ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006
ΣτΕ: Αναβολή
Μια είδηση που θα βγει τις επόμενες μέρες στις εφημερίδες: Το ΣτΕ ανέβαλε την εκδίκαση της προσφυγής για την επέκταση του αεροδρομίου "Μακεδονία" για το Δεκέμβριο. Κύριος λόγος ήταν οτι από την πλευρά του ΥΠΕΧΩΔΕ δεν προσκομίστηκαν οι μελέτες που "θα" ήταν έτοιμες. Ίσως γιατί πράγματι δεν ήταν, ίσως για άλλους λόγους (ας κάνουν λίγο ρεπορτάζ οι δημοσιογράφοι!). Η αναβολή μας δίνει λίγο χρόνο για να φανεί η αντίθεση της κοινής γνώμης στο έργο, αλλά έχει και τον κίνδυνο της (εν τω μεταξύ) δημιουργίας τετελεσμένων. Η ουσία παραμένει: να παροτρυνθεί η Κυβέρνηση να παγώσει με πολιτική απόφαση την εκτέλεση του έργου και να συζητηθεί το όλο θέμα εξ αρχής.

Καταγράφουμε και την τελευταία πρόταση που ακούστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θερμαϊκού, να γίνει επέκταση προς τη θάλασσα κατά 200 μέτρα πάνω σε πυλώνες (όχι με συμπαγή κατασκευή) και η υπόλοιπη επέκταση να γίνει προς τη στεριά, με ταυτόχρονη βύθιση του δρόμου προς Μηχανιώνα. Η πρόταση αυτή (σύμφωνα με αυτούς που τη διατύπωσαν) εξασφαλίζει το απαραίτητο μήκος στον διάδρομο προσγείωσης, ενώ η στήριξη σε πυλώνες αποτρέπει την παρεμπόδιση της κίνησης των ρευμάτων. Λεπτομέρειες, όταν μάθουμε κι εμείς περισσότερα...

*

Στο μεταξύ, οι "Πολίτες για το Θερμαϊκό" και η "Κρουσίδα Γη" συναντιώνται αύριο Πέμπτη, ώρα 8.00 μμ στον ΙΜΕΡΟ της Περαίας, για να προγραμματίσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Η συνάντηση είναι ανοιχτή, όποιος θέλει έρχεται - ακολουθούν μπυρίτσες!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006 | 1 σχόλια
Θείε Ισίδωρε, χρόνια σου πολλά!

Η κυρία της φωτογραφίας είναι αναγνώστρια των "μτΚ" και φανατική θαυμαστριά σου. Πετάει απόψε για Αθήνα, για να σου ευχηθεί από κοντά. Να της δώσω το τηλέφωνό σου;

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006 | 16 σχόλια
Τρίτη, Μαΐου 30, 2006
Πόντος και Αριστερά

Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης

Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ. Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η απόλυτη αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».

Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη»

Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ’22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.

Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος –τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του– όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας –και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος.

Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.

Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο "Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία" γράφει: "Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση".

Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία –που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος.

Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ’22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα».

Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά

Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα.

Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση.

Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι –στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 και την πυρπόληση της πόλης.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών –όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.

Εν κατακλείδι

Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους.

Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα –ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς.

Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς».

Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα εκχωρούσε ένα αγωνιστικό κίνημα στην αντίδραση, αντί να το αξιοποιήσει θετικά με ένα ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη εάν η σημερινή Αριστερά, που στοχεύει να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει –τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες.

Η εμφάνιση επίσης του διεκδικητικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά.

Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2).

Καλείται επίσης να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς.

----------------------------------------------------------------------------------

(1) Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες.

(2) Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα –εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι:

-Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα.

-Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο.

*

Ευχαριστώ θερμά τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, που εμπιστεύτηκε στα "μτΚ" το πολύ ενδιαφέρον κείμενό του, για ένα θέμα κυριολεκτικά "καυτό". Εύχομαι να γίνει και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

*

Η φωτογραφία (Τραπεζούντιοι με ποντιακές ενδυμασίες) είναι από αυτήν εδώ τη σελίδα

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 30, 2006 | 25 σχόλια
Μια προκήρυξη και μια ανακοίνωση
ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΡΜΑΪΚΟ;


















ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Φίλη και φίλε,

Το έργο της επέκτασης του αεροδρομίου μέσα στο Θερμαϊκό έχει ήδη αρχίσει. Σε όποιο δήμο και να κατοικείς, στις ανατολικές ακτές, στην Καλαμαριά ή το Κέντρο της Θεσσαλονίκης, η επέκταση σε αφορά. Η περιβαλλοντική επιβάρυνση του Κόλπου, ο οποίος κινδυνεύει να μετατραπεί σε ανοιχτή χαβούζα, είναι ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο, το οποίο θα πρέπει να ευαισθητοποιήσει όλους μας.

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ

• Γιατί το έργο θέτει σε άμεσο κίνδυνο το Θερμαϊκό. Ο πρόβολος της επέκτασης (περίπου 1000 μέτρα μήκος, επιφάνεια περίπου 500 στρέμματα και 7 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αδρανή υλικά για μπάζωμα) θα επηρεάσει την κίνηση των ρευμάτων που είναι υπεύθυνα για τον αυτοκαθαρισμό του Κόλπου από τους ποικίλους ρύπους. Θα προκαλέσει εξαμμώσεις (φάγωμα) των ακτών και σοβαρή αλλοίωση της ακτογραμμής, με κίνδυνο η θάλασσα να εισχωρήσει ακόμα και στις κατοικίες. Θα δημιουργήσει επιπλέον απαγορευτικές συνθήκες επιβίωσης για τη θαλάσσια πανίδα και χλωρίδα.

• Γιατί το έργο έχει ξεκινήσει χωρίς να υπάρχουν μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων που να απαντούν πειστικά στις ανησυχίες μας για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Αντίθετα, μια σειρά ειδικών επιστημόνων κάνουν λόγο για ανεξέλεγκτες καταστροφές στη θάλασσα και τις ακτές. Επιπλέον, τα «έργα προστασίας» που προτείνονται (πχ κάθετοι και παράλληλοι κυματοθραύστες) θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα, όπως έχουμε δει να συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις (στις ακτές της Πιερίας και αλλού)

• Γιατί η θέση του νέου αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης πρέπει να είναι δυτικά, κοντά στους μεγάλους οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες, το λιμάνι, τη βιομηχανική ζώνη. Η σημερινή θέση σημαίνει πως κάθε μεταφορά ανθρώπων και εμπορευμάτων από και προς το αεροδρόμιο, υποχρεωτικά θα περάσει μέσα από την πόλη της Θεσσαλονίκης, επιβαρύνοντας το κυκλοφοριακό πρόβλημα και τη ρύπανση, με ανυπολόγιστη σπατάλη σε χρόνο και ενέργεια.

• Γιατί το υπάρχον αεροδρόμιο βρίσκεται μέσα σε κατοικημένη περιοχή. Οι Ευρωπαϊκές πόλεις βγάζουν τα αεροδρόμιά τους έξω από τις κατοικημένες ζώνες – ακόμα και η Αθήνα και το Ηράκλειο το έκαναν.

• Γιατί σε λίγα μόνο χρόνια (και αφού καταστραφεί περιβαλλοντικά ο Θερμαϊκός και οι ακτές του) η Θεσσαλονίκη θα είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει εξαρχής λύση, με μεταφορά του αεροδρομίου στα δυτικά.

• Γιατί θέτει υπό αμφισβήτηση το μέλλον διάφορων ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη θάλασσα και τις ακτές του Κόλπου (αλιεία, υδατοκαλλιέργειες, τουρισμό, αναψυχή κλπ) – με απροσδιόριστες οικονομικές επιπτώσεις για χιλιάδες εργαζομένους και επαγγελματίες.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Να ενημερωθούμε (η βασικότερη πηγή ενημέρωσης αυτή τη στιγμή είναι το διαδίκτυο) και να σχηματίσουμε ένα «τείχος προστασίας» γύρω από το Θερμαϊκό:

• Βάλτε το θέμα, με κάθε ευκαιρία, στους πολιτικούς κάθε επιπέδου. Απαιτείστε από τους βουλευτές της Θεσσαλονίκης να το φέρουν άμεσα στη Βουλή.

• Ζητείστε από κάθε υποψήφιο δήμαρχο, νομάρχη, δημοτικό σύμβουλο κλπ να εξηγήσει ποιες πρωτοβουλίες σκοπεύει να πάρει για την αποτροπή της καταστροφής του Θερμαϊκού.

• Στείλτε ευγενικά e-mail ή επιστολές στον Πρωθυπουργό και καλέστε τον να εξαγγείλει το άμεσο σταμάτημα των έργων και την έναρξη συζήτησης για το θέμα από μηδενική βάση, όπως ζήτησε και η λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Δήμο Θερμαϊκού.

• Προμηθευτείτε τα αυτοκόλλητα με το σκίτσο, τοποθετείστε τα σε βιτρίνες, στο αυτοκίνητό σας κλπ.

• Διαδώστε το θέμα, όπως μπορείτε!

• Ελάτε σε επαφή με τις ομάδες πολιτών που έχουν δημιουργηθεί, συμβάλλετε με τις ιδέες και τη συμμετοχή σας στις εκδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις που προγραμματίζονται.

- Ομάδα Πρωτοβουλίας «Πολίτες για το Θερμαϊκό»
- Περιβαλλοντική ομάδα "Κρουσίδα Γη"


*

Η προκήρυξη είναι έτοιμη από την περασμένη Πέμπτη και η αναπαραγωγή και η διακίνησή της καθυστερεί λόγω της προσπάθειας να υπογραφεί και από άλλες ομάδες, κινήσεις κλπ που εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους. Επειδή, αν συνεχίσουμε μ' αυτούς τους ρυθμούς, η κυκλοφορία της θα συμπέσει με τα εγκαίνια του έργου, Τετάρτη βράδυ (ή το αργότερο Πέμπτη πρωί) θα πάει στο τυπογραφείο. Ως τότε, όποιος θέλει να συνυπογράψει, ας ειδοποιήσει.

*

Και η ανακοίνωση:

Η "Κρουσίδα Γη" και οι "Πολίτες για το Θερμαϊκό" θα συναντηθούν για να συζητήσουν και να προγραμματίσουν τις ενέργειες / εκδηλώσεις /κινητοποιήσεις που θα πραγματοποιήσουν μέσα στον Ιούνιο, την Πέμπτη 1 Ιουνίου, ώρα 8.00 μμ, στον ΙΜΕΡΟ, στην Περαία.

Ισχύει αυτό που είπαμε εξαρχής - "όποιος θέλει, έρχεται", με τη διευκρίνιση οτι δεν πρόκειται για συνάντηση "ζύμωσης" και "ανταλλαγής γενικών απόψεων", αλλά αποκλειστικά για προγραμματισμό δράσης.

Όποιος ενδιαφέρεται και θέλει περισσότερες πληροφορίες, ας στείλει μέηλ στο panosz@otenet.gr

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 30, 2006 | 4 σχόλια
Έμμετρος αφήγησις περί της αληθούς ιστορίας των οψαρίων, διδακτική σφόδρα
Κατατεθείσα από τον θείο Ισίδωρο

*

Σαν εβαλε ο Γενναδιος να τηγανισει ψαρια
μυρισε ολος ο ντουνιας κι ολο το μοναστηρι
εμυρισε ο Bοσπορος και μυρισε ολη η Πολη
εμυρισε κι ο βασιλιας μαζυ κι ο πατριαρχης
κι απ΄την πολύ τη μυρουδια, κι απ΄την πολύ ψαριλα
ο Μουχαμετης μυρισε και τουρθε μια λιγουρα.

Στερνει μυναει του γουμενου ναρθει ταχεια κοντα του
Μα εκεινος εξεπροβαλε από την πολεμιστρα
-«Δωσε τα ψαρια δεσποτα και γω σε κανω πρωτο
μες τους παπαδες ολουνους, σε κανω πατριαρχη»
-«Να μουχαθεις παλιοτουρκε που θες να φας και ψαρια
κι αμα πεινας τοσο πολύ φαε μου τα παπαρια».
Ο Μουχαμετης ταχασε με την αδιαντροπια του
Και με σπουδη και φρονηση τα λογια του αλλαζει
-«Θυμασαι που περασανε παλια οι σταυροφοροι
κι εκαμανε τον κωλο σου σα νατανε παπορι;
Βλεπεις εκεινο το βουνο (γυριζει και το βλεπει)
Αμα ξαναρθουνε από δω δε θα σου αφησουν λεπι»

Ο γουμενος ταραχτηκε στου απιστου τις κουβεντες
Δακρυσανε τα ματια του κι εκλασε αμεσως μεντες

Κιναει και παει ογληγορα μαζι με το τηγανι
Στην Δεσποινα γονατιστος το θαυμα της να καμει
Μα εφλομωσε ολη η εκκλησια κι ολο το μοναστηρι
Κι η Δεσποινα εδακρυσε απ΄την πολύ την τσικνα
Κι αμεσως τον ορμηνεψε τι πρεπει για να κανει
-«Ανοιχ΄ τις πορτες χριστιανε να φυγει το ντουμανι»
μα ο δεσποτας παρακουσε γιαυτο κιναει και παει
με το τηγανι τρεχοντας στου Ρωμανου την πυλη
μα ειχε προκαμει ο βασιλιας, τον Ιουστινιανη
να αμπαρωσει διαταξε, να διπλωμανταλωσει
να βαλει δυνατους φρουρους την πυλη να φυλανε
-«Κι αν δειτε Τουρκο σφαχτε τον κι αν δειτε οχτρο το ιδιο
κι αν ειν δικος μας δωστε του γωνια να ξαποστασει»
βασιλικη ειν΄η διαταγη και τα σκυλια δεμενα

