ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Απριλίου 11, 2006
Ο Ιησούς και τα κατά την εορτή της σκηνοπηγίας


(Lucas Cranach, ο νεότερος: Ο Χριστός και η μοιχαλίδα)

Ο Ιωάννης περιγράφει σε τέσσερα κεφάλαια (ζ’, η, θ’ & ι’) με συναρπαστικό τρόπο και εκπληκτικά ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, όσα συνέβησαν στα Ιεροσόλυμα κατά την εορτή της σκηνοπηγίας. Παρόλο που δεν αποφεύγει ούτε εδώ τους σχοινοτενείς μονολόγους με τις συνεχείς επαναλήψεις, καθώς το συνηθίζει, το σύνολο του κειμένου δίνει ανάγλυφα το κλίμα και τις απόψεις που επικρατούσαν σχετικά με τον Ιησού ανάμεσα στους συγγενείς του, τα πλήθη και την ηγέτιδα ομάδα των Ιουδαίων.

Η αφήγηση ξεκινά με τους αδελφούς του Ιησού, οι οποίοι δεν επίστευαν σ’ αυτόν, να τον προκαλούν να ανέβει στα Ιεροσόλυμα για να παρουσιάσει εκεί τα έργα του, γιατί ουδείς γαρ εν κρυπτώ τι ποιεί ει και ζητεί αυτός εν παρρησία είναι. Ει και ταύτα ποιείς, φανέρωσον σεαυτόν τω κόσμω (ζ’ 4). Ο Ιησούς αρνείται, δηλώνοντας ότι ο καιρός ο εμός ούπω πάρεστιν (ζ’ 6) ωστόσο ανεβαίνει κι αυτός στη γιορτή, αλλά στα κρυφά. Στα Ιεροσόλυμα οι όχλοι τον αναζητούν, εντελώς διχασμένοι: οι μεν πιστεύουν ότι είναι αγαθός, οι άλλοι ότι είναι λαοπλάνος.

Της εορτής μεσούσης ο Ιησούς, παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του (το συνηθίζει, άλλωστε, πρώτα να αρνείται κατηγορηματικά να ενεργήσει - και ευθύς αμέσως να το κάνει. Βλέπε, για παράδειγμα, την αφήγηση για το γάμο στην Κανά - Ιωάν. Β’ 1-11) ανεβαίνει στο ιερό και αρχίζει να διδάσκει και να συνδιαλέγεται με το πλήθος (ζ’ 19-20): Τι με ζητείται αποκτείναι; Απεκρίθη ο όχλος και είπε’ δαιμόνιον έχεις’ τις σε ζητεί αποκτείναι; Ο Ιησούς τους εξηγεί ότι ο Μωυσής τους έδωσε την περιτομή, η οποία εκτελείται το Σάββατο χωρίς να χαλάει ο νόμος – ενώ αυτοί χολιάζουν εναντίον του επειδή θεράπευσε έναν ολόκληρο άνθρωπο το Σάββατο! Οι ακροατές εντυπωσιάζονται με το επιχείρημα αυτό και αρχίζουν να αναρωτιούνται μήπως ο Ιησούς είναι ο Χριστός. Ιδού τι τους προβληματίζει (ζ’ 27): αλλά τούτον οίδαμεν πόθεν εστίν’ ο δε Χριστός όταν έρχηται, ουδείς γιγνώσκει πόθεν εστίν. Όθεν συνάγεται ότι ο Μεσσίας ήταν αναμενόμενος με προσμονή και μεγάλη αδημονία από το πλήθος– γι’ αυτό και διάφοροι δήλωναν συχνά πυκνά Μεσσίες.

Ο Ιησούς απαντά σθεναρά στο πλήθος λέγοντας ότι γνωρίζουν μεν από πού είναι ο ίδιος, αλλά δε γνωρίζουν εκείνον που τον έστειλε. Το κοινό πλέον διχάζεται και άλλοι λένε να τον πιάσουν, άλλοι εξακολουθούν να αναρωτιούνται μήπως είναι αυτός ο Μεσσίας, με το επιχείρημα ότι ο Χριστός όταν έλθη, μήτι πλείονα σημεία τούτων ποιήσει ών ούτος εποίησεν; (ζ’ 31) Οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς, οι οποίοι παρακολουθούσαν τις διαθέσεις του πλήθους, στέλνουν υπηρέτες για να τον συλλάβουν. Ο Ιησούς λέγει ότι θα είναι για μικρό διάστημα ακόμα μαζί τους και θα πάει κάπου όπου αυτοί δεν θα μπορούν να πάνε. Οι Ιουδαίοι αναρωτιούνται μήπως εννοεί πως θα απέλθει προς την ελληνική διασπορά.

Την τελευταία μέρα της γιορτής ο Ιησούς ειστήκει και έκραξε λέγων’ εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω (ζ’ 37). Οι Ιουδαίοι στήνουν καυγά μεταξύ τους για το αν πρόκειται για προφήτη ή απατεώνα. Οι υπηρέτες που είχαν στείλει οι Φαρισαίοι επιστρέφουν άπρακτοι και εισπράττουν άγρια κατσάδα από τα αφεντικά τους. Ομοίως και ο Νικόδημος, που ήταν ένας από ηγέτες των Φαρισαίων.

Την επόμενη μέρα, το κήρυγμα επαναλαμβάνεται στο ιερό. Οι Φαρισαίοι προσάγουν προς τον Ιησού μια μοιχαλίδα (η’ 3-6), η οποία έχει συλληφθεί επ’ αυτοφώρω. Θέλουν, εξηγεί ο Ιωάννης, να τον παγιδεύσουν, για να του απευθύνουν κατηγορία, μιας και ο μωσαϊκός νόμος επιβάλλει σε αυτές τις περιπτώσεις τον λιθοβιλισμό. Ο Ιησούς τους αποστομώνει με το περίφημο ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτήν (η’ 7) και η γυναίκα σώζεται.

