ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Μαρτίου 12, 2006
Το κρυφό σχολειό

(Sean Kerman, τα κρυφά βιβλία)

Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας δημιουργός. Έδωσε μια συνέντευξη, που αναδημοσιεύει η Ελευθεροτυπία, στην οποία λέει πολλά (με τα οποία συνήθως διαφωνώ, αλλά δεν είναι της ώρας). Ξεχώρισα για σχολιασμό στα «μτΚ» μια απάντηση του:

-Πώς θα χαρακτηρίζατε την ελληνική μουσική παραγωγή σήμερα; Βρίσκεται σε τέλμα;


Έχει εξευρωπαϊστεί πλήρως... Αυτά ως προς εκείνη τη μουσική που προβάλλεται. Υπάρχει όμως και η underground μουσική, η δική μας.... Πάντως, προς το παρόν, το πρόσφατο CD "Ερημιά" είναι εδώ και ένα μήνα πρώτο σε πωλήσεις... Εδώ όμως θα πρέπει να πούμε ότι η ελληνική οικογένεια παραμένει πάντα δεμένη και δυνατή, και εξακολουθεί να λειτουργεί ως ο βασικός θεματοφύλακας των παραδόσεων, των αξιών και ιδιαίτερα του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και πρόσφατου.

Άλλωστε η περίπτωσή μου είναι χαρακτηριστική. Ενώ η μουσική μου εκδιώχθηκε από τα κρατικά και τα ιδιωτικά ραδιόφωνα για λόγους πολιτικούς, τα τραγούδια μου παραμένουν ζωντανά σε όλες τις γενιές, ακόμα και στα μικρά παιδιά. Το ερώτημα είναι: "Πού τα ακούνε"; Και η απάντηση είναι, μέσα στο σπίτι, μέσα στην οικογένεια, μαζί με τους δίσκους και τα βιβλία μου. Το ίδιο γίνεται και με τα υπόλοιπα τραγούδια και άλλων συνθετών, τουλάχιστον αυτά που αγάπησε και εξακολουθεί να αγαπά ο λαός μας. Δηλαδή τα λαϊκά της δεκαετίας του '50 και τα έντεχνα λαϊκά της δεκαετίας του '60 και πέρα. Από τα σημερινά μένουν όσα έχουν αξία, σοβαρότητα και προ παντός ελληνικότητα. Σε αντίθεση με όσα προβάλλουν τα ΜΜΕ, που είναι προϊόντα μιας χρήσεως.


Μπορεί πολλοί να παραξενεύονται, αλλά ο Μίκης έχει δίκιο: τα τραγούδια του, περίπου απαγορευμένα – όχι για άλλο λόγο, αλλά εξαιτίας της απίστευτης ευτέλειας που επικρατεί στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα – ακούγονται πραγματικά μόνο στα σπίτια. Και όχι μόνο τα τραγούδια του Μίκη, αλλά και του Χατζιδάκι και του Λοΐζου και του Λεοντή και τόσων ακόμα δημιουργών. Και για να μην περιοριζόμαστε στους παλιούς, δεν θα ακούσουν συχνά (πρακτικά: δεν θα ακούσουν καθόλου) Χαϊνηδες, Μικρές Περιπλανήσεις, Σωκράτη Μάλαμα κλπ. Ούτε δημοτικά τραγούδια.

Η κακιά σκουριά της ευτέλειας δεν μπορεί πια να πιάσει σ΄ εμάς τους παλιότερους, που μάθαμε αλλιώς. Αν πάτε όμως σ’ να παιδικό πάρτυ, σε μια σχολική γιορτή (πχ απόκριες) μια σχολική εκδρομή με λεωφορείο κλπ θα φρίξετε με τον ηχητικό καρκίνο που επιτίθεται στα παιδιά του δημοτικού. Με εξαίρεση το μάθημα της μουσικής, όπου ακούγονται τραγούδια και όχι ξεράσματα, η κατάσταση είναι τραγική: τα παιδιά μεγαλώνουν σ’ ένα περιβάλλον ηχητικής οργουελικής αφασίας, μαθαίνοντας ότι τραγούδι είναι ο ορισμός του μη – τραγουδιού!

Μοναδική περίπτωση να ακούσουν τα παιδιά Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Μοσχολιού, Νταντωνάκη, Νίνου, Παπασιδέρη, - είναι οι σπιτικές δισκοθήκες. Το πρώτο τραγούδι που έγινε οικιακό μας σουξέ ήταν το εκεί στης Ύδρας τ’ ανοιχτά και των Σπετσών, που τραγουδούσα στην κόρη για να ησυχάζει – εναλλάξ με το θάλασσα τους θαλασσινούς που της έλεγε η μαμά της. Τώρα, στα 10, ξέρει κάμποσες από τις αηδίες (νάμπερ ουάν και της θείας τους το ίτενο) αλλά τραγουδάει και τη Τζαμάικα. Το μεγάλο μπαμ όμως έγινε όταν άκουσαν, μαζί με τον εφτάχρονο αδερφό της, στο αυτοκίνητο, τα τραγούδια του Κηλαηδόνη: ξετρελάθηκαν και τα ζητάνε συνέχεια - τα τραγουδάνε κιόλας!

Αν δεν λειτουργήσει αυτό οικιακό κρυφό σχολειό, πάει, πέταξε το πουλάκι. Μεγαλώνοντας τα παιδιά θα υποστούν και τα σκουπίδια της διεθνούς παραγωγής, τα πανομοιότυπα αγγλόφωνα κωλάδικα δηλαδή και η καταστροφή θα ολοκληρωθεί: θα έχουν πια μεταβληθεί σε κουφούς ακροατές ανοησιών, σε ανόητα πλάσματα δηλαδή, επειδή δε θα έχει καλλιεργηθεί μέσα τους η ομορφιά, αλλά το αντίθετό της.

