αρμύρα
    - ο Μίκης δεν είχε έρθει ακόμα στην εκδήλωση

    Πάντως είχε κι ένα καλό: ο αέρας μαζί με τη θάλασσα στο πρόσωπο μου θύμισε την τελευταία μας εξόρμηση με σκάφος, πριν δυο χρόνια - τα μαλλιά μου είναι σαν φύκια :)

     
  • At 1:10 μ.μ., Blogger lemon

    Ο θάνατος είναι πάντα άφθαστο μέλλον. Αύριο μπορεί να μην υπάρχει - να καταργηθεί ή να θεραπευτεί ας πούμε.

    Μ αρέσουν οι τρελαμάρες που λες, alombar, συμφωνώ απολύτως κι εγώ μαζί σου, ως άλλη Σκαρλετ : άστο αυτό, είναι δύσκολο (πονάει) και σήμερα δεν έχω διάθεση, θα το σκεφτώ α ύ ρ ι ο ....

    Ας μην μιλήσω για την θαυμάσια επιχειρηματολογία σας-την παρακολουθώ σαν αγώνα τένις, ας μην σας θυμίσω την Ιόλη-και αποπροσανατολίσω τη συζήτηση, πάνω που συμμαζέψατε τα μυαλά σας στη θέση τους...μια ερώτηση να κάνω, διότι μάλλον χάθηκα : η καύση θα επιτρέπεται ΜΟΝΟ σε αλλόθρησκους??? (πάει αυτή δεν καταλαβαίνει τι διαβάζει, περαστική είναι, είδε φως και μπήκε...).
    Καλά, τότε τι το συζητάμε? άντε δέχομαι ότι είναι ένα πρώτο βηματάκι προς κι άλλες αλλαγές, αλλά βρε παιδί μου, σχεδόν αόρατο…
    Θέλω να πιστέψω σ αυτό που λές Πάνο, ότι αναμένονται πολλές αλλαγές ακόμα, ελπίζω…

    Εννοείται ότι συμφωνώ με όσα λες για το παπαδαριό Πάνο, σίγουρα δεν θέλω έναν απ αυτούς πάνω από το κεφάλι μου-και επι πληρωμή μάλιστα, ενώ βαδίζω προς την παντοτινή εξαφάνιση.
    Επίσης εννοείται ότι συμφωνώ με την καύση-υπάρχει κανείς που δεν? Αυτά τα άθλια πλαστικά λουλούδια στους τάφους, τα λάδια, τα σκουπάκια να καθαρίζεις τα μάρμαρα, πόνος άνευ λόγου, το επαναλαμβάνω ΠΟΝΟΣ ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ.
    Ο άνθρωπος σου σε χρειάζεται δίπλα του όσο είναι ζωντανός, μετά τον κρατάς στην καρδιά σου, τα άλλα είναι για τα μάτια.
    (Και να μην πω για τον άλλο πόνο άνευ λόγου, την εκταφή..).

    (συγνώμη αν γράφω λίγο απλοικά, χωρίς επιχειρήματα, και είμαι εκτός θέματος…)

     
  • At 4:21 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombmar42, o στίχος είναι του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη, αλλά δε θυμάμαι από πιό έργο του - μάλλον από την ΟΔΥΣΣΕΙΑ.

    (Άσχετο: στο Σωκράτη, περνάς καμιά φορά; Τον εγκαταλείψαμε, κάπως...)

    *

    lemon, έχεις απόλυτο δίκιο, η καύση αφορά τους μη ορθόδοξους - και δη αυτούς που δεν την απαγορεύει η θρησκευτική τους πίστη. Δεν διάβασα απευθείας την τροπολογία, αλλά μάλλον δεν προβλέπει τίποτε για τους αγνωστικιστές - τους μη θρησκευόμενους τέλος πάντων. Προφανώς έχουμε πολύ δρόμο ακόμα και οι δεσποτάδες δε θα αποχωριστούν εύκολα τα "κεκτημένα", αλλά είναι μια αρχή: σε καμμιά εξηνταριά χρόνια που θα μας αφορά προσωπικά το θέμα, φαντάζομαι να έχει λυθεί. Αλλιώς, προσωπικά δεν θα έχω πρόβλημα να δηλώσω πιστός του ...Μανιτού ή να κάνω ένα σύντομο τελευταίο ταξίδι προς κάποια γειτονική, πολιτισμένη χώρα (το γράφω και γελάω...)