Τρεχει τριγυρω ο γουμενος παντου κλειστες οι πυλες
Παντου φρουροι που φρουραγαν και τα κλειδια παρμενα
Κιναει για την Κερκοπορτα, κανενας δε φυλαει
Ανοιγει αμεσως διαπλατα να φυγει το ντουμανι
Κοιταει ζερβα κοιταει δεξια κανενανε δε βλεπει
Μα όταν εσκορπισε ο καπνος βλεπει το Μουχαμετη
Οπου κραταει στο χερι του γυμνο το γιαταγανι
Που ειν΄ γυριστο και κοφτερο κι είναι μακρυ μια πυχη
Για να γλητωσει ο γουμενος σαλταρει από τα τειχη
Μες του Βοσπορου τα νερα και σκαει σα χλαπατσα
Κι εγινε μαυρη η θαλασα απ΄τα πολλα τα ρασα

Κι ηλιος εσκοτεινιασε κι εγινηκε ανταρα
Κι ο βασιλιας μαρμαρωσε απ΄ την πολύ τρομαρα
και το τηγανι εβουλιαξε και χαθηκε στον πατο
κι ετοτενες εγενηκε το θαυμα των θαυματω(ν)
Τα ψαρια εζωντανεψανε μισοτηγανισμενα
Κι ο γουμενος τους φωναζε με ματια δακρυσμενα
–«ελατε πισω ογληγορα, ψαρακια μου που πατε;»
-«Αμα ξυπνησει ο Βασιλιας θα ρθουμε να μας φατε»

κι ο Μουχαμετης τουλεγε από την πολεμιστρα
–«Ψαρακια είναι και κολυμπουν κι αστα να κολυμπανε
παλι με χρονους με καιρους, παλι δικα σας θαναι»

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 30, 2006 | 18 σχόλια
Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006
Ο παππούς
Ανοίγω το φάκελο, ξεδιπλώνω το ριγωμένο χαρτί αλληλογραφίας που πουλούσαν παλιά στα ψιλικατζίδικα, διαβάζω τις λέξεις ανορθόγραφες αγαπημένε μου εγγονέ υγείαν έχομε και το αυτό ευχόμαστε και δι εσέ, τα γράμματα σκαμμένα θαρρείς στο χαρτί με το γαλάζιο μπικ, αρχίζουν να χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Είναι μια από τις τελευταίες επιστολές του παππού, στα 1980. Εκεί που πας επιστολή να μην αλησμονήσεις, τα μαύρα μάτια που θα βρεις, γλυκά να τα φιλήσεις…

Εκείνη την τόσο μακρινή και ξεχασμένη εποχή, το χωριό μας στη Μεσσηνία δεν είχε ακόμα αυτόματο τηλεφωνικό δίκτυο. Είχε χειροκίνητο: Έπαιρνες το «κέντρο», το μπαρμπα – Θανάση δηλαδή, αν τύχαινε να τον πετύχεις στο σπίτι, αν τύχαινε να βρίσκεται σε κοντινή απόσταση για να ακούσει το κουδούνισμα, αν δεν ήταν απασχολημένος με τις κατσίκες του. Έλεγες ποιος είσαι – κι αφού απαντούσες «καλά» στην ερώτηση «έλα παιδί μ’ τι κάν’τε, καλά είσαστε;» έβαζε στον αρχαίο πίνακα το βύσμα και κουδούνιζε το τηλέφωνο στο πατρικό σπίτι. Φυσικά το «παιδί», φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, τηλεφωνούσε από περίπτερο γιατί ο ένδοξος ΟΤΕ (η απόλυτη ξεφτίλα του νέο – ελληνικού κράτους, διαχρονικά, από κάθε άποψη!) το είχε πολύ δύσκολο να συνδέσει μια νέα γραμμή: έκανα αίτηση για το πρώτο μου τηλέφωνο στα 1980 και το απόχτησα στα 1990!

Τα γράφω αυτά για να πάρουν μια ιδέα οι νέοι μπλογκεράδες που γεννήθηκαν καλωδιωμένοι, τι κατάσταση επικρατούσε μόλις 25 χρόνια πριν – αλλά και για να εξηγήσω γιατί γράφαμε γράμματα, ο παππούς στον εγγονό και αντιστρόφως. Αλλά τα γράμματα ήταν μονάχα η αφορμή…

*

Γεννήθηκα στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και πρόλαβα να ζήσω τις τελευταίες μέρες του ομηρικού τρόπου ζωής και παραγωγής, πριν τον εξηλεκτρισμό και τις τουαλέτες με βόθρο. Είδα τα αμπέλια και τις σταφίδες να σκάβονται με το ξινάρι, είδα τα σταροχώραφα να οργώνονται με το αλέτρι και το υνί – κι από πίσω η σβάρνα, ανεβαίναμε κιόλας απάνω… Είδα τα περιβόλια να ποτίζονται με το νερό που έβγαζε από τη δέση ένα πανάρχαιο μαγγάνι, είδα τις πλακοπαγίδες, με τις οποίες έπιαναν τα πουλιά για αιώνες. Είδα την αυτάρκεια του σπιτιού σε όλο της το απέριττο μεγαλείο: κότες, κατσίκες, χοιρινά, κουνέλια, κασόνια για την αποθήκευση του σταριού, τυροκομιό, το άλογο και ο γάιδαρος στο κατώι. Θέρισα με το δρεπάνι και έδεσα τα λιμάρια με τα στάχια (ακόμα πονάνε τα χέρια μου) και ύστερα τα κουβάλησα, φορτώνοντάς τα στα ζώα, στις θημωνιές, μαζί με τον παππού… Θυμάμαι τους ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά, αλλά και να γελάνε πολύ, να γλεντάνε πολύ, να σκαρώνουν φάρσες ο ένας στον άλλον, να μιλάνε συνέχεια μεταξύ τους. Και ήμουν τυχερός γιατί άκουσα μερικούς καταπληκτικούς παραμυθάδες, είτε την ώρα της δουλειάς, είτε σε ώρες ξεκούρασης, πλάι στη γυμνή φωτιά του τζακιού… Λέω, αν είμαστε καλά κι αν ο χρόνος το επιτρέψει, να προσπαθήσω να ζωντανέψω αυτόν τον κόσμο, εδώ σ’ αυτή τη διαδικτυακή γωνιά – γιατί το χούι του παραμυθά το έχω κληρονομήσει κι εγώ, χρειάζομαι ακροατήριο (δεν έχει σημασία αν είναι μικρό) για ν’ αρχίσω να αφηγούμαι – κι ας μην έχουμε φιρίκια από τις μηλιές μας ή καλαμπόκια (κούκλες τα λέγαμε) και λίγο κρασάκι από τα μεγάλα ξύλινα βαρέλια της αποθήκης…

Ο παππούς είναι ένα κυρίαρχο πρόσωπο αυτού του κόσμου, τον οποίο ανακάλυπτα γωνιά γωνιά στην αυλή με το χαγιάτι και τον ψηλό πέτρινο τοίχο της, το λιθάρι που τρίβαν οι γυναίκες το χοντρό αλάτι του μονοπωλίου και τη λεμονιά που κουβαλήσαμε και μεταφυτέψαμε «μαζί», στους δρόμους τους γεμάτους λάσπες και κοφτερές πέτρες, στις γειτονιές και στα πέριξ – το Βελεβούνι, το Χάνι, το Πέρα Χωριό… Οι γενιές ζούσαν ακόμα κάτω από την ίδια στέγη, τα εγγόνια δεν συναντούσαν τους ανιόντες στη χάση και στη φέξη: η αγροτική μας κοινωνία διατηρούσε το χαρακτήρα που είχε η οικογένεια, για πολλούς αιώνες. Και τα μικρά παιδιά (και τα μεγαλύτερα, δηλαδή) χαιρόντουσαν καθημερινά την αγάπη, τα παραμύθια και την αγκαλιά των παππούδων και των γιαγιάδων.

*

Ο παππούς ήταν βαρύς και σοβαρός άντρας. Γεννήθηκε στα 1904 και αφού πήρε μέρος στην ιλαροτραγική επέλαση του ελληνικού στρατού στο Βουλγαρικό έδαφος, περίπου είκοσι χρόνια αργότερα, έχοντας αποκτήσει την ειδικότητα του τσαγκάρη, επέστρεψε εις τα ίδια και άρχισε να στήνει το σπιτικό του.

Του έτυχε (ποτέ δεν έμαθα πως ακριβώς συνέβη) μια όμορφη και καλή γυναίκα, η οποία στάθηκε στο πλάι του πάνω από μισό αιώνα. Δεν είχαν σπουδαία περιουσία από τα γονικά τους, αλλά ο παππούς έχτισε (με τα χέρια του, κατά κύριο λόγο) το σπίτι τους – εκεί που γεννήθηκαν έξι παιδιά, για να ζήσουν τα τέσσερα. Κάθε χρόνο, αγόραζαν κι ένα καινούριο χωράφι – γιατί έπρεπε να ζήσουν, οι άνθρωποι και τα ζωντανά, σπέρνοντας στάρι, κριθάρι και βρώμη σε κάθε σπιθαμή της πετρώδους γης που ήταν διαθέσιμη.

Τα παιδιά έμπαιναν αμέσως στη δουλειά, από μια σταλιά – δεν περίμεναν να …τριανταρίσουν, όπως συνηθίζεται σήμερα. Το κρέας, το γάλα, το τυρί, τα αυγά, το κρασί, τα ζαρζαβατικά, τα σιτηρά – όλα τα παρήγαγε η οικογένεια και μάλιστα σε περίσσεια, για να μπορεί πουλώντας τη να προμηθεύεται ό,τι άλλο της χρειαζόταν: λάδι, κυρίως, αλλά και όσα είδη οικιακού εξοπλισμού και ρουχισμού δε μπορούσε να εξασφαλίσει η χειροτεχνία και ο σπιτικός αργαλιός. Και την προίκα των κοριτσιών…

Έτσι κατάφεραν οι άνθρωποι του παλιού χωριού να επιβιώσουν σχετικά άνετα, όλη τη δύσκολη δεκαετία της κατοχής και του εμφυλίου – και την επίσης δύσκολη δεκαετία του ’50, που ακολούθησε, με τη μεγάλη φτώχεια . Το Ρωμύρι, το χωριό του Παπαλάμπρου, εξακολουθούσε να βρίσκεται στην ομηρική εποχή, όταν σιγά σιγά οι κάτοικοί του άρχισαν να το εγκαταλείπουν, για να κατεβούν στον κοντινό Μεσοπόταμο, μιάμιση ώρα δρόμο με τα πόδια. Οι τελευταίοι έφυγαν όλοι μαζί και κατοίκισαν σε σπίτια που τους έφτιαξε δωρεάν το κράτος (η χούντα), αλλά οι πρώτοι, και η οικογένεια του παππού, είχαν ήδη εγκατασταθεί εκεί με το τέλος της δεκαετίας του ΄50.

Αφήνω για άλλη φορά τα υπόλοιπα, για να μιλήσω, επιτέλους, για τον παππού. Δυο παιδιά του είχαν φύγει για Αυστραλία, η κόρη που έμεινε παντρεύτηκε, το ίδιο και ο πρωτότοκος γιος – στον οποίο ο παππούς παρέδωσε το κουμάντο και βρήκε την ησυχία του. Φυσικά δεν εγκατέλειψε, ως το τέλος της ζωής του, τη δουλειά – αλλά είχε χρόνο και ξεγνοιασιά, για να ασχολείται με τα εγγόνια. Πρώτα με εμένα που σας τα αφηγούμαι όλα αυτά, καθώς είδα πρώτος το φως.

*

Καβαλούσαμε αυτός το άλογο κι εγώ το γαϊδαράκο και κάναμε περιοδεία στα χωράφια του παλιού χωριού. Ήθελε άλλοτε να ελέγξει τις μάντρες και τις μπασιές, άλλοτε να κρεμάσει στις συκιές «αρσενικά» σύκα, για να ευνοηθεί η γονιμοποίηση των ήμερων δέντρων, άλλοτε να δούμε αν κοντεύει το μάζεμα των καρυδιών. Και κάθε φορά, μου εξηγούσε:

«Εδώ, στην Κατοχή, βάζαμε ντομάτες και κάναμε πελτέ… Υπήρχε νερολόγος και κανόνιζε πότε θα έρθει σε μας το νερό για πότισμα… Έμενε ο πατέρας σου τη νύχτα και καρτερούσε, είχε φτιάξει και καλύβα στα σταυρώματα αυτής της καρυδιάς, ανέβαινε πάνω και κοιμόταν… αλλά όταν ξεκινούσε το πότισμα πήγαινε στο κάτω μέρος του μπαξέ και κοιμόταν με το πόδι στο αυλάκι… όταν έφτανε το νερό, τον ξυπνούσε!»

Γελούσαμε και οι δύο, σα να ήταν το πιο αστείο πράγμα του κόσμου. Μετά, συνέχιζε την αφήγησή του:

«Φτιάχναμε λοιπόν όσο μπορούσαμε και τον πηγαίναμε στο Πεταλίδι. Αυτοί δεν είχαν μποστάνια, αλλά είχαν ελιές, που εμείς δεν είχαμε… Μια οκά λάδι, μια οκά πελτέ!»

«Αφού έχουμε ελιές, παππού…»

«Έχουμε τώρα, που τις φυτέψαμε τις περισσότερες με τον πατέρα σου και μεγάλωσαν…»

Μου έδειχνε τα σύνορα, εκεί που δεν υπήρχαν μάντρες.

