ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Απριλίου 30, 2006
Το απόλυτο blog-bastard από τον Λιθουανό μαύρο συγγραφέα Isidor D.

Ανεβαίνει το βράδυ της Πρωτομαγιάς…

Σε Παγκόσμια Πρώτη ! ! !

Αποκλειστικά στα «μυστικά του Κόλπου»

Σε 3 καλές πράξεις


ΚΩΔΙΚΑΣ « ΙΟΥΛΙΑΝΑ ΄63 »


{Ποιος έφαγε το βασιλιά και σκότωσε τη βασιλόπιτα ;}


*Μια σκοτεινή υπόθεση θαμμένη για πολλούς αιώνες στα άδυτα της Εκκλησίας

*Μια υπερπαραγωγή που θα σας κόψει την ανάσα γεμάτη πολεμική δράση & ωμή βία

*Ένα πολιτικό θρίλερ γεμάτο ίντριγκες & δολοπλοκίες, μίση, γα%%σι & Μιμηντενίση

*Μια περιπέτεια που ξεχειλίζει από δόξα , χρήμα, έρωτες, ευλάβεια και απάτες

+ + $ $ $ + πίστη & θαύματα + $ $ $ + +

* μτΚ + μυστικά και κόλπα + Κτμ *



ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ................... ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟN


+Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ………………………..1η Ιανουαρίου

+Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ…………… ……....25η Νοεμβρίου

-Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ……..………Του Αγίου Πούτσ^^ ανήμερα


Ιερά Κείμενα: Θείος Ισίδωρος
Παραγωγή – Εκμετάλλευσις: Πάνος Ζερβός


Μια παράσταση που δεν πρέπει να τη χάσει κανείς! e-@ «μτΚ»

*

Στη φωτογραφία (του Frank Mutter) ομάδα θεατρόφιλων Ζαϊρινών ετοιμάζεται να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για να παραστεί στην πρεμιέρα. Διακρίνεται τμήμα του υποστέγου (του kalatrava, βεβαίως...)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Απριλίου 30, 2006 | 6 σχόλια
Οι Έλληνες και τα δημοτικά τους

Ένας καλός τρόπος για να προσεγγίσει κανείς την ουσία της νέας ελληνικότητας είναι η μελέτη του τραγουδιού – του τραγουδιού που παράγουν και τραγουδούν οι Έλληνες. Τουτέστιν του δημοτικού, του ρεμπέτικου του λαϊκού και του «έντεχνου» τραγουδιού. Αρχής γενομένης από τα δημοτικά τραγούδια.

*

Είναι λάθος η άποψη του Ηλία Πετρόπουλου ότι το δημοτικό τραγούδι τελειώνει στα 1821. (Ρεμπέτικα Τραγούδια, Εκδ. Κέδρος) Έχουμε υπόψη μας πολλά αξιόλογα δημοτικά τραγούδια, που δημιουργήθηκαν πολύ αργότερα, ορισμένα μάλιστα πάνω σε στίχους λογίων ποιητών. Π.χ. το περίφημο τσάμικο Πουλάκι ξένο, σε στίχους Ιωάννη Βηλαρά – τραγουδισμένο μοναδικά από τον Γιώργο Παπασιδέρη (1) Η τελευταία –ίσως- μεγάλη παρτίδα δημοτικών φτιάχτηκε και τραγουδήθηκε τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, το δημοτικό τραγούδι (τσάμικο) για τη σφαγή των Καλαβρύτων, (2) αλλά και τα τραγούδια για τον Άρη Βελουχιώτη - τα αναφέρει ο Δ. Χαριτόπουλος στο βιβλίο του Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων (εκδ. Ελληνικά Γράμματα)

Έχω ακούσει από το στόμα της μακαρίτισσας γιαγιάς –Τασούλας, το τραγούδι που έφτιαξε η ίδια, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, για να εκφράσει τον καημό της:

Έχω απομείνει μοναχή/ σαν την καλαμιά στον κάμπο/ πες μου, Γιώργη, τι να κάνω…

Γιώργης είναι ο μικρότερος γυιός. Κι αυτός, όπως όλα τα αδέρφια του, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των νέων του χωριού της γιαγιάς –Τασούλας μετανάστευσε και δουλεύει από τότε στην Αθήνα, εδώ και δεκαετίες – λειτουργεί ένα καφενείο στην Πανεπιστημίου, από τα «κρυφά», δηλ. αυτά που βρίσκονται στους ημιορόφους των μεγάρων. Η ακριβής εκφορά ήταν: Έχω ‘πομείνει μοναχιά / σα –ν- dη –ν-gαλαμιά στο –ν-gάμπο/ πες μου, Γιώρη, τι να κάνω… Σε άλλες συνθήκες υποδοχής, το ωραιότατο τραγούδι της γιαγιάς -Τασούλας, πιθανόν να γινόταν πασίγνωστο. Τώρα, χρησιμεύει απλώς για να βεβαιώνει εμένα και τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου, ότι η παραγωγή δημοτικού τραγουδιού φτάνει ως τα κράσπεδα του εικοστού πρώτου αιώνα –παρά τις περί του αντιθέτου γνωμοδοτήσεις των «ειδικών».

Επιπροσθέτως, ορισμένα από τα λεγόμενα νέο- δημοτικά, που γράφονται σήμερα, είναι μια χαρά δημοτικά τραγούδια. Η αντιπαράθεση του επώνυμου (επαγγελματία) δημιουργού, έναντι του ανώνυμου λαού – δημιουργού είναι μονάχα τεχνικής φύσεως λεπτομέρεια– και χωρίς νόημα, επί της ουσίας. Και βέβαια, ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τις πολύ πρόσφατες (του 21ου αιώνα) παρουσίες νέων καλλιτεχνών (Κρητικών, Ποντίων, Κυπρίων - αλλά και άλλων) που ξαναφέρνουν το παραδοσιακό μας τραγούδι στην επικαιρότητα.

Η άποψη, λοιπόν, ότι το δημοτικό τραγούδι είναι νεκρό είναι τουλάχιστον βλακώδης. Εξίσου ανόητη είναι και η θεωρία ότι η δημοτική μουσική και το τραγούδι δεν μπορούν να εκφράσουν την σύγχρονη εποχή και τα προβλήματά της. Προφανώς δεν μπορούν να εκφράσουν όλες τις πτυχές της εποχής μας (καμιά μορφή τέχνης δεν μπορεί!) και η φόρμα τους δεν μπορεί να διαπραγματευτεί και να χωρέσει κάθε μια από τις πλευρές της σύγχρονης καθημερινότητας. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν στη διάθεσή μας τόσες άλλες μορφές μουσικής έκφρασης, ελληνικές ή αλλοδαπές. Αλλά αποτελεί ασυγχώρητη αυτοχειρία η περιφρόνηση ή η υποτίμηση του πολυτιμότερου (και πλουσιότερου) στοιχείου της έκφρασης των Ελλήνων Το δημοτικό τραγούδι είναι το στοιχείο μας, από κει κινήσαμε. Φέρνει τον αντίλαλο μιας εθνικής πραγματικότητας, σχολιάζει η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (3)

Ο ελληνικός λαός το γνωρίζει αυτό πολύ καλά – κι αφού πλέον λάδωσε το άντερό του, ασχολείται μετά μανίας (πλην, αφανώς) με την καλλιέργεια της δημοτικής του παράδοσης (τραγούδι, χορός, δημοτικές μουσικές ακαδημίες, παραδοσιακά μουσικά όργανα, ενδυμασίες, λαογραφία, αναβίωση εθίμων, τοπικές εκδόσεις, εκθέσεις κλπ). Σε εκατοντάδες συλλόγους, από το ένα άκρο της χώρας μέχρι το άλλο, δεκάδες χιλιάδες (πολλές δεκάδες χιλιάδες!) νέοι Έλληνες ενδιατρίβουν στην παράδοσή τους. Κι αν, μετά, ορισμένοι απ’ αυτούς ρίχνουν και καμιά Άννα Βίσση, ε, τι να γίνει, nobody ‘s perfect!

Οι Έλληνες δεν θα ξόδευαν αφειδώς χρόνο και χρήμα και ενέργεια αν θεωρούσαν ότι η δημοτική παράδοση είναι νεκρή, μουσειακό είδος, ξεπερασμένη, αδιάφορη ή ανεπίκαιρη. Η εκτίμησή τους είναι ακριβώς η αντίθετη – και έρχεται να διαψεύσει για μια ακόμα φορά τις περισπούδαστες αποφάνσεις της ντόπιας διανόησης, η οποία, ως συνήθως, είναι μακριά νυχτωμένη.

Οι λόγοι που οι Έλληνες ασχολούνται μαζικά και συστηματικά με την παράδοσή τους, νομίζω ότι έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την ανάγκη τους για αυτοκατάφαση και οντολογικό έρεισμα. Μπορεί να δέχονται μέσα στα σπίτια τους την τηλεοπτική σαβούρα, την καταναλωτική ξεφτίλα, την ποπ κουλτούρα της συμφοράς, την πολιτική και τους πολιτικούς της πλάκας, τους θλιβερούς εκπροσώπους της επικρατούσας θρησκείας, αλλά δεν ικανοποιούνται, δεν μένουν ευχαριστημένοι. Ακόμα και στις τερατώδεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το βλέμμα τους ξεκλέβει λίγο ουρανό, σεργιανά στην Ακρόπολη, ξεπλένεται στο γαλάζιο της θάλασσας - και το είναι τους αναζητά κάτι αυθεντικά δικό τους, κάτι που θα τους κάνει περήφανους και ευτυχισμένους. Μια από τις σημαντικότερες δυνατότητες που έχουν είναι η επαναπροσέγγιση και το ζύμωμα με την παράδοσή τους –και την εκμεταλλεύονται όσο μπορούν. Αρκεί κανείς να βρεθεί σε συνάξεις και πανηγύρια όπου ελευθερώνουν τα αισθήματα και το είναι τους τραγουδώντας και χορεύοντας Πόντιοι, Θρακιώτες, Μακεδόνες, Βλάχοι, Ηπειρώτες, Ρουμελιώτες, Μωραΐτες, Κρητικοί, νησιώτες του Αιγαίου και του Ιονίου -και θα καταλάβει. Θα καταλάβει ότι η επαφή και η καλλιέργεια της παράδοσης είναι μια από τις πιο αισιόδοξες και ελπιδοφόρες ενέργειες που κάνουν οι Έλληνες μπας και κερδίσουν το στοίχημα του μέλλοντος.

Φυσικά, ερήμην της σοφολογιότατης διανόησης – αυτό έλειπε!


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1)

Πουλάκι ξένο
ξενιτεμένο
πουλί χαμένο
που να σταθώ;
που να καθήσω
να ξενυχτήσω
να μη χαθώ

Βραδιάζ’ η μέρα
σκοτάδι πέφτει
και δίχως ταίρι
που να σταθώ;
Που να φωλιάσω
σε ξένο δάσος
να μη χαθώ;

Γυρίζω να ‘βρω
που να καθήσω
να ξενυχτήσω
καν μοναχό.
Κάθε κλαράκι
βαστάει πουλάκι
ζευγαρωτό.

(2)

Στη μέση στα Καλάβρυτα
Κοντά στην Αγια –Λαύρα
Οι Γερμανοί βάλαν φωτιά
Και κάψαν τα Καλάβρυτα.
Τα πολυβόλα στήσανε
Και όλους τους θερίσανε…


(3)

(Συνέντευξη στη Μ. Παπαδημητρίου. Στο: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Όλα είναι ένα ψέμα. Εκδ. Καστανιώτης, 2002, σελ.219)

*

Ο πίνακας είναι του Δημήτρη Μυταρά: καθιστός άντρας, 1979-80

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Απριλίου 30, 2006 | 16 σχόλια
Σάββατο, Απριλίου 29, 2006
Αν θέλεις να σε δει ο θεός...
...φίλε Athanassios (ο Δίας, που είναι μερακλής, όχι όποιος όποιος) πάρε το πλάσμα και ανέβα στο Ελατοχώρι, ΕΔΩ!. Πήγαμε για καφέ το μεσημέρι και ξαφνιάστηκα μ' αυτό που αντίκρυσαν τα πολυταξιδεμένα μάτια μου!

Τιμές, για τώρα: 148 Ευρώ για δωμάτιο χωρίς τζάκι, αλλά με πρωινό δίπλα σε τζάκι, γύρω στα 190 με τζάκι και περίπου 300 εκάστη από τις τέσσερις σουϊτες (δεν το συζητώ, εσύ πας κατευθείαν για σουίτα - έχουν και υδρομασάζ, να τρελαθείς στις μπουρμπουλήθρες!)

Λεπτομέρεια: Μπαίνεις στις τουαλέτες, ανάβουν τα φώτα μόνα τους. Οι βρύσες λειτουργούν με φωτοκύτταρο, επίσης. Πας να κατουρήσεις, βγαίνει ένα χέρι απαλό και στην τινάζει - κλπ κλπ.

Να δεις δηλαδή ΠΟΥ θα κάνουμε διακοπές (ή: θα οδηγούμε τα πλάσματα) όταν έρθει ο σοσιαλισμός...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Απριλίου 29, 2006 | 14 σχόλια
Επτά συν μία απλές (απλοϊκές;) σκέψεις για την κόντρα Ιράν - Αμερικάν

1. Το καθεστώς του Ιράν είναι ό,τι αθλιέστερο – δε χρειάζεται να σπαταλάμε bytes επ’ αυτού.
2. Ουδεμία σχέση έχει η φύση του καθεστώτος με το ζόρι των αμερικάνων - δεν είχαν και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνεργάζονται με οποιοδήποτε κάθαρμα της οικουμένης.
3. Ανησυχώ κι εγώ για την πιθανότητα να έχει πυρηνικά το Ιράν. Όπως ανησυχώ επειδή ήδη έχουν το Πακιστάν, η Ινδία, το Ισραήλ και κυρίως αυτοί που έχουν ήδη αποδείξει ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα χρησιμοποιήσουν - και έχουν ήδη καταβρωμίσει τον πλανήτη!
4. Στο παιχνίδι μπαίνουν στρατηγικά συμφέροντα Ρώσων (και Γερμανών και Κινέζων και άλλων). Δηλαδή, ασχολούμαστε αποκλειστικά με το δέντρο (Ιράν) και όχι με το δάσος - την πλανητική διαμάχη των ισχυρών με τους νυν πλανητάρχες.
5. Ο λαός αυτού του αθλίου καθεστώτος θα πληρώσει στη νύφη, όχι μόνο από τις συνέπειες των βομβαρδισμών, αλλά και νομιμοποιώντας και ισχυροποιώντας περαιτέρω τους μουλάδες - κι αυτό δε μ' αρέσει.
6. Είδαμε τα λαμπρά αποτελέσματα της επέμβασης των Αμερικανών σε Σερβία, Ιράκ (και Βιετνάμ, παλιότερα). Η συνταγή έχει πρόβλημα - γιατί να την υποστεί μια ακόμα χώρα;
7. Υπάρχει (και ποιού είδους) νομιμοποίηση της αυτοκρατορίας να γαμάει και να δέρνει όποιον -όπου - όποτε γουστάρει, αδιαφορώντας για τις όποιες "παράπλευρες απώλειες"; Ο δυτικός, υπεράνω, υπερτέλειος ανθρωπισμός μας – το καταπίνει αυτό, έτσι εύκολα;
8. Κι ένα τελευταίο: Εμείς, γιατί πρέπει να γίνουμε κουρούμπελο με τους Ιρανούς (και τους λοιπούς Μουσουλμάνους του Πλανήτη) για χάρη των αμερικάνικων συμφερόντων; Πάμε καλά - ή κάπου διαρρέουν λάδια;

Κάθε λόγος (και αντίλογος) δεκτός.