Το κήρυγμα και η αντιπαράθεση συνεχίζονται (η’ 12-20): εγώ ειμί το φως του κόσμου’ ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής. Οι Φαρισαίοι του απαντούν ότι αυτά τα ισχυρίζεται ο ίδιος και η μαρτυρία του δεν είναι αληθής. Ο Ιησούς ανταπαντά ότι είναι, διότι ο ίδιος ξέρει από που ήρθε και που πηγαίνει, ενώ αυτοί όχι. Επικαλείται το (μωσαϊκό) νόμο ο οποίος απαιτεί δύο μάρτυρες προκειμένου να αποδειχθεί κάτι – και μετρά τον εαυτό του και τον πατέρα του. Οι Φαρισαίοι ρωτούν που είναι ο πατέρας του και ο Ιησούς απαντά ότι δεν γνωρίζουν ούτε τον ίδιο ούτε τον πατέρα του.

Ο Ιησούς ξαναλέει ότι θα πάει κάπου όπου αυτοί δεν μπορούν να πάνε και οι Ιουδαίοι αναρωτιούνται μήπως σκοπεύει να αυτοκτονήσει. Ο Ιησούς συνεχίζει να αντιδιαστέλει τον εαυτό του με εκείνους, επικαλούμενος συνεχώς αυτόν που τον έστειλε, αλλά χωρίς να γίνεται κατανοητός. Παρόλα αυτά, ταύτα αυτού λαλούντος πολλοί επίστευσαν εις αυτόν (η’ 30). Ο Ιησούς μιλά πια στην ομάδα των πιστών και τους υπόσχεται ότι θα τους απελευθερώσει από την αμαρτία, επαναλαμβάνει δε την κατηγορία ότι θέλουν να τον σκοτώσουν.

Μετά από αρκετή περιαυτολογία, οι Ιουδαίοι (οι πιστοί;) του απαντούν (η’ 48): ου καλώς λέγομεν ημείς ότι Σαμαρείτης εί σύ και δαιμόνιον έχεις; Ο Ιησούς και πάλι απαντά ότι δεν έχει δαιμόνιο και όποιος τηρήσει τον λόγο του δεν θα γνωρίσει θάνατο εις τον αιώνα. Κατόπιν τούτου οι Ιουδαίοι πείθονται εντελώς ότι έχει δαιμόνιον, αφού ισχυρίζεται ότι προσφέρει την αθανασία. Και πάλι ο Ιησούς επικαλείται τον πατέρα του, ο οποίος τον δοξάζει, αλλά αυτοί δεν τον γνωρίζουν. Επικαλείται και τον Αβραάμ, αλλά (η’ 57): είπον ουν οι Ιουδαίοι προς αυτόν’ πεντήκοντα έτη ούπω έχεις και Αβραάμ εώρακας; (Αν ο Ιησούς ήταν τριάντα τριών ετών, είναι πιο πιθανό να τον αποκαλούσαν τριαντάρη και όχι πενηντάρη) για να πάρουν την απάντηση ότι αυτός υπάρχει πριν γεννηθεί ο Αβραάμ. Κατόπιν αυτού, οι Ιουδαίοι (οι πιστοί;) παίρνουν πέτρες και ο Ιησούς διακόπτει το κήρυγμα και αποχωρεί από το ιερό.

Βγαίνοντας συναντά ένα τυφλό εκ γενετής και τον θεραπεύει (θ’ 6-7): ταύτα ειπών έπτυσε χαμαί και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού και είπεν αυτώ’ ύπαγε νίψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ό ερμηνεύεται επεσταλμένος, απήλθεν ουν και ενίψατο και ήλθε βλέπων. Ακολουθεί σάλος. Ορισμένοι γείτονες του τυφλού ισχυρίζονται ότι δεν είναι αυτός, αλλά κάποιος που του μοιάζει. Τον ρωτάνε και ο πρώην τυφλός επιβεβαιώνει τη θεραπεία. Τον πάνε στους Φαρισαίους, οι οποίοι τον ανακρίνουν πιεστικά, όπως και τους γονείς του, και επειδή εκείνος δεν πάει με τα νερά τους, τον πετάνε έξω. Τον συναντά ο Ιησούς και ο άνθρωπος δηλώνει την πίστην του, ενώ ακολουθεί νέα αντιπαράθεση με τους Φαρισαίους.

Ο Ιησούς μιλάει αλληγορικά, για το βοσκό και το κοπάδι που τον ακολουθεί, ενώ αποφεύγει τους αλλοτρίους και δηλώνει (ι’ 7-8): εγώ ειμί η θύρα των προβάτων. Πάντες όσοι ήλθον προ εμού, κλέπται εισί και λησταί’ αλλ’ ουκ ήκουσαν αυτών τα πρόβατα. Διευκρινίζει ότι αυτός είναι ο καλός ποιμήν, ο οποίος θέτει την ψυχήν του υπέρ των προβάτων και επισημαίνει (ι’ 17-18): δια τούτο ο πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα λάβω πάλιν αυτήν. Ουδείς αίρειν αυτήν απ’ εμού, αλλ’ εγώ τίθημι αυτήν απ’ εμαυτού’ εξουσίαν έχω θείναι αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν’ ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του πατρός μου.

Ακολουθεί νέος, θορυβώδης, διχασμός μεταξύ των Ιουδαίων, περί του Ιησού. Στο τέλος του λένε στα ίσια να μην τους βγάζει πια την ψυχή και να τους πει με παρρησία αν είναι αυτός ο Χριστός. Ο Ιησούς το επιβεβαιώνει και καταλήγει (ι’ 30): εγώ και ο πατήρ έν εσμέν. Και πάλι οι Ιουδαίοι παίρνουν πέτρες, ο Ιησούς διαμαρτύρεται, οι Ιουδαίοι του εξηγούν ότι θα τον λιθοβολήσουν περί βλασφημίας, αφού όντας άνθρωπος κάνει τον εαυτό του Θεό, ο Ιησούς επιμένει ότι τον έχει στείλει στον κόσμο ο πατέρας του - και στο τέλος καταφέρνει να τους ξεφύγει και να γλιτώσει τον λιθοβολισμό. Έτσι τελειώνει η αφήγηση του Ιωάννη για όσα έγιναν στα Ιεροσόλυμα, κατά την εορτή της σκηνοπηγίας.

