(Στον ακριβό φίλο Ιχνηλάτη, για να βρει το κέφι του)
Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για τα σκυλιά, θα διαλέξουν το «τραγούδι» που θα πάει εκεί που είναι να πάει. Το κρυφό σχολειό των «μτΚ» έχει σήμερα για σας ένα καθαρό κομμάτι ουρανό – ένα ποίημα του Μιλτιάδη Μαλακάση, δημοσιευμένο στα 1920 – που μιλάει για νιάτα, γλέντια και τραγούδια. Ανθρώπων.
* * *
Ο Μπουκουβάλας ο μικρός κι ο Κλής του Τσαγκαράκη
κι ο Νίκος του Βρανά
Σάββατο βράδυ κάποτε το ΄ριχναν στο μεράκι
στου Βλάχου κουτσοπίνοντας κρυφά.
Κι ως ήσανε αρχοντόπουλα κι οι τρεις, στο κέφι επάνω
στέλναν για τα βιολιά,
και να, σε λίγο βλέπανε τον Κατσαρό τον Πάνο,
και πίσω το Γιωργή το Μπαταριά.
Κι αμέσως με το βιολιτζή και με το λαουτέρη
και μ’ έναν πιφιρτζή,
για το βελούχι κίναγαν του Κώστα Καλιαντέρη,
που σίγουρα τον έβρισκαν εκεί.
Κι ο Κώστας λαγοκοίμητος, πάντα με την ποδιά του,
τους δέχονταν ορθός,
και το τραπέζι ετοίμαζε προς τ’ αρμυρίκια κάτου,
στης άπλας λιμνοθάλασσας το φως.
Κι ως να στρωθεί και να σιαχτεί, και να συγκαιριστούνε
τ’ άργανα σιγαλά
τα λιανοτράγουδα άρχιζαν, τα γιαρεδάκια, oπού ‘ναι
καθώς τα προσανάμματα στη στιά.
Μα στο τραπέζι ως κάθουνταν, κι άνοιγεν η φωνή σου,
μεγάλε Μπαταριά!
στο τρίτο κρασοπότηρο, πουλιά του Παραδείσου
ξυπνούσανε κι αηδόνια στα κλαδιά.
Και λίγο λίγο ως γύριζες μες το τραγούδι, ώ θάμα!
παλληκαριές, καημούς,
τ’ αρματολίκι ανέβαζες και την αγάπη αντάμα
στ’ αστέρια, στο φεγγάρι, στους θεούς.
Και κείθε που δεν έφτανε κανένας, κι η ανάσα
πιάνονταν ως κι αυτή,
κι εκείθε, αλέγρα, παίζοντας, σκαλί σκαλί τα μπάσα
κατέβαινε η γαλιάντρα σου η φωνή.
Κι όπως ετύχαινε συχνά σε τέτοια γλέντια να ‘ναι
καλοκαιριού χαρά,
και ο κόσμος έξω, τα νερά κι οι κάμποι να ευωδάνε,
κι όλα μαζί να σπρώχνουν δυνατά
και την πιο λίγο ανάθαρρη παρέκει να πατήσει,
ν’ ακούσει και να δει –
δεν έμενε εικοσάχρονη που να μη ξεπορτίσει
και χήρα νιά στο δρόμο να μη βγει.
Κι όσες ακόμα, οι άπλερες, δε βόλειε να φτερίσουν
σε μάντρες και σε αυλές,
τα κοχυλάκια αυτάκια τους στυλώναν να γρικήσουν,
τα μάτια τους να ρίξουν σαϊτιές.
Και τα τραγούδια, αέρηδες δροσιάς μαζί και λαύρας,
- ο δόλιος ο σεβντάς!
πότε τις φλόγες έφερναν και πότε μιας ανάβρας
το ράντισμα στα φύλλα της καρδιάς.
Μα εκεί που πέλαγο η φωνή σάλευε πια τα φρένα,
κι ο πλανταγμένος νους
που πήγαινε δεν ήξερε, με τα φτερά χαμένα
σ’ αναθυμιές και πόθους ωκεανούς,
καθώς η νύχτα εθάμπιζε και της αυγής η χάρη
σπίθιζ’ αντικρινά,
ξάμωνε ο Μπαταριάς μεμιάς και πέταε το δοξάρι,
με το στερνό του βόγκο, στα νερά.
Και ασηκωμένος, γνεύοντας να ετοιμαστούν και οι άλλοι,
και σκύβοντας στους τρεις
νιόβγαλτους καλεστάδες του, που ‘χανε το κεφάλι
γεμάτο από καπνούς αποβραδίς,
τους έλεγε, ξενέρωτος, πως δεν ήταν η τάξη
πρωί και Κυριακή
να δουν παιδιά που τάχανε μη βρέξει και μη στάξει
μπλεγμένα στα βιολιά και στο κρασί.
Κι ενώ τους έλεγεν αυτά, κι οι γύρω παρωρίτες,
σαν σ’ υπνοφαντασιά,
παίρναν το δρόμο του γιαλού, οι απανωπαζαρίτες,
κι οι κάτω στα ντερσέκια τα στενά,
μέσα στ’ ανάφλογο το φως άρχιζαν κι οι καμπάνες,
που φάνταζαν χρυσές,
και τα κορίτσια μπαίνανε να κοιμηθούν, κι οι μάνες
ξαλλάζανε να παν στις εκκλησιές…
Τόπος: Περαία
Λόγος: Δοκίμαζε, συνέχισε τα γυμνάσματά σου. Κοίτα που κ' η θάλασσα ανακατεύει συνεχώς ουρανό και φύκια πασχίζοντας να βρει το σωστό της χρώμα. - Άρης Αλεξάνδρου
Τρίτη, Μάρτιος 14, 2006
Ο Μπαταριάς
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μάρτιος 14, 2006
|
|
12 Comments:
-
At 2:28 μμ,
Athanassios -
Φίλτατε Πάνο,
Με σκλάβωσες με τη λεβεντιά σου.
Η ποίηση ( θα το έχεις καταλάβει τόσο καιρό που ανταλλάσσουμε σκέψεις, απόψεις, και φιλικά πειράγματα ) είναι το πρώτο και το έσχατο καταφύγιο μου κάθε που η διαδρομή μοιάζει με αγώνα αντοχής..
Ακόμα και ένας μελαγχολικός στίχος, όπως το « θά’ναι μια άνοιξη πικρή..» του αγαπημένου μου ( και, σου ) στιχουργού Δ. Χριστοδουλου, που μπορεί σε άλλους να προκαλεί λύπη, σε εμένα φέρνει αγαλλίαση.
Το κέφι όντως μου λείπει αυτές τις μέρες. Το ότι με σκέφτηκες και μου αφιέρωσες ένα ποιητικό ποστ, με συγκινεί βαθιά.
Μια πολύ καλή μου φίλη, που με είδε κάπως άκεφο και αυτή, υποσχέθηκε να μου πάρει μια καινούργια έκδοση του Καββαδία ! Το αναφέρω για να δεις ότι όσοι με ξέρουν καλά, ξέρουν το φάρμακο ! Και φαίνεται, αγαπητέ φίλε, ότι με έμαθες κι εσύ αρκετά καλά. Κάτι έχεις γράψει για την κοινωνικότητα του διαδικτύου και το πως λειτουργεί. Είχες δίκιο.
Για τον Μαλακάση ομολογώ ότι δεν ξέρω πολλά πράγματα. Εκανα αμέσως όμως μια μικρή έρευνα και μου έδωσες ερέθισμα για πολλή διάβασμα ! Ηταν, λέει φίλος του Jean Moreas. ( Μαύρο Πρόβατο, ακούς ; ! )
Eλπίζω να μη βάρυνα πολύ το κλίμα στο μπλογκ σου. Γι’αυτό αποφεύγω να σχολιάζω όταν δεν έχω κέφι. Ούτε στα μπλογκς της υπόλοιπης αγαπητής παρέας έχω σχολιάσει τις τελευταίες μέρες.
Θα διαβάσω όμως και θα επανέλθω σύντομα !
Να είσαι πάντα καλά ΛΕΒΕΝΤΗ μου. -
At 11:38 μμ,
nik-athenian -
At 2:39 μμ,
E' OGGI
E' oggi: tutto l'ieri andò cadendo
entro dita di luce e occhi di sogno,
domani arriverà con passi verdi:
nessuno arresta il fiume dell'aurora.
Nessuno arresta il fiume delle tue mani,
gli occhi dei tuoi sogni, beneamata,
sei tremito del tempo che trascorre
tra luce verticale e sole cupo,
e il cielo chiude su te le sue ali
portandoti, traendoti alle mie braccia
con puntuale, misteriosa cortesia.
Per questo canto il giorno e la luna,
il mare, il tempo, tutti i pianeti,
la tua voce diurna e la tua pelle notturna
Lete,na htan ok gia eurovision? -
Και σήμερα : Ετσι καθώς όλο το χθες πέφτει
Σαν φωτεινές αχτίδες από τα ονειρεμένα σου μάτια
Το αύριο φτάνει με βήματα πρασίνου
Και κανείς δεν μπορεί να φυλακίσει το ποτάμι της αυγής.
Κανείς δεν μπορεί να φυλακίσει το ποτάμι των χεριών σου
Τα ονειρεμένα σου μάτια, τα τόσο αγαπημένα
Καθώς οι μύθοι του Χρόνου όλοι περνούν
Ανάμεσα στις κάθετες αχτίδες του σκοτεινού ήλιου.
Και ο ουρανός σ’αρπάζει με τα φτερά του
Και σε φέρνει στην αγκαλιά μου
Με μια χειρονομία μυστήρια , επίκαιρη.
Και τραγουδούν μαζί η μέρα, το φεγγάρι,
Η θάλασσα, ο χρόνος, οι πλανήτες όλοι,
Κι η φωνή σου λευκή σαν μέρα, το δέρμα σου σαν νύχτα μελαχρινό.
flip, μάλλον το σκότωσα το σονέτο. Τα ιταλικά που θυμάμαι είναι λίγα.
Δεν μας το μεταφράζεις εσύ καλύτερα ; Φαίνεται καλό.
Και μη διανοηθείς να στείλεις αγγλικό ποίημα, γιατί είμαι ικανός να το μεταφράσω σε άψογο ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο :) -
At 7:02 μμ,
Athanassios -
At 2:22 μμ,
...kalh h apodosh...
alla h akribhs metafrash einai h parakatw...(an kai xanei arketa..apo auta pou krubei h latin upostash tou)
kai shmera,olo to x8es katarriptetai
mesa apo daxtula fwtos kai matia oneirou
to aurio 8a er8ei me prasina bhmata
kanenas den afhnei ton potamo ths aughs
kanenas den afhnei ton potamo twn duo sou xeriwn
eisai o tromos tou xronou pou trexei
meta3u ka8etous fwtos kai hliou koilou
kai o ouranos kleinei ta ftera tou panw sou
fernontas se sthn aggalia mou
me akribh,musthriakh eugenia
giauto tragoudw thn hmera,to feggari
thn 8alassa,ton xrono ,tous planhtes
thn prwinh fwnh sou..kai to nuxterino derma sou -
At 7:48 μμ,
Athanassios
Πάνο ωραιότατο.... σιγά μη γλεντήσουμε ψηφίζοντας με sms..
Μου θύμισε τον καπετάν-Μιχάλη, μόνο που εκείνος τους μάντρωνε για μέρες και τους εξανάγκαζε σε φαγοπότι..σκορπώντας τον τρόμο..
" σ' αφήνω γεια.. σ' αφήνω γεια τσιμπούσι έχει ο καπετάν Μιχάλης... βόηθα Δέσποινα να ξεθυμάνει το θεριό να πάω στο σπιτάκι μου..."
Ωραία πράγματα!!!