ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006
των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο


Γράφει ο Athanassios

«.... Των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο...»*

Δεν ήμουν ποτέ χορευτής και μπορώ να πω ότι αντιπαθώ τους χορούς. Εννοώ με τη μορφή που εκφράζονται σήμερα και θα το εξηγήσω. Δεν μπορεί να βγαίνεις έξω και πριν πιεις καν ένα ποτήρι να σηκώνεσαι να χορεύεις. Ο χορός είναι συναίσθημα, όπως κλαις, όπως γελάς, έτσι χορεύεις, δεν βγαίνεις έξω για να χορέψεις, όπως δεν βγαίνεις για να κλάψεις ή για να γελάσεις…

Σημάδι της γενιάς μου, όπως και κάθε γενιάς πιστεύω σ’ αυτόν τον έρημο τόπο υπήρξε και θα είναι το «ζεϊμπέκικο»... χορός αρχαίος.... Να μην αναλωθώ σ’ αυτά τώρα... ιστορίες ο μπλογκάρχης γράφει γι’ αυτά με τις «παλάμες»...

Πάντα αγαπούσα αυτόν τον ρυθμό και χορό...

Μάρκος Βαμβακάρης

Τα δυο σου χέρια πήρανε
Βεργούλες και με δείρανε
βεργούλες και με δείρανε
Τα δυο σου χέρια πήρανε

Μ’ αυτά τα χέρια σου τα δυο
Σκάψε τη γη βαθιά να μπω...
σκάψε τη γη βαθιά να μπω
να μη σε βλέπω και πονώ

Τα χέρια σου με κάψανε
Που άλλον αγκαλιάσανε
που άλλον αγκαλιάσανε
Και δεν με λογαριάσανε..

Ένα από τα ωραιότερα ζεϊμπέκικα από το Μεγάλο Μάρκο... υποδειγματικό, να μπει στα σχολικά βιβλία... για τα ωδεία δεν το συζητώ...

Τσιτσάνης... πολλά κι αγαπημένα ζεϊμπέκικα... έχουμε πιει τελωνεία κρασί με φίλους... θυμάστε; Ένα από αυτά... σε μια ταβέρνα στην Πολίχνη κάποτε... έρχεται ένας γέρος με κιθάρα... παραγγέλνω...

Σαν απόκληρος γυρίζω
στην κακούργα ξενιτιά
περιπλανώμενος, δυστυχισμένος
μακριά απ΄ της μάνας μου την αγκαλιά

Κλαίνε τα πουλιά για αέρα
και τα ψάρια για νερό
Κλαίω μανούλα μου κι εγώ για σένα
που έχω χρόνια για να σε δω

Χάρε, πάρε την ψυχή μου
ησυχία για να βρω
αφού το θέλησε η μαύρη μοίρα
μεσ’ τη ζωή μου να μη χαρώ

Το ζεϊμπέκικο όμως που με συγκλόνισε ήταν αυτό της Ευδοκίας... από την ομώνυμη ταινία του Αλέξη Δαμιανού σε μουσική του Μάνου Λοίζου.... φοβερή η σκηνή στο κουτούκι, χορεύει ο φαντάρος, χτυπά παλαμάκια η Ευδοκία, μακελιό με την παρέα της μετά.... ωραία σκηνή...

Θυμάμαι όμως μια άλλη σκηνή με το ίδιο τραγούδι. Κεφαλλονιά... ..σκυλάδικο... ένα πλάσμα κάθεται στην παρέα μας... αράδα τα ζεϊμπέκικα... κάνουν παιγνίδι οι «μπετατζήδες», όπως λέει το πλάσμα... ξαφνικά βαράν το «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»...... ουδείς στην πίστα... εμείς ξεσηκωμένοι, έτοιμοι να χυμήξουμε... στην πίστα εννοώ...

Και λέει το πλάσμα... δεν βλέπω κανέναν άνδρα εδώ μέσα που να μπορεί να το χορέψει αυτό.... ο καθείς στη θέση του....

Ας ακούμε λοιπόν κι ας μην χορεύουμε... Ρίτα Σακελλαρίου...

Όταν ζυγώνει η βραδιά
Και γλυκοσουρουπώνει
Βαθιά μου σφάζουν την καρδιά
της ερημιάς μου οι πόνοι

Θλιμμένο σούρουπο
ποτέ να μη νυχτώνει
Γι΄αυτούς που ζούνε μόνοι

Κάθε ηλιοβασίλεμα
δεν ξέρω τι μου φταίει
με παίρνει το παράπονο
και η καρδιά μου κλαίει


Μου αρέσει πολύ το ρεμπέτικο, όμως η ταυτότητα μου βρίσκεται στο λεγόμενο έντεχνο... εκεί μεγάλωσα, αυτό αγαπάω... Μίκης... στίχοι Δημήτρη Χριστοδούλου:

Γωνιά γωνιά σε καρτερώ
γωνιά γωνιά σε ψάχνω
ψάχνω να βρω τα μάτια σου
κι απ’ τον καϋμό τα χάνω

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ΄ όνειρο που χάνεται
πάει και δεν γυρίζει

Γωνιά γωνιά σε ζήτησα
γωνιά γωνιά σε βρήκα
σου φίλησα τα μάτια σου
και στους καϋμούς σου μπήκα