* * *

Αν θεωρήσουμε ότι η αφήγηση του Ιωάννη έχει πιστότητα, τότε διακρίνουμε να τη διαπερνά ένα κόκκινο νήμα: το κήρυγμα του Ιησού συνίσταται στο να δηλώνει με μεγάλη επιμονή ότι τον έχει στείλει ο Πατήρ για να σώσει τον κόσμο. Οι Ιουδαίοι, πεπεισμένοι ότι ο Μεσσίας όντως θα έρθει για να τους σώσει, αμφιταλαντεύονται για το αν ο Ιησούς είναι προφήτης, Μεσσίας ή απατεώνας. Σε κάθε περίπτωση ο διάλογος Ιησού και πλήθους δεν καρποφορεί: άλλα λέει ο Ιησούς, άλλα καταλαβαίνουν αυτοί. Αλλά, όταν θεωρούν ότι βλασφημεί αναφέροντας τον εαυτό του ως αρχαιότερο του Αβραάμ ή ότι αυτός και ο Πατήρ είναι έν, δεν διστάζουν να αρπάξουν πέτρες για να τον λιθοβολήσουν επί βλασφημία (εν το παν, είχε πει μερικούς αιώνες νωρίτερα, πολύ απλά και χωρίς δραματικά παρεπόμενα, κάποιος άλλος - σε μια από τις ελληνίδες πόλεις)

Παρένθεση: Εάν οι Εβραίοι λιθοβολούσαν, δηλαδή δολοφονούσαν, τόσο εύκολα κάποιον, είναι απορίας άξιον γιατί χρειάστηκε να υλοποιήσουν όλη τη διαδικασία των δικών και της παράδοσης του Ιησού στους Ρωμαίους, προκειμένου να απαλλαγούν από αυτόν. Η απάντηση του θεϊκού ντετερμινισμού, ότι δηλαδή έγινε έτσι επειδή το είχαν προείπει οι προφήτες, δεν είναι πειστική –οι προφήτες, άλλωστε, συμπεριλαμβανομένου και του Ιησού, έχουν κάνει χίλιες δυο προβλέψεις, οι οποίες ουδέποτε επληρώθησαν. Πιο λογικό φαίνεται πως ο Ιησούς είχε πλέον δημιουργήσει έναν αξιόλογο αριθμητικά κύκλο οπαδών οι οποίοι τον προστάτευαν από τους αντιπάλους του Εβραίους – γι’ αυτό οι τελευταίοι χρειάστηκαν τη συνδρομή της ρωμαϊκής εξουσίας για να πετύχουν την εξόντωσή του, όταν τα πράγματα εκτραχύνθηκαν, την τελευταία φορά που ο Ιησούς έδρασε και κήρυξε στα Ιεροσόλυμα. Κλείνει η παρένθεση.

Στο λόγο του Ιησού υπάρχει και μια άλλη επίμονη επανάληψη, ότι οι Ιουδαίοι θέλουν να τον σκοτώσουν. Οι Εβραίοι πάλι συμπεραίνουν κάθε τόσο ότι ο Ιησούς είναι δαιμονισμένος. Όσοι πείθονται και πιστεύουν σε αυτόν, στη συνέχεια της αφήγησης και ενώ ο Ιησούς εξακολουθεί να επαναλαμβάνει τα δύο επίμονα θέματά του (τον έστειλε ο πατέρας του – θέλουν να τον σκοτώσουν) εξαφανίζονται ως δια μαγείας –ή μεταστρέφονται και παίρνουν πέτρες.

Η όλη αφήγηση θα ήταν εντελώς καταθλιπτική και στενάχωρη, αν δεν παρεμβαλόταν η μεγαλειώδης πνευματική και ηθική επικράτηση του Ιησού επί των Φαρισαίων στην υπόθεση της μοιχαλίδος που επρόκειτο να λιθοβοληθεί. Όπως συμβαίνει συνήθως στα θαύματα των Ευαγγελίων, δεν γνωρίζουμε τι απόγινε η γυναίκα: αν έζησε το υπόλοιπο του βίου της εν ειρήνη ή την λιθοβόλησαν το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Αν τη συγχώρησε και τη δέχτηκε στο σπίτι ο άντρας της , αν ο κοινωνικός περίγυρος την ανέχτηκε ή την απέρριψε κλπ. Γιατί είναι άλλης τάξεως νίκη αυτή που συνέβη τη στιγμή της αντιπαράθεσης με τους Φαρισαίους – μια λαμπρή τακτική νίκη εντυπώσεων- και άλλης τάξεως αν ήταν μια ουσιαστική, αληθινή νίκη, αν δηλαδή η γυναίκα κέρδισε όντως τη ζωή της και την κοινωνική της επανένταξη.

Φυσικά κανέναν (τους Φαρισαίους, τον Ιωάννη αλλά και τον Ιησού) δεν ενδιαφέρει το γιατί της μοιχείας: μήπως ήταν ο άντρας της γυναίκας βρωμιάρης, γέρος που την είχε αγοράσει, ανίκανος, βάναυσος, μπεκρής, γυναικάς, ασυνεπής στη φροντίδα του οίκου του; Η εξέταση αυτών των παραμέτρων περιττεύει… Η προτροπή του Ιησού, στο τέλος, ήταν πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε, είχε δηλαδή ως απώτατο όριο την εφαρμογή του νόμου και όχι μια αυθεντική, πραγματικά θεραπευτική, φιλανθρωπία.

Σημειωτέον ότι ουδείς στην υπόθεση αυτή φαίνεται να ασχολήθηκε με τον μοιχό άντρα -ούτε ο Ιησούς. Όσο για τη διδακτική αξία της επιείκειας του Ιησού, αυτή είναι μεν υπαρκτή και σημαντική, αλλά πρέπει να παρατηρήσουμε ότι τον λιθοβολισμό (ή την διαπόμπευση και τον ηθικό και κοινωνικό θάνατο) των άτυχων μοιχαλίδων δεν τον ανέκοψαν καθόλου οι πολλοί χριστιανικοί αιώνες που ακολούθησαν, αλλά η δυναμική και οι αξίες του Διαφωτισμού- τον οποίον βδελύσσονται και προσπαθούν να απαξιώσουν εντελώς οι ημέτεροι νεοφώτιστοι…

Η δεύτερη παρεμβολή είναι εκείνη του τυφλού που ανέβλεψε. Εντύπωση καταρχήν προξενεί το τελετουργικό του θαύματος: Ο Ιησούς, λέει, έφτυσε καταγής και έκανε πηλό, με τη σκόνη. Έχρισε τους οφθαλμούς του τυφλού και τον έστειλε να ξεπλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου και ολοκληρώθηκε το θαύμα. Γιατί όλα αυτά; Ίσως γιατί το Σιλωάμ μεθερμηνευόμενο σημαίνει ο επεσταλμένος. Ίσως γιατί ο Ιωάννης αρέσκεται, ως αφηγητής, να περιγράφει τελετουργικές δράσεις.

