ι Τα μυστικά του Κόλπου
Σάββατο, Απριλίου 29, 2006
Επτά συν μία απλές (απλοϊκές;) σκέψεις για την κόντρα Ιράν - Αμερικάν

1. Το καθεστώς του Ιράν είναι ό,τι αθλιέστερο – δε χρειάζεται να σπαταλάμε bytes επ’ αυτού.
2. Ουδεμία σχέση έχει η φύση του καθεστώτος με το ζόρι των αμερικάνων - δεν είχαν και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνεργάζονται με οποιοδήποτε κάθαρμα της οικουμένης.
3. Ανησυχώ κι εγώ για την πιθανότητα να έχει πυρηνικά το Ιράν. Όπως ανησυχώ επειδή ήδη έχουν το Πακιστάν, η Ινδία, το Ισραήλ και κυρίως αυτοί που έχουν ήδη αποδείξει ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα χρησιμοποιήσουν - και έχουν ήδη καταβρωμίσει τον πλανήτη!
4. Στο παιχνίδι μπαίνουν στρατηγικά συμφέροντα Ρώσων (και Γερμανών και Κινέζων και άλλων). Δηλαδή, ασχολούμαστε αποκλειστικά με το δέντρο (Ιράν) και όχι με το δάσος - την πλανητική διαμάχη των ισχυρών με τους νυν πλανητάρχες.
5. Ο λαός αυτού του αθλίου καθεστώτος θα πληρώσει στη νύφη, όχι μόνο από τις συνέπειες των βομβαρδισμών, αλλά και νομιμοποιώντας και ισχυροποιώντας περαιτέρω τους μουλάδες - κι αυτό δε μ' αρέσει.
6. Είδαμε τα λαμπρά αποτελέσματα της επέμβασης των Αμερικανών σε Σερβία, Ιράκ (και Βιετνάμ, παλιότερα). Η συνταγή έχει πρόβλημα - γιατί να την υποστεί μια ακόμα χώρα;
7. Υπάρχει (και ποιού είδους) νομιμοποίηση της αυτοκρατορίας να γαμάει και να δέρνει όποιον -όπου - όποτε γουστάρει, αδιαφορώντας για τις όποιες "παράπλευρες απώλειες"; Ο δυτικός, υπεράνω, υπερτέλειος ανθρωπισμός μας – το καταπίνει αυτό, έτσι εύκολα;
8. Κι ένα τελευταίο: Εμείς, γιατί πρέπει να γίνουμε κουρούμπελο με τους Ιρανούς (και τους λοιπούς Μουσουλμάνους του Πλανήτη) για χάρη των αμερικάνικων συμφερόντων; Πάμε καλά - ή κάπου διαρρέουν λάδια;

Κάθε λόγος (και αντίλογος) δεκτός.

*

(Η σύνθεση είναι του Frank Mutter)
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Απριλίου 29, 2006 |


20 Comments:


  • At 1:15 μ.μ., Blogger Citronella

    Όταν ο *ανθρωπισμός* μας καταπίνει το ότι η Μαντλήν είναι λέει κατά της επέμβασης.. γιατί να αντιδράσει γενικώς?

    (Όσο για το #8, ότι θα γίνουμε είναι σίγουρο. Τι θα κάνουμε μετά να μας πει κάποιος, εκτός βέβαια από συναυλίες συμπαράστασης.
    "Εμείς Έλληνες-αδέρφια σας αγαπάμε, δώσαμε λίγο Σούδα αλλά πάρτε Νταλάρα και μη μας ανατινάξετε ε?"
    )

     
  • At 1:45 μ.μ., Blogger exiled

    1. Προφανώς.

    2. Και να μην ήταν αυτό το καθεστώς, σήμαινε ότι θα γλίτωνε (βλ. Αλιέντε);

    3. Δυστυχώς θα συμφωνήσω. Ήτανε πριν από 3 χρόνια, όταν είχε δημιουργηθεί πάλι ένταση λόγω του Κασμίρ, μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και μόνο τότε καταλάβαμε οι περισσότεροι τη σημασία του γεγονότος της κατοχής πυρηνικών. Υπολόγιζαν ότι την πρώτη μέρα θα είχανε πεθάνει 25 εκατομμύρια άνθρωποι.

    4. Αυτό το γεγονός και εγώ το είχα παραγνωρισμένο. Από την άλλη φαντάζει πάλι σαν λογικό. Τα συμφέροντα των άλλων χωρών δεν μπορεί να έχουνε μεγαλύτερη σημασία αφενώς από το Ιράν (προφανές), αφετέρου από τις Η.Π.Α., για τις οποίες ο πλήρης έλεγχος της περιοχής, θα σημάνει και τον πλήρη έλεγχο του κόσμου. Ποια θα είναι η διαπραγματευτική ικανότητα του Τσάβεζ π.χ., αν οι Η.Π.Α. ελέγχουν πλήρως τον κόλπο και το πετρέλαιό του; Οι άλλες χώρες που αναφέρονται, μάλλον απλώς προσπαθούν να υπάρχουν.