Από εκεί και πέρα, δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουν (γιατί δεν θα είναι ικανά να το κάνουν) ούτε Kinks, ούτε Pink Floyd, ούτε Jethro Tull, ούτε Beatles. Ούτε Νίνο Ρότα, Νικόλα Πιοβάνι, Ελένη Καραΐνδρου. Ούτε αυθεντικές λαϊκές μουσικές της Κούβας και της Νότιας Αμερικής, της Ινδίας. Δε θα μπορέσουν ποτέ να νοιώσουν την απεριόριστη μαγεία της jazz, δε θα γνωρίσουν τον Τσάρλυ Πάρκερ και τον Μάιλς Ντέιβις. Φυσικά, θα προσπεράσουν απαθώς τα κουαρτέτα του Μπετόβεν, τις μουσικές του Βόλφραγκ Αμαντέους. Όρια ποιότητας θα είναι κάτι σαν την πληθωρική Σακίρα και την αποστεωμένη Βανέσσα Μέι.

Το εισιτήριο για το μαγικό κόσμο του πολιτισμού περνάει για εμάς μέσα από το νύχτωσε χωρίς φεγγάρι. Μέσα από το Βυζαντινό Εσπερινό, το Ξεκίνημα, τον Μεγάλο Ερωτικό και τον Διόνυσο. Αλλά, σε φυσιολογικές εκτελέσεις: Αν ακούσει κανείς το θρυλικό Ρέμα του Τσιτσάνη στα μαγαζιά της συφοράς που μαζεύουν τον κόσμο, δε θέλει και πολύ να τον εξομοιώσει με τον οποιονδήποτε …ακατονόμαστο. Αν δεν δουλέψει το σπιτικό κρυφό σχολειό στον τομέα της μουσικής και του τραγουδιού, ξεχάστε και όλες τις άλλες μορφές τέχνης: τελικά ο Ρέμος (θα) καθορίζει το απώτατο της αισθητικής – μέχρι να θεωρηθεί ότι κι αυτός παραείναι ποιοτικός και να τον αντικαταστήσει ο Σώτης Βολάνης ή η Βέρα Λάμπρου (αν λέω σωστά τα ονόματά τους)
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Μαρτίου 12, 2006 |


49 Comments:


  • At 8:23 μ.μ., Anonymous placebo

    Ουφ! Πες τα!
    Αν και, λογικά, σκουπίδια κυκλοφορούσαν πάντα. Ίσως τώρα τα πράγματα να είναι πιο αγριεμένα επειδή τα μμε βοηθάνε στην εμπέδωση και των ασμάτων και του αντίστοιχου lifestyle. Ίσως πάλι η ποιότητα έτσι κι αλλιώς έκανε αντάρτικο, πάντα.

     
  • At 9:20 μ.μ., Blogger άστεγος

    Χαίρετε! Σύμφωνοι, η μόνη ευκαιρία να ακούσεις παλιούς καλούς δίσκους (ή ακόμα και να έρθεις σε επαφή με μεγάλους συγγραφείς και ποιητές) είναι το σπίτι.
    Πρέπει όμως να μείνουμε εκεί; Όταν η τηλεόραση, που διαδραματίζει πια κεντρικό ρόλο στην ελληνική κοινωνία, παράγει υποκουλτούρα, δεν πρέπει να αντιδράσει η κοινωνία των πολιτών; Είναι πράγματι αντιδημοκρατικό να περιοριστεί η απόλυτη ελευθερία των καλαναρχών, ως προς τη διαμόρφωση των τηλεοπτικών προγραμμάτων; Παρακαλώ, μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε ως εχθρό της (πολιτικής) ελευθερίας του τύπου και του πλουραλισμού. Μιλάω για θέσπιση κάποιου είδους ποιοτικών κριτηρίων.

     
  • At 9:54 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Αντώνη μου, η κοινωνία των πολιτών έχει το τηλεκοντρόλ στο χέρι.

    Και οι μεγαλοκαναλάρχες έχουν πέσει μόνοι τους στην παγίδα της εικονικής τηλεθέασης (AGB δήθεν) για να "τραβούν" διαφήμιση.
    Τα τζιμάνια στη διαφήμιση όμως δεν μασάν και ΟΛΑ τα μεγάλα κανάλια είναι χρεωμένα μέχρι το λαιμό.

    Το μόνο ποιοτικό κριτήριο που μπορεί πλέον να δώσει λύσεις είναι η ΑΠΟΡΡΙΨΗ των αιτήσεων για πανελλαδική εκπομπή σε όλους τους μεγαλοσταθμούς που μέχρι σήμερα λειτουργούν ΠΑΡΑΝΟΜΑ.

    Αλλά, ποιός έχει θέληση και δύναμη να το κάνει.

    Ωραία τα είπες φίλε Πάνο.

     
  • At 9:55 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Μήπως ξέρεις γιατί εξαφανίστηκε το τελευταίο ποστ του Μιχάλη μαζί με τα σχόλια;

     
  • At 10:11 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ημίαιμε, τη "Διπλή ζωή" του Μιχάλη τη βλέπω κανονικά (στο φάιρφοξ). Είχε ανεβάσει κι άλλο;

     
  • At 10:19 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos

    Άκυρο!
    Τα 'χε παίξει ο υπολογιστής ή τα 962 προγράμματα που "τρέχει" ο γιός ταυτόχρονα!

    Κανένα ρητό δυσθεώρητε Ιχνηλάτα μας;;;;

     
  • At 3:43 π.μ., Blogger The Passenger

    Ετσι ακριβώς είναι Πάνο

    Εγώ έμαθα τους μεγάλους απο τις κασέττες του πατέρα μου αλλά και από το ραδιόφωνο.Πιο συγκεκριμένα τον Θοδωράκη τον άκουγα κάθε 15 του Ιούλη σε μια επετειακή εκπομπή.