Η ουσία είναι ότι το θαύμα αυτό είναι απολύτως απαραίτητο προκειμένου να διασκεδασθεί και να αναστραφεί το ζοφερό, βαρύ κλίμα που δημιουργεί η παταγώδης αποτυχία του Ιησού στο κήρυγμά του, κατά την εορτή της σκηνοπηγίας στα Ιεροσόλυμα. Εκεί που αποτυγχάνει πλήρως να πείσει με τον λόγο, επιχειρεί να πείσει με τη θαυματοποιία. Αυτό, άλλωστε, μένει στους αναγνώστες του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου – αυτούς δηλαδή που έχουν την προδιάθεση να πιστέψουν ή είναι ήδη πιστοί: Το κήρυγμα του Κυρίου δεν έγινε δεκτό από τους άπιστους Εβραίους, Εκείνος, όμως, έδειξε τη δύναμή Του κάνοντας ένα ακόμα θαύμα!
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Απριλίου 11, 2006 |


20 Comments:


  • At 2:10 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Καλό κι αυτό, αλλά το άλλο με την ευχή της Πορφυρίας ήταν πιο επιτυχημένο! Που τα σκέφτεσαι όμως βρε Πάνεεεε, δέ ξέρω...

     
  • At 2:45 μ.μ., Blogger Athanassios

    Καλά ρε Πάνο τα τραβάς απο τα μαλλιά να μη πω από πουθενά αλλού.... άκου λέει δεν ασχολήθηκαν με τον μοιχό άνδρα... αφού ρε μοιχαλίδα βρήκανε... έπρεπε δηλαδή να βρούνε και μοιχό μετά να το κάνουν 1-1 μη και τυχόν τους πουν μισογύνηδες?

     
  • At 7:15 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 7:33 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αγαπητέ 666, ζητώ συγνώμη που έσβησα το σχόλιό σου. Κάνε τον κόπο να το ξαναστείλεις, αν θέλεις, αλλά χωρίς να υποκύπτεις στον πειρασμό να χρησιμοποιείς χαρακτηρισμούς για τον Ιησού - δε λέει! Ευχαριστώ για την κατανόηση.

     
  • At 10:06 μ.μ., Blogger Athanassios

    και προς επίρρωσιν των ισχυρισμών μου και αντίκρουσιν των δικών σου παραθέτω ένα άσμα του Μάρκου που δεν ήταν ούτε διαφωτιστής, ούτε νεοφωτιστής ...

    " Σκύλα μ' έκανες και λιώνω
    Σκύλα μ' έκανες και λιώνω ωχ
    μεσ' τη σκοτεινιά με πόνο

    (Ακολουθεί σκληρή πενιά σ.σ)
    Γειά σου Μάρκο ντερβίση

    Σκύλα μ' έκανες κομμάτια
    Σκύλα μ'έκανες κομμάτια ωχ
    με τα δυο σου μαύρα μάτια

    (Ακολουθεί σκληρότατη πενιά σ.σ)

    Σκύλα μ' έκανες ρεζίλι
    Σκύλα μ' έκανες ρεζίλι ωχ
    στον πασά και στον βεζύρη

    Γεια σου μπλογκάρχη ...

     
  • At 10:58 μ.μ., Blogger Πάνος

    Λαμπρούκο, δε θυμάσαι τη σχετική συζήτηση με τη Χριστονύμφη; Κι όμως, είχες πάρει ενεργά μέρος, δημηγορώντας περί της σκηνοπηγίας!

    *

    athanassios, όταν φέρνεις το Μάρκο στο προσκήνιο, καθάρισες - και δεν έχω να προσθέσω τι.

     
  • At 2:11 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Αγαπητέ Πάνο,
    νομίζω πως κάνεις το λάθος να βλέπεις τον Ιησού μέσα από την οπτική γωνία ερευνητών που είτε είναι προτεστάντες,είτε άθεοι,είτε απλά ηθικολόγοι,είτε βλέπουν το ζήτημα με "τουριστικό μάτι".Οι αναλύσεις που προβάλλεις είναι στην μεγάλη τους πλειοψηφία χωρίς αντικείμενο διότι στερούνται βάσης.Π.χ η απορία του γιατί ενώ οι Ιουδαίοι αποφασίζουν με ευκολία την καταδίκη μιας μοιχαλίδας δεν κάνουν το ίδιο με τον Ιησού.Αν υπήρχε μια έστω επιδερμική γνώση της εβραϊκής πραγματικότητας του 1ου αιώνα θα καταλάβαινε ο εν λόγω συγγραφεύς ότι άλλη η θέση της γυναίκας και άλλη του άντρα.Επίσης,ως υπόδουλοι,οι Εβραίοι δεν είχαν δικαίωμα να αποφασίζουν για τον θάνατο κάποιου (άντρα).Ακόμη και σε περιόδους ειρήνης οι εκτελέσεις ήταν σπάνιες.Άλλωστε δεν υπήρχε καμιά χειροπιαστή απόδειξη πως ο Ιησούς είχε παραβεί τον Νόμο-εκτός από την ομολογία του αργότερα ότι είναι Υιός Θεού.
    Επίσης καλό θα ήταν στις αναλύσεις που προβάλλεις να αναφέρεις την θεωρία του "Μυστικού του Μεσσία",της διαδικασίας δηλαδή της έντεχνης απόκρυψης της μεσσιανικής ιδιότητας του Ιησού από τον ίδιο.Μπορώ να προτείνω πολλά βιβλία επί του θέματος...

     
  • At 2:17 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Κοίτα να δεις που δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε. Και σήμερα, κανείς δεν πείθει μόνο ή κυρίως με τα λόγια, το Λόγο, τη λογική.