    5. Ναι. Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος. Ο λαός τί έκανε τόσα χρόνια για να διώξει αυτό το καθεστώς; Είναι τελείως άμοιρος ευθυνών; Εννοείται πως αυτό που υποστηρίζω δε σημαίνει ότι θα τασσόμουν υπέρ της όποιας επέμβασης.

    6. Το Ιράν είναι δύσκολο να πληγεί από τις Η.Π.Α. Η μεγάλη έκτασή του, η μη ύπαρξη ισχυρής αντιπολίτευσης στο εσωτερικό του (φιλοδυτικής εννοώ), είναι δύο ενδεικτικά στοιχεία για το μέγεθος της δυσκολίας που θα αντιμετωπίσει μία επέμβαση. Αλλά είναι και γνωστό πόσοι συνδέονται απλά με το άρμα της εξουσίας και όχι με την εκάστοτε ιδεολογική δικαιολογία της.
    Άμα είχε δύναμη η άποψή μας, δε θα είχε γίνει ο πόλεμος στο Ιράκ. Εμείς εδώ και όποιοι άλλοι μπορεί να θεωρούμε κάποια πράγματα ως λογικά.

    7. Μα υπάρχει πιο ισχυρό επιχείρημα από την ίδια τη δύναμη; Οι αυλικοί απλά παπαγαλίζουν και υμνούν. Ποιος "ανθρωπισμός" και ιστορίες για φανταστικούς ήρωες; Αυτά είναι για λαϊκή κατανάλωση (sic).

    8. Συμφωνώ, αλλά και πάλι, ο κίνδυνος για εμάς είναι μικρότερος, απ' ότι για τους άγγλους, τους αμερικάνους ή τους ισπανούς. Αν και ποτέ δεν ξέρεις.

     
  • At 1:51 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πάνο, δε διαφωνούμε, απλώς επίτρεψέ μας να λέμε, ώχ τώρα που θα αποχτήσει πυρηνικά ο αγιατολάχ μπεχεστί, ο ταλαμπανί και ο γιουχουμπινεζάκ, λάβρα μας και καίλα μας και ρίγανη στ' αυτιά μας.

    Ο Μπούς και τα ζωντόβολά του δεν πρόκειται να ρίξουν ατομικές βόμβες ακριβώς γιατί έχουν πολλά να χάσουν.
    Το όριο τους (ας ελπίσουμε ότι) είναι οι βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου.

    Ενας φανατικός, που έχει να χάσει μόνο τις αλυσίδες του και νομίζει ότι όλα είναι γραμμένα και ότι αν θέλει ο Αλλαχ η βόμβα θα σκοτώσει μόνο τους απίστους είναι πολύ επικίνδυνος.

    Πάρε το σχόλιο αυτό σαν πρόλογο για το περιβαλλοντικό κείμενο που χρωστάω. Διότι αν εισπράξουμε δέκα τσερνόμπιλ, η επέκταση του αεροδρομίου, τα σκουπίδια, τα φυτοφάρμακα, η κατασπατάλιση του νερού κλπ. θα είναι ένα απλό χάδι.

    Χρειάζεται λοιπόν:

    * Oι αμερικάνοι να πάρουν το μύνυμα να κόψουν τους τσαμπουκάδες. Αυτό πρυποθέτει το σπάσιμο της συμμαχίας των προθύμων στην οποία πηγαίνουνε να ενταχθούμε

    * Να μην επιτρέψουμε με τίποτα τη χρησιμοποίηση της Σούδας και του Ακτίου. Ας μη φοβόμαστε, οι Αμερικάνοι θα μας κλάσουν τ' α...

    * Να ασκήσει η Ευρώπη, που είναι πολύ καλός πελάτης Ρώσων και Ιρανών όλη της την επιρροή στους Ρώσους ώστε να μην ενθαρρύνουν τους Πέρσες στην πυρηνική τεχνολογία. Να καταλάβουν οι Ρώσοι ότι μακροπρόθεσμα έχουν πολλά να χάσουν.

    * Ας κάνει κι ο Χριστόδουλος ένα ευχέλιο γιατί δεν μας βλέπω καθόλου καλά.

    * Κι ένα τελευταίο: κουρούμπελο με τους Ιρανούς (και τους λοιπούς Μουσουλμάνους του Πλανήτη) θα γίνουμε αν ψηφίσουμε στο ΣΑ ναι σε κυρώσεις. Τι τα θέλαμε τα μεγαλεία, με λές;

    Σχολιαστής

     
  • At 2:12 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Όσοι εναγόρευσαν την Αμερική σε μόνο απόλυτο και παγκόσμιο σερίφη ας κάνουν την αυτοκριτική τους. Όσο η Ευρώπη παραμένει ένας πολιτικός νάνος όπως είχε πει μια τρελή βραδυά καρναβαλιού κάποιος φίλος μου, όσο η Ρωσία συμεριφέρεται σαν πορτοφολάς, η αμετροέπια της Αμερικάνικης επιχειρηματικής εξουσίας (και της πολιτικής συμπεριλαμβανομένης) θα κάνει ένα βήμα παραπέρα. Και χωρίς προφανές τέλος δυστυχώς...