*

(Η σύνθεση είναι του Frank Mutter)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Απριλίου 29, 2006 | 20 σχόλια
Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006
Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος και η ανεκτικότητα προς τον Άλλον

Το αποτέλεσμα της συνάντησης του ανορθολογισμού της λατρείας των θεών με τον τετράγωνο ορθολογισμό της πολιτικής σκέψης στον Πλάτωνα, είναι πραγματικά ανατριχιαστικό. Ουσιαστικά είναι η θεωρητική τεκμηρίωση της Ιεράς Εξέτασης (Νόμοι, 907e-910c). Μας δείχνει με τον πιο παραστατικό τρόπο ποια είναι τα όρια του αρχαίου ελληνικού κόσμου –τα οποία δεν μπόρεσε να υπερβεί, γιατί έμεινε προσηλωμένος στην πολιτική επιλογή του άστεως. Και η παράδοση του άστεως ταυτιζόταν με τον ανορθολογισμό της λατρείας και οι πολιτικές επιλογές έφταναν στα άκρα (εξορία, θάνατος, κάψιμο βιβλίων) όταν ο δήμος είχε να αντιμετωπίσει την όποια αμφισβήτηση. Ο δήμος φοβόταν την καταστροφή, συνεπώς έτρεμε οποιαδήποτε αλλαγή του status quo στο οποίο ισορροπούσε –ιδιαίτερα ο δήμος που αισθανόταν ανασφάλεια ως προς τη διατήρηση των κεκτημένων της ιμπεριαλιστικής του πολιτικής και του εμφυλίου πολέμου, όπως ο δήμος των Αθηναίων. Γι’ αυτό και η ελεύθερη σκέψη –κατεξοχήν ανατρεπτικό εργαλείο!- ήταν καταδικασμένη να κινείται, πολλές φορές, στα όρια της νομιμότητας ή της ανοχής του δήμου.

Ο παραδοσιακός θρησκευτικός ανορθολογισμός στα πλαίσια της πόλης –κράτους άφηνε ελάχιστα περιθώρια στην ανοχή μιας άλλης θρησκευτικής άποψης ή μιας αγνωστικιστικής αντίληψης. Οι θεοί που λατρεύονταν σε μια πόλη ήταν α) υποχρεωτικοί για όλους τους πολίτες –και υποχρεωτική η συμμετοχή των πολιτών στη λατρεία τους, και β) μοναδικοί, με την έννοια ότι δεν μπορούσε ένας πολίτης ή μια σέχτα να αντικαταστήσει τον θεό Χ με τον Ψ. Υπήρχε βέβαια η δυνατότητα η πόλη να προσθέσει έναν ακόμα θεό, συμπληρωματικά στους ήδη υπάρχοντες.

Όλα αυτά τα συναντάμε ξανά σε πλευρές της χριστιανικής παράδοσης. Και την (έμμεση, συνήθως) υποχρεωτικότητα της λατρείας για τους κατοίκους -και την αποκλειστικότητα (και μονιμότητα) του πολιούχου αγίου.

*

Ήδη καθίσταται σαφές ότι η ανεκτικότητα προς τον Άλλον ίσχυε ουσιαστικά μονάχα στην περίπτωση που αυτός παρέμενε στην πόλη του, τηρώντας τις παραδόσεις της (ή παριστάνοντας τον ευσεβή). Φυσικά, οι κοινές λατρευτικές συναθροίσεις (Δήλος, Σαμοθράκη, Δωδώνη, Δελφοί, Ολυμπία) και η κοινή λατρεία κάποιων θεών (Ζεύς, Απόλλων, Διόνυσος) μετρίαζαν κάπως τον παγανιστικό τοπικισμό, αλλά δεν μπορούσαν να τον αναιρέσουν γιατί αυτός ήταν σύμφυτος με την πολιτική οργάνωση (το πολίτευμα) της πόλεως. Όταν οι πόλεις υπήχθησαν στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, απώλεσαν δηλαδή την πολιτική τους αυτονομία, ήταν πια δυνατόν να διαδοθούν πλατιά θρησκευτικές δοξασίες, όπως ο νεοπλατωνισμός και ο χριστιανισμός, που ξεπερνούσαν τα όρια των πόλεων και απαντούσαν στα ερωτήματα μεμονωμένων ανθρώπων.

Παρεμπιπτόντως, στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η αξία της ζωής (δηλαδή της ζωής του Άλλου) ήταν σχετική, και αυτό ήταν αποτέλεσμα του συνδυασμού της κοσμοθέασης και του πολιτικού συστήματος που επικρατούσαν. Το σημείο αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία διαφοροποίησης της νέας ελληνικότητας – μιαν άλλη φορά θα το συζητήσουμε πιο αναλυτικά.

Το ότι ο αρχαίος ελληνικός και ελληνιστικός κόσμος είχε τα μελανά του σημεία, ως προς τη σχέση με τον Άλλον, δε σημαίνει καθόλου πως οι πολιτισμοί που τον διαδέχτηκαν ήταν καλύτεροι, ως προς αυτό το σημείο. Γράφει ο Γ. Γεράσης (Η άρθρωση της εποχής. ΡΟΕΣ, 1991, σελ. 18):

Παρά τα όσα καταμαρτυρούν οι απολογητές του χριστιανισμού στον προχριστιανικό και ιδιαίτερα στον ελληνικό κόσμο, αποκαλώντας τον υποτιμητικά «παγανιστικό», «ειδωλολατρικό», «εθνικό» κλπ, η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος αυτός υπήρξε αυθεντικότερος του χριστιανικού και δυτικού κόσμου, ως προς αυτό το σημείο: υπήρξε ένας πολιτισμός που σεβότανε ρητά την ετερότητα και την διαφορά. Η μέχρι ψυχώσεως εμμονή του χριστιανικού και του δυτικού κόσμου στην μια και μοναδική αλήθεια, προπαντός στη θρησκευτική και πνευματική σφαίρα του πολιτισμού, του ήταν άγνωστη αν όχι απεχθής και ακατανόητη. Τείνει να πιστέψει κανείς ότι η βαθύτερη εμπλοκή του δυτικού και χριστιανικού κόσμου δεν είναι άλλη από την αμετακίνητη πίστη του στη μία και μοναδική αλήθεια του κόσμου (και της ύπαρξης). Είναι η αδυναμία του να κατανοήσει ή να αποδεχθεί την ετερότητα ως αυθεντική εκδήλωση του ελευθέρως πράττειν ή δημιουργείν, δηλ. του ποιητικώς υπάρχειν.

Η περιγραφή του αρχαίου κόσμου που κάνει ο Γ. Γεράσης είναι (όπως το συνηθίζει) υπερβολικά εξιδανικευμένη, όχι με την έννοια ότι δεν υπήρχαν τέτοιοι χαρακτήρες, αλλά ότι αυτοί δεν ήταν κυρίαρχοι στην «καθημερινή» πολιτική και κοινωνική ζωή.

Στην πραγματικότητα, οι πολιτισμοί έχουν λιγότερες διαφορές από όσες νομίζουμε – και περισσότερες ομοιότητες μεταξύ τους, ως αποτέλεσμα της παρουσίας του ίδιου παρονομαστή: των σχέσεων κυριαρχίας και του εξουσιασμού. Αλλά για να μπορέσουμε να τις δούμε, απαιτείται νήψις (με την καλή έννοια…)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006 | 11 σχόλια
Το συναξάρι του Βησσαρίωνα, υπό Ισιδώρου ιερομονάχου

(Σχολιο αφιερωμενο στο ποστ της ΜΙΡΑΝΤΟΛΙΝΑΣ ΣΑΜΑΝΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ)

-Εγω το Παρασκευοκυριακο ειχα παει με τον καλυτερο μου φιλο ("βουτυρακι μου" τον φωναζω και εκεινος με λεει "ρε μαλακα") στην ΜΟΜΟΘΑ (+Μονη Μοντερνας Θρησκειας Αγαθωνος) να προσκυνησουμε τον Αγιο Βησσαριωνα.

Ο καλυτερος μου φιλος του αρεσει να ντυνεται χλιμιτζουρατα: πουκαμισο dur,δυο γραβατες, φουστανελα-φουντα-φεσι και αρωμα χ-αρμανι.Εγω φοραω ενα γιλεκο απο γουνα γαλοπουλας (διοτι για να παρης γουνα Αγγλοπουλας με την τιμη που εχει φτασει η στερλινα πρεπει να πουλισεις τουλαχιστον μια Ελληνοπουλα και τεσερες Βουλγαρες,οποτε δεν συμφερει),παντελονι παραλαγης (δεν με βολευουν τα φουστανια),σαγιοναρα spedo,και στεφανι "Τσίτουρα" στο κεφαλι.

Στη +Μονη αγαθωνος οταν σταθηκαμε μπροστα στο σκηνωμα του Αγιου Βησσαριωνα σηκωθηκε η τριχα μου καγκελο και μουρθε να κλασω ματωμενα δακρυα απο την συγκινηση. Σοκ και δεος! Το βουτυρακι μου βγηκε εξω τρεχοντας για να ξερασει και επειδη παρ΄οτι ειναι ο καλυτερος μου φιλος δεν τον αφηνω ν΄αγιασει γιαυτο κοντευε να λιωσει απο τη ζεστη. Το σκηνωμα το ειχαν τοποθετησει μεσα σε μια σαρκοφαγο Λαρνακα απο την κυπρο αλλα μετα το αλλαξανε και το σαβουρντησανε μεσα σε μια Φυτοφαγο λαρνακα ωστε να μπορει να βοσκει και να επικοινωνει με τα ραδικια.

Ο Σπυρακλας ο Καρατζαφερης,οι Αθεοι και αλλες δημοκρατικες δυναμεις μαλιστα πιεζανε την πολιτεια να του φυτεψει και ενα κυπαρισι στο κουτελο. Η Λαρνακα ειχε διαστασεις 2 Χ 0,80 και πλυθισμο 120.000 (μαζυ με τα προβατα αλλα μετα που την πηρανε οι Τουρκοι μεινανε Περιπου τα μισα μονο ζωα κι ο κουκος.

Μιραντολινα δεν θα με πιστεψεις αλλα ο δικος σου ο San Beuys οπως τον περιγραφεις ειναι Φτυστος ο δικος μου ο San Beuysarionas.Ειναι τοσο ιδιοι αυτοι οι δυο μεταξυ τους,που μοιαζουν σαν να.....πεθαινει ο ενας για τον αλλον. Προκειται για ενα θαυμα, ενα σημαδι,εναν οιωνο,σκεφτηκα ενθυμουμενος οσα εγραψες στο σχολιο σου για μενα. Ο Αγιος κρατα σφιχτα στην αγκαλια του το ευαγγελιο του Ιουδα ενω βλεποντας το προσωπο του αναρωτιεσαι αν αυτος ειναι ο λογος που "τα ΄φαγε τα μουτρα του".Απο το σκηνωμα Του αναδυεται μια ευωδια σα νακλασε η νυφη και σχολασε ο γαμος.

Ο Βησσαριωνας ποτε στη ζωη του δεν ανεβηκε σε αεροπλανο αλλα την πατησε με τελειως διαφορετικο τροπο απο τον δικο σου: τον εριξε το γαϊδουρι ενω πηγενε να παρει μακαρονια ΜΙΣΚΟ να χλαπακιασουν οι ανταρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που ειχε ενταχθει σαν δεξι χερι του Βαγγελη Γιαννοπουλου και αριστερο του Αρη Βελουχιωτη. Ξαφνικα το ζωο μυγυϊαστικε και ο Ακακιος αυτος ανθρωπος εσκασε κατω με την πλατη σπαζοντας 7 παϊδια.

Και σαν να μην εφτανε αυτο τον κλωτσαει και το μουλαρι (καθοτι ειχε σοβαρους λογους να το κανει....)και του σπαει και αλλα 3 πλευρα (συνολο 10) Τοτε τον πλησιαζε ενας λαγος, που βρεθηκε τυχαια απο κει παρακολουθωντας μια χελωνα και κανωντας οτι κοιμαται, του βουταει το πετραχηλι και την κοπαναει στην κατηφορα.

Επειδη ομως ειναι γνωστο απο την φυσικη ιστορια και τη ζωολογια της 4ης δημοτικου πως ο λαγος εχει κοντα ποδια μπρος και μακρυα πισω δεν κανει να τρεχει στον κατηφορο,οπως το ματι σου το αληθωρο, διοτι τοτε συμβαινει οτι και στην περιπτωση: "γαμησι,στενο παπουτσι και κατηφορος", μπερδευτηκε το πετραχηλι στο λαιμο του, πνιγηκε και αρχισε να κουτρουβαλαει και οταν εσκασε στην αγκαλια του Αγιου ηταν φασκιωμενος με το πετραχηλι σαν μουμια, φτυστος ο σκυλος του Τουταρχαμον.

Εντελως τυχαια περναγε απο κει ενας Σαλβανος (αγρια φυλη της περιοχης) που κουβαλουσε χασισια για τους γερμανους ναζι και οταν ειδε τον καλογερο ανασκελα γυριζει και του λεει: "βλεπω οτι το πνιγεις το κουνελι" και αρχιζει να ξεκουμπωνεται.

Βλεπει ομως το μουλαρι να τον κοιταει ανυσηχο και υποψιασμενο και θυμηθηκε τα σοφα λογια της γριας μανας του: "Γιοκα μου να φυλαγεσαι απο τα πισινα του μουλαριου και απο τα μπροστινα του καλογερου" οποτε αλλαξε γνωμη και εκανε τον αδιαφ(Θ)ορο. Τοτε εγινε το θαυμα! Δυο πετουμενα του ουρανου, ενας πετεινος και μια κοτα προσγηονονται διπλα τους τοσο ξαφνικα που ο Σαλβανος απο τη σαστησμαρα του πεσανε τα χασισια απο τον ωμο ενω αρχισανε να τρεχουνε τα σαλια του φανταζομενος τον κοκορα με μακαρονια ΜΙΣΚΟ, αλλα επειδη ο Βησσαριωνας δεν ειχε προλαβει να ψωνισει τα μακαρονια, αλλαξε γνωμη ,σηκωνει τα χασισια τα...φορτωσε στον κοκορα, αρπαζει γρηγορα την κοτα και αρχιζει να τρεχει.

Ετυχε ομως να περναει απο εκει εντελως τυχαια ενας συμαχος Εγγλεζος στρατοχωροφυλακας που πηγαινε να κανει σαμποταζ και ν΄ανατιναξει τη γεφυρα του Γοργοποταμου για να μην περνανε οι Γερμανοι απεναντι και κλεβουνε τα φρουτα μας.-"Αλτ τις ει"? του φωναζει ο ασπρουλιαρης σημαδευοντας τον με το περιστροφο,-"put the kot down matherfacker" οποτε ο Σαλβανος αναγκαζεται να τα παρατησει.