    Αυτά λειτουργούν μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων και σ'ένα βαθμό, μέσα στη διαδικασία απελευθέρωσής τους - ένα θαύμα που κανείς άλλος στη θέση τους δεν μπορεί να το κάνει...

     
  • At 3:50 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ο ανδρας της Μιχαλιδας ηταν ο γνωστος Εβραιοϊσδραηλινος θεατρικος επιχειρηματιας Μιχα(ι)λιδης ο οποιος οταν την επιασε καβαλα τρελαθηκε και κυριολεκτικα εκτος εαυτου αρχισε να της φωναζει:"τωρα τι θελεις,να σ΄αρχισω στις κλωτσιες ή στις βρυσιές?" -Στις βρισιες απαντησε εκεινη εντρομη.Τοτε αυτος ξεκολαει μια πετρινη βρυση (λιθινη κρηνη) απο την αυλη και την πλακωνει στις βρυσιες απο το κεφαλι και τα πλευρα και την κανει μαυρη.Η δε γυνη δια να σωθει πηδαει απο το παραθυρο τυλιγμενη με ενα σεντονι και παιρνει τους δρομους.Ο μιχαλιδης την παιρνει στο κατοπι με την βρυση στον ωμο και πευτουν πανω σε μια συναξη που διδασκε ο Κυριος ο οποιος ειπε "αφετε την κυρια να ελθει προς με",και "δεν εκανε τιποτα η γυναικα" και τετοια,για να τη σωσει.Με τη φασαρια πλακωσανε και οι Ρωμαιοι,οι Φαρισαιοι,οι Ιουδαιοι,οι Φιλισταιοι,οι Χεταιοι οι Ναζωραιοι και οι Εβραιοι απο το παζαρι γιατι ητανε ημερα σαββατο,και καθε καρυδιας καρυδι.-Θα την σκισω σα σαδελα,επεμενε ο κερατας και σηκωνει την πετρινη κρυνη να της την φερει στο κεφαλι.Τοτε ο κυριος ειπε απευθυνομενος στον κερατα το γνωστο υπονοουμενο:"ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθο βαλετω-θου κυριε φυλακη το στοματι μου" εννοωντας οτι τα ξερω και τα..."δικα σου" και μην ανοιξω το στομα μου και βουηξει ολη η Ρωμαϊκη αυτοκρατορια.Ο Μιχαλιδης τοπιασε το υπονοουμενο και κωλωσε αλλα εν τω μεταξυ επεληφθη του περιστατικου ενας Ρωμαιος μπατσος (μετεπειτα υπουργος Δημοσιας Ταξεως του ΠΑΣΟΚ-μετα τον Πατακοθεμελη) ρωτωντας τον συζηγο:-Υπαρχουν μαρτυρες οτι απαυτονωτανε? Πεταγεται ενα χαφιεδονι ζητουλας που επαιζε ακορντεον στη διασταυρωση και ο Κυριος με τα κυριγματα του του χαλαγε το ποστο και λεει: -"Εγω την ειδα με τα ματια μου με Αυτον,μαλιστα απ΄το πολυ το απαύτωμα γινανε ολοκαύτωμα". Αγανακτησμενος ο Κυριος του λεει: -Φτου σου,και του ριχνει και μια χουφτα σταχτη στα ματια.Ο ρουφιανος που ειχε να πλυθει απ΄οταν η μανα του εκανε μπανιο εγγυος και απο τις τσιμπλες δεν εβλεπε,με τη ροχαλα ανοιξανε τα ματια του και ξαναβρηκε το φως του.Τοτε καταλαβε το λαθος του και μετανοημενος αρχισε ν΄αλλαζει την πρωτη του καταθεση λεγοντας οτι: "πρωτα δεν εβλεπα ενω τωρα που εγινε θαυμα βλεπω και μπορω να σας διαβεβαιωσω οτι: ηταν αλλοι"! Ο μπατσος τοτε λεει στο πληθος: "αντε μπραβο...σπιτια σας οσοι δεν εχετε δουλεια"(ως γνωστο τοτε λογω παγκοσμιοποιησης της Ρωμαϊκης αυτοκρατοριας οργιαζε η ανεργια).Λεει στον μιχαλιδη δειχνοντας του με ενα νευμα τη μιχαλιδα:"παρτη και...κοπάνατη".Ο μιχαλιδης,αλλο που δεν ηθελε ν΄ακουσει,αρχιζει να τη κοπαναει ξαναπλακωνοντας τη στις βρυσιες (λιθοβολισμος μετα κρινης).Ο κυριος μπαινει στη μεση για να την ξανασωσει,ο μπατσος τρελενεται τους αρχιζει ολους στις χριστοπαναγιες απορωντας με τι μαλακες εχει μπλεξει σαββατιατικα και στο τελος γυριζει στον κυριο με το περιφημο Ρωμαϊκό δυφορουμενο χωροφυλακιστικο υφος και του λεει:"εσενα μη σε ξαναδω να τη γυροφερνεις γιατι....τη γαμησες(?)"! Πανος Σομπολος (πηγη:το ευαγγελιο του Ιουδα)Χ

     
  • At 8:02 π.μ., Blogger Πάνος

    Παναγιώτη Οικονόμου,
    1. Δεν βασίστηκα σε κανέναν "ερευνητή" (αλλιώς θα τον ανέφερα) παρά μονο στη δική μου ανάγνωση του Ιωάννη.
    2. Ο Ιησούς αναφέρει σαφώς οτι είναι Χριστός, δηλ. Μεσσίας, σε αυτή την περίπτωση.
    3. Οι Ιουδαίοι ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ τουλάχιστον 2 φορές να τον λιθοβολίσουν (μα διάβασε προσεκτικά τον Ιωάννη!). Δεν τα καταφέρνουν, γιατί κάποιοι προστατεύουν τον Ιησού και γιατί (την τελευταία φορά) καταφέρνει να απομακρυνθεί έγκαιρα.
    4. Οι θεωρίες περί "μυστικού του Μεσσία" είναι ενδιαφέρουσες, αλλά πολύ πιο ενδιαφέροντα είναι τα πρωταρχικά κείμενα - και η απροκατάληπτη ανάγνωσή τους.

