ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Μαΐου 23, 2006
Πως αποκεφαλίσαμε τον σκώληκα, πριν μας κάνει ζημιά
Το πρωινό του Σαββάτου είναι το καλύτερο της εβδομάδας, για τα ¾ της οικογένειας, επειδή δεν έχουν να πάνε στο σχολείο. Κι εγώ το χαίρομαι, επειδή δεν έχω να τους πάω στο σχολείο – και βέβαια δεν έχω να πάω στη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια το Σάββατο είναι ταυτισμένο με πρωινό χουζούρι, κάθοδο στη Θεσσαλονίκη, καφέ στο κέντρο (αυτό δε μ’ αρέσει, αλλά μ’ αρέσει αυτή που της αρέσει, οπότε μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει…μ’ αρέσει!) φαγητό στη γιαγιά και αναχώρηση για τον Όλυμπο. Το τελευταίο Σάββατο, μας ήρθε ανάποδα.

Ο Αρίστος ξύπνησε παραπονούμενος «πονάει η κοιλίτσα μου» - κάτι που τώρα τελευταία είχε ξαναγίνει άλλες τρεις – τέσσερις φορές και του περνούσε σε λίγη ώρα. Τώρα όμως δεν περνούσε… Ανακατευόταν, αλλά δε μπορούσε να κάνει εμετό. Γύρω στις μία μπόρεσε να βγάλει μερικά υγρά και ανακουφίστηκε εντυπωσιακά. Είπαμε πως αυτό ήταν, αλλά λίγο αργότερα ο πόνος επανήλθε, χειρότερος. Σιγά σιγά το παιδί άρχισε να αποκτά αυτό που λέμε «όψη πάσχοντος». <

Λόγω Σαββάτου η παιδίατρός του στην Περαία έλειπε, ένας φίλος παιδίατρος συνεδρίαζε στα Τρίκαλα για να προαχθεί η επιστήμη, το ΚΥ Μηχανιώνας ΔΕΝ έχει παιδίατρο τα σ/κ (σωστά… τι χρειάζεται;) οπότε πήγαμε στα επείγοντα του ΑΧΕΠΑ. Ο Αρίστος είχε πια αρχίσει να υποφέρει, αλλά σαφή κλινικά σημεία σκωληκοειδίτιδας δεν υπήρχαν ακόμα, με αποτέλεσμα ο παιδίατρος που εφημέρευε να μας γράψει μια συνταγή αποδίδοντας το άλγος σε άλλη αιτία, αλλά μας τόνισε να πάμε από το «παιδοχειρουργικό» του «Γεννηματάς», για να αποκλείσουν πρώτα οι παιδοχειρουργοί την περίπτωση για «σκουλίκι»

Λίγα λεπτά αργότερα (περί τις 7.10’) μπαίναμε στο «Γεννηματάς», στις 8.15’ ήταν έτοιμες οι εργαστηριακές εξετάσεις, στις 8.25’ είχαμε μιλήσει με τον αναισθησιολόγο και στις 8.40’ άρχισε το χειρουργείο – κι εμείς κάγκελο απέξω, μη έχοντας προλάβει να συνειδητοποιήσουμε καλά καλά τι συνέβαινε! Ο μικρός μπήκε μέσα νομίζοντας πως θα κάνει και ακόμα εξέταση, ενώ τόνιζε συνεχώς «μπαμπά, εδώ να είσαι!»

Είχαν μεσολαβήσει σπαραξικάρδιες σκηνές, όπου σύμπας ο ιατρικός και νοσηλευτικός κόσμος ήθελε να περάσει τη βελόνα στη φλέβα του Αριστείδη (για να μπει ο ορός) και ο Αριστείδης αντισκεκόταν σθεναρά, ως άλλος Σαλαμινομάχος…

9.20’ η επέμβαση είχε τελειώσει και ο ναρκωμένος ακόμα ασθενής επέστρεψε στο θάλαμό του.