«Να θυμάσαι, αυτή η πέτρα η μεγάλη και ίσια σ’ εκείνη τη γκορτσιά…»

«Τρώγονται τ’ αγκόρτσα;»

«Άμα σε σφίξει η πείνα, τρώγονται και τα βελανίδια…»

Του άρεσε να μου αφηγείται ιστορίες από την Κατοχή, όπως τότε που τον κατέδωσε ένας συγγενής ότι έχει όπλο στο σπίτι (σιγά μην παράδινε το κυνηγετικό του, αλλά και σιγά μην το κρατούσε στο σπίτι…) και τον πήραν οι Ιταλοί για ανάκριση και ήταν έτοιμοι να τον αρχίσουν στο ξύλο, αλλά θες ότι τους έπεισε για την αθωότητά του, θες η γιαγιά που κατέφθασε θρηνοκοπώντας, τη γλίτωσε τότε. («Μη βρέχεις, μη βρέχεις – δηλαδή μην κλαις, μου έλεγε ένας Ιταλός παιδάκι μου…», αφηγιόταν η γιαγιά, στη δική της εξιστόρηση της κρίσιμης ώρας) Και μετά, καιρό πολύ, κοιμόταν τα βράδια σε κρυψώνες έξω από το σπίτι, γιατί οι αντάρτες ήθελαν να τον επιστρατεύσουν, όχι σε εθελοντική βάση…

Μου έδειχνε τις φωλιές των πουλιών στα κλήματα, γιατί εκεί είμαστε τις περισσότερες φορές, οι δουλειές της σταφίδας τελειωμό δεν είχαν…

«Έλα να δεις, έχει και αυγά μέσα!»

Άνοιγα τα μάτια μου και γέμιζαν με τα θαύματα του κόσμου. Κι ο παππούς από δίπλα, με το ψαλίδι του κλαδέματος, με τη φαλτσέτα για το χαράκωμα, με το κοφίνι για τον τρύγο, σιγοτραγουδούσε:

«Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία…»

Αργότερα, παρόλο που είχε κάπως μεγαλώσει, ήταν αυτός που άπλωνε τα σταφύλια στ΄ αλώνια, να λιαστούν. Και με μάλωνε, κάθε φορά που δεν άδειαζα προσεχτικά το κοφίνι, να μη σπάνε οι ρόγες.

«Σιγά, λέμε… Από χαμηλά! Τι το αδειάζεις από κει πάνω, είσαι και δυο μέτρα!»

«Εντάξει, παππού»

«Δεν πετάγεσαι να βγάλεις νερό; Κορακιάσαμε…»

Πήγαινα ως το πηγάδι του κτήματος (που το είχε ανοίξει ο ίδιος…) και τραβούσα νερό με τον κουβά και το μαγγάνι. Κρύο, πεντακάθαρο, πεντανόστιμο. Ο παππούς άδειαζε την κούπα και δεν παρέλειπε να πει:

«Αχ… τη δροσιά του να ‘χεις!»

(«Τη δροσιά του να ‘χεις το Γενάρη…» διόρθωνε ο πατέρας, μεγάλο πειραχτήρι, που κατέφθανε με το δικό του κοφίνι και έπινε κι αυτός)

Όταν δεν είχα σχολείο, ακολουθούσα τον παππού. Μια μέρα τον ψήσαμε, με τον αδερφό μου, να μας οδηγήσει στην κορυφή του βουνού μας, του Λυκόδημου. Ξεκινήσαμε πριν χαράξει, αφήσαμε το γάιδαρο στη μέση της διαδρομής, στο Ρωμύρι, και συνεχίσαμε προς τα πάνω. Ο παππούς μας έδειχνε τα χωράφια του.

«Τούτο είναι το αλώνι… εδώ αλωνίζαμε, με τα βόδια γύρω γύρω και μετά λιχνίζαμε με το δεκριάνι, όταν φυσούσε… έπεφτε το στάρι, έφευγε το άχερο… μη κοιτάτε τώρα που τα κουβαλάμε και μας τα αλωνίζουν οι μηχανές… μεγάλη ευκολία!»

Και λίγο παραπάνω, κοντοστεκόταν

«Ε, να βλέπατε σ’ αυτή την ανοιχτωσιά… Πιανόντουσαν τα κορίτσια και χορεύανε…»

Όπως πάντα, δεν προχωρούσε σε λεπτομερέστερη αφήγηση περί των κοριτσιών – μας άφηνε με την περιέργεια.

Φτάσαμε στην κορυφή, είδαμε τη Μεσσηνία από ψηλά – κι όταν γυρίσαμε το μεσημεράκι στο χωριό μάθαμε και τα νέα της ημέρας: είχε γίνει το πραξικόπημα του Σαμψών στην Κύπρο – ήταν δηλαδή 15 Ιουλίου 1974.

Ο παππούς κάποια στιγμή αρρώστησε, από δύσκολη αρρώστια. Το πάλεψε μερικούς μήνες, έφτασε στο τέλος. Λες και περίμενε, όμως, έφυγε ένα βράδυ παραμονές Χριστουγέννων, όταν είχα επιστρέψει κι εγώ από τη Θεσσαλονίκη για τις γιορτές. Νύχτα βαθειά έγινε – και νωρίς το απογεματάκι το ξόδι. Οι γυναίκες τον θρήνησαν κατά τη τάξη, το χωριό τον αποχαιρέτησε (και πολλοί από τα γειτονοχώρια).

Όταν τελείωσαν όλα, επιστρέψαμε στο σπίτι, όπου μας περίμενε το δείπνο: Χοιρινό βραστό και φέτες (πραγματικό) ψωμί. Καμιά δεκαριά εγγόνια και νεότεροι μπαρμπάδες καθίσαμε πλάι στα βαρέλια και αρχίσαμε να τρώμε και να πίνουμε, ώσπου (παραλίγο) να πιάναμε και το τραγούδι…

*

Αυτά και άλλα πολλά μου ήρθαν στο μυαλό καθώς άνοιγα τα παλιά γράμματα. Αυτά για σήμερα, τα άλλα, μιαν άλλη φορά…

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006 | 10 σχόλια
Κυριακή, Μαΐου 28, 2006
Υποθαλάσσια αρτηρία - ένα έγκλημα σε εξέλιξη
Γράφει ο Σχολιαστής.

Με χαρά είδα ότι τα Νέα του Σαββάτου είχαν εκτενές αφιέρωμα στο θέμα της υποθαλάσσιας αρτηρίας, στο ένθετο «ΖΩ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ», του δημοσιογράφου Στέφανου Σκλαβενίτη.

Αφού συζήτησα και με έμπειρο συνάδελφό μου μηχανικό που έχει δει τη μελέτη γράφω τις επόμενες γραμμές προς ενημέρωση των επισκεπτών των «μτκ». Στη φρασεολογία στηρίχθηκα αρκετά στο προαναφερθέν άρθρο.

1. Το υποθαλάσσιο τμήμα φτάνει μέχρι το «Μακεδονία Παλλάς».

2. Το κομμάτι της Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι την Ανθέων μετατρέπεται σε λεωφόρο διπλής κυκλοφορίας. Για να το πετύχουν αυτό γίνεται διαπλάτυνση κατά 14 μέτρα εις βάρος του πράσινου. Έτσι έχουμε ένα δρόμο με εννέα λωρίδες κυκλοφορίας, που στην περιοχή Ανθέων θα δημιουργεί έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

3. Η πρόσβαση των κατοίκων στη νέα παραλία θα γίνεται από τρεις πεζογέφυρες.

4. Αναμένεται, κατά το άρθρο, να καταργηθούν τα θεματικά πάρκα που ετοιμάζεται να υλοποιήσει ο κεντρικός δήμος.

5. Προβλέπονται φουγάρα μεγάλου ύψους που θα κάνουν αντίπραξη στο Λευκό Πύργο.

6. Στις εισόδους και εξόδους της υποθαλάσσιας στην περιοχή Λεωφόρου Στρατού, δημιουργούνται έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα. Οι ανοικτές ράμπες εξαφανίζουν το πάρκο και υποβαθμίζεται το περιβάλλον του Αρχαιολογικού και του Βυζαντινού Μουσείου.

7. Επιβάλλονται διόδια. Η πρόβλεψη είναι ότι λίγοι θα την χρησιμοποιούν.

8. Όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι τάσσονται κατά του έργου.

Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Λόγω του μεγάλου θορύβου από τα οχήματα η μελέτη προβλέπει ΗΧΟΠΕΤΑΣΜΑΤΑ, παράλληλα με τη λεωφόρο που θα κρύψουν μια και καλή το θαλάσσιο μέτωπο από τους Θεσσαλονικείς.

Εδώ ο μουσικός σηκώνει τα χέρια. Προτείνω ως μουσική υπόκρουση το «μπήκαν στην πόλη οι οχτροί».

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Μαΐου 28, 2006 | 29 σχόλια
Σάββατο, Μαΐου 27, 2006
Η τέταρτη καρέκλα

Γράφει ο Athanassios

Πριν καμιά δεκαριά μέρες περπατάω στην Τσιμισκή. Μια μισοσκισμένη αφίσα- Βαγγέλης Κορακάκης και Γιάννης Ντουνιάς στη «Βάρδια». Το μοναδικό ίσως ποιοτικό μαγαζί που απέμεινε στην πόλη. Σαν τις παλιές μπουάτ, προορίζεται για «μύστες», δεν περνάς τυχαία απέξω να πεις : «άκουσα πενιά και μπήκα»... πρέπει να ξέρεις..

Κρατώ τραπέζι για 4... όχι γιατί το είχα προσχεδιάσει, απλά με ρωτά: «πόσοι θάστε;» .....ντράπηκα να πω δύο... είπα 4...

Λέω σε δυο φίλους... πάμε; Μύστες... ναι...το ρωτάς; μου λένε... Παρασκευή βράδυ... είναι κι ο Ντουνιάς τους λέω, τον ξέρετε; Φυσικά μου απαντούν... αλλά θα πει τα καινούρια.. δεν τα ξέρουμε... τους γράφω το cd… Κορακάκης-Ντουνιάς: τίτλος «Γλυκοχαράματα»... για να ξέρουν τι θ’ ακούσουν...

Προσπαθώ στο μεταξύ να γεμίσω την «τέταρτη καρέκλα»... ανακριβής ο όρος προσπαθώ... κάνω μία και μόνο πρόταση... μέσα είμαι μου απαντά.... αλλά.... Είναι νοητή η απάντηση... δεν θα είναι εκεί και το ξέρουμε κι οι δυο...

Πέμπτη πρωί παλινδρομώ, ως συνήθως.... ρε παιδιά να μην πάμε... πέφτουν σαν αλλόσαυροι.... τι λες ρε; Μας ξεσήκωσες... ακούμε κάθε μέρα το cd… μη μας τη σπας τώρα.... υποχωρώ...

Παρασκευή βράδυ... ξεκινάνε... πέφτουν οι πρώτες πενιές... ο Κορακάκης junior... Σχολιάζει ο ένας φίλος... σ’ αυτή τη χώρα πράγματι υπάρχει οικογενειοκρατία... από τα μεγάλα στα μικρά...

Μας παρουσιάζει ο Βαγγέλης το Γιάννη Ντουνιά.... και ξεκινάει μ’ ενα μεγάλο τραγούδι του Ζαμπέτα... το είπε ο ίδιος σε πρώτη εκτέλεση :

Νύχτα με το που έρχεσαι
φέρνεις μαζί σου πειρασμούς
φέρνεις μαζί σου πάθος
Νύχτα με το που χάνεσαι βάζεις
στο δίπλα της καρδιάς ένα καινούριο λάθος

Κάθε που θα’ ρθει δειλινό
Νιώθω στο αίμα ανατριχίλαααα
Μάης κι Απρίλης πονηρός
χαράζουν της καρδιάς τα φύλλα

Μα μόλις φύγεις και χαθείς
θέλω πολύ να ξαναρθείς
νύχτα ονειρομάναααααααααααααα
Στήνω καρτέρι πρωινό, ώσπου να’ ρθεί το δειλινό
ν’ ακούσω την καμπάνα

Κάθε που θα’ ρθει δειλινό
Νιώθω στο αίμα ανατριχίλαααααααααα
Μάης κι Απρίλης πονηρός
χαράζουν της καρδιάς τα φύλλα


Χαλάλι ο κοντός (Chivas) που παραγγείλαμε… λένε οι φίλοι....

Δίπλα μας δύο μύστες ακόμα ... σόλο.... αρχίζει ο Κορακάκης να βαράει τα τέλια... η Σταυρούλα τραγουδά.... ωραιότατη φωνή... ζουμερή και εύσχημη.... «Σαν τη καρα-Χασάν είναι αυτή, ρε...» λέει ο μύστης δίπλα μου..... πεθαίνουμε στα γέλια... πολύ εύστοχο... ίδια η Καραχασάν στο μελαχροινό η Σταυρούλα, αλλά καρα-φωνή!!!

Βγαίνει ο Γιάννης (Ντουνιάς) κατά τις 2.00.... τραγούδια από τον καινούριο δίσκο... μετά 200 (sic) χρόνια του κάνανε δίσκο... φωνή αβίαστη, με κλειστά χείλη τραγουδά και κοντεύει να γκρεμίσει το μικρό μαγαζί..... με την κοιλιά του δε και μόνο (πολλά whiskia) γεμίζει τη μικρή πίστα.... ο Κορακάκης το αντιλαμβάνεται και του λέει.. «έλα κάτσε πάνω Γιάννη ... στο πάλκο»

Γλυκοχαράματααααα προχτές που πέρασαν
με πήραν δάκρυα καθώς κοιτούσα
γλυκοχαράματα για κοίτα πράγματα
μεσ’ τα χαράματα σ’ αναζητούσα

Κι έμεινα μόνος όλη τη μέρα
σ’ ένα παγκάκι λίγο πιο πέρα
εκεί που μου ΄ταζες
και με φιλούσες
γλυκοχαράματα , μου τραγουδούσες


Λαϊκό τραγούδι τεχνοτροπίας του 1970... αλλά τόσο άμεσο..... έπιασε αμέσως σ΄ όλο το μαγαζί... οι «κοντοί» κατεβαίνουν... Ο Ντουνιάς οργιάζει.... σεμνός, λιτός... όπως όλοι οι λογισθέντες «ξοφλημένοι»...

