ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Απριλίου 17, 2006
Νίκος Καρούζος


(ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΕΙΣ ΥΨΟΣ)
Ευτύχησα μόνος μου.
Χωρίς ιερότητα χωρίς υγεία
Μερίζοντας τρόμους
ανώφελα μεγάλα κομμάτια
σήμερα πεθαίνω
αύριο πεθαίνω.
Στον άγιο αριθμό των ανέργων
είμαι πάντοτε μέσα.
Διεθνής κι ακάθεχτος
υποφέρομαι
στη θρησκεία του σκούληκα.
Επώνυμο: Πλήρης.

(ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΛΕΑΡ ΤΟΥ ΘΕΟΥ)
Να γυρίζεις - αυτό είναι το θαύμα.

Θα περάσουν αποπάνω μας όλοι οι τροχοί
στο τέλος
τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.

Και προπαντός
ας μην αφήσουμε την αγάπη
να συνωστίζεται με τόσα αισθήματα…

(ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ)
Θεέ μου αν φτάνει
μια φωνή μάλλον κατεστραμμένη
στις μακρινές πηγές εισάκουσέ με.

(Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΑΡ)
Ξένος είμαι στο σπίτι μου
ξένος στους δρόμους
με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου.

(ΤΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΤΩΝ ΘΑΝΑΣΙΜΩΝ)
Γαλάζιος μακριά πολύ, θα γυρίζω
άνθη κρατώντας.
Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.

Πως είναι όλα στου θεού τη διάρκεια βαλμένα
κι ο θάνατος πως είναι μια σταγόνα
επί των υδάτων.

(ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ)
Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν
- ένα τ’ ονομάζω.

(ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΑ ΝΕΦΗ)
ο ταπεινός εγώ και φιλαμαρτήμων

(ΠΟΙΟΣ Μ' ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕΙ;)
Ιδού το σώμα της μέσ' από κλαδιά στα όνειρά μου
μέσ' από κλαδιά ευγενικά ανεβαίνει.

(ΛΥΤΗ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ)
Τι θα έκανα τις πράξεις μου
αν δεν υπήρχε ο θάνατος.

(Η ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΟΥ)
Νοστάλγησα το μεγάλο νερό.

(ΕΓΩ ΥΠΑΡΧΩ)
Κάτω απ' την κυανή αιχμαλωσία του ουρανού
είμαι ο ταμίας της τύχης μου.

(ΠΛΗΓΕΣ ΑΠ ΤΟ ΘΕΡΟΣ ΤΟΥ ΒΡΑΔΙΝΟΥ ΚΑΙΡΟΥ)
Απ’ τον λαιμό της γυναίκας άρχισε η προσευχή μου.

(ΜΕ Τ ΑΣΤΕΡΙΑ)
Ω θάνατε βασιλέα των πραγμάτων
πιέζεις απόψε το μικρό μου στήθος.

(ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΑΓΜΙΤΗ)
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω τον σταλακτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…

(ΕΚΚΕΚΡΑΞΑ)
Εδώ είναι σκοτάδι κι όνειρο βαθύ
πέρα της άλλης νύχτας τα μαλάματα.

(ΑΔΑΜΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ)
Η αγάπη 'ναι το τέλος του σώματος.

(ΣΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ - ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ ΜΠΑΧ)
κ' η νύχτα λέει της ξαστεριάς' δεν έχω αστέρια απόψε.

(ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΙ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ)

Γιατί έχτισα το ναό μου σε τρεις γοητείες
έρωτας πόνος αθανασία.

(ΠΕΝΘΟΣ ΠΙΟ ΨΗΛΟ ΚΙ ΑΠ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ)
Με το δαυλί της σιωπής ανατινάχτηκα

(ΝΕΑ ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ)
Τα δάκρυα σκορπίζουν ομορφιά - το ξέρουμε -
μα φέρνουν όμως και μύξα στους ανθρώπους.

(ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ)
Όταν παιδέψεις τώρα δα μια πεταλούδα δεν το βλέπεις
αλλ' αργότερα κάπου θα πονέσει ο πολιτισμός.