     
  • At 8:23 μ.μ., Blogger nik-athenian

    Σκέψεις σαν αυτές που παραθέτεις Πάνο, ξεφυτρώνουν συνεχώς τα τελευταία 15-16 χρόνια. Οι θέσεις όμως που θα πάρει κανένας για τις σκέψεις αυτές, ξεκινάνε πάντα από ένα πρωταρχικό δίλημμα: Θέλουμε μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ σχετικά σταθερή κατάσταση με ΜΙΑ ΜΟΝΟ κυρίαρχη δύναμη και σχετική σταθερότητα με σχετική επίσης ΑΤΟΜΙΚΗ ευημερία; ή μια περισσότερο αβέβαιη κατάσταση με τοπικές ομάδες ανθρώπων ως διεκδικητές εξουσίας και πιθανότητες να είναι η δική μας ομάδα ο προσωρινός νικητής ή ητημένος;
    Το δίλημμα αυτό δεν έχει την ίδια προφανή απάντηση για όλους.

     
  • At 9:11 μ.μ., Blogger Πάνος

    citronella, exiled, Σχολιαστή, Λαμπρούκο ---> ευχαριστώ για τα σχόλια, τα οποία με παραλλαγές διερύνουν την οπτική του αρχικού ποστ.

    *

    Φίλτατε nick-athenian, θέτεις το δίλημμα:

    Θέλουμε μια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ σχετικά σταθερή κατάσταση με ΜΙΑ ΜΟΝΟ κυρίαρχη δύναμη και σχετική σταθερότητα με σχετική επίσης ΑΤΟΜΙΚΗ ευημερία; ή μια περισσότερο αβέβαιη κατάσταση με τοπικές ομάδες ανθρώπων ως διεκδικητές εξουσίας και πιθανότητες να είναι η δική μας ομάδα ο προσωρινός νικητής ή ητημένος;

    Απόδειξη οτι το δίλημμα αυτό είναι σοβαρό είναι οτι ουσιαστικά έχει περάσει (κυριαρχήσει) στη διεθνή πολιτική.

    Απόδειξη οτι είναι λάθος, μεγάλο λάθος, είναι οτι ακολουθώντας το η Ευρώπη αυτο-ευνουχίστηκε πολιτικά. Και η ευρωπαϊκή αριστερά (επίσης υιοθετώντας το) αυτο-ακυρώθηκε.

    Αλλά το μέλλον δε μπορεί να καθορίζεται από την ισχύ ΕΝΟΣ, όσο μεγάλη κι αν είναι. Ένα μονάχα από τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της (λαθεμένης αλλά επικρατούσας) αντίληψης είναι οτι έχει φέρει τις σχέσεις της Δύσης με τον Ισλαμικό κόσμο σε κρίσιμο σημείο, με προοπτική να το κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο.

    Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά σχεδόν όλες οι πτυχές της ζωής των ανθρώπων (όσες επηρεάζονται από την πολιτική) που ζημιώνονται από την αμερικανική μονοκρατορία (περιβάλλον, πυρηνικά, ενέργεια, λεόντειες σχέσεις στο εμπόριο κλπ κλπ).

    Είναι, λοιπόν, μια επιλογή να αποδεχτούμε το δίλημμα - αλλά προσωπικά θεωρώ πως δεν είναι η καλύτερη. Ούτε για την Ευρώπη, ούτε για την Ελλάδα, ούτε για τον υπόλοιπο κόσμο - ούτε καν για το λαό των ΗΠΑ, ο οποίος σε λίγα χρόνια θα κληθεί (κι αυτός) να πληρώσει το σπασμένο μάρμαρο.

     
  • At 9:34 μ.μ., Blogger haritonspace

    Πάνο, απλές και λογικές οι σκέψεις σου καθώς και η αντίδραση σου στα σχέδια των ΗΠΑ αλλά νομίζω ότι όλοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι:

    α. Πάντα σ΄αυτόν τον ντουνιά υπήρχε και θα υπάρχει μια αυτοκρατορία που θα αποτελεί μία μοναρχική υπερδύναμη και θα κάνει ότι θεωρεί σωστό αυτή.

    β. Εάν οι υπερδυνάμεις είναι δύο ή περισσότερες, τότε βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός Παγκοσμίου Πολέμου.

    γ. Δεν υπάρχει Διεθνές Δίκαιο. Ισχύει και θα ισχύει πάντα το δίκαιο του ισχυρού.

    δ. Ακόμη κι αν ο λαός των ΗΠΑ επαναστατήσει και πάψει η ηγεμονική κυριαρχία τους, θα ξεφυτρώσει μια νέα υπερδύναμη που θα κάνει τα δικά της παιχνίδια.

    Βέβαια, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι με την κατάλληλη και σωστή παιδεία όλων των λαών θα μπορούσαμε να συμβιώνουμε σ'έναν πιο ιδεατό κόσμο.

    Μην ξεχνάμε όμως ότι σ'αυτόν τον πλανήτη η απληστία είναι ένα "προτέρημα" του Homo Sapiens...

    Όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει να μας εμποδίζουν να εκφράζουμε τις απόψεις μας και να υποστηρίζουμε αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό.

    ευχαριστώ για τη φιλοξενία

     
  • At 10:17 μ.μ., Anonymous Θειος Ισιδωρος

    Ανιψιέ, ο αμοραλισμός, ο τυχοδιωκτισμός και τα λάθη της εξωτερικής πολιτικής των ΕΙΠΑ στην σύγχρονη ιστορία έχει σίγουρα εκδηλωθεί αρκετές φορές.
    Σήμερα ζούμε μια ιστορική στιγμη, για οποίον δεν το΄χει καταλάβει,που πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα (πετρελαιάδες και οπλέμποροι) άρπαξαν την εξουσία στις προτελευταίες εκλογές. Ο προτεσταντισμός είναι στα πάνω του στη χώρα αυτή. Ο Τσένυ, ο Ράμσφελτ κλπ είναι η γνήσια πολιτική έκφραση τους.
    Η αθλιότητα τους να μην δώσουν μια λύση στη μέση ανατολή συναγωνίζεται την φανατική αθλιότητα των ακραίων ισλαμιστών της περιοχής.
    Ο Μπινέ Λαντεν είναι τέκνο της Αμερικανικής πολιτικής και σίγουρα αυτήν εξυπηρετεί και σήμερα, όσο και αν έχει αυτονομηθεί.
    Στη συνέχεια όλων αυτών αρνούμαι τον άκριτο Αντιαμερικανισμό από όποια ιδεοληψία και αν πηγάζει.
    Ταυτοχρόνως έχω έναν προβληματισμό: Εάν οι Αμερικανοί και γενικά ο δυτικός κόσμος ακολουθήσει τη στάση που ακολούθησε στην περίπτωση της Ρουάντα, το αίμα στον πλανήτη θα έτρεχε λιγότερο ή περισσότερο?
    Οι περιφερειακές εστίες πόλεμου θα ήταν λιγότερες ή περισσότερες?
    Ο πλανήτης θα ήταν πιο ήσυχος ή πιο μπουρδέλο?

    Θα πρέπει επίσης να μας είναι σαφές ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συναισθηματικούς όρους ούτε με «ηθικές» λογικές. Είναι καθαρά και μόνο θέμα συμφερόντων, από υπάρξεως οργανωμένων κοινωνιών.
    Για οποίον έχει στοιχειώδη επαφή με την ιστορία είναι σαφές ότι η δημιουργία αυτής της χώρας και η ύπαρξη της (με τον όποιο τρόπο υπάρχει και πορεύεται) είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων της δύσης και της εξωτερικής πολιτικής (σωστής ή λάθος).
    Οι κρίσεις υστερίας που τραβάει αυτή η κοινωνία πάντως, όχι μόνο με την εξωτερική πολιτική αλλά και με ότι συμβαίνει γενικότερα, έχει να κάνει πιο πολύ με το ψυχικό της υπόβαθρο και πολύ λιγότερο με την επίγνωση της πραγματικότητας και τις δυνατότητες της χώρας. Η αντίδραση της Ελληνικής κοινωνίας σχετικά με «τους αδελφούς μας Σέρβους» (ανεξάρτητα από τα λάθη της Ευρωπαϊκής πολιτικής) αποτελεί το πιο πρόσφατο φαινόμενο μαζικής ψύχωσης. Ανάθεμα και πήρε χαμπάρι αυτή η περίφημη Ελληνική «κοινή γνώμη» πως ήταν η κατάσταση, τι συνέβαινε με τον Σέρβικο εθνικισμό.
    Το αν σε ενδεχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις η χώρα θα δώσει τη Σούδα,ή θα δώσει κώλο, τι θα πάρει και τι θα χάσει σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλη συζήτηση.

    Ανεξαρτητως πάντως από όλα τα παραπάνω η ύπαρξη πυρηνικών οπλών στα χέρια ισλαμιστών φονταμεταλιστων δεν είναι για πολύ κουβέντα. Και αυτό γιατί με τον διάολο που λέγεται Μπούς (Αμερικ. εξωτερ. Πολιτικη δλδ οργανωμένο έγκλημα) συζητάς στην γλώσσα του συμφέροντος έστω, με τη γλώσσα του θεού (χύμα έγκλημα) όμως αμφιβάλω αν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση (φαντάζεστε αν το ΄80 στον πόλεμο ΙΡΑΝ-ΙΡΑΚ -8 χρόνια-κάποιος από τους δυο είχε κανένα πυραυλακι?).
    Μου είναι απολύτως καθαρό ότι είναι αυτονόητη υποχρέωση αυτού του μπουρδελου που λέγεται «διεθνής κοινότητα» να κλείσει αυτό το ζήτημα.
    (Συγνώμη για το μέγεθος του κειμένου, μου βγήκε λίγο μεγάλο)

     
  • At 10:39 μ.μ., Blogger Πάνος

    haritonspace, εγώ ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Εν πολλοίς έχω ήδη διατυπώσει τη γνώμη μου σε όσα λες. Με τα σημεία α, γ και δ του σχολίου σου συμφωνώ, για το β επιφυλάσσομαι (υπήρχαν για δεκαετίες 2 υπερδυνάμεις - δεν έγινε παγκόσμιος πόλεμος).