Ο Βησσαριωνας ομως που ειναι πεσμενος κατω ανασκελα με το λαγο παραμασχαλα και λεει στον συμαχο οτι ο Σαλβανος ειναι καλο παιδι και βοηθαει στον αγωνα. Ο Εγγλεζος που ειναι χαζος καθοτι Ευρωπαιος ενω εμεις ειμαστε γατόνια και γιαυτο μας ζηλευουνε οι ξενοι αφου οταν εμεις διναμε τα Φωτα στον κοσμο (ως γνωστον Ελληνας ανακαλυψε το ηλεκτρικο ρευμα) αυτοι τρωγανε βελανιδια, τον πιστεψε αμεσως.

Ο Σαλβανος που δεν πιστευε στ΄αυτια του αυτα που ελεγε ο καλογερος τοτε συγκινηθηκε,μετανοησε και πιστεψε. Μετα απο αυτο το θαυμα του Βησσαριωνα ακολουθησε μια σεμνη τελετη οπου ο καφρος βαφτηστηκε χριστιανος και περασε στην αντισταση, ωστε να παρει καρτα παραμονης και αργοτερα να μπορει να σηκωνει και την Ελληνικη σημαια στη Μηχανιωνα.

Μετα την τελετη και αφου καθησαν και οι τρεις σε μια πετρα να ξαποστασουν και ο Σαλβανος ειπε "να πα να γαμηθουν οι Γερμανοι",βγαζει απο το σακι μια χουφτα μαυρο, κοβει και μια σελιδα απο το ευαγγελιο του Ιουδα παρολο που ο Βησσαριωνας γκρινιαζε και στριβει τρια χαμογελαστικα χωρις τζιβανα (γιατι ο Αγιος δεν τον αφησε να κοψει το εξωφυλλο και το κραταγε σφιχτα στα χερια του) και τα μοιραζει στα παιδια. Περνανε ομως τα γερμανικα στουκας και αρχιζουνε να βομβαρδιζουνε την περιοχη που μετατραπηκε σε..."χειροτερη κι απο την κολαση του Δαντη στην γιουροβιζιον" οπως σχολιασε πικροχολα ο κομπλεξικος Εγγλεζαρας με το γνωστο ειρωνικο του ηθος.

Ο αγιος σταυροκοπιοτανε και εκανε οτι δεν ακουσε,ενω ο Σαλβανος παρ΄οτι ηταν πλεον χριστιανος δεν καταλαβαινε χριστο απο οσα λεγανε.

Μετα τους βομβαρδισμους καθησανε να καψουνε το τσιγαριλικι για να φυγει η ενταση και να ηρεμησουνε αλλα τοτε ανακαλυψανε οτι δεν ειχανε σπιρτα.Ο Εγγλεζος εξω τα πηρε και αρχισε να τους λεει ποσο μπουρδελο και ανοργανωτοι ειναι σ΄αυτη τη χωρα που ολα τα αφηνουν στην τυχη και οτι μολις καθαρισουν με τους Γερμανους θα δουνε τι σημαινει Γηραια Αλβιωνα.-Αν ειχαμε και φωτια αδελφε μου,του λεει ο γεροντας, εδω θα ηταν ο παραδεισος.

Ο Εγγλεζος βλεπει οτι δεν μπορει να βγαλει ακρη με τους μαλακες που εχει μπλεξει και την κοπαναει. Ο Σαλβανος σαν καλος σαμαριτης που ηταν φορτωνει στο σαμαρι τον παπα με το λαγο και τα πουλερικα με τα χασισια στο μουλαρι που ηταν 4 Χ 4,ανεβαινει και αυτος πισοκαπουλα και ξεκινανε ακολουθωντας τον ηλιο που τραβαγε και αυτος τον δικο του δρομο για να κρυφτει πισω απο το μεγαλο βουνο την ωρα που εβαφε πορτοκαλι τον ουρανο προς τη δυση ενω εκανε τα πορφυροχρωμα συνεφα του θφινοπορου να μοιαζουν σαν ξεκοιλιασμενα απο πεινασμενο λυκο προβατα. Ετσι ηταν ο κοσμος ολοκληρος επλεε στο αιμα και την αμαρτια.

Ενα γερμανικο μονοθεσιο αεροπλανο αφηνωντας πισω του μαυρους καπνους φανηκε να διαπερνα σαν το θυμωμενο εντομο της Αποκαλυψης τον ματωμενο ουρανο και να συντριβεται πισω απο το ψηλο βουνο μπροστα τους. Ο γερων εκλεισε για λιγο τα ματια και υστερα τα γυρισε προς τον ουρανο σαν κατι να ξερει κατι...που ποτε δεν του ΄πε κανεις! Η Προφητεια!...σκευτηκε σφιγγοντας τον λαγο με το πετραχηλι και το ευαγγελιο του Ιουδα στην αγγαλια του.

Ενα τσακαλι ουρλιαξε καπου μακρυα. Ενα ελαφρυ αερακι φυσιξε απο τ΄ανατολικα κουβαλωντας στα φτερα του τη μυρωδια της καβαλινας. ................................

-"Το βουτυρακι μου"και ΄γω στεκομασταν βουβοι μπροστα στο σκηνωμα. Ειχε ξερασει πανω απο 50 ευρω κοντοσουβλια και φρυγαδελια,το προσωπο του ειχε μια χλωμη ηρεμια. Ηταν φυσικο, η ευλαβικοτητα του χωρου, η κατανυξη, η ευωδια του σκηνωματος.

"Καποια στιγμη -ειμαι συγουρος- ο Αγιος μεσα απ΄τη λαρνακα μου κλεισε με νοημα το ματι"! μου ΄πε οταν βγηκαμε. Δεν φαινοταν και τοσο χαλια.............

-Ο Βελουχιωτης,ο τρομερος καπεταν Αρης βηματιζε νευρικα πανω-κατω.πολλες σκεψεις γυροφερναν στο μυαλο του σαν θυμωμενες μελισσες και δεν τον αφηναν να ησυχασει: -Τι να ετοιμαζει αραγε ο καπεταν Ζερβας ο παπους του Πανου? Τι να σκαρωνει αραγε με αυτους τους βρωμοεγγλεζους που τα παληκαρια του του ειπανε οτι τους ειδανε ενανε απο δαυτους να τριγυρναει εδω και μερες στα λημερια του?

Ο Βαγγελης ο γιαννοπουλος αρματωμενος σαν τον αστακο με μια αραβιδα που του χαρισε ενας φιλος του Ιταλος φασιστας ανωτερος αξιωματικος της κομανταντουρ, καθοταν οκλαδον στην εισοδο της σπηλιας και ηταν μεσ΄τη γκρινια. Τ΄αντερα του γουργουριζανε σαν ερωτευμενα φιδια που εκαναν καταληψη μεσ΄την άδεια σαπιοκοιλια του:

-"Που στο διαολο πηγε αυτος ο μαλακας ο καλογερος και δεν εχει γυρισει απο το πρωι? στη Μεση Ανατολη εφτασε να βρει μακαρονια,στο Στρατηγειο"?

-"Ολο στο φαϊ ειναι το μυαλο σου Βαγγελη" του αντιγυρισε ο Αρης Θυμωμενα,"παπας ειναι μπορει να τουτυχε κανα θαυμα στο δρομο,αφου το ξερεις,κανει και αλλες δουλειες δεν εχει μονο την καβλα τη δικια μας". Συνεχισε να βηματιζει νευρικα πανω-κατω.............................

-Ξεπεζεψαν σε μια στανη οταν ειχε νυχτωσει για τα καλα. Ο Σαλβαρινος κατεβασε πρωτα τα χασισια και μετα τον Αγιο με το λαγο και το ευαγγελιο,και μετα τα πουλερικα, με αυτη ακριβως τη σειρα. Ξεσαμαρωσε το γαϊδουρομουλαρο, μετα ψαχουλευτα στα σκοτεινα βρηκε κατι τομαρια απο κατσικια, τ΄απλωσε κατω και ξαπλωσε τον Αγιο απαλα πανω τους τυλιγοντας τον με δαυτα. Βρηκε μια κουρουπα με προβειο ξυγκι και αρχισε να τον αληφει;

-"Τι σκατα ειναι αυτο και μυριζει ετσι"? ρωτησε αναστατωμενος ο Βησσαριωνας,-"ξυγκε"του λεει ο Σαλβανος σε σπαστα ελληνικα.

-"ΟΧΙ ΛΥΠΟΣ Σ΄ ΕΜΕΝΑ, ΠΟΤΕ, ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ" ουρλιαξε αναστατωμενος "το λεει καθαρα η προφητεια,σ΄εμενα να βαλεις λαδι"

Ο Σαλβανος τοτε... αρχισε να κατεβαζει καντυλια ψαχνοντας για λαδι βραδυατικα, γρυλιζοντας μεσα απο τα σαπισμενα δοντια του κατι για τους Αγιους Σαραντα. Στο τελος βρηκε μια τσανακα λαδι και αρχισε να τον αληφει με δυναμη στα πλευρα. Ο Βησσαριωνας αρχισε ν΄αναφερει με ουρλιαχτα οσα ονοματα Αγιων ηξερε απεξω. Συμφωνα με την προφητεια: "θα ΄ταν ο μονος εν Ελλαδι που αληφοτανε με λαδι".

Μετα ξαπλωσε και ο Σαλβανος πανω στα χασισια και δεν αργησε να τους παρει ο υπνος. Ηταν μια δυσκολη ημερα... συνεχιζεται...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006 | 24 σχόλια
Ο γάμος στην Κανά και άλλες περιπέτειες από το απόκρυφο Ευαγγέλιο του θείου Ισίδωρου

Μετα ο κυριος μετεβη εις ένα χωριον Κανά ονομαζομενο που ειχε παρει το ονομα του από τον επαρχο Κανά ονοματιζομενο προκειμενου να τελεσει το θρησκευτικο γαμο ενός φιλου του Κουτρουλη ονοματιζομενου επειδη ο Αγγελετος ηταν σκληρος και αθεος μαρξιστης και ΑΡΝΙτο τους θρησκευτικους γαμους απαγορευε στους χριστιανους να κρεμαστουν ώστε να μπορει να τους ριξει στα θηρια γιαυτο δεν επετρεψε να σφαξουν ΑΡΝΙα και να κανουνε γαμοπιλαφο με αποτελεσμα όταν ο Κυριος εισηλθε στην Κανα νυστικος και οδυπορος επανω σ΄ένα ταπεινο γαιδουρακι που το εσερνε ο γιος του αγωγιατη αναγκαστηκε να παραγγειλει ψαρια γι αυτόν και τους μαθητες του όμως του ειπανε ότι μεινανε μονο δυο φαγκροπουλα και ένα σαργουδακι.

Αλλα ο Κυριος δεν ηθελε αυτος να τρωει και οι αλλοι να κοιτανε σα ληγουρια και να τρεχουνε τα σαλια τους γιαυτο τους ειπε να τα φερουνε να τα ευλογισει για να πολαπλασιαστουνε και τοτε ολοι θαυμασανε το πρακτικο μυαλο Του και απορισανε ποσο μαλακες ειναι αφου δεν το σκεφτηκε κανενας άλλος και αρχισανε να φωναζουνε «εισαι θεος» ενώ η συζηγος του Κανα που ηταν τυφλη και τη φωναζανε στραβοκανα βλεποντας το θαυμα μετανοησε και εφυγε από τον ανδρα της που την ειχε εγκαταληψει για μια μοιχαλιδα και ακολουθησε τον Κυριο γιαυτο τη λεγανε μετα Κυριακιδου.

Επειδη όμως μετα το θαυμα επεσε η τιμη του ψαριου αρχισανε εξαγωγες στην Ελλαδα μ΄ένα καραβι από τη Γαληλαια που ειχε τον πουτσο ναυαρχο και το μουνι σημαια αλλα επειδη ανεβηκανε τα ναυλα και το αγωϊ ξυπναει του αγωγιατη ξυπνησε και ο Τσοβολας που ητανε γιος του και κοιμωτανε με τα τσαρουχια κι αρχισε να κανει χρυσες δουλειες γιαυτο όταν αρχισανε οι μεγαλοι διωγμοι των χριστιανων πηγε να υπερασπιστει το Σακη που ειχε γιο το Γιοσακη από τη σχεση του με το Δουλο του Χριστου που επειδη τοχε ριξει στο διαβασμα για να παρει το διπλωμα ταχυπλοου δεν ηξερε τιποτα για οσα ειχανε γινει και τον κατηγορουσανε αδικως προκειμενου να βαλει τελεια και παυλα σαυτες τις συκοφαντιες αναγκαστικε να παει στο συνηγορο του μητροπολιτη καποιον χατζηνικολαου οπου ηταν καλος στις ανω τελειες αλλα ζητησε και τη βοηθεια ενός φιλου τουαπο απο τη Βαβυλωνια του Βαβιλη που που στο γαμο της Κανα παριστανε τον ΟΚΑΝΑ και ειχε φτιαξει τον πυργο της Βαβελ γιαυτο τον κραταγανε αιχμαλωτο οι Ρωμαιοι στη Ρωμη.

Αντιθετως ο Κουγιας που ηταν ομοφοβικος δεν πηγε στο γαμο της Κανα επειδη ο Κυριος διεδιδε ότι ηταν «ομο…ουσιος» γιαυτο αναγκαστηκε να υπερασπιστει τον Κανα που τον κατηγορουσε η πρωην γυναικα του Κυριακιδου πως εκαψε τη Ρωμη προκειμενου να τον στειλει στη φυλακη και να παντρευτει τον Κυριο που όμως ο πατερας του τον ειχε στειλει για άλλη δουλεια.

Τοτε ο Κυριος ειπε απελθετω απ΄εμου το ποτηριο τουτο και του ζητησε να τον αφησει να κρεμαστει με την Κυρια κιδου αλλα τοτε ο πατερας του υπενθυμισε ότι αυτό δεν είναι το θελημα που τον εστειλε να κανει και οτι αν κρεμιοτανε μετα πως θα κανανε το σταυρο τους οι χριστιανοι? και να μη στεναχωριεται γιατι τουχει βρει και δυο ληστες για στερεοφωνικα στη σταυρωση γιατι τάλλα ταχανε κλεισει για το γαμο της Κανα που τραγουδησε η μελινα Κανα,ο πετρος γαϊτανος και ο γιωργος νταλαρας που βοηθαει παντα τους νεους καλιτεχνες, ερμηνευοντας αξεχαστες επιτυχιες μεχρι τις πρωινες ωρες που εκλασε η νυφη και σχολασε ο γαμος.

Και του χρονου.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006 | 7 σχόλια
Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006
Το Ευαγγέλιο του θείου Ισίδωρου*


Όταν ο Κυριος και οι μαθητές του έφτασαν στη χώρα των Γερασηνών μετά από ένα ταξίδι που παραλίγο να πνιγούνε από τη θαλασσοταραχή συνάντησαν ένα Γερασηνό που ήτανε εκτός εαυτού και χτυπιότανε διαρρηγνύοντας τα ιμάτια του και τον ρώτησε γιατί τραβάει κρίσεις και ο Γερασηνός του είπε ότι κάποιος μαλάκας αμόλησε 2 χιλιάδες γουρούνια μες το χτήμα του να βοσκήσουνε και του το κάνανε κουρούμπελο και όταν πήγε στον Ρωμαίο αγροφύλακα να το καταγγείλει αυτός τον έγραψε στ΄αρχιδια του και τουπε «θα σε τυλίξω σε μια κόλα χαρτί» και γιαυτο έχει μπει ο διάολος μέσα του.