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ’ ονειρο που χάνεται
Πάει και δεν γυρίζει


Παίρνει λοιπόν κι ο Χατζιδάκις τους στίχους της φοβερής «γριάς» και συνθέτει:

Σαν τον αητό είχα φτερά
και πέταγα πολύ ψηλά
Μα ένα χέρι λατρεμένο
ένα χέρι λατρευτό
μου τα κόβει τα φτερά μου
για να μη ψηλά πετώ

Ειμ’ αητός χωρίς φτερά
Χωρίς αγάπη και χαρά

Το χέρι αυτό το λατρευτό
μεσ’ τη ζωή θα τ΄ αγαπώ
Ό,τι και να μου’ χει κάνει
όλα του τα συγχωρώ
Με φτερούγες τσακισμένες
πάντα εγώ θα τ’ αγαπώ

Τι είναι όμως τα 9/8; Μουσική μόνο; Eπικοινωνία με το θείο; Δεν το απάντησα ποτέ το ερώτημα... ακούστε κι αυτό... Δήμου Μούτση- Λευτέρη Παπαδόπουλου

Ποιά χέρια πήραν τα κεριά
κι ήλθε ξανά το βράδυ
και δεν μπορεί η παρηγοριά
να μ ΄ εύρει στο σκοτάδι

Αυτά τα χέρια είναι δικά σου
και τα ΄χεις στείλει
για να με δικάσουν
είναι μαχαίρια που ‘ χουν τ΄ όνομα σου
Αυτά τα χέρια, τα χέρια τα δικά σου

Ποιά χέρια γίνανε σπαθιά
Χριστέ και παναγιά μου
κι από το στήθος μου βαθιά
να κόψουν την καρδιά μου


‘Ολοι γράφουν ζεϊμπέκικα... ή έτσι λένε τουλάχιστο... εύκολο είδος έγινε... πιασιάρικο και κακοποιημένο..... σκουπίδια η χωματερή χωράει πολλά...
Έγραψε όμως κι ο ex-υπουργός(Θ. Μικρούτσικος) ένα καρα-ζεϊμπέκικο... στίχοι Αλκη Αλκαίου...

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
Περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δεν θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
Φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
Σ΄ ένα παραμύθι εφιαλτικό
Φωνή εντόμου τώρα είναι η φωνή μου
Φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου ,
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται η ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα μου που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πως έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
κι εγώ μεσ’ την ομίχλη και στην μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Άφησα τελευταίο το πολυαγαπημένο μου.... Μίμης Πλέσσας, Λευτέρης Παπαδόπουλος (Ο Κούρκουλος καίει τα ρούχα του):

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ’ έχει κάψει
για τα φτωχά τα νιάτα μου
Κανένας δεν θα κλάψει

Η ζωή , η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή- κι η ψυχή σαν χελιδόνι
Φεύγει απ’ τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σχισμένα
ουτ’ αδελφός αγόρι μου
δεν δάκρυσε για μένα


Παρέλειψα πολλά και πολυαγαπημένα... ελπίζω να συμπληρώσετε...

*

Ο τίτλος του post είναι στίχος από το τραγούδι «Των θεών το
βήμα» του Απόστολου Καλδάρα (μουσική + στίχοι) από τον τελευταίο του δίσκο
«Μπαλλάντες του περιθωρίου», το τραγουδά ο Μιχάλης Παπαζήσης και
είναι παραγωγή «ΣΕΙΡΙΟΣ» του Μάνου Χατζιδάκi.
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006 |


27 Comments:


  • At 7:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    Χάρηκα πολύ όταν διάβασα το ποστ του Athanassios - εύχομαι να το χαρείτε κι εσείς το ίδιο!

     
  • At 7:52 μ.μ., Blogger kaltsovrako

    Πάει κάνας μήνας πια, όταν σκασμένος από κούραση και στρες, γυρνάω σπίτι μόνος. Δεν με χωρούσε το σπίτι και είπα να κάνω καμμιά δουλειά μπας και ο χρόνος τρέξει πιο γρήγορα και φύγει η δύσκολη μέρα.

    Εβαλά μουσική.
    Δεν με γέμισε όμως εκείνο το mainstream του ραδιφώνου. Ο "Μοναχός ο άνθρωπος", από το πικ-απ που ακούστηκε μετά από λίγο, έκανε όλες τις δουλειές να πάνε στην άκρη για 3 λεπτά και μένα να χορεύω δακρυσμένος το λιγότερο και 'γω δε ξέρω γιατί, σχεδόν σε εκσταση.




    Τώρα που το σκέφτομαι οι παύσεις σε αυτά τα τραγούδια (και το χορό) μάλλον μοιάζουν σαν προσμονή απάντησης απ΄τον ίδιο τον θεό.

    Καλά να είσαι.