    Αλήθεια,στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ραδιοσταθμοί (η ΕΡΤ ίσως;) που βάζουν Λοίζο και Θοδωράκη; Θα μου πεις όμως με τη χιονοστιβάδα που είναι το σημερινό lifestyle marketing και να υπάρχουν πως θα τους μάθει ο κάθε νεαρός ή νεαρή;

    Τελικά η ουσία είναι ότι το καλό τραγούδι χρειάζεται τους αποστόλους
    του.Οπως εγώ το έμαθα απο τον πατέρα μου έτσι και εγώ θα το μάθω στα παιδιά μου (χου χου,καλά,λέμε τώρα...).Αν όλοι το κάνουν αυτό τοτε υπάρχει ελπίδα.

     
  • At 10:14 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάνο μου να αγιάσει το στόμα σου.

    ΄Ηταν τόσο ωραίο το ποστ σου, και πρέπει να σου πώ ότι αυτές τις μέρες... με έχει προβληματίσει αφάνταστα αυτό το γεγονός.

    Θα αντισταθούμε όμως, όπως μπορούμε και όσο μπορούμε. Κρατώντας άσβεστη τη φλόγα εμείς, οι ανδρείοι της ηδόνής...

     
  • At 2:37 μ.μ., Blogger Athanassios

    Θα σας πάω λίγο πίσω... πριν το 1981... για ν' ακούσεις Θεοδωράκη, Λοίζο κλπ έπρεπε να στηθείς στο ραδιόφωνο και ν' ακούσεις τις διαφημιστικές εκπομπές των εταιριών δίσκων... από κει μόνο μπορούσες να πληροφορηθείς τι καλό κυκλοφορούσε στη δισκογραφία... Κυριακή μεσημέρι κυρίως, με την Columbia να έχει σαν σήμα της εκπομπής την εισαγωγή από τη " Συννεφιασμένη Κυριακή"...
    Μετά το 1981 ξαφνικά λες κι άλλαξε ο κόσμος... άρχισαν ν' ακούγονται τα πάντα... Επήλθε άραγε κορεσμός? Δεν το πιστεύω, απλά άλλαξε γενικότερα η αισθητική αντίληψη του Ελληνα στη δεκαετία του '90.... άκρατη κατανάλωση και στη μουσική... δεν περνάνε πια τα δύσκολα και προβληματίζοντα... οι εταιρίες πλέον πολύ πιο εύκολα -ελλείψει και σημαντικών προσωπικοτήτων- προωθούν αυτά που έχουν ζήτηση... τα κανάλια απλά ακολουθούν και σιγοντάρουν την πολιτική αυτή...
    Κρυφό σχολιό λοιπόν και μη το λέτε και παραπέρα... μόνο μεταξύ μας θα το ξέρουμε..

     
  • At 3:42 μ.μ., Blogger alombar42

    Προσωπικά δεν βλέπω μεγάλες αλλαγές σε σχέση με πριν είκοσι χρόνια, πέρα από τη μεγέθυνση των ανισορροπιών, πράγμα μάλλον αναμενόμενο στην εποχή της ταχύτητας.

    Υπάρχει μια μειοψηφία που φτιάχνει μουσική και μια πλειοψηφία που κάνει σουξέ. Οπως τότε, έτσι και τώρα στα mainstream ακούγονται τα σουξέ.
    Τότε ίσως ήταν πιο κοντά η ποιότητα με το σουξέ ή ίσως ήταν πιο εύκολο να κάνεις ένα σχετικά ανθεκτικό στο χρόνο "μικρό σουξέ" - τώρα προτιμούνται τα μικρής διάρκειας "μεγάλα σουξέ" (μάλλον λόγω ταχύτερης απόδοσης κέρδους).

    Να είσαι πάντως βέβαιος οτι όσα αξίζει να μείνουν, θα μείνουν. Οπως έμεναν πάντα, κυρίως από στόμα σε στόμα. Γιατί μη μου πεις οτι κομμάτια όπως "Ο Μπουφετζής" και "Καραμπιπερίμ" του Παπαϊωάννου (σύνθεση) διαδόθηκαν διαφορετικά - κι ας χρειάστηκε μια Γλυκερία για να τα κάνει ευρέως γνωστά.
    Ολόκληρος Σαββόπουλος με μια Συννεφούλα έγινε γνωστός!

    Αφιερωμένο :)

    Πέντε Έλληνες στον Άδη
    ανταμώσαν ένα βράδυ
    Και το γλέντι αρχινάνε
    κι όλα γύρω τους τα σπάνε

    Με μπουζούκια, μπαγλαμάδες
    τρέλαναν τους σατανάδες
    Κι από κέφι ζαλισμένοι
    χόρευαν οι κολασμένοι

    Στο ρωμαίικο τραγούδι
    κάηκε το πελεκούδι
    Κι όλοι φώναζαν αράδα
    να μάς ζήσει η Ελλάδα.

    (Παπαϊωάννου)

     
  • At 3:53 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάντως για να πούμε και του στραβού το δίκιο, πάντα μια γενιά αποκηρύσσει τα "νέα ήθη" προβάλωντας τις "μαγικές δημιουργίες" της εποχής της.

    Έτσι έγινε με τη χρυσοφόρα δεκαετία του 60 (την εποχή που η δεκαετία του 80 δε μπορούσε να σταθεί μπροστά της).

    Μήπως ο Κηλαιδόνης δεν ήταν στην αρχή "περίεργα νεωτεριστής" τη στιγμή που σήμερα ανήκει στου "κλασσικούς".

    Τα χρόνια περνάν, και εμείς καλό είναι να καρτεράμε στη γωνάι τους επόμενους μεγάλους Θεωδοράκηδες και Χατζιδάκιδες.

    Μη τους ψάξετε αύριο. Δε βγαίνουν κάθε μέρα...

