ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006
Τα χέρια

Το προσκυνητάρι πελεκημένο στο βράχο. Τα χέρια προσπαθούν να πιαστούν, την ώρα που τα χείλη ψελλίζουν μια παμπάλαιη παγανιστική προσευχή:

Παναγιά μου εσύ – για ρώτα το Θεό – γιατ’ έκανε τον έρωτα – μαχαίρι κοφτερό;

Η κοπελιά μένει ώρα να κοιτάζει το φτωχό εικόνισμα, το μυαλό της ταξιδεύει μακριά. Την ξαναφέρνει στην πραγματικότητα ο ήχος του κινητού, τα χέρια ξεκολλάνε από το βράχο, κολλάνε και τα δυο στο μικρό ΝΟΚΙΑ.

Δέκα λεπτά αργότερα, η κοπελιά κλαίει. Έχει ξεχάσει το βράχο, το προσκυνητάρι και την εικόνα. Η ψυχούλα της μαυροφόρεσε, γιατί εκείνος είναι πάλι πνιγμένος στις δουλειές του, στο σπίτι του, στα χρόνια του - και δε μπορεί να τη συναντήσει.

Μα η κοπελιά είναι μικρή – και δεν της παν’ τα μαύρα…
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006 |


12 Comments:


  • At 6:20 μ.μ., Blogger Ελένη

    Είναι μικρή και δεν έχει καταλάβει πως σε αυτή τη ζωή, μόνοι μας ερχόμαστε, μόνοι μας ζούμε, μόνοι μας φεύγουμε. Όμως αυτό δεν είναι για να μας μελαγχολεί. Αυτή είναι η ζωή και αυτή είναι η φύση του έρωτα.

     
  • At 6:20 μ.μ., Blogger Ελένη

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 6:28 μ.μ., Blogger άστεγος

    "Μα η κοπελιά είναι μικρή – και δεν της παν’ τα μαύρα..."
    Φράση απίστευτου κάλλους (και άκρως χιουμοριστική), βγαλμένη μέσα από αιώνας δημοτικής παράδοσης.
    Μου ήρθαν κάποιοι εντελώς αυθαίρετοι και μάλλον άσχετοι συνειρμοί. Θα μου επιτρέψεις να τους παρουσιάσω:

    1. "Οι οχτώ αδερφοί δεν θέλουνε, κι ο Κωνσταντίνος θέλει"

    2. "Χαμήλωσε σταυραητέ, τι θα με φάει ο κάμπος" (Κρυστάλλης)

    3. "Μα είναι φτωχό το μαγαζί, και βερεσέ δε δίνει"(Μητσάκης)

    Τώρα πώς φτάσαμε στο Νόκια...

    ΥΓ. Παραθέτω τους στίχους από στήθους, ας μου συγχωρεθόυν τα όποια λαθάκια.

     
  • At 8:21 μ.μ., Anonymous Θειος Ισιδωρος

    Ανηψιε το πηρες το eμεηλ?

     
  • At 10:20 μ.μ., Anonymous flip!

    AERAS
    Poios anemos 3efloudizei thn epifaneia ths 8alassas
    poios ageras gdernei thn epidermida ths meras
    poies anemodarmenes le3eis trexoun na kruftoun
    stous apokrufous ormous galhnemenwn poihmatwn
    posoi tropoi uparxoun gia na eipw8ei to aneipwto;
    eulugisto apoluto
    efhmero pantotino

    (Giorgos Karantwnhs)

     
  • At 9:42 π.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε, ελήφθη - ευχαριστώ πολύ

     
  • At 3:08 μ.μ., Blogger Athanassios

    Διαφωνώ με την Ελένη... σ' αυτή τη ζωή μοιραζόμαστε κι αν δεν το καταφέρουμε έχουμε αποτύχει...
    Δεν παν μόνο στην κοπελλιά τα μαύρα... παν' και στον κόπελλο..
    Ευλύγιστο απόλυτο...σου έσκισε όλα τα δίστιχα μπλογκάρχη η flip!!

     
  • At 9:00 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάνο πρέπει να εξηγήσει πάραυτα τα ακόλουθα:

    1) Γιατί η κοπελιά φορούσε μαύα ενώ εγώ είδα τον Κυστέτσο να λέει πως φέτος είναι η χρονιά των εμπριμέ.
    2) Όταν λέμε μαύρα εννοούμε παντού?
    3) Ο Θείος Ισίδωρος έχει σχέση με τον Ισίδωρο που γράφει σχόλια σε μένα και προσπαθεί να μου φάει το ψωμί?

     
  • At 12:11 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ελένη, συμβαίνει κι έτσι, πολλές φορές. Κάποιοι άνθρωποι όμως ζουν ολόκληρη τη ζωή τους (ή έστω ένα μεγάλο κομμάτι της) με παρέα (με έρωτα, εννοώ)

    *

    Αντώνη, όλα είναι θέμα συνειρμών (και το ποστ...)

    *

    flip!

    το ευλύγιστο απόλυτο και το εφήμερο παντοτινό - με έστειλαν αδιάβαστο!

    *

    Athanassios, συμφωνούμε, εφ' όλης της ύλης.

    *

    Λαμπρούκο,

    1. Η κοπελιά δε λαμβάνει υπόψη της τον Κοστέτσο
    2. Αυτό αποδεικνύεται μόνο με αυτοψία. Άσε τη φαντασία σου ελεύθερη...
    3. Πρόκειται για τον ίδιο το θείο (μου) Ισίδωρο, όντως - την ευχάριστη έκπληξη του τελευταίου καιρού. Δε θα σου φάει το ψωμί - αυτός ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ, δεν αφαιρεί...

     
  • At 5:19 μ.μ., Anonymous Θειος Ισιδωρος

    Καλα του τα ΄πες ρε ανηψιε.Ευγε!

     
  • At 5:48 μ.μ., Blogger Mirandolina

    Καλή Ανάσταση, Πάνο. Τις ευχές μου σε όλους, και άμα δεις τον Ηλία να του πεις ότι μας έχει λείψει.

     
  • At 6:34 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε, έρρωσο!

    *

    Μιραντολίνα, καλή Ανάσταση! Με τον Ηλία μιλάω σχεδόν καθημερινά - ήδη το διαβίβασα, να αναμένεις σχόλιό του.