Με τη φασαρία πλακώσανε όλοι οι Γερασηνιωτες κι οι Γερασηνιωτησες και λέγανε στο Κύριο ότι «αυτός είναι για δέσιμο και ποιος είσαι εσύ και ανακατεύεσαι?» Και λέγει ο Κύριος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?» -Δε πα νασαι και ο ιός του θεού του λένε και τότε ο κύριος τους λέει πάρτε τα γουρούνια από το χωράφι του ανθρώπου για να μη σας πάρει ο διάολος. Μόλις το ακούει αυτό ο διάολος μέσα από το Γερασηνιωτη αρχίζει να παρακαλάει τον κύριο να τον λυπηθεί και ότι προτιμούσε να πάει να φουντάρει από το γκρεμό και καλύτερα να πάρει τους χοίρους παρά να μπλέξει με τους Γερακινιωτες.

Τότε πετάγεται ένας ηλικιωμένος και του λέει «καλύτερα να πάρεις τις χήρες που είναι και πιο πολλές» -όποτε παρεξηγιέται η χήρα του άγνωστου στρατιώτη και χιμάει στο χήρο, αλλά πετάγεται ο διάολος και του λέει -Δεν εννοούσα εσένα ρε ζώον, τα άλλα ζώα ενοουσα.

Επανω στην αναμπουμπουλα και επειδη τα κακά πνεύματα ήταν οξυμένα ο Κύριος αναγκάστηκε να συμμαχήσει με το διάολο και του λέει -Πάρτα και…τον Πούλο. Αλλ΄(αντ΄αλλων) που δεν ήθελε να ακούσει ο διάολος παίρνει τα γουρούνια και την κοπανάει, τον στρώνουνε στο κυνήγι οι Γερασηνιωτες να του παρουνε πίσω τα χοιρινά και μόλις αυτός βλέπει ότι δεν μπορεί να ξεφύγει θυμάται τα σοφά λόγια του Κύριου «…..και το Πούλο»,δηλαδη ότι μπορει να πεταξει και απογειώνεται μαζί με τα γουρούνια από το γκρεμό!

Τότε όλοι κατάλαβαν το λάθος τους και ότι είναι ο ιός του θεού, αλλά μετά που πέρασε από εκείνα τα μέρη ο άλλος ιός του θεού ο Μωάμεθ και έμαθε το περιστατικό τους είπε να μην ξαναφάνε χοιρινό γιατί θα τους πάρει ο διάολος και…θα τους σηκώσει!

* Γιατί, μάγκας ήτανε ο Ιούδας;

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006 | 7 σχόλια
Ο θείος Ισίδωρος ανθολογεί τον ποιητή Μανούσο Φάσση

(…δηλαδή τον σατιρικό Μανόλη Αναγνωστάκη. Από μνήμης)

Στο ξενοδοχείο Macedonia
πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια
είχανε και μεταξωτές κουβέρτες
κι είπα: φέρτες.

Είπα και στη ρεσεψιονίστα
πως μ' έπιασε μεγάλη νύστα.
Θέλω άνεση σουίτας
είμαι ποιητής της ήττας.

Είμαι γενιά του Αργυρίου
(ρίου ρίου κι αντιρίου)
συνάδελφος του Κουλουφάκου
και κάτσε κι άκου..."

*

Τουϊγκυ Τουϊγκυ
σε θέλω δίχως ξύγκι!

*

Μαζεύτηκαν οι φίλοι σου
και μου’ παν το ξεφτύλι σου
........................................
να παει στο ικρίωμά
ζήτησαν κρύα και ωμά
τόσο που μ΄ανατρίχιασέ
σα να ‘σκιζαν χοντρό χασέ
.........................................
-Μα αν πήγε και γαμήθηκέ
(κόσμε ωραίε και ηθικέ)
μπορεί να το ‘κανε για μάς,
ίσως για μέ, ίσως για σέ

κι αφού η κοινωνίαμάς
σαν σάπιος έγινε γιαρμάς
ποιος ημπορεί με άλλου νού
να κρίνει πράξεις αλλουνού;
........................................

Της δικαιοσύνης η κοιτίς
δεν πρέπει νάναι εκδικητής!
.........................................
Σ΄αυτό το πούστη το ντουνιά
κάλλιο η μάνα του φονιά!

*

Οι κοπελιές οι άπονες
πήγαν με τους Ιάπωνες!
δεν μπόρεσε να τις δονήσει η
κάβλα που είχαν οι Ινδονήσιοί.

*

Τόσα χρόνια πέρασα
κι άσπρισα και γέρασα
μέσα στο συνοικισμό
με των ανθρώπων τον εσμό

αγάπησα και πόνεσα
γάμησα και γάμησα
τώρα πενηντάρισά
κι είμαι μόνο στα μισά!

κι έχω πάψει να βάφκα-
λίζομαι με Πάουντ και Κάφκα.
ήρθε ο καιρός του κορεσμού
γυρνάω τώρα στις ρίζεςμού

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006 | 3 σχόλια
Αρχαίος ελληνικός κόσμος και ανορθολογισμός


Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος περιέχει τα πάντα: Χαρακτηρίζεται από ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία, συνειδησιακή, γλωσσική και πολιτισμική – αλλά και καταστροφικά ακραίο τοπικιστικό ήθος. Διαθέτει μοναρχία και ολιγαρχία, τυραννία και δημοκρατία, δικτατορία και οχλοκρατία. Ενσωματώνει στην κληρονομιά του πολυθεϊσμό και μονοθεϊσμό, λογικό και παράλογο, Απολλώνια κοσμοθέαση και Διονυσιακό αισθησιασμό. Ποια ήταν όμως η πραγματικότητα, μέσα στις πόλεις και τις κοινότητες;

Ήταν ορθολογικές οι αρχαίες ελληνικές κοινωνίες; Ούτε γι’ αστείο! Πολύ πριν από την εμφάνιση του χριστιανισμού και θαύματα θεών γινόντουσαν και οι επικλήσεις θεών και δαιμόνων ήταν σε ημερήσια διάταξη (και με τη χρήση των …επιστημονικών τεχνικών: νεκρομαντείες, υπνωτισμοί κλπ) και η σχέση των ανθρώπων με τους θεούς και τους θεοποιημένους ήρωες δεν διέφερε, επί της ουσίας, σε τίποτε απολύτως, συγκρινόμενη με τη σχέση που αναπτύσσουν οι χριστιανοί με την Παναγία και τους αγίους τους. Συνεπώς, σε επίπεδο αφέλειας, ευπιστίας, νοητικής ευτέλειας, δεισιδαιμονίας και παραθρησκευτικών δραστηριοτήτων (μαγεία, μαντεία, αμέτρητες προλήψεις –πολλές είναι ισχυρές ακόμα!-, θεουργίες, αστρολογία, ονειροκρίτεςκαι λοιποί τσαρλατανισμοί) ο αρχαίος ελληνικός κόσμος δεν υστερούσε καθόλου σε σχέση με τον πρώιμο, τον ώριμο ή τον παρακμασμένο (σύγχρονο) χριστιανισμό.

*

Πρώτη παρένθεση: (…) το όνειρο, μόνον αυτό ανάμεσα σε όλες τις παγανιστικές μαντικές μεθόδους, ήταν ανεκτό από τη χριστιανική Εκκλησία (Dodds ER. Εθνικοί και χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας. Από τον Μάρκο Αυρήλιο ως τον Μ. Κωνσταντίνο. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Αθήνα, 1995, σελ. 71). Η χριστιανική στάση απέναντι στα όνειρα δεν ήταν κατ’ αρχήν διαφορετική, εκτός από το ότι οι εγκατακλίσεις για ιατρικούς σκοπούς σε ένα ιερό του Ασκληπιού (εγκοίμησις) αντικαταστάθηκαν από εγκατακλίσεις σε ιερά αφιερωμένα σε μάρτυρες ή αγίους – πρακτική καθιερωμένη στην Ελλάδα ως τις μέρες μας. Όπως θα περιμέναμε, τα όνειρα θρησκευτικού περιεχομένου ήταν συχνά στην πρώιμη Εκκλησία και τα έπαιρναν πολύ στα σοβαρά. Όταν ένας επίσκοπος ονειρεύεται ότι πλησιάζει η Ημέρα της Κρίσεως, οι πιστοί σταματούν να καλλιεργούν τα χωράφια τους και αφιερώνονται αποκλειστικώς στην προσευχή. Κατά τον Ωριγένη, πολλοί είχαν γίνει χριστιανοί από οράματα που έβλεπαν στον ύπνο τους ή ξύπνιοι. Για άλλους το όνειρο ήταν σημάδι κρίσεως στην πνευματική τους ζωή (…) Την μεγαλύτερη επιρροή από όλα τα καταγεγραμμένα όνειρα είχε, υποθέτω, εκείνο στο οποίο ο Κωνσταντίνος είδε το μαγικό μονόγραμμα Χί Ρώ (…) την παραμονή της μάχης στη Μουλβία γέφυρα (Dodds ER. ό.π. σελ. 81)

Δεύτερη παρένθεση: Ατύπως ή αφανώς, αλλά και πλήρως ενταγμένες στο δόγμα και το τυπικό τους, οι χριστιανικές Εκκλησίες ενσωματώνουν πλήθος από παραθρησκευτικές, ουσιαστικά, δραστηριότητες: εξορκισμοί, πρόκληση επιθυμητών φυσικών φαινομένων, όπως η βροχή, διαβασμένα φυλαχτά και κρεμαστάρια, ιερά λείψανα και αντικείμενα (η ζώνη της Παναγίας, το Τίμιο Ξύλο), επαλείψεις με θαυματουργά έλαια ή ύδατα, αποκοπή τριχών, τελετουργικά φτυσίματα (στη βάπτιση) και κυρίως η μαγική –ειδωλολατρική προσκύνηση των εικόνων – παρά τις απελπισμένες προσπάθειες των θεολόγων να πείσουν ότι το μαύρο είναι κατάλευκο. Όσο πιο λαϊκή είναι η Ορθοδοξία, τόσο περισσότερο διαθέτει χαρακτήρες μαγείας και παγανισμού – μέχρι πλήρους ταυτίσεως.

*

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πορφύριου, ο οποίος, τον 3ο αιώνα, ανέλαβε να αντικρούσει τη νέα θρησκεία, των χριστιανών. Επιτίθεται μεν κατά μέτωπο εναντίον των χριστιανικών τερατολογιών, κάνει όμως ό,τι κι ο ζήτουλας της λαϊκής αφήγησης: βλέπει τα σακούλια των άλλων –όχι τα δικά του. Αλλά για να μην αδικούμε τον Πορφύριο, παρόμοιες επιδόσεις εντοπίζονται στον Ησίοδο, τον Ηρόδοτο, στους νεοπυθαγόρειους και τους –φυσικά!- νεοπλατωνικούς. Οι σχολές αυτές είχαν μετατραπεί ουσιαστικά σε δυαρχικά θρησκευτικά –φιλοσοφικά συστήματα, βασιζόμενα στην πίστη. Υποστήριζαν και καλλιεργούσαν πολλές ανορθολογικές (για να το πούμε κομψά…) απόψεις. Ο χριστιανισμός άλλες από αυτές τις ενσωμάτωσε και άλλες τις καταπολέμησε, γιατί ερχόντουσαν σε αντίθεση με βασικά (εβραϊκά) δόγματά του.

Αλλά, υπάρχουν και εκείνοι που επινόησαν και υπηρέτησαν το Λόγο: Θαλής, Ηράκλειτος, Ζήνων, Πρωταγόρας, Ξενοφάνης, Θουκυδίδης, Περικλής (και οι πριν απ’ αυτόν δημιουργοί του Αθηναϊκού θαύματος) Δημόκριτος, Επίκουρος, Ευκλείδης, ο μέγας Αριστοτέλης – και άλλοι, ων εκ έστι αριθμός…

Φυσικά η δεισιδαιμονία κυριαρχούσε στους Έλληνες, από αρχαιοτάτων χρόνων. Ακόμα και ο μεγάλος Περικλής, όταν αρρώστησε, αναγκάστηκε να υπομείνει να του κρεμάσουν οι γυναίκες ένα φυλαχτό. Παρόμοια καραγκιοζιλίκια υπέστη, είκοσι πέντε αιώνες αργότερα, ο Ανδρέας Παπανδρέου, αποδεικνύοντας με τον τόπο αυτό την συνέπεια των Ελλήνων στη δεισιδαιμονία, είτε παγανιστική είτε χριστιανική. Είναι χαρακτηριστική η οργή του Ηρακλείτου, αλλά και του Πλάτωνα, κατά των απατεώνων που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ευπιστία...

*

Οι νεοπλατωνιστές στήριξαν θεωρητικά τις θεουργικές τους δραστηριότητες βασισμένοι στην Αρχή της αντιστοιχίας: κάθε μέρος του σύμπαντος καθρεφτίζει όλα τα υπόλοιπα μέρη. Το σύνολο του υλικού κόσμου είναι ο καθρέφτης των αόρατων θεϊκών δυνάμεων. Οι θεουργοί, συνεπώς, έρχονται σε επαφή με τις θεϊκές δυνάμεις μέσω των εικόνων τους, οι οποίες συνδέονται με το πρωτότυπο χάριν της συμπαθείας. Η συμπάθεια επιτρέπει τη μεταφορά δυνάμεως – ενέργειας από τις ουράνιες σφαίρες στον θεουργό - μάγο!

Με ανάλογο τρόπο συνδέεται και στον παγανιστικό –ειδωλολατρικό χριστιανισμό η εικόνα του θείου προσώπου ή του αγίου, με το πρότυπό της. Οπότε, η επαφή –προσκύνηση του πιστού προς την εικόνα αποκτά θεουργικές δυνατότητες!

Διαφέρει σε κάτι η νεοπλατωνική από τη χριστιανική θαυματοποιία; Ναι, στο ότι οι νεοπλατωνικοί νομίζουν ότι χρησιμοποιούν δυνάμεις ενυπάρχουσες στη φυσική, κοσμική τάξη και η χρήση τους είναι ανεξάρτητη από οποιαδήποτε υπερφυσική θεία μεσολάβηση. Εξηγούν τη θεουργία με βάση τους κοσμικούς νόμους, που είναι μεν εδραιωμένοι από τον Θεό, αλλά χωρίς αυτός να παρεμβαίνει στην όλη διαδικασία (R.T. Wallis, Νεοπλατωνισμός. ΑΡΧΕΤΥΠΟ, σελ. 177-98).

Από την άλλη, οι χριστιανοί πιστεύουν ότι το θαύμα είναι υπόθεση που εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέληση του Θεού, προς τον οποίο απευθύνουν προσευχές για να τον πείσουν – εκτός αν ενεργεί ο Θεός αυτόβουλα. Αφού υπεύθυνη για το θαύμα είναι μονάχα η θέληση του Θεού, οι χριστιανοί προσπαθούν συνήθως να την επηρεάσουν απευθυνόμενοι σε Αυτόν με τη μεσολάβηση (ταις πρεσβείαις) κάποιου περισσότερου προσιτού προσώπου (Παναγία, τοπικοί ή επαγγελματικοί άγιοι).