    *

    Μαύρο πρόβατο, σωστή παρατήρηση. Το πρόβλημα είναι πως οι σύγχρονοι αναγνώστες των παλαιών αφηγήσεων εξακολουθούν να διαβάζουν τις πηγές "επιλεκτικά" - δηλαδή όπως τους βολεύει. Ειλικρινά δε θα με απασχολούσε καθόλου η πρακτική αυτή, αν δεν είχε (πάντα - και σήμερα) τερατώδεις ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ συνέπειες. Δες και στο σημερινό (Τετάρτη) ποστ - μ' ένα χειροπιαστό (πολιτικό) παράδειγμα του πόσο μακριά φτάνει αυτή η υπόθεση.

    *

    Χ,
    τι να πω παλλικάρι μου; Σου απονέμω τον τίτλο του επισήμου σχολιαστή & χρονογράφου των "μτΚ" - οπότε μπορείς να υπογράφεις ως "ΧΧ", εκτός αν είσαι υπερβολικά σεμνός...

    *

    Πάμε για δουλειά - καλημέρες σε όλους!

     
  • At 12:55 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Ο καλύτερος ανώνυμος από εφευρέσεως ανωνυμίας, μιλάμε! Δηλώνω φαν και υποκλίνομαι!

     
  • At 12:59 μ.μ., Blogger Non Private Life

    Please welcome a new blog in the town

    www.nonprivatelife.blogspot.com

    Thank you

     
  • At 1:44 μ.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Πάνο,καλά τα πρωταρχικά κείμενα αλλά αν δεν έχεις διαβάσει καμιά 500αριά σοβαρές αναλύσεις,δεν έχεις παρεμφερείς γνώσεις και άποψη τα "πρωταρχικά κείμενα" διαβάζονται ως Άρλεκιν...

     
  • At 2:19 μ.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Η "ηγέτιδα" ομάδα των Ιουδαίων δεν είναι φυσικά οι "προσπαθούντες να τον λιθοβολήσουν" που αναφέρεις μα οι Σαδδουκαίοι.Οι προσπάθειες λιθοβολισμού του Ιησού δεν είναι φυσικά αποφάσεις του Σανχεντρίν(νομικές αποφάσεις) αλλά βίαιες εξάρσεις φανατικών εχθρών του (δεν χρειάζεται κανένας θεολογικός ντετερμινισμός/προτεσταντολογία).
    Γενικά θεωρώ πως λάθος Ευαγγέλιο διάλεξες να αναλύσεις-τα Συνοπτικά προσφέρονται για τις ασκήσεις Διαφωτισμού που επιχειρείς.Η σύνδεση του "Εν το Παν" με το "ο Πατηρ καγώ εν εσμέν" είναι άτυχη.Η χριστιανική οντολογία επηρρεάζεται (λεκτικά κυρίως)αλλά δεν ορίζεται από την θύραθεν φιλοσοφία.Δεν έχει καμιά σχέση απολύτως.
    Η απαξίωση του Διαφωτισμού δεν συνίσταται σε καμιά ανελευθερία σκέψης (όπως υποθέτω υπαινίσσεσαι)μα σε ιδεολογικές του συγγένειες με φιλοσοφίες που ακόμη δεν άγγιξες:)

     
  • At 6:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    At 1:44 μμ, Panajiotis Oikonomou:

    Πάνο,καλά τα πρωταρχικά κείμενα αλλά αν δεν έχεις διαβάσει καμιά 500αριά σοβαρές αναλύσεις,δεν έχεις παρεμφερείς γνώσεις και άποψη τα "πρωταρχικά κείμενα" διαβάζονται ως Άρλεκιν...

    Συ είπας!

    *

    Αν χρειάζονται όλα αυτά για να πάψει το "πρωταρχικό κείμενο" να διαβάζεται σαν Άρλεκιν, τότε κάτι δεν πάει καλά με το "πρωταρχικό κείμενο". Τι παραπάνω λέω εγώ δηλαδή;

    Ειλικρινά όμως ΔΕ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ να περάσω τη ζωή μου μελετώντας 500 ή 5000 "σοβαρές αναλύσεις" που θα μου εξηγούν οτι αυτό που διαβάζω δε το καταλαβαίνω - και που κατά βάθος είναι (δήθεν) ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.

    Για να μην παρεξηγηθώ ως τεμπέλης, δε με ενδιαφέρουν τα κείμενα που προσπαθούν να ανιχνεύσουν το μυστήριο του Θεού - αν τα έχουν γράψει θεολόγοι ή πιστοί. Είναι σα να προσπαθείς να συζητήσεις σοβαρά για τις σχέσεις των δύο φύλων με έναν καλόγερο...

    Ευτυχώς, η βιβλιογραφία διαθέτει και σοβαρά κείμενα γραμμένα από αγνωστικιστές. Όποιο (αυτής της κατηγορίας) πετύχω, το διαβάζω ευχαρίστως. Αλλά, ένα ακόμα περισπούδαστο κείμενο για την "Τριαδικότητα της Μονάδος" ή τη "Σωτηρία του ανθρώπου από τον Διάβολο" δε με συγκινεί...

    *

    Παρεμπιπτόντως, τυχαίνει να γνωρίζω τις διαφορές μεταξύ Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ως προς το θέμα της "αναστάσεως" - ο Παύλος κατάφερε να τους βάλει να δέρνονται μεταξύ τους γι' αυτό! Αλλά ένα σύντομο ποστάκι δεν είναι δυνατόν να ασχολείται διεξοδικά με τα πάντα - αλλιώς θα γινόταν ένα τεράστιο σεντόνι...

    *

    Τα υπόλοιπα σημεία του β' σχολίου, τα διάβασα με ενδιαφέρον.