    Για τις τρεις τελευταίες παραγράφους: προσωπικά δεν είμαι τόσο ολιγαρκής ώστε να με ικανοποιεί η "έκφραση των απόψεών μου". Θέλω οι απόψεις αυτές να πάψουν να είναι (πολιτικά) περιθωριακές ή έστω ακραία μειοψηφικές, να τις δω να περπατούν στην πολιτική πιάτσα.

    Τελικά, θα μείνω ολιγαρκής - θέλοντας και μη...

     
  • At 11:24 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε,

    *

    Να διευκρινίσω οτι δεν είμαι καθόλου "αντι-αμερικάνος", ούτε τίποτε άλλο "αντι-". Ο αυτοκαθορισμός μου πραγματώνεται επαρκώς εξ ιδίων, όπως θα έλεγε και ο φίλος σου ο Ζουράρις, δεν έχει ανάγκη κάποιον αντί-παλο.

    Επιπροσθέτως, θαυμάζω πολλά εξ Αμερικής προερχόμενα. Ο κόσμος θα ήταν φτωχότερος (πχ) χωρίς τον Γούντι Άλλεν, τη τζαζ, τα μπλουζ, το Χεμινγουαίη και τον Φίλιπ Ροθ, το καλό Χόλλυγουντ - και ορισμένες πλευρές του αμερικάνικου υποδείγματος (όχι όλες -ούτε γι' αστείο!)

    Αυτή η αφετηρία μου δίνει τη δυνατότητα να κριτικάρω τη συγκεκριμένη πολιτική της αυτοκρατορίας χωρίς φόβο, αλλά με πάθος: είναι εις βάρος ΚΑΙ του αμερικάνικου λαού!

    Διαφωνώ ριζικά οτι είναι θέμα προτεσταντισμού - οι διάφοροι ιμπεριαλισμοί της ιστορίας είχαν κοινωνίες με πολλά και διάφορα υπόβαθρα, γνώμη μου είναι οτι ελάχιστα επηρεάστηκαν από αυτά (μεγάλη συζήτηση, βεβαίως...)

    Μ' αυτό που λες για τους πετρελαιάδες και τους οπλέμπορους, έχω ορισμένες επιφυλάξεις. Η βιομηχανία της high τεχνολογίας δεν έχει ρόλο; Οι βιομηχανίες των μεταφορών, του θεάματος, των τροφίμων κλπ που βόσκουν; Κυρίως, τα πραγματικά μεγάλα αφεντικά, οι Τράπεζες - δεν έχουν ιδέα; (οι Τράπεζες καθορίζουν τα κύματα κερδοσκοπίας στο εμπόριο του πετρελαίου - αν πιστέψουμε τον Γ. Δελαστίκ) Ο Τσένυ, ο Ράμσφελντ κλπ είναι άριστοι εκπρόσωποι όλων αυτών.

    Η αθλιότητα τους να μην δώσουν μια λύση στη μέση ανατολή συναγωνίζεται την φανατική αθλιότητα των ακραίων ισλαμιστών της περιοχής.

    Ήδη έχω γράψει οτι πρόκειται για σύγκρουση δυο μη-πολιτισμών, συνεπώς συμφωνούμε!

    Στη συνέχεια όλων αυτών αρνούμαι τον άκριτο Αντιαμερικανισμό από όποια ιδεοληψία και αν πηγάζει.

    Θείε μου, καμιά αντίρρηση! Όπως είπε και ο φίλος σου ο Μιττεράν, "ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων"! Να προσέχουμε μόνο μήπως προσπαθώντας να αποφύγουμε να μας πούνε "ηλίθιους" - μην κατεβάζουμε μοναχοί μας παντελόνια και σώβρακα, προθύμως! Άλλο το ένα, άλλο το άλλο...

    Ταυτοχρόνως έχω έναν προβληματισμό: Εάν οι Αμερικανοί και γενικά ο δυτικός κόσμος ακολουθήσει τη στάση που ακολούθησε στην περίπτωση της Ρουάντα, το αίμα στον πλανήτη θα έτρεχε λιγότερο ή περισσότερο?
    Οι περιφερειακές εστίες πόλεμου θα ήταν λιγότερες ή περισσότερες?
    Ο πλανήτης θα ήταν πιο ήσυχος ή πιο μπουρδέλο?


    Χμ, ενδιαφέρον... και επί αποικιοκρατίας, οι αποικίες ήταν "ήσυχες". Μόλις έφυγαν Άγγλοι - Γάλλοι - Πορτογάλλοι, έγιναν μπουρδέλο... (και είναι, ακόμα!) Είσαι έτοιμος να προτείνεις την επαναφορά της αποικιοκρατίας, για να ησυχάσουν τα πράγματα εκεί, στους απολίτιστους λαούς; Ποιά "μεσσιανική" λογική το επιβάλλει αυτό στη Δύση; Κι αν το δέχεται ένας Έλληνας διανοούμενος ως θέση αρχής - γιατί να μην το κάνει σημαία ο Μπους;

    Θα πρέπει επίσης να μας είναι σαφές ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συναισθηματικούς όρους ούτε με «ηθικές» λογικές. Είναι καθαρά και μόνο θέμα συμφερόντων, από υπάρξεως οργανωμένων κοινωνιών.