Η τέταρτη καρέκλα χορεύει μόνη της πλέον, δεν την ελέγχω.... τραγουδά, λικνίζεται, μελαγχολεί, ζηλεύει, είναι απούσα και παρούσα, είναι σχίζα, είναι γλυκιά, είναι κοφτερή, είναι η άβυσσος...

Ο «κοντός» έχει τελειώσει... ζητάμε «συμπλήρωμα»...πάω να κάνω παραγγελιά στο Γιάννη... ένα τραγούδι από τον καινούριο δίσκο... Σεμνά και ταπεινά μου λέει... «πάνε στο συνθέτη (Β. Κορακάκη) κι αν στο πει εγώ μέσα... αλλά θα χαρεί πολύ που το ξέρεις και θα στο πει...» ήθος κι αυτό... τέτοια ώρα τέτοια λόγια...

Μετά από κανένα 20λεπτο... ο Κορακάκης κάνει σιωπή... καθίζει κάτω επιτακτικά τους χορευτές...

«Θα πει, ένα τραγούδι ο Γιάννης (Ντουνιάς) σε πρώτη πανελλήνια εκτέλεση»

( ... «παγκόσμια!» φωνάζω εγώ από κάτω...)

μου το αφιερώνει ο Γιάννης με μια χαρακτηριστική αβρή χειρονομία...

Μια ανάσα πριν το τέλος
κι ένα βήμα πριν τη μπόρα
φεύγω πρώτος πικραμένος
πριν μας πάρει η κατηφόρα

μια ανάσα κι ενα βήμα
δεν προλάβαμε το πλοίο
εσαλπάρησε τι κρίμα
και μας άφησε στο κρύο

Μες τη νύχτα να μαζεύεις
μια ζωή σε μια βαλίτσα
κοίτα πώς τα φέρνει ο χρόνος
και της μοίρας τα καπρίτσια

Μ’ ένα παγωμένο αντίο
πριν το χάραμα της μέρας
πώς χωρίζουμε οι δύο
που πριν λίγο ήταν ένας

Με μια ξεχασμένη σπίθα
δεν ζεσταίνεται η αγάπη
δεν υπάρχει πια ελπίδα
κι όλα έχουν γίνει στάχτηηηηηη


Η πενιά δεν υστερούσε πουθενά… Άκης Πάνου, θα έλεγε κάποιος αδαής... ο στίχος λιτός κι απέριττος, όπως πρέπει σε όσους ξέρουν να γράφουν....

ΥΓ... Η τέταρτη καρέκλα έμεινε άδεια... αλλά πάντα είναι γεμάτη!!!

*

(Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ)


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Μαΐου 27, 2006 | 18 σχόλια
Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006
Η υψηλή Τέχνη εν Ελλάδι...


...εξακολουθεί να είναι ασυναγώνιστη! Σε δημόσιο ίδρυμα των Αθηνών έχει αναρτηθεί ένα μνημειακό έργο (3,5 Χ 2,2 μέτρα, περίπου) προερχόμενο από Ορθόδοξη Μοναστηριακή Αδελφότητα, με τίτλο "...νάμουν του σταύλου εν' άχυρο" - νομίζω πως ο στίχος είναι του Παλαμά - και χρονολογία 2003. Περιορίζομαι να επισημάνω λίγα μονάχα από τις πολλά αξιοθαύμαστα επιμέρους στοιχεία του:




Η Μαρία, ο Ιωσήφ και μια αγελάδα στη φάτνη












ένας εκφραστικός βοσκός, με αξιοπρόσεχτο φρύδι

















ένας άλλος βοσκός και ο αμνός (;)


















ένα αγγελάκι με ροζ μαγουλάκια και μαλλί κομωτηρίου











ένας εκφραστικότατος κυανοσταχτόχρωμος γαϊδαράκος








ένα κατσικάκι (με λαγόχειλο)








...και μια τυπική καμίλα (επίσης με λαγόχειλο!)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006 | 18 σχόλια
Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006
Εφημερίδες της πλάκας...
Μιλάμε για την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", η οποία (επιτέλους!) εδέησε να αφιερώσει ελάχιστες λέξεις για το θέμα της επέκτασης του διαδρόμου μέσα στο Θερμαϊκό. Λίγες λεξούλες μόνο, το θέμα παραμένει κυριολεκτικά θαμμένο, παρόλο που η εφημερίδα αλλά και αρκετοί δημοσιογράφοι της με "οικολογικές και κοινωνικές" ευαισθησίες έχουν "ενοχληθεί" επανειλημμένα (από το περασμένο φθινόπωρο και μέχρι πρόσφατα) για το περιβαλλοντικό έγκλημα που ήδη υλοποιείται. Λέω "ενοχληθεί" και όχι "ενημερωθεί", γιατί σιγά μήπως και δεν ξέρουν... Αλλά, αν ο αντίπαλος δεν είναι προσωπικά ο Λαμπράκης (βλ. πάρκιν Μεγάρου Μουσικής) ή αν δεν πρόκειται για την ιδιαίτερη πατρίδα μεγαλοστελέχους της εφημερίδας (βλ. Δωδώνη), τότε στάχτη και μπούρμπερη... Στην καλή εκδοχή. Γιατί υπάρχει και η κακή...

Στο ίδιο φύλλο (Τετάρτη 24 Μαϊου) φιλοξενείται ένα τριπλό (3 άρθρα ΝΑ, με το συμπάθειο) θέμα για τον ...κύβο του Ρούμπικ! Αυτό θα πει δημοσιογραφία!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006 | 15 σχόλια
Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006
Ελληνοϊσπανική σύμπραξη σε δυο γελοιογραφίες


Ο φίλος (και μελλοντικός μπλόγκερ) Γιώργας, έστειλε στα "μτΚ" δυό θαυμάσιες γελοιογραφίες, συνοδευόμενες από το ακόλουθο σημείωμα: Πάνο οι γελοιογραφίες που σου στέλνω είναι του Ισπανού γελοιογράφου Antonio Mingote (απο το βιβλίο του "CONCIENCIAS NATURALES" που θα μπορούσε να μεταφραστεί "ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ") Εχω προσαρμόσει μόνο τον τίτλο της εφημερίδας στην δική μας πραγματικότητα. Η 2η γελοιογραφία είναι και το σχόλιο μου στο άρθρο της "ΦΩΝΗΣ" για τις πεντακάθαρες ακτές.


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006 | 4 σχόλια
Τι σκαρφίζεται ο άνθρωπος για να πάρει το ευρώ του διπλανού του


Το μοίραζαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Για λεπτομέρειες καλέστε τη διεύθυνση που αναγράφεται, αλλά μην προσδοκάτε να μάθετε έτσι εύκολα τι εννοούν όταν λένε "ενεργητικό" και "παθητικό" εισόδημα... Πάντως, το δόλωμα είναι πολύ καλά σερβιρισμένο!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006 | 10 σχόλια
Τρίτη, Μαΐου 23, 2006
Πως αποκεφαλίσαμε τον σκώληκα, πριν μας κάνει ζημιά
Το πρωινό του Σαββάτου είναι το καλύτερο της εβδομάδας, για τα ¾ της οικογένειας, επειδή δεν έχουν να πάνε στο σχολείο. Κι εγώ το χαίρομαι, επειδή δεν έχω να τους πάω στο σχολείο – και βέβαια δεν έχω να πάω στη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια το Σάββατο είναι ταυτισμένο με πρωινό χουζούρι, κάθοδο στη Θεσσαλονίκη, καφέ στο κέντρο (αυτό δε μ’ αρέσει, αλλά μ’ αρέσει αυτή που της αρέσει, οπότε μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει…μ’ αρέσει!) φαγητό στη γιαγιά και αναχώρηση για τον Όλυμπο. Το τελευταίο Σάββατο, μας ήρθε ανάποδα.

Ο Αρίστος ξύπνησε παραπονούμενος «πονάει η κοιλίτσα μου» - κάτι που τώρα τελευταία είχε ξαναγίνει άλλες τρεις – τέσσερις φορές και του περνούσε σε λίγη ώρα. Τώρα όμως δεν περνούσε… Ανακατευόταν, αλλά δε μπορούσε να κάνει εμετό. Γύρω στις μία μπόρεσε να βγάλει μερικά υγρά και ανακουφίστηκε εντυπωσιακά. Είπαμε πως αυτό ήταν, αλλά λίγο αργότερα ο πόνος επανήλθε, χειρότερος. Σιγά σιγά το παιδί άρχισε να αποκτά αυτό που λέμε «όψη πάσχοντος». <

Λόγω Σαββάτου η παιδίατρός του στην Περαία έλειπε, ένας φίλος παιδίατρος συνεδρίαζε στα Τρίκαλα για να προαχθεί η επιστήμη, το ΚΥ Μηχανιώνας ΔΕΝ έχει παιδίατρο τα σ/κ (σωστά… τι χρειάζεται;) οπότε πήγαμε στα επείγοντα του ΑΧΕΠΑ. Ο Αρίστος είχε πια αρχίσει να υποφέρει, αλλά σαφή κλινικά σημεία σκωληκοειδίτιδας δεν υπήρχαν ακόμα, με αποτέλεσμα ο παιδίατρος που εφημέρευε να μας γράψει μια συνταγή αποδίδοντας το άλγος σε άλλη αιτία, αλλά μας τόνισε να πάμε από το «παιδοχειρουργικό» του «Γεννηματάς», για να αποκλείσουν πρώτα οι παιδοχειρουργοί την περίπτωση για «σκουλίκι»

Λίγα λεπτά αργότερα (περί τις 7.10’) μπαίναμε στο «Γεννηματάς», στις 8.15’ ήταν έτοιμες οι εργαστηριακές εξετάσεις, στις 8.25’ είχαμε μιλήσει με τον αναισθησιολόγο και στις 8.40’ άρχισε το χειρουργείο – κι εμείς κάγκελο απέξω, μη έχοντας προλάβει να συνειδητοποιήσουμε καλά καλά τι συνέβαινε! Ο μικρός μπήκε μέσα νομίζοντας πως θα κάνει και ακόμα εξέταση, ενώ τόνιζε συνεχώς «μπαμπά, εδώ να είσαι!»

Είχαν μεσολαβήσει σπαραξικάρδιες σκηνές, όπου σύμπας ο ιατρικός και νοσηλευτικός κόσμος ήθελε να περάσει τη βελόνα στη φλέβα του Αριστείδη (για να μπει ο ορός) και ο Αριστείδης αντισκεκόταν σθεναρά, ως άλλος Σαλαμινομάχος…

9.20’ η επέμβαση είχε τελειώσει και ο ναρκωμένος ακόμα ασθενής επέστρεψε στο θάλαμό του.

*

Η νύχτα ήταν σχετικά ήσυχη, αλλά η Κυριακή ήταν πραγματικά δύσκολη: ο Αριστείδης πονούσε – και το δήλωνε σε όλους τους τόνους. Παράλληλα αρνιόταν να κατουρήσει, ενώπιον κοινού, μέσα στο θάλαμο – ενώ δεν ήθελε να σηκωθεί για να πάει τουαλέτα, επειδή πονούσε σε κάθε κίνηση. Προς το απόγευμα (και αφού οι γονείς τα είχαμε παίξει ελαφρώς) τα πράγματα ηρέμησαν και η Δευτέρα πέρασε με ερωτήσεις «πότε θα πάω σπίτι;» - κάτι που έγινε σήμερα.

*

Να σημειώσω το φιλικό περιβάλλον και την υψηλή επαγγελματικότητα των γιατρών και των νοσηλευτών του Παιδοχειρουργικού Τμήματος στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», παρ’ όλο που ο χώρος που εργάζονται είναι ανεπαρκής και ακατάλληλος (εντελώς απαράδεχτος, για την ακρίβεια…).

*

Ατάκες του Αριστείδη:

- Αηδία είναι τα νοσοκομεία! (όταν του έφεραν, μετά την εγχείρηση, το πρώτο πιάτο φιδέ…)
- Αυτό δεν είναι νοσοκομείο, είναι τρελοκομείο! (ενοχλημένος από τη συνεχή και έντονη φασαρία: από τη μια η κυκλοφορία της Εθνικής Αμύνης, από την άλλη η βαβούρα που έκαναν τα άλλα νοσηλευόμενα παιδιά – και το αποκορύφωμα, ο διαβολικός θόρυβος από το σύρσιμο του ικριώματος για τον ορό, κάθε φορά που ένας μικρός ασθενής πήγαινε τουαλέτα ή απλώς βολτάριζε στο διάδρομο)

*

Ευχαριστούμε και πάλι όσους μας ευχήθηκαν, όσους μας επισκέφτηκαν – και βέβαια τους γιατρούς και τους νοσηλευτές της Παιδοχειρουργικής Κλινικής!


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 23, 2006 | 7 σχόλια
Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος για το διάδρομο 10-28
Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Νομαρχιακός Σύμβουλος Μιχάλης Τρεμόπουλος στο δήμαρχο Αντώνη Ματζάρη, για να διαβαστεί στη διάρκεια της «λαϊκής συνέλευσης», κάτι που δεν έγινε, όπως λέει ο ίδιος, παρά τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις του προσώπου που το είχε μεταφέρει. Επειδή τα «μτΚ» έχουν αναρωτηθεί πολλές φορές τι συνέβη με τους οικολόγους και δεν ασχολούνται με το θέμα, δημοσιεύουν αυτούσιο το κείμενο – το οποίο απαντά (κατά κάποιον τρόπο...) στο ερώτημα. Κάποιοι οφείλουν και μια συγγνώμη στον Μιχάλη Τρεμόπουλο, γιατί στη συγκέντρωση μίλησε κυριολεκτικά ο κάθε πικραμένος πολιτικός (συνήθως λέγοντας άρες μάρες κουκουνάρες…) και δεν διαβάστηκε ο δικός του χαιρετισμός – τοποθέτηση.