Όσο για τη δυνατότητα του χριστιανικού Θεού να κάνει θαύματα, να ανατρέπει δηλαδή κατά βούληση την φυσική τάξη που ο ίδιος δημιούργησε, θεωρείται ως κάτι το αυτονόητο. Επειδή οι θεολόγοι αρέσκονται και συνηθίζουν να έχουν άποψη για τα πάντα, υποστηρίζουν ότι πρόκειται απλώς για την εκδήλωση μιας άλλης κοσμικής τάξης (από τις αναρίθμητες που μπορεί να δημιουργήσει ο Θεός), η οποία δεν συγκρούεται με την υπάρχουσα.

Πρόκειται για δυο εξίσου ανορθολογικές (παράλογες) αντιλήψεις. Αμφότερες βρίσκονται πέραν της κριτικής σκέψης. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι ο θεουργός –φιλόσοφος - μάγος μετατρέπεται σε ιερέα –ηγούμενο – επίσκοπο – λαϊκό προφήτη, για να καλύψει τις ίδιες ακριβώς ανάγκες των ανθρώπων, όταν στρέφονται στη δεισιδαιμονία για να λύσουν τα πρόβλήματά τους.

*

Κορυφαία θέση στα ενδιαφέροντα του αρχαίου παγανιστή κατείχε η έγνοια για τη μετά θάνατον τιμωρία, ενδεχόμενο το οποίο προσπαθούσε να εξορκίσει και να εξαγοράσει με πάσης φύσεως τσαρλατανισμούς, εξαγνισμούς, τυποποιημένες τελετουργίες, μαγείες κλπ. (Πλάτων, Πολιτεία, 330 b-e)

*

«Κάθε τι δαιμονικό», λέει η Διοτίμα στον Σωκράτη, «βρίσκεται μεταξύ Θεού και θνητού. Ερμηνεύοντας και μεταβιβάζοντας τις επιθυμίες των ανθρώπων στους θεούς και τη θέληση των θεών στους ανθρώπους, βρίσκεται ανάμεσα στους δύο και γεμίζει το κενό… Ο Θεός δεν έχει επαφή με τον άνθρωπο’ μόνο μέσω του δαιμονικού πραγματοποιείται επικοινωνία και συνομιλία ανάμεσα στους ανθρώπους και τους θεούς, είτε κατά την εγρήγορση είτε κατά τον ύπνο. Και ο άνθρωπος που είναι έμπειρος σ’ αυτή την επικοινωνία είναι δαιμονικός άνθρωπος, ενώ όποιος είναι σε άλλα πράγματα σοφός, ή στις τέχνες ή σε χειρονακτικές εργασίες, είναι απλώς εργάτης» (Συμπόσιο, 202 D 13-203 A 6- αναφέρεται από Dodds ER. ό. π. σελ. 69-70)

Ουσιαστικά ο καθένας, εθνικός, Εβραίος, χριστιανός ή γνωστικός πίστευε στην ύπαρξη αυτών των όντων και στη δράση τους ως μεσολαβητών, είτε τα ονόμαζε δαίμονες ή αγγέλους ή αιώνες ή απλώς πνεύματα. Στα μάτια πολλών ευλαβών εθνικών ακόμη και οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας εκείνη την εποχή δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μεσολαβητές δαίμονες, σατράπες του αόρατου υπερκόσμιου Βασιλέως. Και αντιστοίχως, ο «δαιμονικός άνθρωπος», ο οποίος γνώριζε πως θα επιτύχει επαφή μαζί τους, έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως (Dodds ER. ό.π. σελ. 70-1)

*

Ως εδώ καλά. Τα πράγματα σοβαρεύουν πραγματικά όταν επιχειρείται η αξιολόγηση του Λόγου των αρχαίων Ελλήνων και η αντιπαράβολή του με τον σύγχρονο ορθολογισμό. Αλλά, μην τα περιμένετε όλα από ένα απλό ποστάκι...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006 | 17 σχόλια
Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006
Nylon video
Επειδή πολλοί το χάσανε και ρωτάνε, να μια αντικειμενική περιγραφή (με πολλά υποκειμενικά στοιχεία):

Ήτουνε ένα βιντεάκι ολίγων λεπτών, το μισό του οποίου καταναλώθηκε για να μας δείξει ο δημιουργός ότι:

- έχει αυτοκίνητο (επιβατικό, μεσαίο, χωρίς γαλάζιο μάτι + σταυρουδάκι να κρέμεται από τον καθρέφτη, μάλλον καθαρό)

- οδηγεί αργά και προσεχτικά στην ΑΡΙΣΤΕΡΗ (!) λωρίδα (Έτσι τσουλάτε εις τας Αθήνας; Μπράβο παλλικάρια!)

- έχει ανανεωτική - πρωτοπόρα εικαστική αντίληψη επί του θέματος "η Αθήνα τη νύχτα, οδηγώ και φιλμάρω", κάτι σαν τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, στο πιο γκρι-πρασινωπό (άτιμο πράγμα η νυχτερινή λήψη...)

Ευτυχώς, στο υπόλοιπο μισό υπήρχαν εικόνες (συνήθως ταμπλώ -βιβάν) από το πάρτυ.

Ακουγόταν και μουσική (από αυτή που σε υποχρεώνει να στουμπώσεις τ΄ αυτιά με χαρτοπετσέτες - υποκειμενικό είπαμε!) υπήρχε και ολίγος χορός.

Ως μπλόγκερ της περιφέρειας αναγνώρισα κάποιες φυσιογνωμίες είτε από τα συμφραζόμενα (πχ Μακμάνους, Ροδιά, Αθήναιος) είτε από τις περιγραφές στις κοσμικές στήλες των μπλογκ (πολύ ψηλή, καραθεά, γλυκειά κλπ) είτε, το ευκολότερο, από τις φωτογραφίες που έχουν οι ιστολόγες (όλες γυναίκες) στα μπλόγκ τους! Έναν που γνωρίζω, δυσκολεύτηκα να τον αναγνωρίσω! Φυσικά, οι περισσότεροι εικονιζόμενοι παραμένουν άγνωστοι (σε μένα).

Γενική εντύπωση: μια χαρά χαρά!

*

Τώρα, πως έγινε και μπλέξανε και ...δικηγόροι στα μεθεόρτια, είναι μυστήριο.

Ίσως πάλι δεν είναι - και δείχνει απλώς οτι η μπλογκοκοινωνία μας απαρτίζεται από γνησίους απογόνους της (πολυφυλετικής) κοινωνίας των βυζαντινών προγόνων μας.

(Μπορεί και των αρχαίων... Μήπως ο Φειδίας δεν εξορίστηκε; Αυτό κοντεύουν να πάθουν και οι Nylon!)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006 | 7 σχόλια
H καμπάνια της Kaltsovrakos Co για την ευχή της Πορφυρίας (ανανεωμένο)

Ο εκδότης μας ο Αγριομαραθιάς, όγδοος ξάδερφος του ήμερου Μαραθιά, οργανώνει πολυδάπανη διαφημιστική εκστρατεία για την προώθηση του ιστορικού δίδυμου έργου του Λαμπρούκου και και των "μτΚ". Χωρίς να υπολογίζει το δυσθεώρητο κασέ του (και τη φήμη οτι μαστιγώνει τους πελάτες) έκλεισε τον ίδιο τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Kaltsovrakos Adv. Co κ. Τάσο (Γαύρο) Καλτσόβρακο. Μετά από επίμονες προσπάθειες τον έπεισε να αφήσει για λίγο τα καθήκοντά του ως βοηθός στο γνωστό Ψιλικατζίδικο και να φιλοτεχνήσει το έργον τέχνης που βλέπετε, καθώς και το τηλεοπτικό spot που θα σας παρουσιάσουμε στις 31 Απριλίου.

Ο Αγριομαραθιάς έπεισε το διάσημο μπλόγκερ MacManus να πρωταγωνιστήσει, κι αυτός δέχτηκε για να τη σπάσει στον ήμερο Μαραθιά και σε κάποιον άσημο μπλόγκερ που συμπαθεί ιδιαιτέρως. "Τώρα που πήρα την κρυάδα με το βίντεο του Nylon" δήλωσε "σ' ένα διαφημιστικό θα κολλήσω;" Κι όταν έμαθε πως για τις ανάγκες του διαφημιστικού θα έπρεπε να ντυθεί μπαλαρίνα, περιορίστηκε να γελάσει τρανταχτά, αν και κάπως ανήσυχος: Μπουχαχαχαχα... Τον νεαρό (πιτσιρίκο) μαύρο κύκνο στη μεταμοντέρνα χορογραφία του κ. Τάσου υποδύεται ένας άλλος μπλόγκερ - προεστός, ο οποίος δήλωσε αινιγματικά: "Τρέμε, ακατονόμαστε!"

Η συνέχεια επί της οθόνης.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006 | 22 σχόλια
Τρίτη, Απριλίου 25, 2006
Βρε, υπάρχουν δαιμόνια!
Με το που ανέβηκε το προηγούμενο ποστ (Δαιμόνοι!) - υποβιβάστηκε κατά ένα κλικ η γραμματοσειρά των "μτΚ" στο θεοσεβούμενο monitor! Σύμπτωση, θα μου πεις. Βεβαίως σύμπτωση! Αλλά ...δαιμονική!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Απριλίου 25, 2006 | 1 σχόλια
Δαιμόνοι!

…φώναζε έντρομος ο γλυκύτατος Θανάσης Βέγγος, σε μια από τις ταινίες του, προσπαθώντας μάταια να αποφύγει τις κακοτοπιές – σατιρίζοντας θαυμάσια, μάλλον χωρίς να το επιδιώκει, μιαν ακόμα ευγενή παράδοση της καθ’ ημάς Ανατολής και της Ορθοδοξίας.

Η πάλη με τα δαιμόνια συνιστά κεντρικό θέμα των Ευαγγελίων, πλην Ιωάννη. Αρχαίες μαγικές πρακτικές συνεχίζουν να εφαρμόζονται κατά συρροήν, καθώς η ύπαρξη και η δράση δαιμονίων θεωρείται αυτονόητη. Ο Ιησούς εκβάλλει επανηλειμμένως δαιμόνια από δαιμονιζομένους, οι οποίοι φαίνεται ότι αφθονούσαν τότε σε εκείνα τα μέρη της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας (όπως συμβαίνει και σήμερα, δυστυχώς…)

Οι τρεις Ευαγγελιστές αναδεικνύουν την ενασχόληση περί των δαιμονίων, σε κορυφαίο θέμα της θαυματουργικής δράσης του Ιησού. Κάποιες φορές, μάλιστα, οι αφηγήσεις περιέχουν γκροτέσκα στοιχεία, όπως στην περίπτωση των δαιμονίων που εκβληθέντα από τους ξενιστές τους εισήλθαν κατόπιν διαπραγματεύσεων με τον Ιησού σε αγέλη χοίρων, η οποία υποχρεώθηκε σε ομαδική αυτοχειρία, σε παρακείμενο γκρεμό (Μαρκ. Ε’ 1-19, Ματθ. Η’ 28-34 & Λουκ. Η’ 26-39): Και παρεκάλεσαν αυτόν πάντες οι δαίμονες λέγοντες’ πέμψον ημάς εις τους χοίρους, ίνα εις αυτούς εισέλθομεν. Και επέτρεψεν αυτοίς ευθέως ο Ιησούς. Και εξελθόντα τα πνεύματα τα ακάθαρτα εισήλθον εις τους χοίρους’ και ώρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την θάλασσαν’ ήσαν δε ως δισχίλιοι’ και επνίγοντο εν τη θαλάσση. Το αποτέλεσμα ήταν να ζητήσουν οι ντόπιοι από τον Ιησού και τους μαθητές του να αποχωρήσουν το συντομότερο από την περιοχή τους - προφανώς για να περισώσουν ό,τι είχε απομείνει από το ζωικό τους κεφάλαιο.

Αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς την αφήγηση του Μάρκου, ο Ιησούς εμφανίζεται ως ανεξήγητα συγκαταβατικός με τα δαιμόνια - και παράλογα σκληρός με τους χοίρους, αλλά και τους ανθρώπους που ζούσαν από την αγέλη. Πόσα παιδάκια φτωχών χοιροβοσκών είπαν το ψωμί ψωμάκι; θα αναρωτιόταν ο ρεπόρτερ ενός σύγχρονου ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού – και θα είχε δίκιο. Και όλα αυτά για να πνιγούν οι άτυχοι χοίροι –άρα να μείνουν ευθύς αμέσως άστεγα τα δαιμόνια. Δηλαδή, πολύ κακό για το τίποτα! Η αφήγηση μας αφήνει να υποθέσουμε ότι ο Ιησούς έπαιζε μαζί τους, δηλαδή έκανε πλάκα… Μετά από μια τέτοια ενέργεια, πως να πειστούν οι φιλόζωοι ότι ο χριστιανισμός δεν είναι επικίνδυνος και για τα ζώα; Η αφήγηση, γεμάτη δέος, παραβλέπει το εντυπωσιακό δεδομένο της άσκοπης θανάτωσης χιλιάδων αθώων ζώων, και ασχολείται με αυτό που εντυπωσίασε τους μαθητές και τον αφηγητή: τη συνομιλία του Ιησού με τα δαιμόνια και τη μεταφορά τους στους χοίρους. Καθώς είναι τοποθετημένη στην αρχή του Ευαγγελίου του Μάρκου, υποβάλλει τη μελαγχολική διαπίστωση ότι ο Ιησούς ατύχησε πολύ άσχημα από την άποψη των βιογράφων του – κάτι που δυστυχώς επιβεβαιώνεται και από τη συνέχεια του κατά Μάρκον, αλλά και από τους άλλους τρεις.

Ο ίδιος ο Ιησούς παλεύει με τον σατανά στην έρημο (Λουκ. Δ’ 1-13), ενώ περιγράφει αναλυτικά την τεχνική του για την εκβολή των δαιμονίων (Λουκ. ΙΑ’ 24-26 & Ματθ. ΙΒ’ 43-45) αλλά και τη μέθοδο που ακολουθούν τα δαιμόνια κατά τη δράση τους: Όταν δε το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρχεται δι’ ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν, και ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει’ εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν εξήλθον’ και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα και σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. Τότε πορεύεται και παραλαμβάνει μεθ’ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου χείρονα των πρώτων. Ούτως έσται και τη γενεά τη πονηρά ταύτη. Η περικοπή αυτή του Ματθαίου μας διδάσκει (μεταξύ άλλων) ότι υπάρχουν κλιμάκια αξιοσύνης των δαιμονίων (πονηρότερα) και ότι η εκβολή τους έχει μόνον προσωρινά θεραπευτικά αποτελέσματα, διότι επανέρχονται δριμύτερα, σε ομάδα (team work!) Συνεπώς, η παρουσία ενός καλού επαγγελματία εξορκιστή είναι πάντοτε απαραίτητη: Το πρώτο επίσημο πανεπιστημιακό μάθημα με θέμα τον εξορκισμό ξεκίνησε χθες σε παπική σχολή της Ρώμης, γράφει η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (18/2/2005). Η μαγεία και η ειδωλολατρία του 21ου αιώνα είναι εδώ, είναι πανίσχυρη - και είναι παντού!