     
  • At 5:28 μ.μ., Blogger Πάνος

    Δυο - τρία ...πραγματολογικά στοιχεία: Ο "Μπουφετζής" δεν είναι του Παπαϊωάννου, αν και αυτός τον ...δόξασε. Τον λανσάρησε ο Μπάτης, αλλά κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για "αδέσποτο" της φυλακής και των τεκέδων. Το "Καραπιπερίμ" είναι ...αλλοδαπό άσμα. Οι στίχοι στο "Πέντε Έλληνες στον Άδη" (ευχαριστώ για την αφιέρωση) είναι του Κώστα Μάνεση.

    *

    Στα σχόλια δεν έχω να προσθέσω κάτι, πλην του ...alombar42. Εκείνο που ήθελα να πω είναι πως οι παλιότερες γενιές (εμείς, ας πούμε, οι 40+-) είχαμε μέσα μας καλλιεργημένη τη δυνατότητα να ακούσουμε καλό τραγούδι, γιατί είχαμε ακούσει δημοτικά, βυζαντινή μουσική, ρεμπέτικα, λαϊκά - από τη μέρα που ανοίξαμε τα μάτια. Τα σημερινά παιδιά βομβαρδίζονται με σκουπίδια (ηχητικά και οπτικά = η έκφραση του κυρίαρχου πολιτισμικού παραδείγματος), συνεχώς. Το θέμα λοιπόν δεν είναι καθόλου περί σουξέ, μεηνστριμ κλπ αλλά για αυτή καθ' εαυτή την πιθανότητα μια ολόκληρη γενιά να μεγαλώσει με βαρύτατη αισθητική αναπηρία. Μακάρι να υπερβάλλω...

     
  • At 5:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    ...όπου "αισθητική" διαβάστε "πολιτισμική" (αναπηρία)

     
  • At 7:01 μ.μ., Blogger OldSkipper

    Επειδη ειμαι της ιδιας γενιας και των ιδιων βιωματων, η πρωτη μου σκεψη στο πολυ καλο ποστ ηταν "πεστα χρυσοστομε".

    Αλλα...μετα ηρθαν οι ενστασεις.
    Πρωτον εγω (και πιστευω πολλοι αλλοι ακομα) στο πατρικο μου δεν ακουγα μονο διαμαντια. Ακουγα και *πολλα* σκουπιδια. Το οτι ξεχωρισα τα διαμαντια και τα εβαλα στην ψυχη μου, δεν ηταν καποιο εξυπνο κατορθωμα εκ μερους μου. Η ποιοτητα ειναι επικρατεστερη των σκουπιδιων - τοσο απλα.
    Πιστευω λοιπον, οτι αυτο που εγινε με εμενα (εμας αν θελετε), θα γινει και με τα τωρινα παιδια.

    Δευτερη ενσταση και καπως προβοκατορικη: γιατι πρεπει οπωσδηποτε τα σημερινα παιδια να μαθουν Θεοδωρακη, Χατζιδακι και Τσιτσανη;
    Και η σημερινη γενια εχει διαμαντια (μην με ρωτησετε γιατι δεν τα ξερω) - μονο που εμεις απλα δεν τα βλεπουμε. Πιστευω οτι και αυτοι - οπως εμεις - θα αναδειξουν τα δικα τους καλα κομματια μεσα απο τα παμπολλα σκουπιδια.

    Διευκρινηση: οταν μιλαω για νεους ανθρωπους εννοω αυτους που γνωριζω εδω στην Γερμανια. Δεν ξερω αν η ελληνικη νεολαια ειναι διαφορετικη. Θελεω να πιστευω πως οχι.

     
  • At 7:25 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    H Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα ξανά. Αρα δε θα μας νικήσει η σκουπιδίλα.

    Πλάκα δεν έχει το πάθος που η ΕΡΤ, με χρήματα δικά μας επιδοτεί το σκουπιδαριό; Kαρβέλας και ξερό ψωμί. Ενα απο τα 4 τραγούδια (για να διαλέξει αύριο ο λαός για τη φιέστα έχει στίχο που περιέχει μερικά ουά-ουά-ουά-ουά). Εσείς φίλοι που είστε στην Αθήνα δεν πάτε με μερικά γιαούρτια)

    Σχολιαστής

     
  • At 7:50 μ.μ., Blogger Πάνος

    Καπετάνιε, μην περιορίζεσαι στο τι "άκουγες" - λάβε υπόψη και τι "δεν άκουγες" ΚΑΙ το μέσον (τηλεόραση). Τώρα το τραγούδι -σκουπίδι (με την απόλυτη ισοπέδωση του ήχου) σερβίρεται ως αναπόσπαστο μέρος του πακέτου: ξέκωλες κοπελίτσες να τσιφτετελάρουν/ χάχανα και ουάου - ισοπέδωση (χυδαιοποίηση) και του λόγου (στίχου) /απίστευτη προβολή των ευτελέστερων προτύπων. Λαϊκοπόπ...

    Όταν έρθει η ώρα (;) του καλού τραγουδιού - λες πως όλα αυτά θα πάνε στην άκρη; Μακάρι, αλλά δεν το πιστεύω... Απλώς, ο εθισμένος στη χυδαία απλοϊκότητα δεν είναι σε θέση να προσλάβει κάτι περισσότερο σύνθετο, πχ. τους "δρόμους" του λαϊκού τραγουδιού.

    Δευτερη ενσταση και καπως προβοκατορικη: γιατι πρεπει οπωσδηποτε τα σημερινα παιδια να μαθουν Θεοδωρακη, Χατζιδακι και Τσιτσανη;

    Α, δεν είναι απαραίτητο! Είναι μονάχα στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει η συντήρηση και εξέλιξη της πολιτισμικής (δηλαδή ...όλης) της ιδιοπροσωπίας εκείνου του περίεργου πράγματος που λέγεται "ελληνικός πολιτισμός". Αν δεν μας ενδιαφέρει αυτό - κανένα πρόβλημα, βολευόμαστε και με τους "Ουάν"!