*

Θα ήθελα πολύ να παραβρεθώ στη σημερινή σας εκδήλωση αλλά δυστυχώς συμπίπτει με τη Γενική Συνέλευση της Ομοσπονδίας Γονέων του Νομού Θεσσαλονίκης, στη Διοίκηση της οποίας είμαι μέλος. Επειδή όμως όχι μόνο δεν ανήκω σε αυτούς που αποφεύγουν να πάρουν θέση αλλά και το έχω πράξει στο παρελθόν για το σημαντικό αυτό θέμα, θα σας παραθέσω αυτούσια τα ζητήματα που έθιγα στο βιβλίο μου «Η ιπτάμενη ιστορία της Θεσσαλονίκης», το 2001.

Η αύξηση της επιβατικής κίνησης τις δύο τελευταίες δεκαετίες ήταν ραγδαία, με αποτέλεσμα τον τριπλασιασμό της συνολικής αεροπορικής κίνησης.
Η ανάπτυξη του αεροδρομίου στη σημερινή του θέση σχεδιάζεται σε δύο φάσεις. Μετά τη Β' φάση των έργων θα μπορούν να εξυπηρετούνται ετησίως 16.000.000 περίπου επιβάτες.
Παράλληλα, πρόκειται να κατασκευαστεί τούνελ 350 μέτρων στην εθνική οδό προς Μηχανιώνα, στο ύψος του διαδρόμου 10/28, με απόφαση που πήρε η διοίκηση της Υ.Π.Α. στη Θεσσαλονίκη. Με τον τρόπο αυτό αποσοβείται πλέον ο κίνδυνος, που προκύπτει από τη μικρή απόσταση που χωρίζει το διάδρομο και τον οδικό άξονα, αφού τα αεροσκάφη κατά τη διαδικασία προσγείωσης και απογείωσης πετούν ελάχιστα μόλις μέτρα πάνω από τα διερχόμενα από το δρόμο οχήματα. Το καλοκαίρι του 1999 κατά την πτώση μαχητικού F5 στο σημείο αυτό, από θαύμα αποφεύχθηκε μεγαλύτερη τραγωδία, καθώς η κίνηση στο δρόμο γινόταν κανονικά.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Στο μέλλον, λόγω της επέκτασης του διαδρόμου 10/28 κατά 850 μέτρα μέσα στη θάλασσα θα υπάρξουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Θα καταστραφεί η βενθική χλωρίδα και πανίδα, θα υπάρξει ανατροπή της υφιστάμενης ισορροπίας στο θαλάσσιο οικοσύστημα ενώ θα υπάρξει και προσάμμωση εκατέρωθεν του διαδρόμου, με πιο έντονη την τάση προς τα Β/Α. Διαβρωτική τάση θα υπάρξει στα Ν/Δ, προς τις ραδιοφωνικές κεραίες και σε απόσταση περίπου 1000 μέτρων προς την Περαία.
Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι τα φαινόμενα αυτά είναι "ήπια και τεχνικά ανατάξιμα" αλλά ο Δήμος Θερμαϊκού και οι κάτοικοι φοβούνται ότι οι επιπτώσεις στην κίνηση των θαλάσσιων ρευμάτων, που θεωρούνται σίγουρες από τους επιστήμονες, θα έχουν ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση της ρύπανσης στην περιοχή.
Η άλλη πλευρά αντιτάσσει ότι η μεγαλύτερη πηγή ρύπανσης από τη μεριά του αεροδρομίου είναι η εκβολή ρύπων από τον ποταμό Ανθεμούντα και το ρέμα της Θέρμης. Η διασπορά της ρύπανσης αυτής όμως προς τις ακτές Περαίας, Νέων Επιβατών και Αγίας Τριάδος εκτιμάται ότι θα εμποδιστεί από την επέκταση του διαδρόμου στη θάλασσα. Γιατί όμως να δεχόμαστε το γεγονός της ρύπανσης ως νομοτέλεια που δεν αντιμετωπίζεται;
Κατά τη διάρκεια της κατασκευής οι συγκεντρώσεις των αιωρημάτων στις τουριστικές περιοχές θα είναι αρκετά υψηλές, όμως υποστηρίζεται ότι θα ληφθούν κατάλληλα μέτρα, με τη χρήση ειδικών παραπετασμάτων ιλύος (silt screens), τα οποία θα λειτουργούν σαν φίλτρο επί 24ώρου βάσεως καθ' όλη τη διάρκεια κατασκευής του έργου. Πόση επιτυχία όμως θα έχει κάτι τέτοιο; Που θα βρουν τόσο μεγάλες ποσότητες χώματος; Και γιατί δεν επιλέγουν λύση χωρίς μπάζωμα και ελεύθερη κυκλοφορία του νερού κάτω από το διάδρομο;
Το πιο σημαντικό όμως είναι η διαβεβαίωση ότι μετά την έναρξη της λειτουργίας του νέου διαδρόμου 10/28 και παρά την αύξηση της κίνησης των αεροσκαφών κατά 44% το έτος 2013, θα επέλθει μείωση της ηχορύπανσης στις θιγόμενες ζώνες θορύβου μέχρι και 49%. Πόσο όμως μπορεί να ισχύει αυτό;

Είναι φανερό ότι ο κρατικός Αερολιμένας ασφυκτιά στη θέση αυτή. Αλλά και η αστική συγκοινωνία ούτε είναι ικανοποιητική, ούτε έχει ενταχθεί σε κάποιο σχεδιασμό σύνδεσής του με προαστιακό σιδηρόδρομο, μετρό ή τραμ. Ακόμη και η θαλάσσια σύνδεση με την πόλη, μέσω ταχύπλοων σκαφών τακτικής αστικής συγκοινωνίας, που υποστηρίζουμε από το 1982, έχει επανειλημμένα τορπιλιστεί από αυτούς που έχουν καταδικάσει τη Θεσσαλονίκη στη μιζέρια και την υπανάπτυξη.

Πέντε χρόνια μετά από εκείνες τις διαπιστώσεις, το θέμα έχει σηκωθεί από το Δήμο Θερμαϊκού και τους πολίτες. Και μόνη λύση είναι η επιβολή από τους ίδιους τους πολίτες ενός άλλου μέλλοντος για την περιοχή, μακριά από τη ρύπανση και την περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Καλή επιτυχία.

Μιχάλης Τρεμόπουλος

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 23, 2006 | 1 σχόλια
Τι λέμε, πως το λέμε, πότε το λέμε...


Βρήκα σήμερα (23 Μαΐου) στο σούπερ μάρκετ τη «ΦΩΝΗ», τη μηνιαία εφημερίδα του δήμου Θερμαϊκού, με τον ωραίο τίτλο – κάλεσμα ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 15 ΜΑΪΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΆΛΑΣΣΑ. Ενωμένοι στον αγώνα για την προστασία του Θερμαϊκού. Αυτό θα πει …έγκαιρη ενημέρωση!

*

Η μεταχρονολογημένη δημοσίευση μπορεί να δείχνει ότι απλώς η «ΦΩΝΗ» δεν κάνει καλά τη δουλειά της, μπορεί δηλαδή να πρόκειται για κάτι συνηθισμένο ή τυχαίο, όπως τυχαίο μπορεί να ήταν το γεγονός ότι η «παλλαϊκή συγκέντρωση» πραγματοποιήθηκε με ελάχιστη (έως μηδενική) προβολή της - και ήταν κατά κοινή ομολογία «καπελωμένη» - αυτό δε μπορεί να ήταν τυχαίο.. Δε με ενδιαφέρουν τόσο αυτά, όσο το «μήνυμα» του δημάρχου μας, κάτω από τη φωτογραφία του:

…Δεν είμαστε αντίθετοι στην επέκταση του διαδρόμου προσαπογειώσεων. Ζητούμε εγγυήσεις για τη διατήρηση της μοναδικής ομορφιάς του τόπου αυτού που επενδύσαμε εμείς και οι επόμενες γενεές.

Όχι, δήμαρχε! Είμαστε αντίθετοι στην επέκταση του διαδρόμου, χωρίς περιστροφές! Ποιές εγγυήσεις θα μας παράσχουν – και ποιοί; Είναι δυνατόν να είμαστε τόσο αφελείς ώστε να ζητάμε «εγγυήσεις» όταν η πολιτική επιλογή για την επέκταση καλύπτεται με τον πιο «επίσημο» τρόπο, τόσο από την αρχική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων (του ΑΠΘ) όσο και από την πρόσφατη (του ΕΜΠ); Εσείς προσωπικά γνωρίζετε πολύ καλά πως η επέκταση θα σημάνει τη μετατροπή του Θερμαϊκού σε χαβούζα. Γιατί δεν το λέτε καθαρά;

Η απόφαση – ψήφισμα της «λαϊκής συνέλευσης» αναφέρει:

1. Να ζητήσουμε την άμεση παύση των εργασιών εκτέλεσης της επέκτασης του διαδρόμου προσαπογειώσεων 10/28.

2. Να απαιτήσουμε την έναρξη διαλόγου από μηδενική βάση για την σκοπιμότητα υλοποίησης του έργου αυτού με το συγκεκριμένο τρόπο αλλά και γενικότερα για την αναγκαιότητα της πραγματοποίησής του όλου εγχειρήματος με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν από τα σύγχρονα δεδομένα των αεροπορικών μεταφορών αλλά και τα στοιχεία που σχετίζονται με την οικιστική ανάπτυξη της περιοχής.

3. Να συνεχίσουμε να διεκδικούμε με κάθε τρόπο τη διασφάλιση της ποιότητας του περιβάλλοντος του Δήμου μας αλλά και όλου του Θερμαϊκού κόλπου.


Είναι προφανές ότι η «λογική» του δημάρχου πέρασε (ελαφρώς βελτιωμένη) και στο «ψήφισμα», το οποίο καθορίζει τις ενέργειες της επταμελούς «εκτελεστικής επιτροπής» (με πρόεδρο το δήμαρχο, φυσικά), η οποία θα αναζήσει «περαιτέρω πρωτοβουλίες».

Για μένα το πρόβλημα δεν είναι η διασφάλιση εγγυήσεων, αλλά η ευθεία και χωρίς περιστροφές απαίτηση για ματαίωση του έργου. Ο Θερμαϊκός είναι ένας κλειστός κόλπος, με ένα ευαίσθητο οικοσύστημα. Καμιά μείζων παρέμβαση στις λειτουργίες της φύσης (πχ θαλάσσια ρεύματα) που εξασφαλίζουν την επιβίωσή του δεν είναι αποδεκτή – είτε συνοδεύεται από εγγυήσεις, είτε όχι!

*

Σε εσωτερική σελίδα της ΦΩΝΗΣ διαβάζουμε:

Από την πλευρά του, ο Δήμος Θερμαϊκού, σε συνάντηση του Δημάρχου Αντώνη ματζάρη με τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιά, στις 18.8.2005 αντιπρότεινε την επέκταση του διαδρόμου 10/28 στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στην ξηρά…

ΑΥΤΟ, τώρα το μαθαίνουμε εμείς οι δημότες!

Με ποιά νομιμοποίηση ο δήμαρχος έκανε αυτή την πρόταση; Υπάρχει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ή πρόκειται για δημαρχικό αυτοσχεδιασμό;

Και αυτή η πρόταση είναι κακή. Αποτρέπει μεν το μείζον έγκλημα (την καταστροφή του Θερμαϊκού), δίνει όμως λάθος μήνυμα για τη θέση του νέου αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης.

*

Ζητούνται, επιτέλους, καθαρά λόγια, καθαρή σκέψη και άμεση κινητοποίηση της κοινής γνώμης όλων των παραλιακών δήμων του νομού Θεσσαλονίκης... Αλλιώς, η επέκταση θα γίνει όπως έχει σχεδιαστεί – και θα είμαστε όλοι μαζί άξιοι της τύχης μας!

*

(Στη σκαναρισμένη "ΦΩΝΗ" βλέπετε κι εκείνο το «πεντακάθαρες οι ακτές και η θάλασσα», που βγάζει μάτι – και προκαλεί αυθόρμητο γέλιο σε όποιον περπατά στην ακρογιαλιά! Αλλά, τι να πρωτοσχολιάσει κανείς…)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 23, 2006 | 5 σχόλια
Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006
Η συνάντηση για το αεροδρόμιο
Συγκεντρωθήκαμε περίπου 30 πολίτες, από το δήμο Θερμαϊκού αλλά και τη Θέρμη, το Μεσημέρι, την Επανωμή, τη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές. Λίγοι, για να πούμε ότι το κάλεσμα είχε επιτυχία, αρκετοί όμως για ειπωθεί ότι δεν υπήρξε ανταπόκριση. Η συζήτηση ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία, για όσους συμμετείχαμε, να παρουσιάσουμε τις σκέψεις και τις προτάσεις μας για το θέμα που αρχίζει, επιτέλους, να απασχολεί τους ανθρώπους που κατοικούν γύρω από το Θερμαϊκό.

Τα αρνητικά

• Η απουσία νέων ανθρώπων. Όταν σε μια τέτοια συνάντηση ο μέσος όρος ηλικίας είναι (τουλάχιστον) η δική μου, τότε κάτι πολύ σημαντικό λείπει…
• Κάποια ασάφεια / δυσκολία που υπήρξε ώσπου να ξεκαθαριστεί ο χαρακτήρας της πρωτοβουλίας. Κάποιοι προσπαθούσαν να την προσδιορίσουν σε σχέση με τη «θεσμική» Επιτροπή (πρόεδρος ο δήμαρχος) ή άλλες κινήσεις που υπάρχουν στο δήμο Θερμαϊκού.
• Η αποτυχία της συγκέντρωσης να καθορίσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης (παρόλο που ακούστηκαν πολλές προτάσεις), αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσει (το «αρνητικό» αυτό ισχύει μόνο εν μέρει – και, έτσι κι αλλιώς, παραμένει ανοιχτό στοίχημα)

Τα θετικά

• Οι περισσότεροι από τους παρισταμένους συμφώνησαν ότι η πρωτοβουλία «Πολίτες για το Θερμαϊκό» έχει λόγο ύπαρξης και δήλωσαν τη διάθεσή τους να συμμετέχουν και να συμβάλλουν.
• Συμφωνήθηκε ότι πρέπει να γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια, σε όλα τα επίπεδα, για την ενημέρωση των πολιτών – όχι μόνο στο δήμο Θερμαϊκού, αλλά και στους άλλους δήμους και στη Θεσσαλονίκη.
• Δημιουργήθηκε ένα δίκτυο άμεσης ενημέρωσης.
• Συμφωνήθηκε ότι (και) οι επόμενες συγκεντρώσεις θα είναι ανοιχτές («ενημερώνονται όλοι - έρχεται όποιος θέλει»)
• Αποσαφηνίστηκε ότι η πρωτοβουλία «Πολίτες για το Θερμαϊκό» αφορά αποκλειστικά το πρόβλημα της επέκτασης του αεροδρομίου
• Συμφωνήθηκε ομόφωνα ότι θα επιδιωχθεί επαφή / συνεργασία με οποιονδήποτε προσπαθεί (έμπρακτα) να προωθήσει το θέμα της ματαίωσης του έργου, αλλά και το ότι η πρωτοβουλία «Πολίτες για το Θερμαϊκό» διατηρεί την προοπτική για αυτόνομη δραστηριότητα, όταν χρειαστεί.