(ΨΙΧΑΛΕΣ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ)
Δε θα ξανάρθει ο καιρός που θα λαλήσουν τα σπλάχνα;

*

Το σκίτσο είναι του Enki Bilal
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Απριλίου 17, 2006 |


11 Comments:


  • At 6:20 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Θα έπρεπε να καταλάβω κάτι που δεν κατάλαβα?
    Μήπως υπάρχει ένα κρυμένο μήνυμα που η ξανθιά μου κόμη μου στερεί τη δυνατότητα να δώ?
    Πίσω απο λέξεις κρύβεται η Αλέξις?

    Πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ εί(μ-σ)αι τελικά???

     
  • At 6:46 μ.μ., Blogger Πάνος

    Λαμπρούκο, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

    Μήπως ο νονός σου λεγόταν Σωτήρης Κούβελας;

    :-)

     
  • At 8:05 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    ...Τους ουρανους που αστραποσπάν,τους σιφουνες γνωριζω,-ρευματα,πισοδρόμισμα κυματων,και το βραδυ-σαν συννεφο περιστεριων εξαλη αυγη αντικρυζω,-και καποτε ειδα ό,τι ήλπισε ο ανθρωπος για νάδει:..........-Τον ηλιο ειδα κοντά λερό,με τρομους μυστικους,-μες σε μαβιά μακρόπηχτα τον ειδα φωτερό...........Ειδα του βουρκου αναβρασμό,κιούρτοι πολυ μεγαλοι-που ο Λεβιάθα ανάμεσο στα βούρλα εκει σαπίζει,-τους καταράχτες του νερού στης γαληνιάς το φάλι,-τ΄αλάργο που το βάραθρο ρουφάει και τ΄αφανίζει.....-Το αστερικό Αρχιπέλαγος ειδα,και τα νησια,-πουχει ανοιχτο στον Πλάνητα τον έξαλο ουρανο του.-Μεσα σ΄απιθμενες νυχτιες κοιμασαι,στη μονιά,-ως πας,μιλλιούνι ολόχρυσων πουλιών.Ω!φύτρα αγνώστου......π΄έτρεχα και οτου φεγγαριού οι λάμψεις με λεκιάζαν,-τρελλή σανίδα π΄ακλουθούν ιπποκάμποι μελανοί,-οταν με χτύπημα βαρύ οι Ιούληδες σωριάζαν-τον βαθυγάλαζο ουρανό στο διάπυρο χωνί............Μ΄αληθεια εθρύνησα πολύ.Οι αυγές με θανατώνουν-καθε σεληνη αγριωπη και καθε ηλιος πικρος.-Απ΄το γλυκόπικρο ερωτα τα στηθη μου φουσκωνουν.-Ω!νάσπαγε η καρίνα μου! Ω να μ΄έπερνε ο βυθός. (Αρθουρος Ρεμπω)Για σενα και τα μτΚ. Θ. Ισιδωρος.

     
  • At 8:15 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε, ευχαριστώ! Μήπως θυμάσαι ποιανού είναι η απόδοση στα ελληνικά;

     
  • At 8:54 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αποδοση:Νικος Στρατακης,δεν θυμαμαι εκδοση αλλα αρκετα παλια,αν θελεις στο στελνω με μεηλ (με τρελενει αυτο το ποιημα). Θ.Ισιδ.

     
  • At 9:04 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αν δε σου κάνει κόπο - είναι καλοδεχούμενο!

    *

    Λέω αυτές τις μέρες να μην ανεβάζω κανονικά ποστ, αλλά μερικές "μικρές ανθολογίες". Θα με προγκίξει ο Λαμπρούκος, αλλά η ιδέα μου αρέσει - και το κυριότερο, το μεσημέρι που τσαλαβουτούσα στα σχετικά αρχεία την καταβρήκα!

     
  • At 12:58 π.μ., Blogger Rodia

    Θυμάμαι τον ποιητή, πριν πολλά χρόνια, να περνά από το βιβλιοπωλείο "Ρόμβος" στην οδό Καψάλη για να τρακάρει κανα τσιγαράκι, ρακένδυτος, να ζέχνει, αξύριστος, με μάτια θολά και κόκκινα απ' το πιοτό, η κυρία Ελένη να του βάζει κανα πενηντάρι στην τσέπη όταν έφευγε.. εκείνος έστριβε και πήγαινε να αρνηθεί.. «πάρ'τα Νίκο κι όποτε έχεις..» του έλεγε.. ναι.. το ήξερε πως θα πήγαινε κατευθείαν να τα πιει τα λεφτά.. αυτή την αξία είχαν για κείνον.. μερικά ποτήρια κρασί στο παραδιπλανό υπόγειο καρβουνιάρικο με τα κρασοβάρελα.. όπου συχνάζανε οι οικοδόμοι της γειτονιάς.. τότε χτιζόντουσαν πολυκατοικίες πολλές ένα γύρω..