*

Η νύχτα ήταν σχετικά ήσυχη, αλλά η Κυριακή ήταν πραγματικά δύσκολη: ο Αριστείδης πονούσε – και το δήλωνε σε όλους τους τόνους. Παράλληλα αρνιόταν να κατουρήσει, ενώπιον κοινού, μέσα στο θάλαμο – ενώ δεν ήθελε να σηκωθεί για να πάει τουαλέτα, επειδή πονούσε σε κάθε κίνηση. Προς το απόγευμα (και αφού οι γονείς τα είχαμε παίξει ελαφρώς) τα πράγματα ηρέμησαν και η Δευτέρα πέρασε με ερωτήσεις «πότε θα πάω σπίτι;» - κάτι που έγινε σήμερα.

*

Να σημειώσω το φιλικό περιβάλλον και την υψηλή επαγγελματικότητα των γιατρών και των νοσηλευτών του Παιδοχειρουργικού Τμήματος στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», παρ’ όλο που ο χώρος που εργάζονται είναι ανεπαρκής και ακατάλληλος (εντελώς απαράδεχτος, για την ακρίβεια…).

*

Ατάκες του Αριστείδη:

- Αηδία είναι τα νοσοκομεία! (όταν του έφεραν, μετά την εγχείρηση, το πρώτο πιάτο φιδέ…)
- Αυτό δεν είναι νοσοκομείο, είναι τρελοκομείο! (ενοχλημένος από τη συνεχή και έντονη φασαρία: από τη μια η κυκλοφορία της Εθνικής Αμύνης, από την άλλη η βαβούρα που έκαναν τα άλλα νοσηλευόμενα παιδιά – και το αποκορύφωμα, ο διαβολικός θόρυβος από το σύρσιμο του ικριώματος για τον ορό, κάθε φορά που ένας μικρός ασθενής πήγαινε τουαλέτα ή απλώς βολτάριζε στο διάδρομο)

*

Ευχαριστούμε και πάλι όσους μας ευχήθηκαν, όσους μας επισκέφτηκαν – και βέβαια τους γιατρούς και τους νοσηλευτές της Παιδοχειρουργικής Κλινικής!

 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 23, 2006 |


7 Comments:


  • At 9:40 μ.μ., Blogger Oneiros

    Απ' τη δική μου εξαγωγή σκώληκα, θυμάμαι πως διάβαζα Χάκλμπερι Φιν όταν με νάρκωσαν με αιθέρα, και πως είχα δανεική τηλεόραση όσο έμεινα στο νοσοκομείο, την οποία όμως δεν παρακολουθούσα πολύ (οι περιπέτειες του Χωκ Φιν είχαν περισσότερο ενδιαφέρον).

    Καλή ανάρρωση!

     
  • At 11:44 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Χαίρομαι πραγματικά που όλα πήγαν καλά.
    Καλή ανάρρωση εύχομαι από καρδιάς.

    ΥΓ
    Τι συμβαίνει με τον Λαμπρούκο ;;!!
    Γιατί έκλεισε το μπλογκ του έτσι ξαφνικά ;
    Όσοι τα έκλεισαν ( εμού συμπεριλαμβανομένου :) είχαν κάποιο σοβαρό λόγο. Ο Λαμπρούκος όμως ; !
    Συνέβη κάτι και δεν το πήρα είδηση ;
    Αν ξέρεις κάτι παραπάνω ενήμερωσε μας βρε Πάνο.

     
  • At 12:03 π.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Λοιπον τωρα που εγινε ο Αρης καλα θα καθησω σε πρωτη ευκαιρια να γραψω (και να του αφιερωσω)το μεγαλο λογοτεχνικο εργο που εχω στα σκαρια "ο σκωληκας κι ο Λελεκας".
    Αντε και σιδεροκεφαλος!