Στα τρία Ευαγγέλια περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια πως ο Ιησούς εξουσιοδοτεί τους μαθητές του να κάνουν εξορκισμούς και πως εκείνοι αποδεικνύονται άξιοι και αποτελεσματικοί εξορκιστές (Μαρκ. ΣΤ’ 12-13 & ΙΣΤ’ 17, Ματθ. Ι’ 8, Λουκ. Η’ 1 & Ι’ 17) Ο ενθουσιασμός των μαθητών με το θέμα του εξορκισμού ήταν μεγάλος, όπως προκύπτει από το ακόλουθο εδάφιο του κατά Λουκάν (Ι’ 17): Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες’ Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν των ονοματί σου – ενώ ο καλός ευαγγελιστής απαξιοί χαρακτηριστικά να αναφέρει ο,τιδήποτε άλλο σχετικά με την επιτυχία της αποστολή τους, που ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ η διάδοση του κηρύγματος του Ιησού, περί της επικειμένης ελεύσεως της Βασιλείας των Ουρανών.

*

Στις Πράξεις των Αποστόλων ο ηρωικός αγώνας κατά των δαιμονίων συνεχίζεται με αμείωτη ένταση (Πράξεις Ε’ 16, Η’ 7). Περιγράφεται με κάθε σοβαρότητα πως ο Παύλος εξέβαλε πνεύμα πύθωνος από παιδίσκη (ΙΣΤ’ 18) και πως κατατρόπωσε επτά Εβραίους εξορκιστές (ΙΘ’ 13-20), οι οποίοι δραστηριοποιούνταν στην ίδια πόλη με αυτόν: Επεχείρησαν δε τινες από των περιερχομένων Ιουδαίων εξορκιστών ονομάζειν επί τους έχοντας τα πνεύματα τα πονηρά το όνομα του Κυρίου Ιησού λέγοντες’ ορκίζομεν υμάς τον Ιησούν όν Παύλος κηρύσσει. Ήσαν δε τινες υιοί Σκευά Ιουδαίου αρχιερέως επτά οι τούτο ποιούντες. Αποκριθέν δε το πνεύμα το πονηρόν είπε’ τον Ιησούν γιγνώσκω και τον Παύλον επίσταμαι’ υμείς δε τίνες εστέ; Και εφαλλόμενος επ’ αυτούς ο άνθρωπος, εν ώ ήν το πνεύμα το πονηρόν, και κατακυριεύσας αυτών ίσχυσε κατ’ αυτών, ώστε γυμνούς και τετραυματισμένους εκφυγείν εκ του οίκου εκείνου. Τούτο δε εγένετο γνωστόν πάσιν Ιουδαίοις τε και Έλλησι τοις κατοικούσι την Έφεσον, και επέπεσε φόβος επί πάντας αυτούς, και εμεγαλύνετο το όνομα του Κυρίου Ιησού’ πολλοί δε των πεπιστευκότων ήρχοντο εξομολογούμενοι και αναγγέλλοντες τας πράξεις αυτών. Ικανοί δε των τα περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τας βίβλους κατέκαιον ενώπιον πάντων’ και συνεψήφισαν τας τιμάς αυτών και εύρον αργυρίου μυριάδας πέντε. Ούτω κατά κράτος ο λόγος του Κυρίου ηύξανε και ίσχυεν.

Πέρα από το απίστευτα χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης των προσηλύτων, οι οποίοι επίστευαν ως αποτέλεσμα της θέας ή της περιγραφής ενός …εξορκισμού, εδώ μαρτυρείται η πρώτη περίπτωση οικειοθελούς καψίματος βιβλίων από τους νεοφώτιστους (υποτίθεται μόνο μαγικών) και μάλιστα σε τέτοια έκταση ώστε να αποτιμηθεί η αξία τους σε αργυρίου μυριάδας πέντε. Το φαινόμενο επεκτάθηκε, έγινε έξις για τους χριστιανούς να καίνε βιβλία – τόσο ισχυρή που επιβίωσε ως τις μέρες μας, με τελευταίο γνωστό θύμα τον κυρ - Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος, παρόλα αυτά, δεν παρέλειψε να προσκυνήσει το Χριστόδουλο, στα πλαίσια των φιλότιμων (;) προσπαθειών του για ενίσχυση της νέας πολιτικής του καριέρας, υπό τον άλλον γνωστό ρέκτη Ορθόδοξο, του κλίματος των ...Κολλυβάδων, τον ΓΑΠ!

Ο Παύλος αναφέρεται στα δαιμόνια και σε επιστολή του (Εφεσ, ΣΤ’ 12): ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις. Ήδη έχει πραγματοποιηθεί μια αναβάθμιση, από τις απλοϊκές (ας πούμε…) περιγραφές των Ευαγγελιστών, στην γεμάτη αυθεντία και αυτοπεποίθηση εβραϊκή –βιβλική ταξινόμηση και κατηγοριοποίηση των δαιμονίων από τον διακεκριμένο Εβραίο θεολόγο Παύλο.

*

Ας μη νομίζει κανείς ότι η ιστορία με τα δαιμόνια ήταν χαρακτηριστικό της εποχής εκείνης, το οποίο έχει πλέον ατονίσει ή εξαλειφθεί. Για την ύπαρξη των κακών πνευμάτων δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλει ο χριστιανός διότι 1) η Αγία Γραφή μας δίνει περί αυτού τις ισχυρότερες και πειστικότερες αποδείξεις…, 2) ο ίδιος ο Ιησούς εξόρκιζε τα κακά πνεύματα…, 3) ο Ιησούς έδωσε στους Αποστόλους την ίδια εξουσία (Καθολικός θεολόγος S. Luegs, 1928. Αναφέρεται από τον Karlheinz Deschner στο: Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού. Αρχαία χριστιανική Εκκλησία. Β’ Σκοταδισμός, εκμετάλλευση, καταστροφές. ΚΑΚΤΟΣ, 2004, σελ. 97-8)

Ο λόγος είναι απλός: Το κακό δεν μπορεί να παραληφθεί, χωρίς να διαταραχτεί η συνολική δομή. Ο Διάβολος υπάρχει (Καρδινάλιος Joseph Ratzinger -Ohh yes, ο νέος πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’…- ό.π. σελ. 98)

Ας μην αντείπει κανείς ότι αυτοί που τα λένε αυτά είναι καθολικοί, άρα αναξιόπιστοι, διότι είναι σαφές πως η ορθόδοξη θέση είναι ταυτόσημη, όπως σε όλα σχεδόν τα σημαντικά θέματα. Ιδού τι διδάσκει ο Κύριλλος των Ιεροσολύμων: Ο σταυρός είναι ο τρόμος των δαιμονίων… Τρομάζουν μόνο και μόνο βλέποντας το σημάδι του. Και ο Αντώνιος: Σπεύδουν να εξαφανιστούν, όταν προστατεύουμε τους εαυτούς μας με την πίστη και το σημάδι του σταυρού. Απαριθμώντας τα ουσιαστικά κατορθώματα του χριστιανισμού ο ίδιος ο Αθανάσιος αναφέρει τον 4ο αιώνα στη δεύτερη κιόλας θέση την εξουσία πάνω στους δαίμονες (ό.π. σελ. 97 & 111)

Ο χριστιανισμός πολέμησε αδυσώπητα τη μαγεία και τη δεισιδαιμονία, αλλά η δαιμονολογία υπήρξε (και συνεχίζει να είναι) κεντρικό θέμα στη διδασκαλία του. Η νίκη κατά των δαιμόνων αποτελεί για είκοσι αιώνες το προαπαιτούμενο των πιστών, προκειμένου να προσεγγίσουν τη σωτηρία, όπως προκύπτει και από το απόσπασμα από την επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους που αναφέραμε. Αναπόφευκτα, ολόκληρο το πνευματικό οικοδόμημα του χριστιανισμού διολισθαίνει προς την επικίνδυνη περιοχή της μαγείας και της ειδωλολατρίας.

Οι χριστιανοί διανοητές είναι υποχρεωμένοι να βαδίζουν σε ιδιαίτερα ολισθηρό έδαφος, με τραγελαφικά, πολλές φορές, αποτελέσματα. Γράφει, για παράδειγμα, ο πολύς Τερτυλλιανός: Φέρτε έναν δαιμονισμένο ενώπιον των δικαστικών σας εδράνων. Με διαταγή οποιουδήποτε χριστιανού θα ομολογήσει εκείνο το πνεύμα ότι είναι δαίμονας, ενώ αλλού ψεύδεται και παρουσιάζεται ως θεός. Εάν δεν ομολογήσει αμέσως ότι είναι δαίμονας, καθώς δεν τολμά να εξαπατήσει χριστιανό, τότε χύστε το αίμα αυτού του επονείδιστου όλων των χριστιανών. Αλλά δεν πηγαίνει πίσω και ο σοφός Ωριγένης: είναι της γνώμης ότι πρέπει να κάνουμε «σχολαστική εξέταση» σχετικά με τα κακά πνεύματα, και γνωρίζει μάλιστα ότι μερικά εξορκίζονται πιο εύκολα αν τους απευθυνθεί κανείς στα Αιγυπτιακά, άλλα δε «στη γλώσσα των Περσών» κ.λ.π. (ό.π. σελ. 115 & 116)

Συμπληρωματικά επί του θέματος, παρατίθενται ορισμένα χωρία από τον K. Deschner: Ολόκληρη η ιστορία του χριστιανισμού είναι γεμάτη από φαντάσματα. Σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε ζώο μπορεί να κρύβεται ο Διάβολος (…) Οι ορθόδοξοι λόγιοι μελετούσαν συνεχώς και επισταμένα «τα κακά πνεύματα», και έτσι μπόρεσαν να φτάσουν σε ένα σωρό διαπιστώσεις, αν και πολλά πράγματα, όπως συμβαίνει συχνά στην επιστήμη, ήταν αντιφατικά, και οι απόψεις διίσταντο, πολλές φορές και στους ίδιους τους «Πατέρες» Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση πλησιάζουν τα γεννήματα της κόλασης μοναχούς και εγκλείστους με τη μορφή γυναικών, συχνά τρομακτικών, αλλά και ελκυστικών, πολύ σαγηνευτικών (…) πίστευαν ακράδαντα ότι αυτά τα «πνεύματα» μπορούν να συνουσιάζονται με τους ανθρώπους, όπως το έκαναν οι θεοί – μια παραφροσύνη, η οποία παίζει αποφασιστικό ρόλο στη δυτική δοξασία των μαγισσών. Και η συνουσία τους με γυναίκες των ανθρώπων, λέει ο Αυγουστίνος, επιβεβαιώνεται από τόσους χριστιανούς, ώστε θα ήταν αναίσχυντο να τη διαψεύσουμε. Ο Αυγουστίνος ισχυρίζεται ότι έχει δει περισσότερους από έναν δαίμονες, ήταν εκτός αυτού ακράδαντα πεπεισμένος για την ύπαρξη πνευμάτων τα οποία παραμονεύουν τις γυναίκες’ πίστευε ότι μπορεί κανείς να συμβουλευτεί πνεύματα, να κάνει συμβόλαια με το Διάβολο και να συνουσιαστεί μαζί του. Κυρίως η αυθεντία του Αυγουστίνου στήριξε όλη αυτή την πίστη σε δαίμονες και διαβόλους για πολλούς αιώνες, και με αυτό τον τρόπο μεταβλήθηκε κι ο ίδιος στο «θεολόγο της παραφροσύνης περί μαγισσών». (Με τον Αυγουστίνο συμφωνεί αναφανδόν, στο ζήτημα της ύπαρξης του Διαβόλου και ο Θ. Ζιάκας!) Η επιρροή του Αυγουστίνου είναι απεριόριστη (…) Και εξακολουθεί να τρομοκρατεί τα χριστιανικά μυαλά και στους νεότερους χρόνους. Καθώς η κάθε μορφής δαιμονολατρία, η κάθε δαιμονολογία οδηγεί αναγκαστικά στη μαγεία, ο χριστιανός προστατεύεται από όλα τα φαντάσματα της κόλασης με τις ευλογίες της Εκκλησίας, δηλαδή από λίγο ή πολύ επίσημη μαγεία.

Την πιο ολέθρια επιρροή άσκησε εδώ ο «Βίος Αντωνίου» (…) Γράφτηκε γύρω στο 360 σε ελληνική γλώσσα και μεταφράστηκε σύντομα στη λατινική, έκανε θραύση σε πωλήσεις. Έγινε μάλιστα πρότυπο της ελληνικής και λατινικής λογοτεχνίας των Βίων Αγίων. (…) σύμφωνα με τη γνώμη του Harnack «δεν επέδρασε κανένα βιβλίο πιο αποτελεσματικά στην αποβλάκωση της Αιγύπτου, της Δυτικής Ασίας και της Ευρώπης» από όσο αυτό το απαίσιο κατασκεύασμα του αγίου Αθανασίου «του Μεγάλου», «ίσως είναι το πιο ολέθριο βιβλίο που γράφτηκε ποτέ». Φέρει «την κύρια ευθύνη για την είσοδο δαιμονίων, θαυμάτων και φαντασμάτων στην Εκκλησία» (ό.π. σελ. 116-7, 121-2, 123, 126, 127, 39)

*

Ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα, πάντοτε ο ιδεολογικός αντίπαλος (ο αιρετικός, αλλά και ο πιστός κάποιας άλλης χριστιανικής ομολογίας) ονομάζεται διάβολος ή όργανο του διαβόλου. Έτσι δικαιολογείται και η εξόντωσή του, αν είναι δυνατόν, με κάθε μέσον.

*

Υστερόγραφο: Ας μη σπεύσουν κάποιοι της συμμαχίας των προθύμων απολογητών να αναφωνήσουν μα τα λέει ο Deschner, άρα άκυρα! Οι αναφερόμενες πηγές είναι τσεκαρισμένες και οι παρατιθέμενες δαιμονολογίες των κορυφαίων του Χριστιανισμού αυθεντικές και γραμμένες με κάθε σοβαρότητα. Επ’ αυτών, ας πουν ό,τι νομίζουν σωστό – μονάχα μην αρχίσουν πάλι εκείνα τα μισοκακόμοιρα άλλα λέει και άλλα εννοεί!

*

(Εικονογράφηση: Ευαγγελιστής, από Κώδικα Τετραβαγγέλου, 11ος αι. Μονή Ιβήρων)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Απριλίου 25, 2006 | 32 σχόλια
Δευτέρα, Απριλίου 24, 2006
Τι τίτλο να βάλω τώρα σ' αυτό το αίσχος;


Ξυπνάω μ’ ένα ακαθόριστο συναίσθημα ανησυχίας και επικείμενης καταστροφής. Πηγαίνω προς την κουζίνα για να φτιάξω καφέ και οσμίζομαι σα λαγωνικό τον αέρα. Συνεχίζω, προς το μοναχικό δωμάτιο στο πίσω μπαλκόνι. Ανοίγω την πόρτα και οι χειρότεροι φόβοι μου επιβεβαιώνονται: Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, φοράει ένα φανελάκι κι ένα αποφασισμένο χαμόγελο. «Τι κάνεις εδώ;» Το χαμόγελο γίνεται πλατύ: «Σε πεθύμησα και ήρθα να σε δω. Δε χαίρεσαι;»

Τι να χαίρομαι; Λίγα μέτρα παραπέρα κοιμάται η γυναίκα μου, για να μην κάνουμε λόγο για τα μωρά. «Πάω να κάνω καφέ» λέω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ «ντύσου κι εξαφανίσου!»