     
  • At 10:00 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Ούτε κι εγώ χορεύω συχνά ( παρά μόνο μετά από αρκετά ποτά, και αυτό συμβαίνει σπάνια ), αλλά σε αντίθεση με το φίλο athanassios, μου αρέσει πολύ ο χορός. Όχι όλα τα είδη χορού βέβαια. Μόνο εκείνα που εγώ θεωρώ ότι αποτελούν ένα γνήσιο μέσο έκφρασης των βαθύτερων συναισθημάτων του ανθρώπου.
    Το ποστ του athanassios όμως μου δίνει την ευκαιρία να πω ότι απ'ολα τα είδη χορού στον κόσμο θεωρώ το ζειμπέκικο ως τον κορυφαίο ατομικό χορό για τους άντρες. Δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο, ούτε σε Δύση ούτε σε Ανατολή.
    Δεν θυμάμαι που το διάβασα αλλά έχω συγκρατήσει τη φράση " ..στα 9/8, αυτό το επιπλέον ένατο είναι ίσως το μυστικό της μαγείας του ζειμπέκικου " !
    Και τώρα αφού ζητήσω συγνώμη εκ των προτέρων για το μέγεθος του κειμένου που ακολουθεί, παραθέτω ένα από τα καλύτερα δοκίμια που γράφτηκαν ποτέ για το ζειμπέκικο :

    ( του Διονύση Χαριτόπουλου )

    Ο μοναχικός θρήνος

    Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

    Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

    Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

    Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.

    Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

    Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,

    ρίξε μια γλυκιά πενιά,

    σαν γεμίσω το κεφάλι,

    γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.

    (Τσέτσης)

    Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

    Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

    Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:

    Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα

    του θανάτου η καμπάνα και για μένα.

    (Τσιτσάνης)

    Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,

    όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.

    (Βαμβακάρης)

    Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.

    Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.

    Είναι χορός μοναχικός.

    Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.

    Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.

    Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.

    Και στο μάτι δεν κολλάει.

    Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.

    (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ' όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)

    Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι' αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.

    Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.

    Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».

    Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.

    Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

    Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.

    Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.

    Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.

    Μπορεί και να γίνει έτσι.

    Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.

    Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.

    ---------

    * Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».


    ΤΑ ΝΕΑ 14-9-2002

     
  • At 10:43 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Και μετά την εξαιρετική θεωρητική προσέγγιση του Χαριτόπουλου, επαναδημοσιεύω τους ζειμπέκικους στίχους που έγραψα πριν από μήνες σ'αυτό εδώ το μπλογκ, και που έγιναν αφορμή να γίνουμε μαλλιά κουβάρια τότε με τον φίλτατο Πάνο που ήθελε να τους αλλάξει κάπως προς το καλύτερο, κατά την κρίση του :)

    Ξυπόλυτος στ'αγκάθια περπατάω
    Μαχαίρι που με κόβει το ματώνω
    Για όσα τόλμησα δεν μετανιώνω
    Κι όπου με βγάλει ο δρόμος που τραβάω.

    Καμιά φορά που η ψυχή μου πλημμυρίζει
    Ό,τι δεν λέγεται με λόγια, το χορεύω
    Βαρύ Ζειμπέκικο με τον καημό παλεύω
    Καλά βαδίζω μα το πάτωμα τρικλίζει.

    Τη μέρα όσα θέλω φανερώνω
    Κι η νύχτα για τα μίση και τα πάθη
    Εχω πληρώσει όλα μου τα λάθη
    Γλυκό κρασί ποτέ μου δεν νερώνω.

    ΥΓ
    Ελπίζω αυτή τη φορά να φιλοτιμηθεί κανένας μπλογκερ-μπουζουκτζής :))

     
  • At 1:49 π.μ., Anonymous Ο θειος σου Ισιδωρος

    Όμως……
    Αυτός ο πόνος, αυτή η οδύνη του ζεϊμπέκικου ανιψιέ,
    ο νταλκάς, ο σεβντάς, αυτό το παράπονο που ξεχειλίζουν από μέσα μας τι είναι;
    Γιατί καβαλικεύει την ψυχή μας και την κυριεύει;
    Γιατί «η ψυχή του ανθρώπου είναι η λίμπιντο του», λέει ο Νίτσε, ανιψιέ
    κι η λίμπιντο είναι τα ανεκπλήρωτα μας πάθη-ορμέφυτα ή διανοητικά.
    Και το παράπονο; «είναι η ξεπεσμένη εκδοχή της εξέγερσης» λέει ένας Φραντσέζος φίλος μου γραφιάς.
    Τι είναι το Ζεϊμπέκικο;
    Η εικονική εξέγερση του θυμοειδούς Εγώ σε ελεγχόμενες συνθήκες.
    Η εκφραστικός θρήνος των ανεκπλήρωτων επιθυμιών μας, των φυλακισμένων ονείρων μας που συστέλλονται και διαστέλλονται μέσα μας
    Η αλύτρωτη ενοχική ψυχή οδύνουσα και οδυρομένη.
    Γιατί όλο αυτό το κακό; Γιατί η αγιοποίηση του πόνου μας, η θεοποίηση της ήττας μας;
    Ποια θεια κλανιά ποίησε τη μαγκιά μου; έπλασε το λυράρη, έγραψε τα τραγούδια μου; γιατί είμαι μαραζιάρης ;
    Γιατί το πνεύμα της ανατολής λατρεύεται με τελετές οδύνης!
    Που η ανάσταση είναι το άλλοθι των παθών! η ζωή στο εδώλιο
    και η χαρά αμαρτία.
    *


    *
    Και τι είναι αυτός ο αέρας, η δύναμη, η αρμονία, η ομορφιά, η σβελτάδα, η ζωηρη ματιά, τα αισιοδοξα σχέδια για τη ζωή;
    Αυτό είναι το Ταγκό! Το Ταγκό της Ζωής μας, ανιψιέ!