    Τώρα, τα "διαμάντια" δεν αφορούν μόνο μια γενιά. Κι εγώ είμαι αισιόδοξος (γιατί έχω μικρά παιδιά) ότι ΘΑ υπάρξουν διαμάντια στο μέλλον...

    Δεν ξερω αν η ελληνικη νεολαια ειναι διαφορετικη. Θελεω να πιστευω πως οχι

    Κι εγώ θα ήθελα να το ξέρω. Θα ήθελα, όμως, η ελληνική νεολαία να ήταν διαφορετική. Όχι με την έννοια οτι θα ήταν καλύτερη, αλλά γιατί θα ήταν φορέας ενός άλλου πλούτου - που θα κατέθετε ως συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Όπως έκαναν στον καιρό τους οι Τσιτσάνης - Θεοδωράκης - Χατζιδάκις. Αυτό μετράει. Αν βγεί ένας ακόμα Έλληνας Vangelis, πολύ λίγη σημασία έχει...

    *

    Σχολιαστή, η ιδέα σου με το γιαούρτι είναι μάλλον εποικοδομητική...

     
  • At 8:00 μ.μ., Blogger alombar42

    (το... ιστορικό των τραγουδιών που ανέφερα το ξέρω, απλώς έτυχε να ψάχνω κάτι σχετικό με τον Παπαϊωάννου και έκατσαν μαζί - αυτός είναι ο συνθέτης τους, όπως έγραψα έστω όχι τόσο εμφανώς)

    Οπως λέει και ο OldSkipper πάντως, κι εγώ με Βοσκόπουλο και Μαρινέλλα μεγάλωσα, μαζί με αρκετούς που δεν θυμάμαι καν και σήμερα μάλλον δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους ("αμαρτίες" του πατρός, αλλά αυτά μιαν άλλη φορά).

    Βρήκα όμως και τα υπόλοιπα, σιγά σιγά. Στις σχολικές εκδρομές είχαμε και τον Βοσκόπουλο, είχαμε και Βογιατζή και Καζαντζίδη, αλλά είχαμε και (πολύ) Θεοδωράκη-Μαρκόπουλο, που άλλωστε τους ακούγαμε κρυφά στο σπίτι, και (λιγότερο) Σαββόπουλο-Μικρούτσικο και (δυστυχώς πολύ λιγότερο) Ξαρχάκο-Χατζιδάκι. Πολύ Τσιτσάνη-Μητσάκη (λέγε με mainstream και χωρίς σχόλια), κάπως λιγότερο Παπαϊωάννου-Βαμβακάρη και ελάχιστα Χατζηχρήστο, Ρούκουνα, Μπάτη, Μουφλουζέλη (τον μόνο που είδα σε γεροντική ηλικία να παίζει ζωντανά, κάπου στη Φιλαδέλφεια) κλπ.
    Ακούγαμε και Κοινούση (πολύ αργότερα έμαθα οτι ο πατέρας του ήταν από τους λίγους γνώστες της μαζικής εισαγωγής ινδικής μουσικής για αντιμετώπιση της λαίλαπας του ρεμπέτικου - μαζί με τη θολούρα που δημιούργησαν τα "αρχοντορεμπέτικα" φυσικά).
    Και Θέμη Ανδρεάδη - τον οποίο ελάχιστοι κατάλαβαν και το σύστημα τον έσβησε κυριολεκτικά. Εμαθα τον Κηλαηδόνη από τα μικροαστικά κι ας μην καταλαβαίναμε τότε το "κολλήγα γιος" - γελούσαμε. Οταν χωρίσαμε με την κασετόπληκτη αριστερά, ο έρωτας κι ο Κηλαηδόνης ήταν βασικές αιτίες - φυσικά δε σηκώνω κουβέντα για κανέναν από τους δύο :)

    Κάποτε χαιρόμουν που "γνώρισα" στους συμμαθητές μου το Γιώργο Μαρίνο που τυχαία κάποτε ανακάλυψα (η πρώτη μεταδικτατορική σάτιρα), κι ας αντιμετωπιζόταν απλώς σαν "αδερφή" - μετά τον εκτίμησα πολύ περισσότερο βέβαια.

    Οποιαδήποτε γενιά, θα ψάξει για να βρει, εκτός αν μιλάμε πια για γενικό σκοτάδι, κάτι που δεν το βλέπω τόσο πιθανόν. Πάντα οι λίγοι γνώριζαν τα κρυμμένα στους πολλούς.

     
  • At 8:03 μ.μ., Blogger alombar42

    Ξέχασα:
    Πες στα παιδιά σου συγχαρητήρια για τον Κηλαηδόνη - έκαναν μια πολύ καλή επιλογή :)

     
  • At 8:22 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Γιατί τέτοια απαισιοδοξία βρε; Τις προάλλες έγραφε κι ο συμπαθέστατος McManus οτι του'ρχεται τρόμος όταν σκέφτεται οτι για ν'αποκτήσει μουσικό κριτήριο ο "νέος" πρέπει να "βγάλει ύλη" 40 χρόνια δισκογραφίας, ενώ στην εποχή του χρειαζόταν μόνον 20 (αυτός το πήγαινε πιο πολύ στη ροκ). Σαν να είναι διαφορικές και ολοκληρώματα με το συμπάθειο!

    Μη χάνετε την πίστη σας στο μέλλον - απ'τα σκουπίδια βγαίνει ο εκάστοτε... Μάλαμας! Αλλά την ελληνική οικογένεια, σε πολύ υπόληψη την έχετε μου φαίνεται: επειδή είχατε την τύχη να μάθετε και σαράντα πράματα, νομίζετε οτι αυτό το επίπεδο υπάρχει στα περισσότερα σπίτια;

     
  • At 9:06 μ.μ., Blogger Πάνος

    alombar42, μου φαίνεται πως πρέπει να διοργανωθεί στη Θεσσαλονίκη ένα κλειστό σεμινάριο ελληνικού τραγουδιού (με ...παρελκόμενα), με διδάσκοντα τον Athanassios, στον οποίο οι γνωρίζοντες αναγνωρίζουν την πρωτοκαθεδρία. Εκεί θα μπορούσαν να επιλυθούν πάμπολλες παρεξηγήσεις!