Ψήνω καφέ και ψήνομαι εσωτερικώς. Δεν περνάει πολλή ώρα και έρχεται ένα παιδί στην κουζίνα, να πιει νερό. Πίνει και φεύγει. Καταφθάνει και η σύζυγος, με αγκαλιάζει. Έχω εμπιστοσύνη στη μύτη της, δεν της ξεφεύγει τίποτα. Με αφήνει και κατευθύνεται ίσια προς την κλειστή πόρτα. Αισθάνομαι το πάτωμα να τρεκλίζει, που λέει και ο Ιχνηλάτης. Ακολουθώ, μιας και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω.

Σουρεαλιστικός διάλογος: «Εδώ παίζουν τα παιδιά μου» / «Ήθελα να σε γνωρίσω…» / «Έξω γρήγορα!» / «Πάμε στο μπαλκόνι»

Πάμε, που να μη σώναμε. Η σύζυγος αποφεύγει ακόμα και να με κοιτάξει. Η συζήτηση συνεχίζεται και πηγαίνει σταθερά προς εκτροπή: λίγο θέλουν η μια να δοκιμάσει να πετάξει την άλλη στο δρόμο, από τον όγδοο όροφο. Βάζω το περίστροφο στον κρόταφο και απευθύνω τραγικά το «έχε για καημένε κόσμε!» Πυροβολώ και ξυπνάω - ιδρωμένος. Ουφ! Δεν ξανατρώω τόσο αρνί…

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Απριλίου 24, 2006 | 15 σχόλια
Κυριακή, Απριλίου 23, 2006
Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
Ο Δύων Ανατέλλων έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, με την ευκαιρία της ...επετείου. Επισκεφθείτε το!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Απριλίου 23, 2006 | 2 σχόλια
Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006
των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο


Γράφει ο Athanassios

«.... Των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο...»*

Δεν ήμουν ποτέ χορευτής και μπορώ να πω ότι αντιπαθώ τους χορούς. Εννοώ με τη μορφή που εκφράζονται σήμερα και θα το εξηγήσω. Δεν μπορεί να βγαίνεις έξω και πριν πιεις καν ένα ποτήρι να σηκώνεσαι να χορεύεις. Ο χορός είναι συναίσθημα, όπως κλαις, όπως γελάς, έτσι χορεύεις, δεν βγαίνεις έξω για να χορέψεις, όπως δεν βγαίνεις για να κλάψεις ή για να γελάσεις…

Σημάδι της γενιάς μου, όπως και κάθε γενιάς πιστεύω σ’ αυτόν τον έρημο τόπο υπήρξε και θα είναι το «ζεϊμπέκικο»... χορός αρχαίος.... Να μην αναλωθώ σ’ αυτά τώρα... ιστορίες ο μπλογκάρχης γράφει γι’ αυτά με τις «παλάμες»...

Πάντα αγαπούσα αυτόν τον ρυθμό και χορό...

Μάρκος Βαμβακάρης

Τα δυο σου χέρια πήρανε
Βεργούλες και με δείρανε
βεργούλες και με δείρανε
Τα δυο σου χέρια πήρανε

Μ’ αυτά τα χέρια σου τα δυο
Σκάψε τη γη βαθιά να μπω...
σκάψε τη γη βαθιά να μπω
να μη σε βλέπω και πονώ

Τα χέρια σου με κάψανε
Που άλλον αγκαλιάσανε
που άλλον αγκαλιάσανε
Και δεν με λογαριάσανε..

Ένα από τα ωραιότερα ζεϊμπέκικα από το Μεγάλο Μάρκο... υποδειγματικό, να μπει στα σχολικά βιβλία... για τα ωδεία δεν το συζητώ...

Τσιτσάνης... πολλά κι αγαπημένα ζεϊμπέκικα... έχουμε πιει τελωνεία κρασί με φίλους... θυμάστε; Ένα από αυτά... σε μια ταβέρνα στην Πολίχνη κάποτε... έρχεται ένας γέρος με κιθάρα... παραγγέλνω...

Σαν απόκληρος γυρίζω
στην κακούργα ξενιτιά
περιπλανώμενος, δυστυχισμένος
μακριά απ΄ της μάνας μου την αγκαλιά

Κλαίνε τα πουλιά για αέρα
και τα ψάρια για νερό
Κλαίω μανούλα μου κι εγώ για σένα
που έχω χρόνια για να σε δω

Χάρε, πάρε την ψυχή μου
ησυχία για να βρω
αφού το θέλησε η μαύρη μοίρα
μεσ’ τη ζωή μου να μη χαρώ

Το ζεϊμπέκικο όμως που με συγκλόνισε ήταν αυτό της Ευδοκίας... από την ομώνυμη ταινία του Αλέξη Δαμιανού σε μουσική του Μάνου Λοίζου.... φοβερή η σκηνή στο κουτούκι, χορεύει ο φαντάρος, χτυπά παλαμάκια η Ευδοκία, μακελιό με την παρέα της μετά.... ωραία σκηνή...

Θυμάμαι όμως μια άλλη σκηνή με το ίδιο τραγούδι. Κεφαλλονιά... ..σκυλάδικο... ένα πλάσμα κάθεται στην παρέα μας... αράδα τα ζεϊμπέκικα... κάνουν παιγνίδι οι «μπετατζήδες», όπως λέει το πλάσμα... ξαφνικά βαράν το «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»...... ουδείς στην πίστα... εμείς ξεσηκωμένοι, έτοιμοι να χυμήξουμε... στην πίστα εννοώ...

Και λέει το πλάσμα... δεν βλέπω κανέναν άνδρα εδώ μέσα που να μπορεί να το χορέψει αυτό.... ο καθείς στη θέση του....

Ας ακούμε λοιπόν κι ας μην χορεύουμε... Ρίτα Σακελλαρίου...

Όταν ζυγώνει η βραδιά
Και γλυκοσουρουπώνει
Βαθιά μου σφάζουν την καρδιά
της ερημιάς μου οι πόνοι

Θλιμμένο σούρουπο
ποτέ να μη νυχτώνει
Γι΄αυτούς που ζούνε μόνοι

Κάθε ηλιοβασίλεμα
δεν ξέρω τι μου φταίει
με παίρνει το παράπονο
και η καρδιά μου κλαίει


Μου αρέσει πολύ το ρεμπέτικο, όμως η ταυτότητα μου βρίσκεται στο λεγόμενο έντεχνο... εκεί μεγάλωσα, αυτό αγαπάω... Μίκης... στίχοι Δημήτρη Χριστοδούλου:

Γωνιά γωνιά σε καρτερώ
γωνιά γωνιά σε ψάχνω
ψάχνω να βρω τα μάτια σου
κι απ’ τον καϋμό τα χάνω

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ΄ όνειρο που χάνεται
πάει και δεν γυρίζει

Γωνιά γωνιά σε ζήτησα
γωνιά γωνιά σε βρήκα
σου φίλησα τα μάτια σου
και στους καϋμούς σου μπήκα

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ’ ονειρο που χάνεται
Πάει και δεν γυρίζει


Παίρνει λοιπόν κι ο Χατζιδάκις τους στίχους της φοβερής «γριάς» και συνθέτει:

Σαν τον αητό είχα φτερά
και πέταγα πολύ ψηλά
Μα ένα χέρι λατρεμένο
ένα χέρι λατρευτό
μου τα κόβει τα φτερά μου
για να μη ψηλά πετώ

Ειμ’ αητός χωρίς φτερά
Χωρίς αγάπη και χαρά

Το χέρι αυτό το λατρευτό
μεσ’ τη ζωή θα τ΄ αγαπώ
Ό,τι και να μου’ χει κάνει
όλα του τα συγχωρώ
Με φτερούγες τσακισμένες
πάντα εγώ θα τ’ αγαπώ

Τι είναι όμως τα 9/8; Μουσική μόνο; Eπικοινωνία με το θείο; Δεν το απάντησα ποτέ το ερώτημα... ακούστε κι αυτό... Δήμου Μούτση- Λευτέρη Παπαδόπουλου

Ποιά χέρια πήραν τα κεριά
κι ήλθε ξανά το βράδυ
και δεν μπορεί η παρηγοριά
να μ ΄ εύρει στο σκοτάδι

Αυτά τα χέρια είναι δικά σου
και τα ΄χεις στείλει
για να με δικάσουν
είναι μαχαίρια που ‘ χουν τ΄ όνομα σου
Αυτά τα χέρια, τα χέρια τα δικά σου

Ποιά χέρια γίνανε σπαθιά
Χριστέ και παναγιά μου
κι από το στήθος μου βαθιά
να κόψουν την καρδιά μου


‘Ολοι γράφουν ζεϊμπέκικα... ή έτσι λένε τουλάχιστο... εύκολο είδος έγινε... πιασιάρικο και κακοποιημένο..... σκουπίδια η χωματερή χωράει πολλά...
Έγραψε όμως κι ο ex-υπουργός(Θ. Μικρούτσικος) ένα καρα-ζεϊμπέκικο... στίχοι Αλκη Αλκαίου...

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
Περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δεν θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
Φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
Σ΄ ένα παραμύθι εφιαλτικό
Φωνή εντόμου τώρα είναι η φωνή μου
Φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου ,
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται η ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα μου που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πως έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
κι εγώ μεσ’ την ομίχλη και στην μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Άφησα τελευταίο το πολυαγαπημένο μου.... Μίμης Πλέσσας, Λευτέρης Παπαδόπουλος (Ο Κούρκουλος καίει τα ρούχα του):

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ’ έχει κάψει
για τα φτωχά τα νιάτα μου
Κανένας δεν θα κλάψει

Η ζωή , η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή- κι η ψυχή σαν χελιδόνι
Φεύγει απ’ τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σχισμένα
ουτ’ αδελφός αγόρι μου
δεν δάκρυσε για μένα


Παρέλειψα πολλά και πολυαγαπημένα... ελπίζω να συμπληρώσετε...

*

Ο τίτλος του post είναι στίχος από το τραγούδι «Των θεών το
βήμα» του Απόστολου Καλδάρα (μουσική + στίχοι) από τον τελευταίο του δίσκο
«Μπαλλάντες του περιθωρίου», το τραγουδά ο Μιχάλης Παπαζήσης και
είναι παραγωγή «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Μάνου Χατζιδάκi.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006 | 27 σχόλια
Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006
Πασχαλινό διήγημα;
Ναι, πολύ ευχαρίστως - αλλά όχι εδώ. Θα πρέπει να κάνετε ένα κλικ ως το νησί της Καλυψώς, όπου ήδη αναρτήθηκε το κεφάλαιο Ηλεκτρονική αλληλογραφία, μέσα στο οποίο θα βρείτε αυτό που ζητάτε.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006 | 0 σχόλια
Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006
Τα χέρια

Το προσκυνητάρι πελεκημένο στο βράχο. Τα χέρια προσπαθούν να πιαστούν, την ώρα που τα χείλη ψελλίζουν μια παμπάλαιη παγανιστική προσευχή:

Παναγιά μου εσύ – για ρώτα το Θεό – γιατ’ έκανε τον έρωτα – μαχαίρι κοφτερό;

Η κοπελιά μένει ώρα να κοιτάζει το φτωχό εικόνισμα, το μυαλό της ταξιδεύει μακριά. Την ξαναφέρνει στην πραγματικότητα ο ήχος του κινητού, τα χέρια ξεκολλάνε από το βράχο, κολλάνε και τα δυο στο μικρό ΝΟΚΙΑ.

Δέκα λεπτά αργότερα, η κοπελιά κλαίει. Έχει ξεχάσει το βράχο, το προσκυνητάρι και την εικόνα. Η ψυχούλα της μαυροφόρεσε, γιατί εκείνος είναι πάλι πνιγμένος στις δουλειές του, στο σπίτι του, στα χρόνια του - και δε μπορεί να τη συναντήσει.

Μα η κοπελιά είναι μικρή – και δεν της παν’ τα μαύρα…

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006 | 12 σχόλια
Άρης Αλεξάνδρου (αναθεωρημένο)

Όπως αργεί τ' ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο
μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις ν' ακονιστούν σε λόγο.

Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

*

Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός, όπως είσαι ακριβώς μ' έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς στον ώμο.

*

κι αυτός ο αστυφύλακας περνάει και χασμουριέται
Θεέ μου! ας μίλαγε τουλάχιστον αυτός
κι ας μου ζητούσε
την ταυτότητά μου.

*

Όπου νά’ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής.

Μουλιάζει ο χρόνος στο καπέλο του ζητιάνου
οι δρόμοι αποτραβιούνται σε άδειες κάμαρες
και μόνο εκεί στο μαξιλάρι μένουνε
ακόμα μένουνε τα αποχτενίδια του ύπνου της.

Έβλεπα τα χέρια μου και είπαν μονάχα δυο
μέτραγα τα μάτια μου και ήταν μονάχα δυο
μουλιάζουν τώρα μες στο καπέλο του ζητιάνου
μονάχα δυο.

*

Στίγμα – οι χειροπέδες μου

Όσο υπάρχεις
ταξιδεύω

μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή…

*

Η θέση μας είναι μέσα δω σ’ αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα, μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μέσα στις πέτρες

*

(Η μετάφραση) ασχολία θεμιτή επικερδής ενίοτε
[…] σε βοηθάει για να περνάς στα μάτια μερικών
ως λόγιος και – με κάποια συγκατάβαση – γνώστης της ποιήσεως, περίπου ποιητής

*

(«Φρύνιχος»)
Την έγραψες γνωρίζοντας πως τα στάσιμά σου θ’ ακουστούν
από κενές σειρές μαρμάρων
γνωρίζοντας – μέχρι τελευταίου οβολού –
το πρόστιμο που θάχες να πληρώσεις

Τα όσα έγραψες εσύ μπορούν να ταυτιστούν με τα δικά τους
όσο μπορούν να ταυτιστούν οι εκθέσεις των ιατροδικαστών
με τα τυφλά
θανατηφόρα τραύματα

*

Εσύ θα επιμένεις να μετράς το χρόνο με τις σειρές των πετρωμάτων
σάμπως νάσουν σίγουρος πως θαρθεί μια μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ’ οι επαγρυπνητές θα βγάλουν τις στολές τους

Και προπαντός μη στέρξεις να περιτμηθείς

μη στέρξεις να περικοπεί
έστω και μια καμπύλη
απ’ τα δακτυλικά
αποτυπώματά σου

*

Ούτε νόμοι ούτε ρίμες.
Κάτω τα χαράτσια.
Και να σου πω
η επανάληψη και οι ρίμες
θυμίζουν αγκιτάτσια

*

Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος

*

Η κάθε μου λέξη
αν την αγγίξεις με τη γλώσσα
θυμίζει πικραμύγδαλο.
Απ’ την κάθε μου λέξη
λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί
και το φως που έσταζε απ’ το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα

Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.
Ίσως γι’ αυτό δεν έγραψα ποτέ
στίχους τελεσίδικους σαν άντερα χυμένα
ίσως γι’ αυτό εγκαταλείπουν ένας -ένας τα χαρτιά μου
και τους ακούω στις κουβέντες όσων δε μ’ έχουνε διαβάσει

*

τόκλεισε με παράπονο και είπε πως ήταν όμορφο
κρίμα που δεν του ‘μεινε καιρός να το τελειώσει

Θα προσπαθήσω να το βρω εκείνο το βιβλίο.
Θα τ’ ανοίξω στην τσακισμένη του σελίδα
Και
αν αξιωθώ
θα το διαβάσω ως το τέλος

*

Περίμενε. Θα ξημερώσει.
Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο
αγναντεύοντας κατά τον τόπο της χαραυγής
νοσταλγώντας το περυσινό καλοκαίρι.