    Η αναφορές σου, lemon (να σε λέμε ...Λεμονιά;) στον "πόνο άνευ λόγου" διευρύνουν τη συζήτηση. Ξέρεις πόσο το σκέφτομαι, για την εκταφή του πατέρα μου - και πόσο δύσκολο θα είναι για τη μάνα; Χωρίς κανένα απολύτως λόγο...

     
  • At 6:10 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Alombar42, μήπως έχεις ανάγκη την παρέα μου; Μπας και κατέβεις από το καθαρόαιμπ καλάμι;

     
  • At 7:19 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    @ Ιχνηλάτη: Έχεις δίκιο και εγώ δεν είμαι περήφανος, ούτε γι αυτό, ούτε για αρκετά άλλα.

    Είναι όμως η αμετροέπεια και η αγωνία που διακρίνει τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν κωμωδία (μεγάλη λέξη-στην περίπτωση μου απλώς πλάκα) δανειζόμενοι θέματα από την επικαιρότητα.

    Για να είμαι ειλικρινής ο τελευταίος άνθρωπος που θυμάμαι να το κάνει ευπρεπώς ήταν ο Φρέντυ Γερμανός.

     
  • At 7:29 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Λαμπρούκο, σε παραδέχομαι (ό,τι κι αν αξίζει αυτό). Το ίδιο και τον Ιχνηλάτη.
    Συνεχίστε παρακαλώ να κάνετε και λάθη.

     
  • At 8:26 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Και επειδή, ίσως από δικό μου σφάλμα, κάποιοι να παρεξηγούν τον (μη) σχολιασμό της ουσίας του άρθρου (περί καύσης νεκρών) και τη χιουμοριστική κατάθεση του ...θαυμασμού μου προς την "Ιόλη", νοιώθω την ανάγκη να πώ κι αυτά:
    ο Πάνος, ευφυέστατα διάλεξε την "εικονογράφιση" του θέματος (θάνατος) με την ωραιότερη και σωστότερη απεικόνιση της ζωής.
    Την Γυναίκα.
    Μπροστά στη θέα της -στη συνειδητοποίηση της ομορφιάς της ζωής-, δεν θέλω, ΜΕ ΧΑΛΑΕΙ, να σκεφτώ, έστω, τις παπαδοπαπαριές και να γκριζάρω τη ψυχή μου.
    Στην καλόπιστη συζήτησή μας, όμως, δεν βλέπω τον λόγο για κακεντρεχή υποννοούμενα, έστω επειδή κάποιος "τα είχε πάρει λίγο χθες".
    Γιατί έτσι "τα πήρα εγώ σήμερα!"

     
  • At 8:57 μ.μ., Blogger Athanassios

    πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση υπό τη σκιά της Ιόλης... μ' έχει πιάσει όμως " το μαράζι δίχως αφορμή"... ίσως συμμετέχω αργότερα...

     
  • At 12:43 π.μ., Blogger alombar42

    Ημίαιμε, για το καλάμι το συζητάμε (με ημίαιμο κάνω παρέα κι εγώ) αλλά τα κακεντρεχή υπονοούμενα πού τα βρήκες;;

     
  • At 12:48 π.μ., Blogger alombar42

    Πάνο, για το Σωκράτη έχεις δίκιο... όλο θέλω να γράψω εκείνο το "Ρέμος-Τσιτσάνης σημειώσατε Χ" κι όλο το αναβάλλω ;)

     
  • At 6:39 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάνο μου όπως και συ και γω καταλάβαμε: Τίποτα δε πουλάει περισσότερο από το σεξ. Να ζήσουμε Ιόλη να σε θυμόμαστε.

     
  • At 1:51 μ.μ., Blogger alombar42

    Μας κοιτάει ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια :)