ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2006
Πιτσιρίκος

Ο πιτσιρίκιος τόμος έχει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από το βιβλίο της Κουρούνας – και αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, δεδομένου ότι:

α. πρόκειται για δυο ανθρώπους (εντελώς) διαφορετικού φύλλου, ο ένας άντρας και η άλλη γυναίκα – αν και ο Πιτσιρίκος δεν δημοσίευσε ούτε όνομα ούτε φωτογραφία, θέλοντας μάλλον να υπηρετήσει τον μύθο που τον περιβάλλει (ή δεν είχαν προλάβει να φυτρώσουν τα μαλλιά, μετά την εμφύτευση που έκανε, με έκπτωση 25% - εξ ου και η καθυστέρηση: τσιγγουνεύτηκαν στο λίπασμα…), και

β. πρόκειται για δυο ανθρώπους με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, ψυχοσύνθεση, ιστορικό λοιμωδών νοσημάτων, χρώμα ίριδος, ονόματα προγόνων, κατοικίδια ζώα, χορευτικές επιδόσεις (ο Πιτσιρίκος, ως γνωστόν, ειδικεύεται στο τάνγκο και στο χούλα χουπ, ενώ η Κουρούνα σε δημοτικούς χορούς, με προτίμηση το τσάμικο στα τρία).

*

Παρόλο που και η Κουρούνα είχε στο απώτατο παρελθόν (της ελληνικής μπλογκόσφαιρας) μια σχετική εμπειρία με κάποιον κομπλεξικό, ο Πιτσιρίκος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος στο να προκαλεί και να συντηρεί το ενδιαφέρον πολυπληθών πιτσιρικολόγων, οι οποίοι παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς και σε ημερήσια βάση τι θα ποστάρει, για να έχουν κι αυτοί οι δύστυχοι λόγο ύπαρξης. Η πιτσιρικολογία στη μπλογκοκενωνία που ζούμε είναι φαινόμενο ανάλογο της νταλαρολογίας που πλήττει την κανονική κοινωνία: όλοι μα όλοι αισθάνονται ψηλότεροι, ομορφότεροι, ερωτικότεροι, πιο μορφωμένοι, πιο κλασσάτοι (ευνόητοι οι …συνειρμοί) αν μπινελικώσουν το Νταλάρα! («Μεγάλος τραγουδιστής, αλλά πολύ κωλόπαιδο, δικέ μου!»)

Αλλά όπως στην άγρια φύση κάποια συμπαθητικά ζωάκια (ύαινες, τα λένε;) επιβιώνουν με τα αποφάγια των ζώων –κυνηγών, έτσι και στην άγρια φύση του μπλόγκιν: κάποιοι επιβιώνουν εντελώς παρασιτικά, αντί να στρώσουν τον κώλο τους να γράψουν κάτι της προκοπής – και άλλοι, περισσότεροι, νομίζουν ότι παίρνουν πόντους πιτσιρικολογώντας, εκφράζοντας την ξινίλα τους, αναλύοντας διεξοδικά το πόσο παλιοχαραχτήρας είναι ο λεγάμενος, πόσο το ένα, πόσο το άλλο… Είπαμε, σε προηγούμενο ποστ: για όλους αυτούς τους ξινούς, συνιστώνται σφηνάκια από ξυδάκι… Είναι πολύ αποτελεσματικά!

*

Αποτελεί δείγμα της σοβαρότητος του εκδοτικού οίκου (Μαραθιάς) το γεγονός ότι παρόλο που τα δοκίμια πηγαινοερχόντουσαν παράλληλα, από πισί σε πισί, για όλο το χρονικό διάστημα της προετοιμασίας των βιβλίων, κανένα ποστ του Πιτσιρίκου δεν τυπώθηκε ως πόστ της Κουρούνας – και τούμπαλιν. Φανταστείτε τι είχε να γίνει αν χωνόταν στο βιβλίο του Πιτσιρίκου η ιστορία όπου η Κουρούνα περιγράφει την έλευση της περιόδου της…

*

Ο τρόπος γραφής του Πιτσιρίκου είναι πρωτεϊκός – προσαρμόζεται εύκολα από κομμάτι σε κομμάτι, ανάλογα με το θέμα. Αγαπημένα του αντικείμενα σάτιρας οι πάσης φύσεως αστέρες (πολιτικοί, τηλεοπτικοί, μουσικοί) όπως συμφύρονται μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες, στον ανεπανάληπτο νέο-ελληνικό αχταρμά. Πρέπει να επισημανθεί η μοναδική του ευχέρεια να βλέπει, εκεί που οι άλλοι απλώς κοιτάμε: αυτό είναι το κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό των γεννημένων σατιρικών, η οξύτατη παρατηρητικότητα, που μπορεί να αναλύει μια εικόνα στα ουσιώδη συστατικά της και στη συνέχεια να την ανασυνθέτει με σατιρικό λόγο, μεταπλάθοντας τη σοβαροφανή ανθρώπινη κωμωδία σε σάτιρα.

Αλλά και τα γήπεδα, η νυχτερινή ζωή, η εκκλησία, το θέατρο, οι έρωτες και τα πάθη των …τριών (ή τεσσάρων;) φύλλων, οι περιπέτειες στις διακοπές, τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου ή κάποιοι ιδιαίτεροι άνθρωποι που συμπαθεί αποτελούν αντικείμενα των ιστολογικών του ενδιαφερόντων. Και καμιά φορά, δε διστάζει να κάνει τη μεγάλη ανατροπή γράφοντας με συγκλονιστική απλότητα για ένα τόσο προσωπικό θέμα όπως η πορεία του πατέρα του (στον οποίο αφιερώνει το βιβλίο του) προς το θάνατο…

*

Πολλές φορές έχω τσαντιστεί μαζί του – πχ στον τρόπο που χειρίστηκε τον Μίκη ή σε πολιτικά θέματα. Αλλά αν ήταν να συμφωνούμε με κάποιον για να τον παραδεχόμαστε, τότε δε θα έπρεπε να μιλάμε σε άνθρωπο, μονάχα ο καθρέφτης θα μας ικανοποιούσε – κι αυτό παίζεται…

*

Δεν έχει νόημα να τονίσω πως ο Πιτσιρίκος έχει …ταλέντο – αυτό είναι εμφανές, ακόμα και για τους πιτσιρικολόγους. Του αρέσει να γράφει, αυτός είναι ο τρόπος που διαθέτει για την προσωπική του διέξοδο. Και τώρα, ήρθε γι’ αυτόν η στιγμή που πολλοί μπλογκεράδες έχουν στο μυαλό τους: το πρώτο βιβλίο! Ο Πιτσιρίκος το χαίρεται με τον τρόπο του – εντελώς διαφορετικά από την Κουρούνα. Είπαμε, είναι δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Κατά βάθος όμως, η χαρά είναι η ίδια…

*

Είμαι σίγουρος πως και τα δύο βιβλία θα σκίσουν στην αγορά – το αξίζουν άλλωστε! Στη Γιάννα ευχήθηκα «καλοτάξιδη» - το επαναλαμβάνω και για τον Πιτσιρίκο. Και εις άλλα, με υγεία!
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2006 |


6 Comments:


  • At 10:08 μ.μ., Anonymous Eleni

    Μην είσαι τόσο αυστηρός!(για τον πιτσιρίκο)
    Το κείμενο σου σου για την Κρήτη ήταν πολύ γλυκό. Με συγκίνησες!!Μάλλον η Θεσσαλονίκη έχει ακόμη ζωή..και"ωραίους ανθρώπους"
    Σε διαβάζω χωρίς να είμαι του "χώρου" σας.

     
  • At 10:10 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, πέρασα να πω ένα γεια σήμερα που μου..σηκώθηκε το ποστ, γιατί χθες και προχθες ΠΑΛΙ τα ίδια !
    Και δεν εμφανίζονταν τα ποστ ούτε όταν έκανα κλικ στους τίτλους στην αριστερή στήλη.

    Οσο για τα βιβλία των παιδιών συγχαρητήρια και στους δύο.

     
  • At 12:41 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Βλέπω εκτός από την δισκοπαρουσίαση, σκίζεις και στη βιβλιοκριτική!

    Χίλια μπράβο και στους δύο. Μεταξύ μας, λιγουλάκι προσοχή με το Μαραθιά στις συνεννοήσεις... i know what i'm talking about.

     
  • At 10:18 π.μ., Blogger Πάνος

    Ελένη, καλώς όρισες - αν και δεν το κατάλαβα αυτό για το "χώρο" μας. Δεν υπάρχουν πια συρματοπλέγματα στα λιβάδια!

    Με τον Πιτσιρίκο ήμουν πολύ "αυστηρός"; - να του κάνω γούτου γούτου;

    Η Θεσσαλονίκη ΔΕΝ έχει ζωή, δυστυχώς. Είναι μια από τις χειρότερες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης - ένα τέρας - κι όσο πάει θα γίνεται ακόμα πιο αποπνικτική, και ως περιβάλλον και ως κοινωνία. Κάποιους ωραίους ανθρώπους έχει, συνήθως μετανάστες από αλλού...

    *

    Ιχνηλάτη, αν οι ...σηκωμάρες σου είναι προβληματικές ακόμα και με το φάιρφοξ, δε μένει παρά να ευχηθώ καλή υπομονή μέχρι κάποιος γάτος στα ιντερνέτια να λύσει το πρόβλημα.

    *

    Μαύρο Πρόβατο, χαιρετισμούς στα ένδοξα (και ζωηρά!) Παρίσια!

    *

    Και χρόνια πολλά στους Βαγγέληδες και Βαγγελίτσες - θα υπάρχουν και τέτοιοι πίσω από τα νικ της μλπογκόσφαιρας. Ιδιαιτέρως στον καλό συνάδελφο Βαγγέλακα - είτε εορτάζει ως πρόσωπο είτε ως δικτυακό παρανόμι!

     
  • At 11:09 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Αγαπητέ κ. Πάνε μας,

    Παραβλέπω το γεγονός ότι εδώ και 3 Σαββατοκύριακα δεν έχεις δώσει σημεία ζωής, προσπαθώντας απεγνωσμένα να αποφύγεις την ανιθοσαλάτα και τη Guiness κέρασμα στο μύθο και προχωρώ στο προκείμενο.

    Είσαι ο Γεωργουσόπουλος των μπλόγκερς αγόρι μου! Αν δε΄έλεγες και εκείνο το ωραίο που λέει στη διαφήμιση "για να γλυτώσουμε από τα σκουπίδια που πάνε να μας καταπνίξουν (ή κάπως έτσι)" δε θα σε γνώριζα...

    Για ακόμη μία φορά συγχαρητήρια στα παιδιά, αναμένουμε το βραβείο λογοτεχνών 2006, και ένα μεγάλο πάρτυ στο φίβερ για την 305η έκδοση.

     
  • At 11:35 π.μ., Blogger Πάνος

    Λαμπρούκε, η ανιθοσαλάτα σε περιμένει - όταν ευκαιρείς! Σου στέλνω και μέηλ με το τηλέφωνό μου, δια τα περαιτέρω.