    *

    Σύντροφε από τα ένδοξα Παρίσια, δεν είναι ποσοτικό το θέμα (20 ή 40 χρόνια - άλλωστε είναι 70+) αλλά ποιοτικό: κάθε τέχνη (και η μουσική) απαιτεί μια στοιχειώδη παιδεία, ένα πολιτισμικό υπόβαθρο.

    Απαισιοδοξία θα ήταν η άποψη "τίποτα δε γίνεται!". Αντιθέτως, το κρυφό σχολειό είναι θέση, μαχητική και αισιόδοξη, απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων!

    Όσο για την ελληνική οικογένεια - ήταν και εξακολουθεί να παραμένει το παν (μ' ένα μικρό διάλειμμα μεταξύ εφηβίας και τεκνογονίας). Οι Έλληνες αναζητούμε πάντα τον ουρανό - που σημαίνει πως χρειαζόμαστε βαθειές ρίζες. Χωρίς αυτές, θάμνοι...

     
  • At 9:16 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Χαιρετώ σας!

    ...μετά από τόσο καιρό τα κατάφερα και μπήκα στο νησί!έφτασα μάλιστα και ως τους αρραβώνες.Μα πού πήγε η Καλυψώ;.

    Υ.Γ1:γιατί τις ωραιότερες γυναίκες τις παρουσιάζεις ξανθές;

    Y.Γ2:δεν προλαβαίνω να διαβάσω το κρυφό σχολειό αλλά μιας και πήρε το μάτι μου τους Χαινηδες,αφιερώνω το 15 από το Γητευτή...(ξέρεις εσύ!)

    Δηιάνειρα

     
  • At 9:44 μ.μ., Blogger Πάνος

    Καλώς τη Δηιάνειρα! (απ' τα ωραία Γιάννινα)

    Η Καλυψώ επιστρέφει, στο επόμενο κεφάλαιο, το Σάββατο που μας έρχεται - αν είμαστε καλά.

    Δε θέλω παρανοήσεις, με την εξίσωση ωραίες = ξανθές. Οι ωραίες γυναίκες μπορεί να είναι μελαχροινές, καστανές και ...ξανθές! (Η Καλυψώ είναι μελαχροινή...)

    Ξέρω για το Γητευτή, αλλά δεν έχω ακόμα το δίσκο. Όταν, θα δω και ποιό είναι το "15" - ευχαριστώ για την αφιέρωση.

     
  • At 10:37 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ωραία ιδέα το σεμινάριο και τα παρελκόμενα.... μέσα...
    Διηάνειρα εξαιρετικό γούστο... μου άρεσαν επίσης πολύ το 9 (Εφτά ποτάμια) και το 4 (Συνταγές μαγειρικής)... και συνεχίζω την ακρόαση....
    Αυτό που έλειψε από την ελληνική δισκογραφία... δίσκος που να χρειάζεται μελέτη... πλέον δεν μελατάμε, απλά καταναλώνουμε./
    Διηάνειρα καλεσμένη και συ στο σεμινάριο..

     
  • At 2:01 π.μ., Blogger FUFUTOS

    Καθυστερημένος πάλι σχολιάζω...

    Πολύ ενδιαφέρον (και αυτό) το post σου αγαπητέ Πάνο.
    Σχετικά με τις πωλήσεις της "Ερημιάς" έγραψε ο Λ.Παπαδόπουλος στα ΝΕΑ και επισήμανε ακριβώς αυτό: το ότι δεν παίζονται σε κανένα ραδιοσταθμό.
    Ενθαρρυντικό και παρήγορο.

    Μία διόρθωση (;) -δεν είμαι και 100% σίγουρος- στο πρώτο σχόλιο του Αθανάσιου. Η δισκογραφική με το εναρκτήριο σήμα της Συννεφιασμένης Κυριακής ήταν η ΜINOS (ίσως να ήταν ήδη MINOS-EMI) με εκφωνητή τον Λεφεντάριο. Ήταν μια υπέροχη ορχηστρική εισαγωγή η οποία κάπου είχα διαβάσει ότι παιζόταν με 6(!) μπουζούκια.

    Σχετικά με τα ξένα ακούσματα δεν είμαι απαισιόδοξος: Τα τελευταία 2 χρόνια μας έπιασε με τη γυναίκα μια τάση για ακούσματα σαν αυτά που αναφέρεις. Που τα ακούγαμε τότε στο ραδιόφωνο αλλά δεν τα είχαμε σε δίσκους. Και παίρνω τακτικά τα δισκάδικα σβάρνα. Υπάρχουν στην αγορά πάρα πολλά cd
    των Kinks, Pink Floyd, Jethro κ.α. Και Elvis και Dylan και Baez. Και Rota και Piovani. Και πολύ jazz. Μόνον οι Beatles είναι δυσεύρετοι και ακριβοί (τα υπόλοιπα μπορείς να τα βρείς σε πολύ καλές τιμές). Και στους ethnic ήχους είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα από την εποχή μας. Και σε δημοτικά υπάρχει μεγάλη δισκογραφία (συνήθως συλλογές - όχι πάντα αξιόλογες - αλλά φθηνές).
    Μιλώντας με τα παιδιά των δισκοπωλείων μαθαίνω ότι πουλάνε πολύ καλά στους νέους (εκτός από τα δημοτικά που τα αγοράζουν μεγαλύτερες ηλικίες).