     
  • At 8:31 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πρωτα οι κυριες. ΜΙΡΑΝΤΟΛΙΝΑ: και ΄γω σ΄αγαπω.Νομιζω πως ειμαι ερωτευμενος μαζυ σου,νιωθω σα ναχουμε γεννηθει ο ενας για τον αλλον.Θα περασω κι απ΄το βλογ σου. Ρομπερτ (ΝτεΝιρο) ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ:Σ΄εψαχνε ο λυκος (να του ξυσεις την πλατη) σε βρηκε? Μην πολυκυκλοφορεις μερες που ΄ναι (Πασχαλιατικα) γιατι με την ακριβεια πουχει πεσει στην (κρεατ)αγορα δε σε σωζει το χρωμα,μεχρι και η Ντολυ κρυβεται σε γιαφκα.Νικος (Τζιαμτζικας). ΛΑΜΠΡΟΥΚΕ: Εσυ στο...στασιδι σου. Αδελφη(Πορφυρογενης). ΠΑΝΟ: Αμα θες να...σου γραφω κανονισε για τιποτα Ρουμανιδουλες (με Ρωσοβουλγαρες δεν παω ειμαι αναθεωρητης).Θειος Ισιδωρος. Αδελφε +ΠΑΝ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Μενω γοητευμενος απο την ορθοτητα των στοχασμων σου,απο την καθαροτητα του πνευματος σου,υποκλινομαι στην θεωρητικη σου υπεροχη. 500 βιβλια ? Εγω ο χαζος δεν καταφερα μεσα σε μια χρονια να μαθω τους +Μικρους Προφητες και με αφησε μεταξεταστεο ο θεολογος κος +Μαρκου.Ολο το καλοκαιρι τα αλλα παιδια παιζανε τοπι (αυτο το στρογυλο που εχει μεσα αερα για τοπια) και ΄γω εκοβα τις φλεβες μου.Στο τελος ομως τα καταφερα.Εχουμε και λεμε: Ωσιέ-Αμός-Μιχαίας-Ηωήλ-Οβδιού-Ιωνάς..... Αυτο ομως ειναι αληθεια με βοηθησε πολυ στη ζωη μου να γινω...Ανθρωπος απο ενα αμαρτωλο κωλοπαιδο που ημουνα. Βεβαια μερικες φορες μου λενε οτι παραμιλαω στον υπνο μου:".....Ναούμ-Αβακούμ-Σωφονίας-Αγγαίος-Ζαχαρίας-Μαλαχίας ή Μαλακίας(?) ξεχασα κανεναν?".Γαμω τη Βαγγελιστρα σας. Οσο για το Διαφωτισμο θα συμφωνησω μαζυ σου,ακου εκει Διαφωτισμος οταν υπαρχει το Φως απο το αστρο της Βηθλεεμ,το Αγιο(ταφιτικο) Φως και τα αγια Φωτα.Κανονικα δεν θαπρεπε να υπαρχει ουτε η αμαρτωλη ΔΕΗ.Εχετε δικιο και τα λετε αυτα καθοτι τι να σου πρωτοκανει και ο Διοκλητιανος και αυτα τα καθικια οι σταυροφοροι της 4ης Σταυροφοριας αφου εσφαξαν ολο το κοσμο μετα σηκωθηκαν και εφυγαν. Ιουλιανος (ο Παραβατης) X(eskufotos)

     
  • At 12:37 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Αγαπητέ Πάνο,
    δεν εννοώ πως για να έχεις άποψη πρέπει να ξέρεις απ'εξω την βιβλιοθήκη της Οξφόρδης.Απλά,δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή μελέτη και ανάλυση αν δεν έχεις κάποιες βάσεις.Δεν μπορείς για παράδειγμα να καταλάβεις τη σημασία της έκφρασης "Υιός του ανθρώπου" αν δεν γνωρίζεις πως είναι μετάφραση αραμαϊκής φράσης και εννοεί κάτι συγκεκριμένο κλπ κλπ.Ό,τι και να πεις θα είναι άσχετο.Αν δεν γνωρίζεις εν τέλει την ιστορική πραγματικότητα της Παλαιστίνης του 1ου αιώνα,ποιο είναι το νόημα του να θες να πάρουν σοβαρά την άποψή σου;

    Υπάρχουν πολλοί καλόγεροι που μπορούν να μιλήσουν πολύ καλά για τις σχέσεις των 2 φύλων.Αν κάποιος δηλαδή πηδήξει καμιά 30αριά γκόμενες είναι ο master στο είδος για σένα;Απλά δεν θές να δώσεις μια ευκαιρία σε μια άλλη πραγματικότητα η οποία αρνείσαι επίμονα πως υπάρχει.

    Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο ο λόγος των αγνωστικιστών έχει μεγαλύτερη βαρύτητα.Πως έμαθες για τον κομμουνισμό ας πούμε;Από τον Νίτσε ή από τον Καμύ;Κοροϊδεύεις την χριστιανική φιλοσοφία (ή θεολογία ή όπως θες πέστο)ενώ δεν την έχεις γνωρίσει καν.Κρίνεις το ζήτημα από τον Χριστόδουλο και τα χρήματα που ρίχνουν οι πιστοί στο σκήνωμα του Βησσαρίωνα.Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που πολλοί έκριναν την Αριστερά στον εμφύλιο από τα εξώφυλλα του Ριζοσπάστη που καλούσε σε ένωση της Μακεδονίας με την Βουλγαρία.Δηλαδή λανθασμένα...

    Ο Διαφωτισμός (ποιος αλήθεια;)είναι μεγαλύτερο θέμα και θα σχολιαστεί αλλού.

     
  • At 2:47 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αγαπητέ συνονόματε,
    μην υποτιμάς τόσο πολύ τις φτωχές (αλλά όχι και τόσο πολύ φτωχές) θεολογικές μου μελέτες. Αυτά που λέω τα λέω ΑΦΟΥ διάβασα μερικές εκαντοντάδες original Ορθοδόξους Πατέρες - διανοητές - θεολόγους (αν ήταν λιγότεροι ή περισσότεροι από 500, θα σε γελάσω...)

    Η φτώχεια και η αφέλεια των "πρωταρχικών πηγών" δεν κρύβονται με τίποτα!

    Αλλά γιατί να συζητάμε γενικά και αόριστα; Πάνω στα συγκεκριμένα, αυτά που αναφέρει ο Ιωάννης και τα οποία σχολίασα με άκρα μετριοπάθεια - εκεί θα ήθελα τα δικά σου σχόλια!