     
  • At 8:23 π.μ., Blogger Πάνος

    Τάσο, επανέλαβες την ατάκα του Ζορμπά στο Νίκο Καζαντζάκη: "αφεντικό, αν δε χορέψω, θα πλαντάξω!". Αρχετυπική κατάσταση - όποιος την έχει ζήσει, το καταλαβαίνει!

    *

    Ιχνηλάτη, το κείμενο του Χαριτόπουλου θεωρείται πια κλασσικό (το είχε δημοσιεύσει πρόσφατα και το ιστολόγιο "Αγρυπνία") αλλά η οπτική του είναι περιορισμένη (δες την απάντησή μου στο σχόλιο του θείου Ισίδωρου, που ακολουθεί). Για τους στίχους, δεν επανέρχομαι - αν και δυο τρεις καίριες αλλαγές τις χρειάζονται!

     
  • At 9:00 π.μ., Anonymous d.c. kostas

    some more zeimbekika for today:

    1. eipa na sviso ta palia (a. kaldaras/e. savvidis) - vicky mosholiou
    2. se vlepo sto potiri mou (m. plessas/i. lymberopoulos) - tzeni vanou
    3. ti sou'kana kai pineis (m. plessas/l. papadopoulos) - poli panou
    4. zeimbekiko (dionisis savvopoulos) - sotiria bellou
    5. paliatzis (a. repanis/d. goutis) - antonis repanis
    6. pes mou pou poulan kardies (takis mousafiris) - dimitris mitropanos
    7. to pepromeno (vasilis dimitriou) - giorgos dalaras
    8. to vouno (l. daralas) - marinella
    9. kardia mou papse na ponas (m. hiotis/e. savvidis) - marinella
    10. to tholomeno mou mialo (akis panou) - stelios kazantzidis

     
  • At 9:05 π.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε, είπες βαριά κι ασήκωτα πράγματα... Εδώ θα σημειώσω δυο τρεις κουβέντες, ελπίζοντας πως θ' αξιωθώ να γράψω κάποτε εκείνο το ποστ για το ζεϊμπέκικο, που κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσα στις εκκρεμότητες των "μτΚ".

    1. Είναι μύθος οτι το ζεϊμπέκικο είναι (γενικά) χορός της ήττας. Για αιώνες υπήρξε χορός της λεβεντιάς, της χαράς, της αυτοπεποίθησης.

    2. Τα χαρακτηριστικά του ζεϊμπέκικου, που περιγράφει ο Χαριτόπουλος και που τους δίνεις την υπαρξιακή τους διάσταση εσύ, είναι μονάχα εκείνα που έχει το ζεϊμπέκικο μέσα στο ρεμπέτικο τραγούδι.

    3. Για την ακρίβεια, ένα μέρος μονάχα από τα ρεμπέτικα! Πχ, πως θα εντάξεις στις ως άνω κατατάξεις το θριαμβικό ζεϊμπέκικο "τα ματόκλαδά σου λάμπουν"; Και το σημαντικότερο: πως θα χωρέσεις σε μια τέτοια ανάλυση τη μουσική και το ρυθμό - που είναι ό,τι πιο δυναμικό /πολεμικό /επαναστατικό υπάρχει;

    4. Μην ξεχνάμε: το ζεϊμπέκικο είναι ο μοναδικός ίσως χορός (από τους καθ' ημάς) όπου ο χορευτής είναι μόνος - ξεφεύγει από την ομάδα, τον κύκλο (και τη σιγουριά τους). Μόνος σημαίνει ελεύθερος, αλλά η ελευθερία γενάει (και) τη δυνατότητα έκφρασης για πράγματα που είναι αδιανόητα στους κυκλικούς χορούς: δεν πρόκειται για "θεϊκή κλανιά" αλλά για το γλυκόπικρο αεράκι της ελευθερίας (αυτοκατάφαση + αυτογνωσία...)

    5. Είναι λάθος να θεωρούμε "αυθεντικό" ή "μοναδικό" το ζεϊμπέκικο που χορεύεται στους τεκέδες ή στα σκυλάδικα ή έστω στα συνοικιακά ταβερνάκια. Είναι λάθος να προσδιορίζουμε με ...χειρουργική ακρίβεια (Χαριτόπουλος) το χορευτή (άντρας, κατεστραμένος, μάγκας κλπ). Έχω δει θαυμάσια ζεϊμπέκικα να χορεύονται από αγρότες, από φοιτητές, από φαντάρους, στο πνεύμα της λεβέντικης αυτοκατάφασης των χορευτών.