    Το "θαλασσάκι" το τραγουδάω κι εγώ στην (13 μηνών) κόρη μου (η δυσαρέσκειά της οφείλεται στη φωνή μου και μόνον). Την περασμένη Κυριακή άκουσε Ορνιθες.

    Συμφωνώ με τον Alombar ότι ο χρόνος θα ξεσκαρτάρει και θα κρατήσει τα καλά (που υπάρχουν και σήμερα αλλά καλύπτονται από τα πολύ περισσότερα και περισσότερο θορυβώδη). Δε νομίζω να είναι τυχαίο ότι δίσκοι του Χατζιδάκι είναι σταθερά στα ευπώλητα.

     
  • At 2:04 π.μ., Blogger FUFUTOS

    διευκρίνιση στο προηγούμενο. Το "ενθαρρυντικό και παρήγορο" αναφέρεται στις πωλήσεις της "Ερημιάς" υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (μη) προβολής.
    Δεν αναφέρεται βέβαια στη (σκόπιμη; "ύποπτη"; κατευθυνόμενη;) σιγή των μέσων.

     
  • At 11:49 π.μ., Blogger Πάνος

    Φίλτατε Φ. συμφωνούμε απολύτως: παρά την επέλαση των βαρβάρων, υπάρχει ζωντανή αγορά!

     
  • At 2:21 μ.μ., Blogger Athanassios

    Fufutos έχεις δίκαιο σχετικά με την εισαγωγή. Αλλωστε ο Καζαντζίδης στη MINOS-EMI ήταν...

    Δηιάνειρα συγγνώμη για την ανορθογραφία.Με πήραν οι Χαίνηδες...

     
  • At 12:21 μ.μ., Blogger alombar42

    Για το συνέδριο είμαι μέσα - όλο σχεδιάζω αυτή την "άνοδο" στας Θεσσαλονίκας κι όλο μικροεμπόδια προκύπτουν, αλλά κάπου θα κάτσει :)

     
  • At 5:45 μ.μ., Blogger MainMenu

    Pano se ektimo alla diafono apolyta...oxi mono me tis theseis sou alla kai me thn apaisiodoksia kai to synthrhtismo pou apopneoun. egrapsa sto post mou...:) mhn me parekshghseis, eimai epithetikos alla oxi kakoproairetos

     
  • At 8:53 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Διαφωνώ απόλυτα με το κείμενο.
    1)βαρέθηκα ν'ακούω το Μίκη να διαμαρτύρεται γιά "κόψιμο".Τα χρόνια πού ήταν "κομμένος" απ'τα κρατικά μέσα,αυτά ήταν απόλυτα απαξιωμένα και πάντως ασήμαντα μπροστά στην κυρίαρχη αριστερή κουλτούρα πού "έσμπρωχνε" τον Θεοδωράκη με χίλια και έκτοτε μας έκατσε στο σβέρκο( η "αριστερή" κουλτούρα εννοώ) ως πολιτισμικό καθεστώς διώκοντας η ίδια ουκ ολίγους...¨Οσο γιά σήμερα το πρόβλημα με τον Μίκη είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος να τον προστατεύσει από την υπερπροβολή.
    2)Αυτό που λες κρυφό σχολειό μου φαίνεται κάτι σαν μουσικό Γκουλάγκ ή πολιτιστικό λοιμοκαθαρτήριο.Δηλ.εμείς σπίτι μας τι ακούγαμε; Μπάχ,Τζάζ καί Χατζιδάκι;Κι' όσα "παιδάκια "ακούγανε είδαμε πού καταλήξανε.Ακούσαμε όσα ακούσαμε ,διαβάσαμε όσα διαβάσαμε καί μάθαμε όσα μάθαμε αφού πρώτα κάναμε την προσωπική μας εξέγερση στην πάσης φύσεως κακογουστιά μεγάλο μέρος της οποίας εξέφραζε η οικογένεια.

    Ηλίας

     
  • At 8:58 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ¨οχι ότι μας ωφέλησαν όλα αυτά σε τίποτα...

    Ηλίας

     
  • At 10:17 μ.μ., Blogger Πάνος

    "Έφρασες αργά - και τόχασες το τραίνο..." - δες μπροστά, τι κάνει ο Athanassios, όσο εμείς θεωρητικολογούμε...

     
  • At 11:04 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ηλία θα συμφωνήσω μαζί σου... αλλά μην ξεχνάς... αυτά που ανακαλύψαμε μόνοι μας τότε μας τα κρατούσαν κρυφά... έψαχνες για να τα βρεις.. όχι μόνο στην οικογένεια αλλά και στο ραδιόφωνο...
    Ο Μίκης πλέον κατευθύνεται από την κόρη,έχει όμως και δικαιολογημένα απωθημένα... επί ΠΑΣΟΚ ας πούμε δεν του δώσανε τίποτα... η αριστερά τον έσπρωξε... ναι κάποιες εποχές, υπήρξαν όμως και εποχές που τον εξαφάνισε..

     
  • At 11:22 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ¨ολα τα ωραία, Θανάση, είναι κρυφά.Πρέπει να τ'ανακαλύψεις γιατί θάχεις λόγο να το κάνεις.Θέλει μάτωμα και παίδεμα η αποκάλυψη.Δεν γίνεται στο μπλέντερ.

    Ηλίας

     
  • At 11:29 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο, ο Θανάσης έχει κέφια καί κοιτάει ψηλά τ'αστέρια,εγώ κοιτάω χάμω τις λακούβες..

    Ηλίας

     
  • At 11:30 μ.μ., Blogger Athanassios

    το μπλέντερ αλέθει Ηλία...βρίσκεις ότι γλυτώνει από τα αδηφάγα μαχαίρια του...

     
  • At 11:33 μ.μ., Blogger Athanassios

    το φεγγαροχτύπημα φίλε Ηλία δεν φέρνει απαραίτητα κέφια.. μπορεί να είναι και λακκούβα..