    Θυμάται κανείς; «ΕΔΩ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΚΡΑΣΙ» (ή ΠΑΓΟΣ, ανάλογα με την εποχή)

    Ημουν μικρή και δεν καταλάβαινα πολλά, η βιβλιοπώλις μου εξηγούσε τα ανεξήγητα, πώς δηλαδή μπορεί να είναι σημαντικός ένας "τέτοιος" άνθρωπος.. Αργότερα, κατάλαβα πολύ περισσότερα -ευτυχώς για μένα.

    Μετά από λίγα χρόνια πάει το καρβουνιάρικο, έγινε πολυκατοικία. Σήμερα έχει κλείσει και ο "Ρόμβος". Μαγαζιά με ψευτο-ντελικατέσσεν. Η γειτονιά παραέγινε Ιν.

     
  • At 11:48 π.μ., Blogger eryx-t

    Πολύ καλημέρα σας κι ευχαριστούμε για το εκλεκτό κρασί που κερνάτε.

    Εγώ σήμερα απηρεάστηκα π9ιο πολύ από αυτό:
    Όταν παιδέψεις τώρα δα μια πεταλούδα δεν το βλέπεις
    αλλ' αργότερα κάπου θα πονέσει ο πολιτισμός.


    Μάλλον είναι το πιο "χριστιανικό" πράγμα που έχω ακούσει. Χριστιανικό με την έννοια της αγάπης όχι της θρησκείας.

    Κι αυτό για το θάνατο πως είναι "μια σταγόνα επί των υδάτων"... λάδι φαντάζομαι θα εννοεί...

     
  • At 12:23 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ροδιά μου (εσύ, πολύκλωνη) έδωσες μια σπαραχτική (και πολύτιμη) εικόνα του ποιητή. Στη μικρή σειρά των ανθολογιών που ανεβαίνουν αυτές τις μέρες δεν ήθελα να υπάρχει στα ποστ τίποτε άλλο εκτός από στίχους - αλλά στα σχόλια είναι διαφορετικά.

    *

    eryx-t, ειδικά εσύ δικαιούσαι διπλή μερίδα κρασί, γιατί στις "Διαταραχές" μας κερνάς συνέχεια...

    Η "σταγόνα" δεν είναι λάδι - είναι νερό. Έτσι παίρνει κι ο θάνατος την πραγματική του αξία, στα πλαίσια της συμπαντικής ύπαρξης, πέρα από το αν για μας αυτή η "σταγόνα" είναι ολόκληρο τσουνάμι...

     
  • At 12:57 π.μ., Blogger Mirandolina

    Δεν ευτύχησα η ίδια να τον γνωρίσω, αλλα τον αγαπάω όσο λίγους, και, έχω την τύχη να γνωρίζω έναν από τους στενότερους φίλους του.

    Μου χει πει λοιπόν πως ήταν γερό ποτήρι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρχε πιθανότητα "ούτε μία στο εκατομμύριο" να τον δεις μεθυσμένο. Και, επίσης, πως να μεν είχε οικονομικά προβλήματα, και τον βοηθούσαν φίλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτησε ποτέ ο ίδιος πρώτος. "Ο Νίκος ήταν ο ορισμός της αξιοπρέπειας..." μου χει πει.

     
  • At 2:35 π.μ., Blogger delta-kapa

    Έφτασα εδώ από την αναμόχλευση που έκανες στη καλύβα, πηδώντας από τη μία σελίδα στην άλλη. Με την μαρτυρία της Rodiaς κλείνω κι εγώ γι’ απόψε τα μάτια μου με τον ποιητή ξαναζωντανεμένο. Καλά κάνεις που ανακατεύεις στη καλύβα το υλικό που μαζεύτηκε.