    6. Το (μεγάλο) τραγούδι είναι μια ολοκληρωμένη (μικρή) θεατρική πράξη, με όλα τα χαρακτηριστικά της. Ο ακροατής -χορευτής πολλές φορές δε χορεύει τον εαυτό του - χορεύει ταυτιζόμενος με τον ήρωα του τραγουδιού, κάτι που δεν είναι το ίδιο πράγμα (μια διάσταση που αγνοείται εντελώς από τον Χαριτόπουλο). Με τον τρόπο αυτό (τη θεατρική χάρη του τραγουδιού) μπορεί ο νεαρός παοκτζής να μετατρέπεται άλλοτε σε λαθρέμπορο (το παπόρι απ' την Περσία πιάστηκε στην Κορινθία) άλλοτε να δίνει λεπτομερείς οδηγίες για την κηδεία του (όταν πεθάνω θάψτε με σε μια γωνιά μονάχο) να μετατρέπεται σε μοναχικό ταξιδιώτη - μύστη (όταν ακούω Μπιρ Αλλάχ, το στήθος μου ματώνει) σε ανήσυχο εραστή (βαριά σεκλέτια έχω απόψε -το ρέμα), να εκφράζει υπαρξιακά αδιέξοδα (γλυκοχαράζουν τα βουνά, μα εγώ τα βλέπω σκοτεινά), να μιλάει για δράματα της ζωής (ένας αλήτης πέθανε) - και πολλές ακόμα παραλλαγές.

    7. Δε γνωρίζω αν έχει το Τάγκο τέτοιες δυνατότητες, δεν έχω ασχοληθεί. Μακάρι να έχει.

    8. Σταματάω εδώ, έτοιμος και για δεύτερο ημίχρονο!

     
  • At 9:08 π.μ., Blogger Πάνος

    Κώστα, χαίρε!

     
  • At 11:09 π.μ., Anonymous daisy

    Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή παρέμβαση μουσιου Πάνος, αν και το θέμα σας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "αντρικό".!
    Υπέροχο θέμα ανοίξατε για το ζειμπεκικο. Εχουν γραφτεί οι ωραιότεροι στίχοι. Αυτό το "φωνή εντόμου τώρα είναι η φωνή μου" με έχει στοιχειώσει πολυ καιρό. Αλλά εξίσου και το "τα ματόκλαδα σου λάμπουν" που έχει μια γλυκύτατη ελαφράδα.
    Τώρα θα την πω για τα του κ. Χαριτόπουλου, τον βρίσκω λίγο εμπαθή ως προς τα γυναικεία ζειμπέκικα. Απο πότε μονοπωλείται ο πόνος απο τους άντρες και δεν μπορεί να εκφραστει απο γυναίκα που (δεν) είναι αγρότισσα, γριά, χαροκαμένη κλπ ή απο άντρα που δεν είναι βαρύμαγκας, δεν καταλαβαίνω.

    Πραγματικά το μόνο που κάνει ένα ζειμπεκικο ζηλευτό είναι το να το νιώθει αυτός ή αυτή που το χορεύει. σαν λαός νομίζω οτι αυτός ο χορός ταιριάζει στο ταμπεραμέντο μας. Τώρα πως επικράτησε το γυφτοτσιφτετέλι της κακιάς ώρας είναι ένα άλλο θέμα! Θα έχει και
    αυτό τους οπαδούς του φαντάζομαι.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και την υπέροχη θαλασσογραφία που αντίκρυσα μπαίνοντας στο σαλόνι σας. Καλό Πάσχα!