     
  • At 11:41 μ.μ., Blogger Πάνος

    Το τραγικό είναι να κοιτάς χάμω και να μην αποφύγεις τη λακούβα... Όπως λένε και οι "Αγαμοι Θύται"

    σε λακούβα ζοφερή
    όποιος πέσει δε θα βγει...


    ΥΓ. Σήμερα επιστρέφοντας άκουγα ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΥΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ - και θυμήθηκα ένδοξες εποχές... τον ένδοξό μας βυζαντινισμό...

     
  • At 11:48 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Άντε,να σου αφιερώσω ,Θανάση κι'ένα στίχο απ'το "δρακοδόντι":
    "..φορώ τού Δράκου τη προβειά καί το θεό εντός μου
    χάρισμα στην αγάπη μου θάναι ο εαυτός μου"

    Ηλίας

     
  • At 11:54 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο, μιάς κι'είπες γιά "Χειμερινούς κολυμβητές",πως ερμηνεύεις το στίχο:
    "όταν θαρθέι το καλοκαίρι εγώ δε θάχω πλέον χέρι";

    Ηλίας

     
  • At 11:58 μ.μ., Blogger Πάνος

    Τα βλέπω...

     
  • At 11:59 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    πενταφυλλία...

    Ηλίας

     
  • At 12:02 π.μ., Blogger Πάνος

    Δεν έχεις ακούσει την ιστορία με τον αδερφό του Αργύρη, όπως την αφηγείται ο ίδιος στις συναυλίες; Αν ναι, μη τη γράφω τζάμπα...

     
  • At 12:04 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δε τη ξέρω!

    Ηλίας

     
  • At 12:12 π.μ., Blogger Πάνος

    Καλά... Κάποτε ο αδερφός του Αργύρη χτύπησε άσχημα το χέρι του, κακοφόρμησε κλπ. Με το στίχο "μιλάει" αυτός και λέει πως το καλοκαίρι εσύ (γκόμενα) τούτο, κείνο - κι εγώ δε θάχω πλεον χέρι... Φυσικά, το χέρι ξεγέρεψε, αλλά το τραγούδι έμεινε, για να προβληματίζει τους ακροατές... Κάτι αντίστοιχο με το στίχο του Σεφέρη

    "τ' αηδόνια δε μ' αφήνουνε να κοιμηθώ στις Πλάτρες"

    επί του οποίου είχαν επιπέσει ορδές φιλόλογοι, δίνοντας τις πιο απίθανες ερμηνείες. Ρώτησαν και τον ποιητή, κι αυτός είπε: "είχε πολλά αηδόνια, δε μ' άφηναν να κοιμηθώ...". Τόσο απλά!

     
  • At 12:24 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ναι, ρε γαμώτο, το θυμήθηκα...

    Ηλίας

     
  • At 9:41 μ.μ., Anonymous Γιάννης Τ.

    Ωραία αυτά. Αλλά λόγια μόνο.
    Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στο μετρό της Αθήνας πρέπει να παίζουν κλασσική συνεχώς κι όχι (αν επιμένουν να παίζουν μόνο - όσο κι αν είναι παράλογο - κλασσική) έλληνες συνθέτες κλασσικής, δημοτικά παντός τόπου, ρεμπέτικα, θοδωράκη κλπ, ακόμη και βυζαντινή (του χάλαρη). Κι επειδή δεν μπορώ να το καταλάβω, αν οι υπεύθυνοι του αττικού μετρό πιστεύουν ότι το να βάζουν δημοτικά θα κάνουν τους επιβάτες να φρίξουν, σκέφτομαι τι θα έλεγαν ή τι θα έκαναν, αν λ.χ. τους στέλναμε ημεηλ ή γράμματα και να τους ζητήσουμε το λόγο (δεν είμαι αθηναίος, αλλά τι σημασία έχει. δεν πλήρωσαν μόνο οι Αθηναίοι για το μετρό) που θέλουν με το στανιό να στραγγαλίσουν κάτι που αγαπάμε. Θα ρχιζαν να βάζουν και τα προαναφερθέντα ακούσματα ή θα απαντούσαν ότι η αισθητική (τσσσσ) του χώρου επιβάλλει κλασσική ή ότι τα κλαρίνα και οι φλογέρες είναι κακόγουστα; Μήπως τελικά θέλει και σμπρώξιμο η υπόθεση της υπεράσπισης της ελληνικής μουσικής;

     
  • At 10:17 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αμάν βρε Γιάννη, θα στείλεις κάποτε σχόλιο on time; Τώρα το βλέπω μόνο εγώ - κι αυτό επειδή το πρόγραμμα μου το βγάζει αυτόματα στο ηλ. ταχυδρομείο.

    Επί της ουσίας συμφωνούμε. Θα πρόσθετα μόνο πως "βυζαντινή" δεν είναι μονάχα του Χάλαρη. Εγώ κάποιες φορές ακούω στο αυτοκίνητο (οδηγώ πολύ) εκκλησιατική μουσική, (μη λειτουργικούς) ύμνους κλπ. Εντάξει, δεν είναι για χόρταση - αλλά γιατί να είναι έξω από τη λογική μας;

    Όταν αποκτήσει μετρό η Θεσσαλονίκη, θα το προτείνω από τα "μτΚ" (αν αποκτήσει μετρό η Θ., αν υπάρχουν τα "μτΚ" και αν υπάρχω εγώ ακόμα - διότι και στα βαθειά γεράματα να φτάσω, αμφιβάλλω αν έχει ολοκληρωθεί το μετρό της μπουγατσαδουπόλεως...)

     
  • At 11:13 μ.μ., Anonymous Γιάννης Τ.

    ε, το είχα διαβάσει απ' την προηγούμενη βδομάδα, αλλά η ιδέα μου ήρθε τώρα, αφού με τα υπόλοιπα συμφωνούσα