Το ρεζουμέ

Βρεθήκαμε, θα ξαναβρεθούμε σύντομα, θα δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε. Οι λεπτομέρειες για τη συζήτηση είναι ενδιαφέρουσες, αλλά πολύ πιο ενδιαφέρουσες θα είναι οι πρωτοβουλίες που θα ξεκινήσουν (αν όλα πάνε καλά) σε λίγες μέρες.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006 | 3 σχόλια
Οξεία σκωληκοειδίτιδα
...ήταν αυτό που μας έτυχε (του μικρού Αριστείδη, δηλαδή). Χειρουργήθηκε το βράδυ του Σαββάτου και είναι ήδη σε άριστη κατάσταση. Θα επανέλθουμε (στα "μτΚ") για τη συγκέντρωση της Κυριακής, τις νοσοκομειακές μας περιπέτειες και άλλα πολλά, μόλις ...έρθουμε όλοι στα ίσια μας!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006 | 24 σχόλια
Σάββατο, Μαΐου 20, 2006
Μια υπόθεση εργασίας

Ας υποθέσουμε, συνάδελφε μπλογκερά ή φίλε επισκέπτη, ότι μπορούσες να είσαι στην αυριανή συνάντηση της Περαίας για την επέκταση του αεροδρομίου: συγκεντρώνονται καμιά τριανταριά άτομα, με διαφορετικές πολιτικές καταβολές, αλλά με διάθεση να κάνουν κάτι για να αναδειχθεί η αντίθεσή τους στο συγκεκριμένο έργο. Δεδομένου ότι: α. Δεν υπάρχει από πίσω κανένας κομματικός ή άλλος μηχανισμός, β. δεν υπάρχουν οικονομικά μέσα, πέρα από το μεταξύ μας ρεφενέ, ζητούνται έξυπνες και απλές ιδέες, για την όσο γίνεται αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων που υπάρχουν.

Δύσκολο; Δύσκολο... Για να δούμε τι θα σκεφτείτε εσείς (αλλά να το πείτε, ε;)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Μαΐου 20, 2006 | 19 σχόλια
Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006
Mac, come back!
Μac,το έμαθα πριν λίγο φυλομετρώντας νυσταγμένος το monitor - δεν είχα προλάβει την (καθημερινή) επίσκεψη. Δεν ξέρω γιατί, εσύ ξέρεις. Τρεις φορές τα "μτΚ" έφτασαν στο σημείο "μηδέν" (= το κλείνω το ρημάδι!) και ...επέζησαν, δεν ξέρω αν τα καταφέρουν και την επόμενη. Έχω τη γνώμη ότι το μπλόγκιν είναι εξαιρετικά εύθραυστη κατάσταση, αλλά ...δύσκολη η απόφαση! Τα γράφω αυτά τα περιττά ως ...εισαγωγή, για να σου πω εγκαρδίως "να είσαι καλά - και εις το επανιδείν!"

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006 | 1 σχόλια
Πωθ είπεθ πωθ θε λένε, γιατλέ;

...ήταν μια από τις (πολλές!) ερωτήσεις του Θτέφανου (το αστεράκι με το λευκό πουκάμισο, μπροστά) στο νηπιαγωγείο. Για την τερηδόνα, το μάθαμε το μάθημα: "καλύτερα να το προλαμβάνεις, παρά να τρέχεις και να μη φτάνεις!" - όπως έλεγε ο μακαρίτης ο παππούς μου. Στην περίπτωση της επέκτασης του διαδρόμου μας έπιασαν στον ύπνο (ε, δεν είναι η πρώτη φορά για τη Θεσσαλονίκη...) - και τώρα τρέχουμε μπας και προφτάσουμε.

Με απλά λόγια, είναι καλύτερο να κάνεις ό,τι πρέπει για να μην έρθουν οι μπουλντόζες - παρά να προσπαθείς να τις απομακρύνεις, όταν έχουν ήδη εγκατασταθεί! Ωστόσο, ακόμα δεν έχει γίνει κάποια μη ανατάξιμη βλάβη (βυθοκορήσεις, απόρριψη βυθοκορημάτων κλπ, σε λίγο...) - άρα υπάρχει κάποιος (ελάχιστος) χρόνος, μπας και αφυπνισθεί η Νύμφη του Θερμαϊκού, που πάνε να της ...βυθοκορήσουν τον καλό της! (για αρχή, μετά ακολουθούν τα πολύ χειρότερα...)

Θυμίζω: Πρώτη συνάντηση πολιτών (από όλη τη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο από το δήμο Θερμαϊκού) για το αεροδρόμιο, Κυριακή ώρα 7.00 μμ στο ΞΕΝΙΑ -ΗΛΙΟΣ της Περαίας. Και οι μπλόγκερς ευπρόσδεκτοι - και η βοήθειά τους να το "επικοινωνήσουμε" το θέμα πολύτιμη!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006 | 10 σχόλια
Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006
Κυριακή κι απόβραδο (ανανεωμένο - άλλαξε η μέρα!)
* ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ
Ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ – ΗΛΙΟΣ (παραλία Περαίας)
ΚΥΡΙΑΚΗ 21 Μαΐου 2006, 7.00 μμ

* Η πρόσκληση ισχύει για όλους, όχι μόνο τους κατοίκους του δήμου Θερμαϊκού (ήδη υπάρχουν συμμετοχές από Καλαμαριά και Κέντρο)

* Ισχύει και για τους bloggers! (Στο μεταξύ, βάλτε κανένα λινκ, παίδες!)

* Να συζητήσουμε και να δούμε ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, χωρίς κομματικά καπέλα (όποιος φοράει, να το αφήσει στην είσοδο του ΞΕΝΙΑ - το παίρνει βγαίνοντας)

* Μετά, ψιλο- ραβαΐσι! (συνεστίασις, για τους καθαρευουσιάνους - σε παρακείμενο ουζερί)

* Επικοινωνία: Πάνος Ζέρβας - panosz@otenet.gr
Γιάννης Μαχαίρας – bioannis@the.forthnet.gr

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006 | 8 σχόλια
Η Γκιούλ Μπεϊάζ Καραχασάν στα "μυστικά του Κόλπου"
Με την εξής διαδρομή: Κάποιος «ανώνυμος» φίλος (ή φίλη) έστειλε ως σχόλιο στο ποστ Καραχασάν και ΓΑΠ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Γκιούλ Καραχασάν, από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της Ξάνθης. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να τη διαβάσει κανείς!

*

«Όλοι λένε ότι είμαι 27 χρονών, είμαι πολύ μικρή, είμαι πολύ άπειρη…εγώ λέω ναι είμαι 27, αλλά μέσα μου αισθάνομαι 47…», η απάντηση της Γκιουλ Μπεϊάζ Καραχασάν στους επικριτές της, ένθεν κακείθεν, για το νεαρόν και το άπειρον της ηλικίας της που το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ακυρωτικό της επιλογής Παπανδρέου για την υπερνομαρχία Δράμας - Καβάλας - Ξάνθης. Η γυναίκα που τάραξε τα …γαλαζοπράσινα νερά της πολιτικής μας ζωής και όχι μόνο, που έγινε το πρόσωπο των ημερών, παραχώρησε εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα «Εμπρός» της Ξάνθης.

- Ποια είναι η Γκιουλ Μπεϊάζ Καραχασάν, η «εκλεκτή» του ΠΑΣΟΚ για την Υπερνομαρχία Δράμας – Καβάλας – Ξάνθης;

«Όλοι λένε ότι είμαι 27 χρονών, είμαι πολύ μικρή, είμαι πολύ άπειρη…εγώ λέω ναι είμαι 27, αλλά μέσα μου αισθάνομαι 47…Είμαι πολύ πιο ώριμη από την ηλικία μου γιατί έζησα μια πολύ δύσκολη ζωή. Έζησα στη Γλαύκη σ’ ένα χωριό 700 κατοίκων σε μια πολύ κλειστή κοινωνία σε μια εποχή που έφτασε να είμαι η μοναδική κοπέλα στην Γ’ γυμνασίου…Να αναγκάζομαι, ενώ φοράω φερετζέ στο χωριό μου, όταν πήγαινα γυμνάσιο να μη φοράω …να βλέπω τον πατέρα μου και την μητέρα μου καθημερινά να διαπληκτίζονται, γιατί η μητέρα μου δεν ήθελε να πηγαίνω σχολείο και ο πατέρας μου να επιμένει ότι θα πάω…Να προσπαθώ να συνδυάσω και σχολείο και χωράφι… Από 8 χρονών πήγαινα στα χωράφια και συγχρόνως μεγάλωνα και τις δύο αδελφές μου».

- Τα δύσκολα παιδικά σας χρόνια συνήργησαν στο να οριοθετήσετε κάποιους στόχους μέσα σας και να προσπαθήσετε να ξεφύγετε απ’ αυτή τη δύσκολη ζωή, όπως την περιγράφετε;

«Απ’ αυτή την ηλικία άρχισαν να συσσωρεύονται μέσα μου. Τότε όμως δεν μπορούσα να οριοθετήσω μέσα μου στόχους. Καμιά κοπέλα στα μειονοτικά χωριά δεν το διανοείται αυτό. Είχα μόνο τη στήριξη του πατέρα μου…Ο πατέρας μου, ο οποίος έχει τελειώσει μόνο δημοτικό, ήταν αυτός που με πίεζε να τελειώσω το σχολείο. Είναι πολύ προοδευτικός. Μοχθούσε να τα βγάλει πέρα. Ζούσαμε σε δυο δωμάτια …Γνώρισα τις μπάρες…απείχαν 1 χιλιόμετρο απ’ το χωριό μου. Αυτό που έχει μείνει μέσα μου και μ’ ενοχλούσε, ενώ ήμουν πολύ μικρή, ήταν που κάθε φορά που έπρεπε να πας κάπου έπρεπε να δείχνεις ταυτότητα λες και ήμασταν σε άλλη χώρα. Χαρακτηριστικά αυτό που θυμάμαι ήταν όταν αρρώστησε η γιαγιά μου μετά τις 12 το βράδυ έπρεπε να μας δώσουν ειδική άδεια και σε περίπτωση που τυχόν γυρνούσαμε από το νοσοκομείο μετά τις 12, να μπορέσουμε να γυρίσουμε στο σπίτι μας, διαφορετικά έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το πρωί να ανοίξουν…».

- Πως αντιμετώπισε η τοπική κοινωνία το γεγονός ότι ένα κορίτσι πάει σχολείο, θέλει να σπουδάσει, ξεφεύγοντας από τα παραδοσιακά της πρότυπα;

«Το γεγονός ότι πήγαινα στο σχολείο με έκανε δακτυλοδειχτούμενη στην κοινωνία του χωριού. Όταν πέρασα στην Νομική Αθηνών και πήγα στην Αθήνα θυμάμαι έντονα τον πρώτο χρόνο. Είχα πρόβλημα με την γλώσσα. Λύκειο τέλειωσα στο χωριό. Τούρκικα κάναμε 3 - 4 ώρες την εβδομάδα στο Λύκειο. Στο σπίτι μιλούσαμε πομακικά. Έκανα μεγάλες προσπάθειες, μ’ άρεσε το διάβασμα οι καθηγητές μου με παρότρυναν σ’ αυτό, ώστε να εξασκηθώ στη γλώσσα.
Μιλούσα καλά για μένα και το χωριό μου αλλά στην Αθήνα δεν ξέρουν από μειονότητες δεν γνωρίζουν πέρα από την Αθήνα και τα νησιά ότι υπάρχει κάτι άλλο… εμείς λες και έχουμε άλλο… ουρανό».

- Το γεγονός που προαναφέρατε, της πολυγλωσσίας, σε ποιο βαθμό αποτελεί «τροχοπέδη» για την εκπαίδευση των παιδιών της μειονότητας;

«Επιβαρυνόμαστε…οι γονείς μας δεν γνωρίζουν ούτε ελληνικά καλά ούτε τουρκικά, μιλάνε μόνο την πομακική. Μαθαίνουμε τα αραβικά και από την 4η δημοτικού τα αγγλικά, επιπλέον την ελληνική και την τουρκική. Δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε σωστά όλες τις γλώσσες. Σίγουρα έχουν γίνει βήματα στην μειονοτική εκπαίδευση. Σαφώς πρέπει να γίνουν κι άλλα … σ’ αυτό δεν υπάρχει αντίλογος. Έχουν γίνει θετικά βήματα από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Έπεσαν οι μπάρες, μπήκε η ποσόστωση που μας δίνει τη δυνατότητα να σπουδάζουμε σε ελληνικά πανεπιστήμια. Αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει και θα προσπαθήσω να το προωθήσω είναι η δίγλωσση εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση. Για την μειονότητα δεν υπάρχει υποχρεωτική εκπαίδευση και σ’ αυτό υστερούμε…»

- Εσείς σπάσατε τα δεσμά, αλλά η μουσουλμάνα γυναίκα είναι ιδιαίτερα καταπιεσμένη και δεν έχει και νομική προστασία. Αληθεύει ότι η σαρία, ο ιερός μουσουλμανικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο ο Μουφτής δικάζει ελέω θεού… ζει και βασιλεύει στη Θράκη; Να σημειώσουμε ότι η σαρία αφήνει απροστάτευτη τη γυναίκα υποβάλλοντάς την σε γάμους … σε ηλικία 12 ετών δι’ αντιπροσώπων και γι’ αυτό έχουμε προβλήματα στην ευρωπαϊκή ένωση, εφαρμόζεται δε μόνο στη Θράκη - με τη συνθήκη της Λοζάννης - και όχι στην Τουρκία.

«Αναφορικά με το οικογενειακό δίκαιο αποκλειστική αρμοδιότητα έχει ο Μουφτής. Δεν επιλέγουμε εμείς αν θα πάμε στα πολιτικά δικαστήρια ή στο Μουφτή. Εφόσον έχουμε παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο (το 99%), αναγκαστικά πρέπει να πάμε στον Μουφτή για διαζύγιο ο οποίος θα καθορίσει τη διατροφή και την επιμέλεια. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει δεύτερος βαθμός, απλά επικυρώνονται οι αποφάσεις του από τα πολιτικά δικαστήρια. Δεν ασκείται έφεση. Έχω μιλήσει γι’ αυτά στο κόμμα μου. Ο Μουφτής πρέπει να εκλέγεται από την μειονότητα . Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αποτελεί λύση το να διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Τουλάχιστον θα είναι αιρετός και θα γίνει επιλογή μέσα από υποψηφιότητες. Ένας δικαστικός λειτουργός που ασκεί δικαστική εξουσία, όπως ο Μουφτής ελέω θεού, πρέπει να έχει την αποδοχή της μειονότητας. Δεν υπάρχουν νόμοι καταγεγραμμένοι, ένα νομικό πλαίσιο. Ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν. Ο Μουφτής δεν έχει νομική παιδεία, δεν μπορεί να δικάζει κάποιος χωρίς τις απαραίτητες νομικές γνώσεις, να δικάζει βάσει του Κορανίου που ερμηνεύει κάθε φορά διαφορετικά και δεν υπάρχει έλεγχος από άλλο βαθμό, απλά επικύρωση. Επίσης δεν νοείται ο Μουφτής να μην γνωρίζει καλά την ελληνική γλώσσα και να μην έχει κάποιον νομικό σύμβουλο να τον επικουρεί. Να φανταστείτε ότι όλες οι αποφάσεις βγαίνουν στην αραβική».

- Ποιο το… παρασκήνιο της επιλογής σας στην Υπερνομαρχία. Ήταν έκπληξη για σας;

«Δεν ήμουνα παράγοντας, ενεργοποιήθηκα στο ΠΑΣΟΚ πριν 4 χρόνια, είμαι αναπληρώτρια γραμματέας στο Δήμο Μύκης, μέλος της Νομαρχιακής επιτροπής και υπεύθυνη στον τομέα αγροτικής ανάπτυξης και στο Ινστιτούτο Πολιτικής Επιμόρφωσης. Με πήραν τηλέφωνο δύο βδομάδες πριν την ανακοίνωση, να κατέβω στην Αθήνα. Φαντάστηκα ότι θέλουν να ζητήσουν την άποψή μου για το Δήμο Μύκης. Είχα επαφές με τον κ. Αλέκο Παπαδόπουλο. Στη συνέχεια κατάλαβα μου είπαν ότι μου έχουν μια έκπληξη …και προσπαθούσαν να με βολιδοσκοπήσουν για την υπερνομαρχία. Κατάλαβα ότι εννοούσαν εμένα γιατί δεν υπάρχουν πολλές γυναίκες της μειονότητας ενεργοποιημένες. Στην αρχή πάγωσα…προβληματίστηκα γιατί γνώριζα ότι θα υπάρξουν πολλές αντιδράσεις και από την μειονότητα και από το χριστιανικό στοιχείο».

Αντιδράσεις από την μειονότητα

Στο σημείο αυτό το «Ε» έθεσε υπ’ όψιν της κας Καραχασάν την επιστολή με υπογραφές από μέλη της μειονότητας με την οποία δηλώνεται η ένστασή τους για το γεγονός ότι η επιλογή της δεν έγινε μέσα από διαβούλευση.

- Πέρα από την υποβόσκουσα, υπάρχει και δεδηλωμένη αντίδραση προβεβλημένων στελεχών της μειονότητας στην επιλογή σας. Πιστεύετε ότι αυτή οφείλεται επειδή παραμερίστηκαν κάποια προβεβλημένα κομματικά στελέχη της μειονότητας και συνεπώς το θέμα άπτεται προσωπικών φιλοδοξιών ή ότι επιλέχτηκε ένα πρόσωπο που δεν είναι της αποδοχής τους για λόγους που δεν αναφέρουν…

«Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Δύο απ’ αυτούς που υπογράφουν με είχαν πάρει τηλέφωνο και με ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι για την Υπερνομαρχία. Το γνώριζαν… Οι δύο αυτοί είχαν αυτοπροταθεί στον Αλέκο Παπαδόπουλο. Με αρκετούς έγινε διαβούλευση, απλά τους βολεύει να το αρνούνται…Είχα τονίσει στον κ. Παπαδόπουλο ότι σε ιδεολογικό επίπεδο δεν θα έχουμε πρόβλημα στην μειονότητα και στους χριστιανούς, αλλά θα έχουμε στους παράγοντες και αυτό γιατί θεωρούν ότι δικαιούνται όταν είναι «νεροκουβαλητές» - όπως λένε - 15 χρόνια κάποια θέση. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι τελικά θα λειτουργήσει η ενωτική τάση. Πάντα υπήρχαν αντιδράσεις σε κάτι νέο».

- Η αντίδραση οφείλεται και στο γεγονός ότι κάποιοι στην μειονότητα παίζουν άλλο ρόλο…

«Αντιδρούν γιατί δεν τους πέτυχε η σούπα…Είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα κάθε κομματική υψηλή θέση να την καταλαμβάνουν οι άνδρες. Σίγουρα ένας σημαντικός λόγος που αντιδρούν είναι και το γεγονός ότι είμαι γυναίκα. Υπάρχουν πολύ ικανά και έμπειρα στελέχη της μειονότητας αλλά δεν δέχομαι ότι και εγώ είμαι άπειρη είμαι κομμάτι της μειονότητας».

- Πώς βλέπετε τη θέση σας στην Υπερνομαρχία αν εκλεγείτε; Τι θα προωθήσετε, ποιο είναι το πρόγραμμά σας για την περιοχή;

«Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε τομή για την περιοχή μας. Είναι ιστορική στιγμή. Βάζει στο παιχνίδι νέους ανθρώπους δείχνει έμπρακτα ότι η γυναίκα θέλει να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και βάζει στο παιχνίδι και την μειονότητα .
Γνωρίζετε πολύ καλά την κατάσταση 9 στις δέκα γυναίκες της μειονότητας ζούνε με ψυχοφάρμακα…αυτό κάτι υποδηλώνει. Σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα, χρειάζεται παιδεία και ανάπτυξη η περιοχή μας. Υπάρχουν πολλά προβλήματα με την καπνοκαλλιέργεια, μεταναστεύουν οι άνδρες της μειονότητας και δουλεύουν στα ναυπηγεία, η μεγαλύτερη ανεργία είναι στη γυναίκα. Είναι και μητέρα και πατέρας, δεν μπορεί να βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, δεν μπορεί να κυκλοφορεί μόνη της, δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον. Πρέπει να γίνουν πολλά στην μειονότητα. Στην περιοχή μας ζούμε πολύ καλά και είμαστε παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης δύο κοινωνιών με διαφορετική κουλτούρα. Οι Αθηναίοι δεν γνωρίζουν και δεν μπορούμε να τους καταλογίσουμε ευθύνες. Φταίνε όμως γιατί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν να γνωρίσουν τι υπάρχει πέρα απ’ την Αθήνα. Έχουμε και μεις ευθύνες που δεν προβάλλουμε όσο πρέπει την περιοχή μας. Η περιοχή μας έχει μεγάλο πλούτο φυσικό και πολιτισμικό πρέπει να τον αναδείξουμε και να τον αξιοποιήσουμε. Είναι πλούτος η πολυπολιτισμικότητα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να της δώσουμε τη θέση που της αξίζει και μεις, εγώ η ίδια, θα προσπαθήσω ιδιαίτερα προς την κατεύθυνση αυτή όπως βέβαια και για τους άλλους νομούς που συναποτελούν την Υπερνομαρχία».

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006 | 3 σχόλια
Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006
Τα "μυστικά του Κόλπου" στο Δελτίο του ΤΕΕ

Γράφει ο Σχολιαστής

Πάνο, μήπως έχεις μπάρμπα στην Κορώνη;
Εχεις ολοσέλιδο αφιέρωμα στο εβδομαδιαίο περιοδικό του ΤΕΕ, στην ενότητα παρατάξεις ΤΕΕ, απο την παράταξη Α.Μ.Α.Ν. (όχι τα καθάρματα, αλλά ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ & ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΝΕΟΙ) με θέμα
"ΕΝΝΕΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΡΜΑΪΚΟ" (1/3).

Εχει τις δυο πρώτες ερωτήσεις και απαντήσεις απο το γνωστό κείμενο και θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες.

Να σημειώσω ότι το περιοδικό πηγαίνει σε 100.000 μηχανικούς, δημάρχους, νομαρχαίους, κρατικές υπηρεσίες κλπ.

Καταγγέλω τη διαπλοκή και σου στέλνω σκαναρισμένη τη σελίδα.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006 | 12 σχόλια
Αφήστε τις καλαμιές ήσυχες!
Γράφει ο Γιάννης Μαχαίρας

Τι έχει πάθει ο Δήμος Θερμαϊκού και έχει βαλθεί να «καθαρίσει» τους χείμαρρους /ρέματα από την φυσική τους βλάστηση και ιδιαίτερα τις καλαμιές; Έχει γεμίσει ο κάθε χείμαρρος της περιοχής μας από κάθε λογής σκουπίδια και ο Δήμαρχος βάλθηκε να μας αποδείξει ότι «η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά»; Δεν νομίζω. Αυτό αποδεικνύεται από την «ευαισθησία» που δείχνει στις περιπτώσεις της ανεξέλεγκτης και παράνομης εναπόθεσης σκουπιδιών εκτός ρεμάτων σε πεδινές περιοχές (στον υγροβιότοπο της Περαίας).



Αλλά για ποια καθαριότητα πρόκειται; Η «καθαριότητα» που εννοούν σημαίνει απομάκρυνση της ρεματικής βλάστησης με τον πιο γρήγορο και οικονομικό τρόπο, την δράση της μπουλντόζας. Τι ωραία!!! Αποφασίζουμε να καθαρίσουμε ένα δάσος για παράδειγμα, και αντ’ αυτού διατάσουμε γίνει το δάσος καυσόξυλα! Δεν έχει ακούσει ο Δήμαρχος, και μαζί με αυτόν όλοι οι τοπικοί άρχοντες που τυχαίνει ο Δήμος τους να έχει υγροβιότοπους για την φυσική αντιπλημμυρική δράση των καλαμιώνων στα ρέματα;

Οι καλαμιώνες και η φυσική βλάστηση των χειμάρρων ρυθμίζουν την καταστρεπτική ροή μεγάλων ποσοτήτων νερού, διατηρούν και επαυξάνουν την ικανότητα του εδάφους να απορροφά νερό εμπλουτίζοντας τους υπόγειους υδροφορείς με φυσικά φιλτραρισμένο νερό, αποδίδουν μεγάλες ποσότητες οξυγόνου αναλογικά με το μέγεθός τους, κατακρατούν διοξείδιο του άνθρακα μειώνοντας τα ποσά του στην ατμόσφαιρα, αποτελούν φυσικό καταφύγιο για μικρά ζώα – πουλιά, και για ορισμένους «ρομαντικούς» είναι ένα αισθητικό στοιχείο αναβάθμισης του τοπίου, σε πείσμα της κυριαρχίας του τσιμέντου και της εμπορευματοποίησης των πάντων.

Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς συμφέροντα κρύβονται πίσω από την καταστροφή των καλαμιώνων στα ρέματα, ξέρουμε όμως, ότι μετά από κάθε τέτοιο «καθαρισμό» ακολουθεί ο εγκιβωτισμός των ρεμάτων (τσιμεντοποίηση της φυσικής απορροής των επιφανειακών νερών) μονιμοποιώντας την καταστροφή της αντιπλημμυρικής τους δράσης. Σίγουρα όμως, οι Δήμαρχοι βλέπουν το όλο θέμα από την «αναπτυξιακή» του πλευρά και οι Οικολόγοι ας… κουρεύονται.

Έτσι διανοίγονται νέες προοπτικές «ανάπτυξης»: Ο Δήμος μπορεί να καυχηθεί για μέτρα καθαριότητας και αντιπλημμυρικής προστασίας κινητοποιώντας μπουλντόζες και εργολάβους της μπετονιέρας. Έτσι δημιουργούνται θέσεις εργασίας και κινείται το χρήμα. Και δεν είναι μόνο αυτό! Οι εργατοώρες αυξάνονται μελλοντικά όταν κάθε λίγο και λιγάκι τα τσιμενταρισμένα ρέματα αποφράσσονται από τα φερτά υλικά που εναποθέτει η ροή του νερού. Στη συνέχεια εμφανίζονται οι «ιδιοκτήτες των ρεμάτων» και διαπραγματεύονται εκ νέου τα όρια του οικοπέδου τους, δημιουργώντας νέες προοπτικές εσόδων για το Δήμο. Νέα έσοδα επίσης προκύπτουν από την αύξηση των δημοτικών τελών για «τα αντιπλημμυρικά έργα».

Δεν είναι αρκετά αυτά για την «ανάπτυξη»; Η καταστροφή και της τελευταίας κηλίδας «φυσικής βλάστησης» στις πόλεις είναι «αναπτυξιακή» και κερδοφόρος ασχολία, τόσο αναπτυξιακή και κερδοφόρος όσο και τα κροκοδείλια δάκρυα των τοπικών αρχόντων «παλαιάς και νέας κοπής» για την «προστασία του περιβάλλοντος» στο βαθμό που προσελκύουν βέβαια τα αναγκαία κεφάλαια για «επενδύσεις».

*

Η φωτογραφία απεικονίζει ένα «καθαρισμένο» σημείο, σε ρέμα του Δήμου Θερμαϊκού

*

(Σημ: Ευχαριστώ τον συμπολίτη Γιάννη Μαχαίρα, Δρ. Ανθρωπολογίας - Βιολόγο για το κείμενο που εμπιστεύτηκε στα «μτΚ»)

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006 | 8 σχόλια
Είσαι διανοούμενος μπλόγκερ; Απόδειξέ το!
Απόδειξε πως είσαι μορφωμένος μπλόγκερ και όχι ιστολογάκι της σειράς, απαντώντας στην ερώτηση: Ποιός είναι ο γνωστός ελληνικής καταγωγής διανοητής / πνευματικός άνθρωπος της φωτογραφίας, που τραβήχτηκε ένα χειμωνιάτικο πρωινό του 1985, με την καλλιτεχνική επιμέλεια γνωστού (μεγαλο)παράγοντος των ιστολογίων της σήμερον;

Τα "μτΚ" προσφέρουν τρία μοναδικά βραβεία, κατά σειρά προσελεύσεως των σωστών απαντήσεων (ευχαριστούμε τους δωροθέτες μας):

Α' Βραβείο, μια φωτογραφία με μαγιώ (αν πρόκειται για γυναίκα) ή γραβάτα (αν πρόκειται για άντρα) και αυτόγραφο του Λαμπρούκου!

Β' Βραβείο, μια συνδρομή δωρεάν παρακολούθησης για 7 πόστ στο καλλιτεχνικό ιστολόγιον του alombar42!

Γ' Βραβείο, ένα ραντεβού με τον Φούφουτο αυτοπροσώπως, στο παστουρματζίδικο πολυτελείας "Χασάν Μπέης" του Ευόσμου - όλα πληρωμένα!

*

Παρακαλούνται θερμώς ο afm και οι υπόλοιποι 3-4 ηλικιωμένοι της μπλογκόσφαιρας που γνωρίζουν - να μην το κάψουν πριν της ώρας του...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006 | 31 σχόλια
Τρίτη, Μαΐου 16, 2006
Μια εκδήλωση που θα μπορούσε να είναι λαϊκή συνέλευση
Να αποδώσουμε στις λέξεις το νόημά τους: Η χθεσινή εκδήλωση του Δήμου Θερμαϊκού δεν ήταν «λαϊκή συνέλευση» - ήταν απολύτως καπελωμένη από τα «ονόματα» τα οποία ενώ είχαν επί τόσα χρόνια την ευκαιρία να μιλήσουν για το θέμα (Βουλή, Τοπική Αυτοδιοίκηση, εφημερίδες, κομματικές [τους] διαδικασίες κλπ) δεν είπαν τίποτα, αλλά δεν ντράπηκαν καθόλου να μας εξιστορήσουν χθες με κάθε (ανούσια) λεπτομέρεια τους αγώνες τους (sic!) κατά της επέκτασης!

Για την αποτυχία της εκδήλωσης, ως προς τον κύριο στόχο που θα έπρεπε να έχει, δηλαδή την έκφραση των πολιτών και τη συζήτηση πάνω σε προτάσεις δράσεων, που θα εξέφραζαν την καθολική αντίθεση του πληθυσμού της περιοχής για το έργο (όσου πληθυσμού έχει ενημερωθεί, για να είμαστε ακριβείς) υπεύθυνοι είναι οι οργανωτές (δηλ. ο Δήμος) και άμεσα συνυπεύθυνος ο συντονιστής, δημοσιογράφος Στέφανος Διαμαντόπουλος. Κάποιοι από τους παρισταμένους, που καταλάβαμε εξ αρχής που πήγαινε το πράγμα, διαμαρτυρηθήκαμε – αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι, όταν άρχισαν να τοποθετούνται οι πολίτες και ακούστηκαν επιτέλους οι πρώτες προτάσεις για δράσεις, ήταν πια πολύ αργά, καθώς μεγάλο τμήμα του ακροατηρίου είχε αποχωρήσει, κουρασμένο από τους αλλεπάλληλους δεκάρικους.

Τι έμεινε; Αντιγράφω από την σημερινή ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και το ρεπορτάζ του Φώτη Κουτσαμπάρη: «Σε αυτή την πρωτοβουλία (του Δήμου) κλήθηκαν χθες να συμμετάσχουν οι κάτοικοι του δήμου υπογράφοντας σχετικό κείμενο». Τόσο πολύ… Αλλά και τι σημασία έχει ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ απόφαση πήραν όσοι (λίγοι, αλλά ηρωικοί) συμπολίτες έμειναν μέχρι το τέλος; Η προσπάθεια , για να έχει νόημα /αξία / αποτελεσματικότητα πρέπει να είναι μαζική.

Τι νέο ακούστηκε για το έργο

Για τους αναγνώστες των «μτΚ» τουλάχιστον, ελάχιστα πράγματα. Η Διευθύντρια του ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Σοϊλεμτζίδου είπε περίπου όσα και ο κ. Τολέρης (της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ) στην απάντησή του στα «μυστικά του Κόλπου» - αλλά ακούσαμε από το στόμα της και κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες «ειδήσεις»:
- η πηγή απόληψης των μπάζων θα είναι ένα λατομείο στο Λιτόχωρο και η μεταφορά τους θα γίνει με φορτηγίδες, δια θαλάσσης (χαρά που θα κάνουν οι Λιτοχωριανοί, με τα φορτηγά που θα κουβαλάνε τα σκύρα ως τη θάλασσα…)
- ουδείς γνωρίζει ακόμα που θα απορρίπτονται τα βυθοκορήματα, δηλαδή η λάσπη που πρέπει να αφαιρεθεί από το βυθό ώστε το έργο να «πατήσει» σε στερεό πυθμένα. Η σκέψη (sic!) είναι να απορρίπτονται μέσα στο Θερμαϊκό, λίγο παρακεί – και προς το παρόν εξετάζεται αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, καθώς το προς απόρριψη υλικό δεν είναι καθόλου «αθώο».
- Η μελέτη που έγινε στο ΕΜΠ θα δοθεί στη δημοσιότητα σε λίγες μέρες. Με κάθε επιφύλαξη μεταφέρω όσα ανατριχιαστικά ειπώθηκαν, με βάση την προφορική ενημέρωση που έγινε στο ΥΠΕΧΩΔΕ: 3 χρόνια μετά την έναρξη της κατασκευής και 1 μετά την ολοκλήρωση των περιμετρικών (του προβόλου μέσα στη θάλασσα) θα δούμε την οριστικοποίηση του έργου και τότε θα εκτιμήσουμε αν όλα είναι εντάξει ή αν (θα) απαιτούνται πρόσθετα μέτρα, τα οποία κατονομάζονται: κυματοθραύστες παράλληλοι με την ακτή και σε απόσταση από αυτήν, είτε υφάλως είτε σε χαμηλή στάθμη… Αν είναι έτσι, πρόκειται για επανάληψη της παλαιάς «μελέτης», που λέει με λίγα λόγια το απίστευτο: το φτιάχνουμε αμελέτητο και μετά «μελετάμε» τα προβλήματα που θα προκύψουν!

Ο εκπρόσωπος του ΤΕΕ κ. Φάμελος παρουσίασε την γνωμοδότηση του ΤΕΕ (Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας), κάτι που είχαν κάνει από τον περασμένο Νοέμβριο τα «μυστικά του Κόλπου»

Ο καθηγητής του ΑΠΘ κ. Κρεστενίτης άσκησε κριτική στις μελέτες περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων του έργου, στο πνεύμα της γνωμοδότησης του κ. Κουμεντάκη, που επίσης έχει παρουσιαστεί από τα «μυστικά του Κόλπου»

Οι πολιτικοί

Δε θα ασχοληθώ καθόλου με τους δεκάρικους που εκφωνήθηκαν. Θα επισημάνω μονάχα τη θετική παρουσία της Χρύσας Αράπογλου (του ΠΑΣΟΚ) και του Θόδωρου Καράογλου (της ΝΔ). Αυτοί είναι και οι μοναδικοί βουλευτές που «δικαιούνται δια να ομιλούν», αφού το θέμα της επέκτασης το «παλεύουν» εδώ και πολύ καιρό – σε συνθήκες πολιτικής μοναξιάς, μέσα στα ίδια τα κόμματά τους! Οι υπόλοιποι, όλων των κομμάτων (συμπεριλαμβάνεται ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ) εμφανίστηκαν τώρα, όταν, μετά τα δημοσιεύματα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ έσπασε το κλίμα της σιωπής των αμνών. Μένει να αποδείξουν πως σοβαρολογούν, εκεί που πρέπει - και πως δεν περιορίζονται σε ανούσιες διακηρύξεις (εκ του ασφαλούς).

Ο εκπρόσωπος της Νομαρχίας, ήταν καθόλα αντάξιος του Νομάρχη: αφού μας μετέφερε «τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς» του κ. Ψωμιάδη, μίλησε επί ώρα χωρίς να λέει απολύτως τίποτα! Στο τέλος, αφού ρωτήθηκε πιεστικά «ποια είναι η θέση της Νομαρχίας» είπε το αμίμητο: «ό,τι πει ο λαός!» (και ο «λαός» γέλασε με την ψυχή του…)

Οι τοπικοί παράγοντες

* Η χθεσινή εκδήλωση ήταν απλώς για την τιμή των όπλων του κ. Μαντζάρη, ο οποίος χειρίστηκε το θέμα όπως μπορούσε καλύτερα – αλλά δεν το χειρίστηκε σωστά: άφησε απέξω ως τώρα (βρισκόμαστε ήδη στο και πέντε) το μοναδικό παράγοντα που θα έδινε «πολιτική βαρύτητα» στην αντίδραση κατά του έργου – δηλαδή την κοινή γνώμη. Δεν αμφισβητώ ότι μπορεί να είχε και να έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά αν το έργο πραγματοποιηθεί, η ιστορία θα τον καταγράψει ανάμεσα στους (ακούσιους) νεκροθάφτες του Θερμαϊκού.

* Ακριβώς τις ίδιες ευθύνες (με τις πράξεις και τις παραλείψεις της) έχει η αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον κ. Καπλάνη, ο οποίος άσκησε δριμύτατη κριτική στον δήμαρχο, δεν είπε όμως κουβέντα για το ποια πρωτοβουλία πήρε αυτός ο ίδιος για την ανάδειξη του θέματος, όσο ήταν καιρός.

* Ακριβώς τις ίδιες ευθύνες έχουν και οι δημοτικές παρατάξεις του ΚΚΕ και ο (συνεργαζόμενος με τον δήμαρχο) Συνασπισμός: τώρα (δηλαδή πολύ αργά) φαίνεται πως ξύπνησαν – αν και το «ξύπνημά τους» παραμένει αυστηρά σε επίπεδο φλυαρίας.

* Όσο παρέμεινα στην εκδήλωση (σχεδόν ως το τέλος) δεν άκουσα τον υποψήφιο δήμαρχο (αναμένει το χρίσμα από τη ΝΔ) κ. Αλεξανδρή να τοποθετείται.


Μια εκτίμηση για το που βρισκόμαστε

Αν εξαρτάται λοιπόν από εμάς, τους κατοίκους της περιοχής και της Θεσσαλονίκης, το παιχνίδι είναι οριστικά χαμένο, αφού με βάση τα σημερινά δεδομένα καμιά μαζική (δηλαδή αποτελεσματική) αντίδραση στο έργο δεν προβλέπεται. Απομένει να περιμένουμε τη μοιραία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (στις 2 Ιουνίου) – ευχόμενοι το σώμα αυτό να αποφασίσει υπέρ του Θερμαϊκού και κατά του έργου.

Προσωπικά, παραμένω αισιόδοξος στην πράξη. Θα είμαι πλάι σε κάθε κίνηση για την αποτροπή του εγκλήματος εις βάρος του περιβάλλοντος και των ανθρώπων, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αλλά, όποιος ενδιαφέρεται, ας κάνει ό,τι μπορεί ΤΩΡΑ: Ας βρεθούμε, εμείς οι πολίτες, ας βοηθήσουμε στις (όποιες) κινήσεις θα γίνουν τις επόμενες βδομάδες, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το θέμα πρόβλημα όλης της Θεσσαλονίκης, ας πιέσουμε όπως μπορούμε πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς κλπ να πάρουν θέση. Δεν υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια… Αν δεν οικοδομηθεί ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης στο μπάζωμα, οι Θεσσαλονικείς θα αποδειχθούν (για μια ακόμα φορά) αντάξιοι της μοίρας τους.

(Και μην ακούσω κανέναν «αγαθό» να λέει ξανά τα γνωστά χαζοχαρούμενα ότι για το δικό μας πολιτικό χάλι φταίει τάχα «το κράτος των Αθηνών» - στο οποίο είναι πρωθυπουργός ένας βουλευτής της Θεσσαλονίκης…)

*

Για ένα είμαι βέβαιος: οι ιστολόγοι θα βοηθήσουν (και πάλι) όσο μπορούν…

*

Είναι πολύ πιθανόν το ποστ αυτό να ανανεωθεί / συμπληρωθεί

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 16, 2006 | 26 σχόλια