     
  • At 6:23 μ.μ., Anonymous Ο Θειος σου Ισιδωρος

    Έχεις δίκιο ορέ ανιψιέ,
    αλλά δεν τόχεις μόνος σου το δίκιο.
    Δεν είμαι χοροκριτικός, σαν ψυχογράφημα του χοροστατούντος τον βλέπω το χορό, μέσα από την κατάθεση ψυχης, τους συμβολισμούς του, την ιστορικότητα του. Ξέρεις ποιος ονειρεύεται; ο πεινασμένος! Και ξέρεις τι; καρβέλια!
    Με συναρπάζει το Ζεϊμπέκικο
    Είναι συμπιεσμένο συναίσθημα Η φυλακισμένη ψυχή φτερουγίζει να ελευθερωθεί από τα δίχτυα που την κρατάνε κι ύστερα σκάει χάμου σα σκατούλα από αγελάδα που΄πεσε από έναν ουρανοξύστη, νικημένη από το νόμο της βαρύτητας και την πιάνει το παράπονο. Όμως μη με Ρώτας πως βρέθηκε η γελάδα στον ουρανοξύστη-τα ΄χει αυτά η ζωή (που να σου εξηγώ).Έπειτα πάλι ξαναυψώνεται σα σημαία.
    Εγώ έτσι το νογάω.
    *
    Είχα από πολύ νέος μια ιδιαίτερη, ανερμήνευτη, σχέση με τους αυθεντικούς σκυλότοπους. Δεν ήταν μόδα τότε και ήμουν-μπορεί- ο μοναδικός αλλιώτικος εκεί μέσα. Δεν ξέρω γιατί αλλά με τράβαγε αυτός ο «άλλος κόσμος». Με τα χρόνια γνωρίστηκα με αρκετούς: Βαγγέλης Περπινιάδης, Μανταλένα, Σπυρος Πόντιος, Γιώτα Γιάννα, Γ. Καμπουρίδης, Μαρια Ρούσου, Αννα Μαρώνη,Σού Κύρκου,Μπαμπης Κωστοπουλος και αλλοι που μόνο εγώ τους ήξερα .Άλλοι τόποι, άλλοι τρόποι. Η Άννα Μαρώνη ήτανε, γκόμενα του Λεωνίδα με τις ψησταριές, τής είχε ανοίξει και ερασιτεχνικο ράδιο που έπαιζε όλη μέρα μόνο τα τραγούδια της. Αυτές είναι αγάπες!!! Ο Λεωνίδας είχε μια κεφάλα ανιψιέ σα μπαλότσα, πολλές φορές καθόμαστε μαζί στο ίδιο τραπέζι….Αδρέφια τσής γιγαντοσύνης! …που θάλεγε και ο Σκαρίμπας στο «Τζάκ, μπάτς και απαγάει».
    *
    «Μα εγώ θα λέω σ΄αγαπάω
    κι ερωτικά θα τραγουδάω
    θέλεις δε θέλεις θα μ΄ακούς
    απ΄ τους ερασιτεχνικούς» Μαρία Ρούσου, το απόλυτο rock
    άλλο: «πήγαινε στη γυναίκα σου μην πάει κανένας άλλος»
    -Η Μαρία ήτανε γκόμενα του Κώστα Μοναχού και αντιπρόεδρος στον Αχαρναϊκό FC (Μενίδι) το ΄83. Ένα βράδυ μπουκάρανε μέσα στο «Ιφιγένεια» (υπόγειο Συγγρού) οι Μενιδιάτες χουλιγκάνοι και τα κάνανε λίμπα. Ο Μοναχός το ΄σκασε από το φωταγωγό. Είχα πάει με μια γκόμενα του Ζουράρη που με γουστάριζε. Μετά από μερικά χρόνια χώρισε με τη Ρούσου και την…πιστόλιασε. Γράφανε οι εφημερίδες….
    *
    Πέρυσι πήγα στον Κώστα Καφάση, κατάστημα: «ΑΛΛΗ ΦΑΣΗ». Έτσι ήταν οντως.
    Προχθές ήμουνα στο Ζαγοραίο Μεταμορφώσεως 17 Αιγάλεω, μαγαζί: «Εντελαμαγκιέν». Επάνω είναι το σπίτι που μένει, κάτω τραγουδάει. Τον κατεβάζει υποβασταζόμενο η γυναίκα του, είμαστε όλοι 7 πελατες-2 ώρες πρόγραμμα ο Σπύρος! («σε πλάνεψε η ντόλτσε βίτα», «ο κούκλος και η κούκλα»…άστα!)
    *
    Για το ζεϊμπεκικο ότι και να ειπούμε δίκιο θα ΄χουμε ανηψίε
    και γι άλλα-δεν ξερω πόσα.
    Μόλις άρχισε να βρέχει!

     
  • At 6:38 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ωραίες οι αναλύσεις, καλά τα λέει ο Χαριτόπουλος., ακόμα καλύτερα ο μπλογκάρχης κι ο θείος Ισίδωρος... ωραίο και το ζεϊμπέκικο του Ιχνηλάτη...(ο μόνος συνθέτης που γνωρίζω είναι απασχολημένος αυτόν τον καιρό!!)
    Η πιο ωραία όμως ανάλυση για το ζεϊμπέκικο ήταν αυτή του Γιάννη Τσαρούχη... σηκώθηκε και το χόρεψε... πρόκειται για συναίσθημα κι όχι φιλολογία..
    Daisy μάλλον αδίκησες το Χαριτόπουλο αλλά και μας... ουδέποτε αποκλείσαμε γυναίκες, ούτε είναι ανδρικό το θέμα...

    Kostas ευχαριστώ για τα συμπληρώματα.

    Καλή Ανάσταση σε όλους.

     
  • At 7:03 μ.μ., Anonymous d.c. kostas

    isidoros, you know the right places and people.
    if i was back in greece, these are the places where i would like to spent my time.

     
  • At 8:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    daisy, καλώς ήρθες από τα μέρη μας!

    *

    Athanassios, σαν βγαίνει ο Χότζας στο τζαμί... όπου Χότζας = ο θείος Ισίδωρος!

    *

    Θείε Ισίδωρε, εξ αρχής φαινόσουνα μεγάλη φάτσα - βγάζω το καπέλο μου! Επίτρεψέ μου να σε κεράσω σεμνά και ταπεινά ένα παλιότερο ποστάκι, αυτό ΕΔΩ! - κι άσε το Θεό να βρέχει!

     
  • At 8:39 μ.μ., Blogger Πάνος

    Και ένα κορυφαίο κείμενο, του
    Κωστή Παπαγιώργη

     
  • At 9:44 μ.μ., Anonymous Θειος Ισιδωρος

    Σοστειλα και eμαιηλ. αρπα το.

     
  • At 10:41 μ.μ., Anonymous θειος Ισιδωρος said

    kostas θενκιουβερυμάτς,very very nice people and if you go dogshopping γουντλάκ
    και χτύπα και μια μπεμπελάκ.
    My nephew:το καπελο σου μονο στον κουρεα σου να το βγαζεις,σε κανεναν αλλο πουστη (συγνωμη αδερφια). 2.αμα μαθω πως δουλευει αυτο το μαραφετι θα σου στειλω φοτος επι το θεμα και τριτο:βρεχει ο θεος και θα βραχω@.com.

     
  • At 9:38 π.μ., Blogger alombar42

    Εξαίρετο το ποστ, ομοίως και τα σχόλια.