     
  • At 12:35 π.μ., Blogger Panajiotis Oikonomou

    Αφού θες τα σχόλιά μου,ας το κάνω λοιπόν.Θα το κάνω μόνο για το θαύμα της Κανά στο Δ'Ευαγγέλιο διότι αν σχολιάσω τα πάντα δεν θα μου φτάσει χρόνος μου.Δεν μου άρεσε το σχόλιό σου (το συνηθίζει, άλλωστε, πρώτα να αρνείται κατηγορηματικά να ενεργήσει) .Εφόσον έχεις διαβάσει όπως λες πολλούς πατέρες (τι ακριβώς;) θα έπρεπε να ξέρεις πως ο Ιησούς ποτέ δεν ενεργεί όταν τον καλούν να ενεργήσει.Το θαύμα δεν προκαλεί την πίστη.Την προϋποθέτει.Αυτό είναι και το βασικό του "Μυστικού του Μεσσία" η μη-αποκάλυψη της μεσσιανικής ιδιότητας.

    Καταρχήν αγνοείται από τον σχολιασμό σου το υπόβαθρο της συγγραφής του Ιωάννειου Ευαγγελίου.Ένας βασικός του σκοπός είναι η μεταστροφή της μερίδας των οπαδών του Ιωάννη του Βαπτιστή(J.D.Michaelis,Brehtschneider και πολλοί άλλοι) οι οποίοι παρέμεναν μια ισχυρή μειοψηφία των πρώτων χριστιανών.Δεν είναι τυχαία η τοποθέτηση της Κανά στην αρχή του Ευαγγελίου.Ο Βαπτιστής δεν πίνει κρασί (Λκ 7,33 και Μθ 11,18).Οι οπαδοί του έχουν ως βασικό τους στοιχείο το νερό,(Dibelius) δηλαδή το ιωάννειο βάπτισμα (1,31).Η μεταβολή του νερού σε κρασί προβάλλει την νέα κατάσταση και δείχνει στους οπαδούς του Βαπτιστή την νέα πραγματικότητα,την Κοινωνία της Ευχαριστίας με κέντρο του μυστηρίου την κοινωνία του οίνου και κατάργηση του νερού.Η μεταβολή του νερού σε κρασί άλλωστε γίνεται σε 6 λίθινες υδρίες (2,6) τις οποίες χρησιμοποιούσαν όλοι οι Ιουδαίοι που βάπτιζαν.Επίσης η Κανά είναι η αρχή των σημείων του Ιησού με αποτέλεσμα (2,11) να πιστέψουν σε αυτόν οι μαθητές αυτού (δηλ οι μαθητές του Ιωάννη).Η εμμονή του Ιωάννη κατά των οπαδών του Βαπτιστή και η υπεροχή της κοινωνίας του Αίματος του Κυρίου έναντι του κολοβού βαπτίσματος είναι έκδηλα σε όλο το Ευαγγέλιο αλλά και τις επιστολές του(Α,Ιωαν,5,6:ούκ εν τω ύδατι μόνον αλλά εν τω ύδατι και εν τω αίματι.)Για τις παραπάνω απόψεις μπορείς να διαβάσεις και τους ανίκανους(όπως υποννοείς) Πατέρες της Εκκλησίας Ωριγένη (Σχόλια),Βασίλειο (Εις Εξαήμερον) και Κλήμη (Στρωματείς Χ,23).Τα υπόλοιπα που λες για…..νάζια του Ιησού ώστε να μην ενεργήσει κάποιο θαύμα τα θεωρώ πλήρη ανεπάρκειας.
    Με παρόμοια μέθοδο πρέπει να γίνει και ο σχολιασμός και των υπολοίπων που γράφεις.Τα βλέπεις τόσο κινηματογραφικά που αναρωτιέσαι τι έγινε ο άντρας της μοιχαλίδας!Δεν ξέρω βέβαια και σε ποιο επίπεδο θες να σχολιάζουμε.ίσως κάνω λάθος.

     
  • At 1:01 π.μ., Blogger Πάνος

    θα έπρεπε να ξέρεις πως ο Ιησούς ποτέ δεν ενεργεί όταν τον καλούν να ενεργήσει

    Έτσι, ε; Τα Ευαγγέλια, σε πολλές περιπτώσεις γράφουν ακριβώς το αντίθετο: δηλώνει πως ΔΕΝ, αλλά στη συνέχεια κάνει αυτό για το οποίο είπε "δεν". Η θεωρία περί "μυστικού Μεσσία" κάπου χάνει... Εξάλλου, ΕΔΩ, ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΠΗΓΙΑΣ, Ο ΙΗΣΟΥΣ ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ!

    Όσο για τα κίνητρα του Ιωάννη και τις σχέσεις ανάμεσα στις εσωτερικές σέχτες και αιρέσεις του πληρώματος, δε με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Αν η θεσμισμένη Εκκλησία δεν ήθελε να παίρνουμε τοις μετρητοίς όσα γράφει ο Ιωάννης, δεν είχε παρά να μη συμπεριλάβει το Ευαγγελιό του στην Καινή Διαθήκη! Οι εκ των υστέρων "ερμηνείες" των θεολόγων πολύ λίγη αξία έχουν - και όπως καλά γνωρίζεις δεν αποτελούν θέσφατα, ακόμα κι αν γράφτηκαν από Αγίους (άλλωστε είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις όπου ο ένας άγιος κατηγορούσε τον άλλον ως αιρετικό).

    Τέλος, παρατηρώ οτι και πάλι αποφεύγεις να αναφερθείς στα της εορτής της σκηνοπηγίας. Η Κανά αναφέρεται από μένα μονάχα παρεμπιπτόντως, αλλά εσύ επιμένεις να ασχοληθείς αποκλειστικά με αυτήν. Ούτως εχόντων, υπομονή μέχρι το επόμενο ποστ: αναρωτιέμαι ποιός "μυστικός Μεσσίας" και ποιές περισπούδαστες θεωρίες μπορούν να επεξηγήσουν διαφορετικά από το γράμμα των Ευαγγελίων τη σχέση του Ιησού με τις ...εκβολές των δαιμονίων, που καταλαμβάνουν αναλογικά τη μεγαλύτερη έκταση από όλα τα θαύματα στα Ευαγγέλια, πλην του Ιωάννη!

    (Θα καθυστερήσει λίγο - δε σκοπεύω να μετατρέψω τα "μτΚ" σε πρόκληση για τους θρησκευόμενους, ειδικά αυτές τις μέρες. Μετά το Πάσχα, ναι!)