Θέλω να σου χαρίσω ένα τόσο δα ουράνιο τόξο
τώρα στα γενέθλια της δεκαοχτάχρονης αυγής,
ένα λουλουδένιο δαχτυλίδι
μια υπόσχεση ελπίδας.

*

Στη φυλακή να μη μετράς τις μέρες.
Καθώς θα βλέπεις να στενεύει λίγο –λίγο το προαύλιο
το καλύτερο απ’ όλα είναι να μικρύνεις και τα δικά σου βήματα.
Είναι προτιμότερο να μη δίνεις σημασία στις ειδήσεις.
Οι παρασημοφορίες οι μεταστάσεις βουλευτών οι εκλογές
επιδρούνε ίσως στη ροή του χρόνου
όσο το θαλασσόβρεχτο βραδυνό αγέρι
στις λυχνίες των ανθρακορύχων.

*

Παρ’ όλα αυτά
είμαστε πάντα λεύτεροι
σαν την πτώση καταγής
μιας ινδικής καρύδας

*

Με λέξεις τριμμένες με μεταφορές κι αναλογίες
πασχίζω να μιλήσω
σαν τον μουγγό που θέλει να σου δείξει πως πονάει
και μπήγει το καρφί μέσα στο μήλο

*

Πάντα απροσάρμοστος
Ανεδαφικός
δεν είχες καταλάβει πως η μόνη μουσική που συντελούσε στο γενικό καλό
ήταν ο χτύπος των σφυριών
των βαποριών τα φλάουτα
κ’ οι παλμικές δονήσεις των συρμάτων
την ώρα που περνούν οι διαταγές
για τις εκτελέσεις

*

Πλάι στη θάλασσα μαζί σου
είχα μπορέσει να πετάξω
δυο βότσαλα στην άκρη του γιαλού
και μας πιτσίλισαν λιακάδα.

Λέω να κλείσω τα παντζούρια
μήπως και μείνει τίποτα από το σούρσιμο της χτένας στα μαλλιά σου
λέω ν’ ανεβάσω το φυτίλι
μη μου χαθεί η φωνή σου

*

είναι που πήδηξε το είδωλο στο χώμα

*

Αν ήταν να μη γράφονταν ο χρόνος
την τελευταία μέρα που ήμασταν μαζί
θα τον άφηνα να στάζει
σαν το αίμα
απ’ την κομμένη φλέβα του χεριού μου

*

Ο Πέτρος που κοιμόταν στο τσιμέντο
δίχως φόδρα στο σακάκι
κάθε πρωί μου έκανε τράκα μια καλημέρα στα κλεφτά
γιατί τον είχαν για προδότη

*

Και:
Λέω πως αν ήταν να διαλέξω
θα γύριζα κοντά σου.
Αν τα κατάφερνα να βρω το σπίτι μου
θα σε έπαιρνα μαζί μου.

*

Έλιωσε ο χρόνος λάβα που κυλάει με κυνηγάει
αγγίζει τις γυμνές μου φτέρνες

*

(Παίρνουν ένα σύντροφο για στρατοδικείο, δίνουν τα χέρια)
Ένιωσα τη βέρα στο μεσιανό του δάχτυλο.
Πρώτη φορά μου παίρνανε
τόσο χρυσάφι μέσα από τα χέρια

*

να θυμηθείτε τα μάτια που σκοπεύουν μια ντροπή πιο κάτω από τον ώμο

μα πριν απ’ όλα μην ξεχάσεις
πως από τους δέκα που του ρίξαν
οι εφτά
ήταν άλλοτε δικοί μας
απ’ τους εφτά
οι τρεις
εσείς οι δύο που δεν πιστέψατε ακόμα
πως ένα μπλε σακάκι
ξεμαθαίνει ν’ αγκαλιάζει
μόλις μείνει κρεμασμένο στο ντουλάπι δυο λεφτά
κ’ εγώ
που τάχα θα προτάξω
τα χάρτινα στήθη των στίχων
να σώσω τον Κωστή
απ’ την ανωνυμία

*

Σύντροφε, κοιμάσαι;
Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουνε οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου
στις κόρες των ματιών της;

*

Έτσι κι αλλιώς αυτό το αίμα
δεν το πληρώνουν χρόνια λευτεριάς
μήτε κ’ οι άνοιξες που αν κάποτε ξανάρθουν
θα μου φαντάζουν σαν χρυσές
οδοντοστοιχίες

*

Επιταγές και δέματα
τα κανονίζεις όπως – όπως.
Τριάντα τα εκατό πενήντα τα εκατό
μα ποιος θα πάρει τη μισή μου ξενητειά
ποιος θα δεχτεί να πάρει
τριάντα τα εκατό απ’ τη μισή μου ξενητειά

*

Μες την ομάδα ήμουν
άχρηστος πάντα
σαν ένα σαν.
Για την ομάδα ήμουν
ύποπτος πάντα
σαν την αλήθεια

*

Ανασηκώνω τα πηγούνια των ανθρώπων
για να αντιγράψω βιαστικά
το φως που απόμεινε στις κόχες των ματιών τους
και κρύβω το σημείωμα
στην καρδιά κατάσαρκα
για να δουν στη νεκροψία
πόσο λίγο ζήσαμε

*

Έχουμε στο μηνίγγι μια ραγισματιά

Κάνουμε να μετρήσουμε τ’ αστέρια
και πέφτουν στα λιθόστρωτα σαν ανάποδες πινέζες

Με μια μικρή ραγισματιά
επιμένω να τραβάω μεσ’ στις λάσπες
ξεριζώνοντας κάθε μου βήμα
σαν ένα κούφιο δόντι

*

Ήξερες πως θαρθούνε
κ’ ήρθαν.
Το στήθος σου μένει σπασμένο
σαν μπαρουτοβάρελο
άδειο
δίχως στεφάνια
Τον πήρανε νύχτα

Ρίχνοντάς τον απ’ τη βάρκα
το κύμα καταλάγιασε

*

Είμαι προδότης για τη Σπάρτη για τους είλωτες Σπαρτιάτης

*

Με τις πληγές ολάνυχτες
στα ακροδάχτυλά σου
ζούπηξέ τα
στη σήμανση του κόσμου

*

Λοιπόν, λίγο κουράγιο ακόμα.
Όποιος βρεθεί με άλογο
του μένει να τραβήξει για την ήττα
καβαλάρης

*

Ανοίξτε
σ’ όλες τις γωνιές παραμονεύουν.
Όλες οι κλειδαρότρυπες
έχουν μελανιάσει
σαν πνιγμένα όστρακα. …
Σ’ όλες τις γωνιές
μας ζητάν το πρόσωπό μας.
Το μόνο που μας έμεινε
είν’ ένα τζάμι σπασμένο
κολλημένο βιαστικά
με τέσσερις λουρίδες μαχητικής αρθρογραφίας

*

Θα σε βρω.
Όπου πατάς
Πέφτουν πράσινα φύλλα.

*

Να ξαναγίνουν οι μαστοί των γυναικών σκύμνοι δίδυμοι δορκάδος

*

Το φως

ίδιο φιλί γυναίκας

*

Η σιωπή μας έγινε φιλί

*

Η Μάρθα η γυναίκα του τη νύχτα
σηκώνοντας τα πόδια ευλαβικά
(μην τύχει και ο ίσκιος τους πέσει στις άγιες εικόνες)

*

Κυρ –λοχία πάσχω από δαλτωνισμό; Βλέπω τον κάθε στόχο ίδιον με την καρδιά μου

*

τα σύννεφα διαβαίνουν χαμηλά
τόσο που κ’ ένα κάγκελο να ‘τανε σπασμένο
θα μπορούσες να άπλωνες το χέρι και ν’ αγγίξεις
τη διαβατική
θηλύτητά τους

*

Το σκίτσο είναι του Enki Bilal

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006 | 6 σχόλια
Τρίτη, Απριλίου 18, 2006
Μικρή ανθολογία

*

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

(ΑΜΟΡΓΟΣ)
Στρατιές χελιδονιών περιμένουνε να πούνε στους αντρειωμένους το καλωσόρισες.

Ε.Χ. ΓΟΝΑΤΑΣ

(ΑΝΑΣΚΑΦΗ)
Υπομονή. Θα πήξει το δάκρυ, θα γίνει νησί.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΕΤΖΩΡΤΖΗ

(ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ)
Περνάω από το δρόμο σου
και αργά
σέρνω τα δάχτυλα νερό
στις κλειστές σου γρίλιες.

(ΠΙΝΑΚΙΔΑ)
Σ αυτό τον κάμπο
είναι απλωμένα τα μαλλιά μου.
Προσέξτε μην τα πατήσετε.
Δεν έχω ακόμα πεθάνει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Τι κι αν ο κόσμος μάταιος
έχεις μιλήσει ελληνικά
ως "εις τον έπειτα χρόνον"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ


(DE RERUM NATURA)
Τα έχουμε όλα και μας έχουν.
Είμαστε από ύλη κι ασήκωτο φτερό,
τα κόκαλά μας από θάλασσα κι ασβέστη.

Είμαστε κι εδώ κι εκεί, περνούμε
ένας αγέρας μας ξεσηκώνει
μαζί με τα πράγματα και τα βουνά.

Αν όλα λείψουν, θα μείνει το άρωμά μας.
Αν ακουστεί η φωνή μας, θα ΄ναι τα δέντρα.

Ένας ήλιος ακόμα, ένας χαμός,
όπως αλλάζει η μέρα με τη νύχτα.
Ένας χορός, μια κίνηση μέσα στο χώρο.
Μια έκπληξη ακόμα, μια πέτρα στο νερό.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

(ΣΤΡΟΦΕΣ)
Είκοσι χρόνια παίζοντας
αντί χαρτιά βιβλία
είκοσι χρόνια παίζοντας
έχασα τη ζωή.

(ΥΠΝΟΣ)
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
που όλη μέρα κλάψαν κι αποστάσαν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ


(ΘΕΛΩ)
Θέλω να προσευχηθώ
Με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

(ΤΟ ΨΩΜΙ)
Ας μην το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

(ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ)

Εις τας ηπείρους και τα κύματα
εις τα βουνά και τις σποράδες
όπου τα πάντα σφύζοντα προσμένουν
τους οργασμούς του θέρους

Στάζουν τα έλατα
κορέννυμι στο ανάβρυσμα των ποιημάτων
δροσιά του νάματος και των θαυμάτων
πηγές και πράξεις υακίνθων.

Στην εναρμόνισι της ηδονής ξεχνά κανείς τις μαστιγώσεις
της βιοπάλης και της μοίρας.

Η εσωτερική μας όψη είναι το σύννεφο
που διαρκώς αλλάζει σχήμα.

Μείνε γυμνή
τα ρούχα της ημέρας
είναι βαρύτερα και από τις φωλιές του πεπρωμένου.

(ΣΤΕΑΡ)
Και ιδού πως επιτυγχάνουμε και πάλι
αφού τα ζάρια πέσαν στην κοιλιά μιας γυναικός
μιας γυναικός γυμνής και κοιμωμένης
κατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

(ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΣ)
Έτσι που μιλάς
σταματάς τα νερά
κι ακούω το τρίξιμο του κόσμου.

(Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ)
ωραία μουσική φέρνουν οι άντρες απ' τα καράβια
κι απ' τις γλυκές πλαγιές τους οι γυναίκες.

(ΩΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ)
Με τη βροχή το κορμί σου γίνεται νησί
κι ως σπηλιά σε βρίσκω στα σκληρά του κόσμου,
να τρέφω τα λουλούδια του βοριά
κι ακρογιαλιές θανάτου.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

(ΗΡΕΜΕΣ ΧΑΡΕΣ)
Χαίρομαι να τους βλέπω ευτυχισμένους
έστω από κουταμάρα.

(ΔΙΠΛΗ ΣΕΛΗΝΗ)
Δυο μάτια που όσο απομακρύνονται
τόσο και περισσότερο με ορίζουν.

(ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ)
Γυναίκες, σας περιγράφουμε όπως μας αρέσει
κι εξοργιζόμαστε που δεν χωράτε στις περιγραφές μας.

(ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ)
Το πρόβλημα του νερού παραμένει ανοιχτό.

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

Κι εγώ π΄ αγάπησα τόσο τη θάλασσα
Κι εγώ π΄ αγάπησα τα πλοία που σφυρίζουνε στη βραδινήν ομίχλη
Κι εγώ που ήμουνα πάντα ένα μαντίλι στο ψηλότερο κατάρτι
Κι εγώ π΄ αγκάλιασα το καθετί που πέρασε μπροστά μου
Αυτήν που ζητούσα δεν τη συνάντησα ούτε στα πιο μεθυσμένα μου όνειρα.

Νόμισε πως όλα τα είχε γράψει για κείνην – μα
Εκείνη δεν είχε ακόμα γεννηθεί.

ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΔΡΟΣ

Έπεφτε η νύχτα πάνω στα ίδια κύματα
που κάποτε έσβηναν στις αμμουδιές του Κίμωνα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

Έρχεται η βροχή ξυπόλυτη κι όλο πίσω από τζάμια

Χρόνια που πέσαν πάνω μας, σαν προβολείς.
Μας τουφεκίζουν έναν έναν
σαστισμένους λαγούς.

Ζυγώνει το μέλλον, σφραγισμένη μποτίλια.
Αδειανή ή γεμάτη, ρωτούν οι γονείς.
Μαύρη, παιδιά μου, μαύρη τους λέω.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΣ

(ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ)
Μα τι να κάνω που ‘χουνε αυτοί
Υπηρεσίες, Τεχνολογία και Παρελάσεις
κι εγώ ένα - δυο φίλους χρεωμένους
που περιμένουν κάποιο θαύμα να ρεφάρουν.

(ΕΡΩΤΙΚΟ – ΙΙ)
Μικρός άκουγα
Βαμβακάρη
και Καζαντζίδη.
Τώρα

οκτάβες χαμηλές
πιάνο, μπάσο, πριόνι
το βιολί στη θήκη του
μοναχό.

Έχεις διευθύνει κι άλλα
ρέκβιεμ δωματίου;

(ΑΡΙΑΔΝΗ)
Κι αν σε πρόδωσα
Αριάδνη
δε σε ξέχασα.
Δεν ξαστοχώ
κάθε που σε συλλογίζομαι
εν συντριβή
να δακρύζω.

(ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΟΝΑΧΟΥ)
Νοτισμένη ψυχή
δαγκωμένα χείλη
μισό χαμόγελο
μίζερη αμαρτία

κι εγώ
έφηβος δόκιμος βυζαντινός
σε αγαπούσα
πιο πολύ
κι απ' τον Εσταυρωμένον.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Απριλίου 18, 2006 | 5 σχόλια