    Εχω και μια απορία που δεν έχω ακόμα καταφέρει να εξηγήσω: γιατί, κάθε φορά που ακούω τη λέξη ζειμπέκικο, αυτόματα μου έρχεται στο μυαλό το "Στων αγγέλων τα μπουζούκια";

    Κάποιοι φίλοι μας τις νύχτες που τους λεν αλήτες
    και μας βλέπουν και μας γνέφουν απ' τους ουρανούς
    έρχονται μες στα σκοτάδια σαν τους λωποδύτες
    παίζουν και πονούν και μας τραγουδούν
    τα κιτάπια τους που δεν τα πιάνει ο νους

    Στων αγγέλων πάμε πάμε τα μπουζούκια
    που είναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές
    πέταξε τα μαύρα τα γνωστά σου λούσα
    και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές

    Κάποιοι άγνωστοι τις νύχτες χρόνια ισοβίτες
    ψέλνουνε κάτι τραγούδια αγιασμένα πια
    στου παράδεισου την πύλη σαν τους αλφαμίτες
    τα τραγούδια τους και το χάδι τους
    τα τραγούδια τους μας λεν και κλαιν σιγά

    Στων αγγέλων πάμε πάμε τα μπουζούκια
    που είναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές
    πέταξε τα μαύρα τα γνωστά σου λούσα
    και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές

    (στίχοι Μάνου Ελευθερίου, μουσική Χρήστου Νικολόπουλου)

     
  • At 11:50 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ωρε λεβέντες τι γίνεται εδω μέσα να σας χαρώ; Καλώς σας ξαναματαβρίσκω! Πάνος τα σέβη μου!
    Θείε Ισίδωρε λες να σας παρεξήγησα; Με λίγους και εκλεκτους δεν το παθαίνω ποτέ. Καρατσεκαρισμένο.
    Οι μεγάλες φαμίλιες λίγο με μπερδεύουν, κάτι μπατζανάκηδες, κουνιαδίτσες, κομπάροι, δεν ξέρω μάτια μου σε τι αντιστοιχούν. Τα μικρά σχήματα τα κουτσοβολέυω.

    Αμα ξέρεις απο πεινασμένους θείο, γιου νοου γουατ αι μιν. Είναι η καλύτερη παρέα πάντως. Η πείνα στρώνει χαρακτήρα (Τι σας λέω σήμερα και είναι και μέρα αρνίου)

    Α, και σε ωραία μαγαζιά μας ταξίδεψες θείο. Θυμάμαι παλιά που έβγαινε ο Διονυσίου -λυγνός στη πίστα και γρύλιζε. Που τέτοια τώρα!
    Επίσης Μαργαρίτης σταθερά, και πέρυσι νομίζω, αν και το πείραμα με Ν. Βουρλιώτη έκανε τον τελευταίο να μοιάζει μπροστά στο Μαγκάρετ με...προσκοπάκι.
    Είναι και κάτι κυρίες βαραίων κυβικών φωνής που θέλω να δω, αλλά δεν συχνάζουν σε ντογκ χαουζ της αρεσκείας μου.

    Μαγκες, μου μύρισε...το ξέρω καλά αυτό το μαρτύριο...Πάω να εντοπίσω την σούβλα στη γειτονιά. Αληθώς, λέμε!!

     
  • At 12:35 μ.μ., Anonymous daisy

    σορυ για το μπερδεψουά, εγω ήμουν και απο πάνου.

     
  • At 4:35 π.μ., Anonymous Ο θειος Ισιδωρος

    Ο Παπαγιωργης καλα τα γραφει ανηψιε. Βέβαια «συνταγογραφεί» λίγο σε ότι αφορά τα δρώμενα και τα πρόσωπα, τα φορμάρει δημιουργεί «περσόνες και σκηνικά» για να του βγει το «θέμα»,δηλαδή κάνει λογοτεχνία (δεν το σχολιάζω αρνητικά) αλλά πάντως έχει σίγουρα σαφή αίσθηση και εικόνα του «χώρου» και του «ανθρωποχώρου» γενικότερα, τάχη σβαρνίσει φαίνεται το παλικάρι αυτά τα ευαγή ιδρύματα. Όμως άλλο να τα ζεις και άλλο να τα περιγράφεις. Η περιγραφή, άντε ένα 20% το πολύ να αποδώσει από αυτό που προσλαμβάνει η οπτική αντιληπτικότητα. Βέβαια έγκειται και στο πόσο διεισδυτική είναι η κάθε μάτια, τι μπορεί να διαβάσει δηλαδή το κάθε μάτι ή πως το διαβάζει. Τα γνωστά. Πάντως μου άρεσε το κείμενο του, σ΄ευχαριστώ.

     
  • At 5:45 μ.μ., Anonymous Στέλιος

    Ακαδημαϊκή η προσέγγιση του ζεϊμπέκικου από τον Χαριτόπουλο.
    Το ακαδημαϊκή το αναφέρω ειρωνικά, επειδή σ' αυτόν τον τόπο κανένας ακαδημαϊκός δεν έσκυψε πάνω σε αυτά τα θέματα σοβαρά.Εξαιρείται ο S. Gauntlett.
    Ο Χαριτόπουλος χρειάστηκε 6300 λέξεις για να πει αυτό που ο Πετρόπουλος είπε με δυό γραμμές: Όποιος χορεύει ζεϊμπέκικο ΠΡΕΠΕΙ να κρατά το ρυθμό και να κάνει μερικές φιγούρες. Οι φιγούρες έχουν μεγάλη σημασία επειδή δεν υπάρχουν βήματα στον ζεϊμπέκικο.
    Τελεία και παύλα.

    Τώρα αν χορεύει άντρας ή γυναίκα, αγρότης ή φοιτητής, ..... δεν νομίζω πως έχει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον.


    Διαφωνώ επίσης στο ότι η ανάλυση του Χαριτόπουλου είναι κλασική. Τα είπαν και άλλοι αυτά τα πράγματα. Τα αναφέρει και η Χολστ στο βιβλίο της.


    Αλλά τι να πεις για τον Χαριτόπουλο. Είναι ο άνθρωπος που σήκωσε χέρι στην Μαλβίνα.

     
  • At 6:28 μ.μ., Blogger Πάνος

    Στέλιο, οι παρατηρήσεις σου σημαντικότατες - ιδίως αυτή για το ρηθέν από τον Ηλία Πετρόπουλο (Που στην ευχή το έχει γράψει; Στα "Ρεμπέτικα τραγούδια;")

    *

    Κάνω κατάχρηση αν ζητήσω κάποια στοιχεία για τα σχετικά του Gauntlett και της Χολστ; Δε ντρέπομαι να ομολογήσω οτι τους αγνοώ, αμφοτέρους - αλλά αυτό είναι κάτι που διορθώνεται...

     
  • At 7:08 μ.μ., Anonymous Στέλιος

    καμία κατάχρηση. Χαρά μου.



    Δεν θυμάμαι σε ποιό βιβλίο του Πετρόπουλου το είχα διαβάσει. Πολύ πιθανό να είναι τα "Ρεμπέτικα Τραγούδια"

    Ο Stathis Gauntlett είναι ελληνοαυστραλός, καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. Έχει γράψει αρκετά για το ρεμπέτικο. Αν κάποιος θέλει να μάθει πέντε πράγματα για το ρεμπέτικο πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει το βιβλίο του "ρεμπέτικο τραγούδι. Συμβολή στην επισημονική του προσέγγιση". Κυκλοφορεί από τις "Εκδόσεις Εικοστού Πρώτου".

    Η Γκαιλ Χολστ έχει γράψει το βιβλίο "Δρόμος για το ρεμπέτικο". Εκεί μπορείς, εκτός των άλλων, να διαβάσεις και αρκετά άρθρα για το ρεμπέτικο τα οποία δημοσιεύθηκαν στον "Ριζοσπάστη" το 1947, στην "Επιθεώρηση Τέχνης" το 1961 κ.λ.π.
    Φοβερή δουλειά.
    Τα άρθρα υπάρχουν όλα και σε ψηφιακή μορφή στο
    http://www.rebetiko.gr/books/textonlygr.asp
    Εκεί μπορείς να διαβάσεις και τα άρθρα των Τσαρούχη και Ταχτσή για τον ζεϊμπέκικο.
    (η συγκεκριμένη σελίδα περιέχει και πολλά άλλα σχετικά άρθρα)

     
  • At 7:20 μ.μ., Blogger Πάνος

    Στέλιο, ευχαριστώ πολύ. Οι πληροφορίες που έδωσες θα χρησιμοποιηθούν ...δεόντως!

     
  • At 7:09 μ.μ., Blogger Philippos

    Φιλε ιχνηλατη, μπορει να εχω για σενα μια δυο συγχορδιες κατ'αρχην για τους στιχους σου. Αν θελεις μπες στο http://onesongstop.wetpaint.com και γραψε μου το email σου.

    Κατα τα αλλα μ'αρεσε πολυ η αναλυση για το ζειμπεκικο κ θα παρω πληροφοριες να βαλω και εγω στο wiki που ετοιμαζω σιγα σιγα για τα ελληνικα ΩΡΑΙΑ τραγουδια.

     
  • At 1:20 π.μ., Blogger biko

    Διαβάζοντας το κείμενο σου ενιωσα μια δικαίωση.. Και εγώ δεν είμαι ανθρωπος του χορου, ή μάλλον, δε με αφήσανε απο μικρό να χορέψω οι τόσες δήθεν "μαγκιές" που έβλεπα να περιβάλουν τον χορό, ειδικά το Ζεϊμπέκικο. Η τόση υποκρισία, αυτο το "αυτόματο" κέφι που έβλεπα παντού τριγύρω μου. Έτσι με διακατείχε μια άρνηση για τον ελληνικό χορό, παρότι είμαι άνθρωπος που του αρέσει η παράδοση. Έφτασα όμως στο σημείο που πάντα φοβόμουνα, επειδή δεν ήξερα να χορεύω.. παντρεύομαι σε μία εβδομάδα.. Και έτσι αρχισα εντατικά να χορεύω, με φίλους τα βράδυα με τη συνοδεία κρασιού, και διαπίστωσα οτι είναι μαγικό πράγμα.. είναι μια μυσταγωγία... ειδικά το ζεϊμπέκικο... Είναι φοβερή η ελληνική μουσική. Ή μαλλον, ήταν, παλια... Σε ευχαριστώ Φίλε για τις ιδέες που μου έδωσες. Κάποιο απο αυτά τα διαμάντια που προτείνεις, μάλλον θα το χορέψω στο γάμο μου.