    Of cource! Η συζήτηση όμως γίνεται ακριβώς επειδή υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για το τι είναι "συμφέρον" (και για "ποιόν"). Αν υπάρχει ΕΝΑ συμφέρον για όλους (της Δύσης) τότε τσάμπα καίει η λάμπα...

    Για οποίον έχει στοιχειώδη επαφή με την ιστορία είναι σαφές ότι η δημιουργία αυτής της χώρας και η ύπαρξη της (με τον όποιο τρόπο υπάρχει και πορεύεται) είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων της δύσης και της εξωτερικής πολιτικής (σωστής ή λάθος)

    Χμ, πάλι ανοίγεις μεγάλη κουβέντα! Νομίζω πως δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά δεν επιμένω εδώ - μπας και διαβάσει κανείς ως το τέλος το σχόλιο. To αυτό ισχύει και για την επόμενη θέση σου, για τις "κρίσεις υστερίας που τραβάει αυτή η κοινωνία": συμφωνωδιαφωνώ, αλλά ας μη το πιάσουμε τώρα (εκτός αν επιμένεις...)


    Το αν σε ενδεχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις η χώρα θα δώσει τη Σούδα,ή θα δώσει κώλο, τι θα πάρει και τι θα χάσει σε κάθε περίπτωση, είναι μεγάλη συζήτηση

    Η συζήτηση είναι για το τι θα δώσει. Το τι θα πάρει είναι δεδομένο: έναν π@@@@@ στο χαρτί...

    Ανεξαρτητως πάντως από όλα τα παραπάνω η ύπαρξη πυρηνικών οπλών στα χέρια ισλαμιστών φονταμεταλιστων δεν είναι για πολύ κουβέντα

    Εννοείς προφανώς τους Πακιστανούς - δεν είναι ακόμα "ισλαμικό κράτος", αλλά έχουν όλα τα προσόντα να γίνουν - και σύντομα μάλιστα. Τότε;

    Το Ιράν απέχει πολύ ακόμα (λέει ο Μπαραντέι). Κι αν το σβερκώσουν προληπτικά, το μόνο που θα πετύχουν θα είναι να εμπεδώσει ο κάθε πικραμένος (πχ Βόρεια Κορέα) οτι ΧΩΡΙΣ πυρηνικά, πάπαλα!

    Ποιός μαλάκας μουλάς όμως θα τολμούσε να πει όχι, αν το αίτημα της διεθνούς πολιτικής ήταν "καθολική απαγόρευση των πυρηνικών"; Ε; Πως είπατε;

    ΑΥΤΟ είναι το συμφέρον το δικό μας - και όλων όσων δεν ανοίκουν στο μεγάλο σύμπλεγμα Τραπεζών - οπλαρχηγών - πετρελαιάδων και λοιπών καθαρμάτων. Το να το ξεχνάμε και να τρέχουμε πίσω από τα συνθήματα των φύσει και θέσει αντιπάλων μας, δεν είναι ό,τι σοφότερο... Εκτός αν μας έχουν πείσει οτι είμαστε "όλοι μαζί"...

    Μου είναι απολύτως καθαρό ότι είναι αυτονόητη υποχρέωση αυτού του μπουρδελου που λέγεται «διεθνής κοινότητα» να κλείσει αυτό το ζήτημα.

    Με ποιούς όρους; Γιατί αν το "κλείσει" με τους όρους του Μπους, απλώς θα ανοίξει μια ακόμα τρύπα στα ύφαλα του πλοίου...

     
  • At 11:57 μ.μ., Blogger Πάνος

    συμπληρώνω /διορθώνω: των φύσει και θέσει ταξικών και πολιτικών αντιπάλων μας...

     
  • At 1:46 π.μ., Anonymous Ο Θειος Ισιδωρος

    ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
    Ανηψιέ
    -Δεν αναφερόμουν προσωπικά σε σένα στο σχόλιο μου, μερικές απόψεις εξέφρασα.
    -Δεν νομίζω ότι είμαστε "όλοι μαζί" ως δύση σε επίπεδο συμφερόντων
    -Για τον ψυχισμό της Ελληνικής κοινωνίας (σίγουρα είναι μεγάλη κουβέντα) έχω συγκεκριμένες απόψεις σχετικά με το γιατί και το διότι (πως φάγανε τον Παναγιώτη-όχι εσένα).
    -Δεν είπα ότι είναι απλώς θέμα προτεσταντισμού στις ΗΠΑ, απλώς επεσήμανα κάποια επί μέρους χαρακτηριστικά.
    -Η «αρπαγή» της εξουσίας στις ΗΠΑ στις προτελευταίες εκλογές έγινε με συγκεκριμένο τρόπο και από συγκεκριμένους κύκλους, μετά σαφώς και έγιναν τα παζαρέματα και ισορρόπησαν τα διάφορα συμφέροντα.
    -Τώρα αν σου πω πως είμαι υπέρ της αποικιοκρατίας, για να΄χουμε ησυχία, θα με πιστεψεις? Όμως αυτό δεν απαντά στο ερώτημα για την διαχείριση των περιφερειακών προβλημάτων (πόλεμοι, γενοκτονίες, τυφλή εθνικιστική βία).
    -Δεν έχω την άποψη ότι ο Μπούς κόπτεται υπέρ της δημοκρατίας στον Ισλαμικό κόσμο, αλλά ότι αντιθέτως αυτό αποτελεί πρόσχημα στην προώθηση συγκεκριμένων συμφερόντων και μάλιστα μονομερώς. Όχι δεν γουστάρω την ανεξέλεγκτη δράση του σερίφη. Όμως η διεθνής κοινότητα από την εποχή της «κοινωνίας των εθνών» -και πριν- παρουσίαζε πάντα μια προβληματική στάση.
    -Λες: «επί δεκαετίες είχαμε δυο υπερδυνάμεις και δεν έγινε παγκόσμιος πόλεμος». Πολύ στην «κόψη του ξυραφιού» το βλέπω σαν κατάσταση (την παρούσα πιο πολύ στην κόψη του ματσουκιού τη βλέπω).
    -Το Πακιστάν, την Ινδία κλπ τα θεωρώ σημαντικά προβλήματα. Δικαιολογούν και την προσθήκη του ΙΡΑΝ? Η εκτίμηση σου για το τι θα καταλάβει η Β Κορέα είναι συζητήσιμη. Αν δεν σβερκωσουν το ΙΡΑΝ τι θα καταλάβει, ότι «δεν είναι σωστό» αυτό που κάνει?
    Δε νομίζω ότι έχουμε διάσταση απόψεων στα βασικά ζητήματα.
    Δεν είμαι διανοούμενος, ςονεμυοοναιδ είμαι
    Ο Μιτεράν δεν ήταν φίλος μου, δεν ανταλλάσσαμε ούτε κουβέντα, προσωπικά μούκανε πολλές λαδιές.
    Αντιθετως με το Ζουραρη ειμαστε "ομόκολποι"εστω και διαφορετικα απ΄οτι μαζυ σου ή με τους αλλους ομοκολπιτες του παροντος μπλογκ!
    (καλλη ιδεα για μετατροπη του "μτΚ" σε "σεξουαλικη...Στοά")



    Ανεξάρτητα από τα συμφέροντα των Αμερικανών με αυτά τα καριόλα τους Πέρσες μουλάδες τι πρέπει να γίνει, να τους αφήσουνε οι άλλοι να φτιάξουνε κανένα πυραυλακι?

     
  • At 10:01 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Οπως έλεγε ο στρατηγός (σε ένα παλιό σκίτσο του Αλτάν):
    Θα γίνει πόλεμος ή να ντυθώ σπόρ;

    Σχολιαστής

     
  • At 12:52 μ.μ., Blogger Citronella

    Επειδή θίξατε το θέμα του τυφλού "αντι-αμερικανισμού"..
    Ο αμερικάνικος λαός καταρχήν αποτελείται από δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια, πόσες φυλές και θρησκείες. Κι εκτός από τα "αμερικανάκια" υπάρχουν οι άστεγοι στα γκέτο και στη Νέα Ορλεάνη.

    Άλλωστε ένα πράγμα δεν μπορεσα να καταλάβω ποτέ. Τους ειρωνευόμαστε γιατί δεν ψηφίζουν.
    Οκ. Εμείς που ψηφίζουμε, με ποια κριτήρια το κάνουμε?
    Στην Ευρώπη έχουν κατακτήσει το να παραιτούνται υπουργοί λόγω ευθιξίας. Πιθανότατα είναι κυρίως θέμα εντυπωσιασμού και δεν αλλάζει τίποτα ουσιαστικό στην πολιτική.
    Αλλά τουλάχιστον έστω κρατάν κάποια προσχήματα.
    Μπαίνουν στον κόπο να σου πουν "ναι σε λογαριάζω".

    Επίσης, τον τοπικό βουλευτή δεν τον θυμούνται για να βολέψει το βαφτιστήρι τους. Οργανώνουν επιτροπές για κάποιο ζήτημα της πόλης πχ.
    Άλλες κοινωνίες σίγουρα, αλλά μήπως, λέω μήπως, πριν ειρωνευτούμε τους πάντες καλό είναι να τα σκεφτούμε κι αυτά?