     
  • At 12:36 π.μ., Blogger Πάνος

    Oneiros,
    προφανώς ήσουν μεγαλύτερος - ο Α. δεν έχει κλείσει ακόμα τα 7...

    *

    Ιχνηλάτη,
    ολίγα περί Λαμπρούκου: Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας πραγματικά σοβαρός λόγος να κλείσεις ένα μπλογκ, εκτός από λόγους υγείας. (Η περίπτωσή σου συμπεριλαμβάνεται, βεβαίως: τζάμπα κι άδικα το έκλεισες, τότε!)

    Έγραψα όμως πριν λίγες μέρες πως το μπλόγκιν είναι μια εξαιρετικά εύθραυστη υπόθεση - η γοητεία του (δηλαδή το άμεσο και έντονο feedback) είναι και η αδυναμία του: σε επηρεάζει πάρα πολύ, σε μπουκώνει!

    Ε, αυτό έπαθε και ο Λαμπρούκος: μπούκωσε. Δε μπορώ να σπάσω κι άλλο το όφ δη ρέκορντ, απλά λέω πως σοβαρός συγκεκριμένος λόγος δεν υπάρχει. Η επιστροφή είναι κάτι που παίζεται (όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση) - αν και ο περί ου δηλώνει πως δεν τη σκέφτεται, προς το παρόν.

    *

    Θείε Ισίδωρε,
    στην περίπτωσή σου ισχύει το ρεφραίν του τραγουδιού που έγραψε ο Γιάννης Παπαϊωνάννου για τον καπετάν Αντρέα Ζέπο: "χαίρομαι όταν σε βλέπω!"

    *

    ...και ευχαριστώ όλους για τις ευχές!

     
  • At 12:28 μ.μ., Blogger Krotkaya

    Θηρίο ο ανηψιος!! Αντε, σιδεροκέφαλος!

     
  • At 1:25 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Πάνε,

    Ο Αριστείδης είναι ένα παιδί με πολύ και λαμπρός με΄λλον. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι αν και λίγων χρονών έχει ήδη ξεκινήσει τα αποφθεύγματα ωσάν τον Εθνάρχη μας. "Τα νσοκομεία είνα ένα απέραντο τρελλοκομείο" είπε το παιδί και απέδωσε την πραγματικότητα του κικρόκοσμου του.

    Με τα πολλά

    ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΣΑΙ!

    @ ΙΧΝΗΛΑΤΗ
    Αγαπητέ μου ιχνηλάτη, Θείο, και οι συν υμών εν Χριστώ Αδελφή (!)

    Η αλήθεια είναι έτσι όπως την περιέγραψε ο Πάνος. Δε συντρεχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος πέρα από το γεγονός ότι συνέλαβα τον εαυτό μου να αυνανίζεται με το μέσο. Απώλεσα τη χαρά του διαβάζειν και εγκλωβίστηκα σε αυτήν του γράφειν. Και όταν το παθαίνεις αυτό γράφεις και χειρότερα.

    Και επειδή όταν το έπαθα ήταν Σαββατοκύριακο και όπως προείεπ ο Πάνος τα ΣΚ τα ιατρεία δε λειτουργούν, πήγα και εγώ στο Γεννηματάς (α ρε σύντροφε αθάνατε!), όπου και μου συνέστησαν αποχή από τη συγγραφή και πολύ διάβασμα των συντρόφων ιστολόγων.

    Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου μου είπαν, ειδαλλιώς έχω μόνο 15 μέρες μπλογκοζωή. Άντε κανένα σχολιάκι και αυτό στα πεταχτά, γι αυτό και εγώ σας στέλνω βιαστικά τους χαιρετισμούς μου και κλείνω.

    Θα τα λέμε προφανώς...

     
  • At 6:09 μ.μ., Blogger FUFUTOS

    Περαστικά σας!
    Καλή ανάρρωση στον λεβέντη ατακαδόρο! Σύντομα ξανά στο σχολείο (για τα μπουγέλα της εποχής)