     
  • At 2:12 μ.μ., Anonymous Ο Θειος Ισιδωρος απο το Αμερικα

    @ citronella Δεν ειρωνευτηκε κανεις, και αν καποτε λεγανε για "αμερικανακια" μερικοι κουτοπονηροι ειναι γιατι βλεπανε κανενα $ και στηνανε ολοκληρη φαμπρικα πως να το αρπαξουνε,αλλα τωρα που ξελιγουριασανε λιγο εχουνε γινει και κι αυτοι πιο "αμερικανακια" κι αφηνουνε και μπουρμπουαρ 10 στον παρκαδορο στον οταν πανε ν΄ακουσουνε το Νότης στα μπουζουκια.
    Μεγαλες αρχοντιες

     
  • At 3:19 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θείε Ισίδωρε, εξηγώ κάποια πράγματα, γιατί υπάρχει λόγος: δεν (αυτο)τοποθετούμαι καθόλου στη χορεία των θαυμαστών του "δυτικού υποδείγματος" (το οποίο το έχω, άντε μην πω τι το έχω...) και (ακόμα χειρότερα) η αναφορά μου στην ελληνικότητα ως βασική (αλλά όχι μοναδική) πηγή έμπνευσης ΔΕΝ περιλαμβάνει την Ορθοδοξία, οπότε θα είχα τουλάχιστον παρέα...

    Αν βαριέσαι να διαβάσεις τα παλαιότερα κείμενα (στις "θεωρητικούρες") υπομονή, όλο και θα σκάσει μύτη κάποιο θέμα για να τα φρεσκάρουμε...

    (και να μου τα ψάλλεις και συ, ως καλός και παραδοσιακός ευρωπαίος σονεμυοοναιδ εκσυγχρονιστής...)

    Για τα επί του τάπητος, περίπου (συν)εννοηθήκαμε.

    Με γειά η ομώνυμη στήλη, αριστερά στη σελίδα!

    *

    Σχολιαστή, ντύσου σπορ: μάλλον δεν τους βγαίνει η πασιέντζα και αρχίζουν να σφυρίζουν κλέφτικα, τα αμερικανά (και τα αμερικανολιγούρια, όλου του πλανήτη...)

    *

    citronella, ελπίζω να σημειώσατε τη βαθύτατη απέχθειά μου στον όρο "αντι- αμερικανισμός"...

     
  • At 6:48 μ.μ., Blogger Citronella

    Ουπς! Εννοείται ότι το "ειρωνευόμαστε" δεν απευθύνεται σε σας, θειε ισιδωρε.
    Βρήκα αφορμή να αναφερθώ στο κλίμα που υπάρχει γενικά.

    Πάνο ναι,κι είναι από τους λόγους που μού άρεσε το άρθρο σας τόσο!

     
  • At 11:56 π.μ., Blogger alekos

    Διάβασα μερικές γραμμές περί "αθλίου καθεστώτος" στο Ιράν. Πιθανόν θα συμφωνούσατε ότι είναι το καλύτερο δυνατό καθεστώς μετά από 100 αθλιέστατα χρόνια ξένων επεμβάσεων. Αν μη τι άλλο είναι αξιοπρεπές και βέβαια διαφορετικό από τα δικά μας "πολιτισμένα" !

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

     
  • At 5:06 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αγαπητέ Αλέκο, όπως και να το κάνουμε παραμένω Δυτικός - με όλα τα καλά και τα ανάποδα που αυτό σημαίνει.

    Συμφωνώ για τα προηγούμενα 100 χρόνια. Αλλά μου είναι αδύνατον να μη χαρακτηρίσω έτσι (άθλιο) ένα κοινωνικό καθεστώς που επιφυλάσσει για το μισό πληθυσμό (γυναίκες) ρόλο πολίτη β' κατηγορίας, για τους ομοφυλόφιλους σκληρότατες διώξεις και επιπλέον έχει το παπαδαριό στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, να λύνει και να δένει.

    Εγώ θα είχα μεγάλο πρόβλημα να ζήσω σε μια τέτοια κοινωνία - ούτε καν μπαίνω στον κόπο να τη συγκρίνω με τη Δύση (επαναλαμβάνω: με όλα τα στραβά της Δύσης).

    Ευχαριστώ για το σχόλιο - τα "μτΚ" είναι πάντοτε στη διάθεσή σου.

     
  • At 9:54 π.μ., Blogger αλεκος

    Προφανώς, Πάνο, δε θα έμενες εκεί, αν και ποτέ δεν ξέρεις ! Δεν είναι τυχαίο βέβαια που τα κριτήρια της κριτικής σου είναι καθαρώς "δυτικού κόσμου", όπου βέβαια δεν υπάρχει αναγνωρισμένο διεθνώς το κράτος του Βατικανού ούτε κάνουν πολιτικοί οι παπάδες (Χριστόδουλος κλπ), όπου δε θεολογούν οι πολιτικοί για ποικίλους λόγους (Μπους), όπου η ανεκτικότητα στην ομοφυλοφιλία είναι πρώτο μέλημα του Χόλιγουντ, και όπου, τέλος, η συγκαλυμμένη οικογενειακή βία και η εκπόρνευση εκατομμυρίων γυναικών και παιδιών, με πολλαπλάσιους χρηστούς πελάτες καθημερινά, οδεύει προς εξαφάνιση !
    Το Ισλάμ, στα δικά μου μάτια, πρέπει και να το μελετήσουμε και να το γνωρίσουμε. Πιθανόν δεν το ξέρουμε.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία