ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Μαΐου 30, 2006
Πόντος και Αριστερά

Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης

Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ. Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η απόλυτη αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».

Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη»

Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ’22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.

Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος –τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του– όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας –και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος.

Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.

Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο "Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία" γράφει: "Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση".

Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία –που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος.

Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ’22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα».

Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά

Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα.

Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση.

Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι –στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 και την πυρπόληση της πόλης.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών –όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.

Εν κατακλείδι

Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους.

Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα –ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς.

Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς».

Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα εκχωρούσε ένα αγωνιστικό κίνημα στην αντίδραση, αντί να το αξιοποιήσει θετικά με ένα ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη εάν η σημερινή Αριστερά, που στοχεύει να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει –τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες.

Η εμφάνιση επίσης του διεκδικητικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά.

Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2).

Καλείται επίσης να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς.

----------------------------------------------------------------------------------

(1) Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες.

(2) Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα –εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι:

-Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα.

-Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο.

*

Ευχαριστώ θερμά τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, που εμπιστεύτηκε στα "μτΚ" το πολύ ενδιαφέρον κείμενό του, για ένα θέμα κυριολεκτικά "καυτό". Εύχομαι να γίνει και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

*

Η φωτογραφία (Τραπεζούντιοι με ποντιακές ενδυμασίες) είναι από αυτήν εδώ τη σελίδα
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μαΐου 30, 2006 |


25 Comments:


  • At 2:04 μ.μ., Blogger Πάνος

    Πριν λίγες μέρες έφτασε στο ηλ. ταχυδρομείο μου το ακόλουθο κείμενο, το οποίο παραθέτω αυτούσιο.

    *

    Και η άλλη άποψη για το θέμα, από τον Γ. Νακρατζά.

    Σημ: Ο Γ. Νακρατζάς ήταν το 1965 Γραμματέας της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου στη Θεσσαλονίκη.

    g.nakratzas@wxs.nl έγραψε:
    Ηλεκτρονική Διεύθυνση : g.nakratzas@wxs.nl

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

    Πρόσφατα στην πλατεία Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης εγκαινιάστηκε ένα μνημείο Γενοκτονίας των Ποντίων, επί παρουσία επισήμων πολιτικών προσωπικοτήτων της χώρας μας, γεγονός που προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία της τουρκικής κυβέρνησης.

    Στις 9 Μαΐου 2006 έλαβε χώρα μια εκπομπή του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού Alpha η οποία αφορούσε το ίδιο θέμα, με παρουσιαστή τον κύριο Χατζηνικολάου.

    Στην εκπομπή αυτή ο κύριος Χατζηνικολάου παρουσίασε συν τοις άλλοις ένα μικρό απόσπασμα μιας συνέντευξης του υπογράφοντος προς την τουρκική τηλεόραση, επιδεικνύοντας και μια φωτογραφία μου, ως παράδειγμα Έλληνος που υποστηρίζει, όπως είπε, την τουρκική προπαγάνδα.

    Η λέξη προπαγάνδα είναι συνώνυμη με την λέξη ψεύδος και μάλιστα προς όφελος μιας ξένης δύναμης, το θέμα βέβαια είναι το ποιος ψεύδεται αναφορικά με την λεγόμενη γενοκτονία των Ποντίων, ψεύδεται ο κύριος Χατζηνικολάου, ψεύδονται οι εθνικιστές Πόντιοι, ή ψεύδεται ο υπογράφων. Το συμπέρασμα επαφίεται στους αναγνώστες της επιστολής αυτής.

    Ακόμα και εάν δεν το θέλουμε αντικρίζουμε σε δημόσια γραφεία της Θεσσαλονίκης αναρτημένους εθνικιστικούς χάρτες του Πόντου, όπου εμφανίζονται τέσσερα βιλαέτια (νομοί) του Πόντου ως τέως ελληνικές περιοχές.

    Οι τέσσερις αυτοί νομοί είναι το βιλαέτι της Τραπεζούντας, το βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας), και το βιλαέτι της Κασταμονής

    Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στις διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου χρησιμοποίησε στις συνδιασκέψεις ειρήνης την στατιστική του κυρίου Γ. Σωτηριάδη, καθηγητού του Πανεπιστημίου της Αθήνας, σχετικά με τον πληθυσμό του Πόντου, προκειμένου να υποστηρίξει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδας.

    Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου απέρριψε τις υπολειπόμενες στατιστικές του Πόντου, οι οποίες προέρχονταν κυρίως από εθνικιστικούς κύκλους, διότι θεώρησε ότι περιέχουν υπερβολές, δηλαδή ήταν ψευδείς, και ως εκ τούτου βλαπτικές για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

    Σύμφωνα με την προαναφερθείσα στατιστική του Σωτηριάδη, δηλαδή σύμφωνα με την επίσημη στατιστική της ελληνικής κυβέρνησης, στο βιλαέτι της Τραπεζούντας το 1912 κατοικούσαν 947.866 Τούρκοι, 353.533 Έλληνες και 50.000 Αρμένιοι, δηλαδή οι Έλληνες Πόντιοι αποτελούσαν μια Μειονότητα ανερχόμενοι μόνο στο 25,9% του συνολικού πληθυσμού.

    Σύμφωνα με την ίδια στατιστική στο βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας) επί συνολικού πληθυσμού 1.109.535 κατοίκων οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν σε 99.367 άτομα, αποτελώντας μια σχετικά μικρή Μειονότητα ανερχόμενοι μόνο στο 8,9% του συνολικού πληθυσμού.

    Τέλος και πάλι κατά τον Σωτηριάδη στο τρίτο βιλαέτι του Πόντου δηλαδή στο βιλαέτι της Κασταμονής οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν μόνο στο 2,5% του συνολικού πληθυσμού αποτελώντας μία ασήμαντη Μειονότητα.

    Κατά τις απόψεις των σύγχρονων εθνικιστών Ποντίων οι Τούρκοι φέρονται να εξόντωσαν μέχρι το 1924 γύρω στους 350.000 Έλληνες Ποντίους.
    Εάν λάβουμε υπ΄όψιν τα στοιχεία της ελληνικής κυβέρνησης του Βενιζέλου οι Πόντιοι και των δύο Βιλαετίων του Πόντου ανέρχονταν σε 353.533 + 99.367, δηλαδή σε 452.900 άτομα, στους οποίους προστίθενται και λίγες χιλιάδες Πόντιοι του Βιλαετίου της Κασταμονής.

    Εάν πράγματι σύμφωνα με τον μύθο των σημερινών εθνικιστών Ποντίων οι Τούρκοι σφαγίασαν από τους 452.900 Πόντιους τις 350.000, τότε το 1924 στην Ελλάδα θα πρέπει να ήρθαν μόνο 100.000 Πόντιοι πρόσφυγες.

    Σήμερα υπάρχουν επίσημα στοιχεία του ελληνικού κράτους του πόσοι Πόντιοι πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα το 1924, με τα οποία αποδεικνύεται ποιος ψεύδεται, δηλαδή εάν ψεύδονται οι σύγχρονοι Πόντιοι εθνικιστές, εάν ψεύδεται ο κύριος Χατζηνικολάου ή εάν ψεύδεται ο υπογράφων.

    Ένα δεύτερο θέμα αφορά στον ορισμό του ενόπλου αγώνα των Ποντίων από το 1916 έως το 1922.

    Ο πολιτικός σκοπός του ένοπλου αγώνα των Ποντίων διακηρύχθηκε κατά το πρώτο παγκόσμιο συνέδριο των Ποντίων το οποίο έλαβε χώρα στη Μασσαλία στις 22.1.1919 και ο οποίος σκοπός διακηρύχθηκε ως κάτωθι :
    «απαιτούντες την ανεξαρτησία μας υπό ελεύθερον δημοκρατούμενον πολίτευμα».

    Εμπνευστής και οργανωτής του συνεδρίου αυτού ήταν ο Κωνσταντινίδης, γιος του Πασά Κωνσταντινίδη, τέως δημάρχου της Σαμψούντας.

    Εξ ορισμού όμως ο όρος απελευθέρωση έχει ρεαλιστικό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή, όπου η φίλια εθνική ομάδα αποτελεί και την πληθυσμιακή πλειοψηφία.

    Στην περίπτωση του Πόντου οι Έλληνες Πόντιοι αποτελούσαν μια σχετικά υπολογίσιμη Μειονότητα αποκλειστικά και μόνο στο παραλιακό βιλαέτι της Τραπεζούντας ανερχόμενοι στο 25,9% του συνολικού πληθυσμού, στα υπόλοιπα όμως βιλαέτια η ελληνική ποντιακή Μειονότητα ήταν ασήμαντη κυμαινόμενη από 2,5% έως 8,9% του συνολικού πληθυσμού.

    Υποθετικά μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι εάν οι Έλληνες Πόντιοι ήταν σε θέση να επιβληθούν στρατιωτικά, πράγμα βέβαια εκ των πραγμάτων αδύνατον, τότε θα ήταν υποχρεωμένοι να εγκαταστήσουν όχι ένα δημοκρατούμενο πολίτευμα, όπως ισχυρίζονταν, αλλά μια στρατιωτική δικτατορία τύπου Παπαδόπουλου ή τύπου Μεταξά και να προβούν σε εθνοκάθαρση του τουρκικού πληθυσμού, όπως ακριβώς έκανε ο ελληνικός στρατός για τους σλαβόφωνους Μακεδόνες του Κιλκίς το 1913.

    Κατά το 1914 και το 1915 αντάρτικο στον Πόντο δεν υπήρξε, απλώς κατέφυγαν στα βουνά διάφοροι ανυπότακτοι ή λιποτάκτες Έλληνες Πόντιοι του τουρκικού στρατού, όπου και επιβίωναν από ληστείες ζώων και τροφίμων, προσβάλλοντας κυρίως τουρκικά χωριά.

    Όσοι από αυτούς τους ανυπότακτους συλλαμβάνονταν, είτε αυτοί ήταν Έλληνες είτε αυτοί ήταν Τούρκοι, τότε τους περίμενε η αγχόνη, ποινή που την εποχή εκείνη εφαρμοζόταν άλλωστε και στην Ελλάδα καθώς και σε κάθε εμπόλεμη χώρα της Ευρώπης (3, σελ 63).

    Το πραγματικό αντάρτικο άρχισε μόλις το 1916 όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την Τραπεζούντα, μέχρι την οποία επεκτάθηκε το ρώσο-τουρκικό μέτωπο πολέμου. Αξιόλογο αντάρτικο υπήρξε αποκλειστικά και μόνο στην τουρκόφωνη περιοχή της Μπάφρας και στα επτά ορεινά χωριά της Σάντας.

    Τόσο στους υπολειπόμενους τομείς του Πόντου όσο και στον παραλιακό τομέα του δεν εκδηλώθηκαν αξιοσημείωτες ανταρσίες, κυρίως χάρη στην φιλειρηνική δράση του μητροπολίτη της Τραπεζούντας Χρύσανθου.

    Στην Μπάφρα οργανωτής του ελληνικού αντάρτικου ήταν ο «στρατηγός» Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος ήρθε στην Σαμψούντα το 1908 ως μητροπολίτης.

    Τα κατορθώματά του τα περιγράφει ο αιμοσταγής αυτός ιερωμένος στα απομνημονεύματά του ως εξής:

    «Αυτές τις μικρές και άτακτες στην αρχή ομάδες άρχισα να οργανώνω σε τακτικά και αξιόμαχα ανταρτικά σώματα με την μακρά πείρα που είχα απ΄τον αγώνα μας στην Μακεδονία. Κι αφού απέκτησαν άξιους και εμπειροπόλεμους αρχηγούς που ο ίδιος τους έδινα το χρίσμα, εξελίχθηκαν σε πραγματικά στρατιωτικά σώματα που είχε το καθένα υπό την προστασία του και την απόλυτη δικαιοδοσία του, ένα τμήμα της επαρχίας», (2, σελ 227).

    Δειγματοληπτικά θα αναφερθούμε σε ελάχιστα μόνο περιστατικά της δράσης των Ποντίων ανταρτών και συγκεκριμένα της περιοχής της Μπάφρας και της ορεινής περιοχής των επτά χωριών της Σάντας.

    Οι Έλληνες Πόντιοι ενώ αποτελούσαν υπηκόους του οθωμανικού κράτους χτυπούσαν πισώπλατα τον τουρκικό στρατό φροντίζοντας να δημιουργήσουν ένα διμέτωπο αγώνα εις βάρος της Τουρκίας. Οι Τούρκοι προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την ανταρσία των Ελλήνων Ποντίων στα μετόπισθεν τους, φόνευσαν τον Απρίλιο του 1917 περίπου 80 αντάρτες στην σπηλιά της Παναγίας κοντά στο χωριό Οτ Καγιά.

    Ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης περιγράφει ότι δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά 12.000 Πόντιοι αντάρτες μεταμφιεσμένοι σε προσκυνητές επετέθησαν κατά την διάρκεια της νύχτας στο γειτονικό τούρκικο χωριό Τσασούρ όπου και σκότωσαν 1.000 Τούρκους στρατιώτες και 400 γυναικόπαιδα, έκαψαν δε ταυτόχρονα 400 σπίτια. Στον χαλασμό αυτόν οι Έλληνες αντάρτες τραυμάτισαν άλλους 800 στρατιώτες, χωροφύλακες και γυναικόπαιδα, (2, σελ. 410).

    Ένα δεύτερο επεισόδιο αναφέρεται από τον ίδιο εθνικιστή Πόντιο συγγραφέα στην περιοχή της Σάντας με το εξής κείμενο :

    Τον Δεκέμβριο του 1922, οι Έλληνες αντάρτες επιτέθηκαν κατά των Τούρκων τσετέδων και πυρπόλησαν σε μια μόνο επιχείρηση οκτώ τουρκοχώρια ……Στο πέρασμα λοιπόν των ελληνικών ανταρτικών συγκροτημάτων ερημώνονταν στην κυριολεξία τα τουρκικά χωριά. ……Οι κύριες πηγές για την επιμελητεία τους ήταν πλέον τα τουρκοχώρια …..Το Σεπτέμβριο, 200 περίπου αντάρτες κυρίεψαν το τουρκικό χωριό Σιβασλή, το οποίο είχε 150 οικογένειες και το έκαψαν ολοκληρωτικά, αφού πήραν 200 ζώα και τρόφιμα, μετά πέντε μέρες κυρίεψαν το χωριό Κουτετί με 70 οικογένειες, στη συνέχεια το χωριό Ταϊπλί με 50 οικογένειες, και το χωριό Καραογλάρ….Μετά από ανάπαυλα είκοσι ημερών 500 Έλληνες αντάρτες και 1.000 άοπλοι κυρίεψαν το Σεχρί, που είχε 600 οικογένειες, πήραν όλα τα ζώα και τα τρόφιμα με την βοήθεια των αμάχων και έκαψαν το χωριό … … Αστραπιαία μαθεύτηκε στα λημέρια των βουνών του Πόντου ότι τραυματίστηκε ο καπετάνιος. Έτρεξαν όλοι μαζί κοντά του να τον περιποιηθούν. Στο χωριό Τσαμιληκιοϊ, ύστερα από διαταγή του ίδιου του καπετάνιου οι αντάρτες ως αντίποινα δεν άφησαν τίποτε όρθιο, (2, σελ. 340).

    Ο σύγχρονος εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης περιγράφοντας τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Πόντιοι αντάρτες εναντίον του άμαχου τουρκικού πληθυσμού, ισχυρίζεται ότι αυτά ήταν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου και μάλιστα σύμφωνα με το δίκαιο του ανταρτοπολέμου της εποχής εκείνης.

    Οι απόψεις αυτές περί διεθνούς δικαίου υπάρχουν μόνο στην φαντασία του εθνικιστή αυτού Ποντίου για τον εξής απλούστατο λόγο.

    Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ορισμένοι Βλάχοι, παρά το ότι ήταν Έλληνες υπήκοοι κατετάγησαν στην Λεγεώνα των Βλάχων και συνεργάστηκαν στην Θεσσαλία με τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής, χαρακτηρίστηκαν δε ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

    Εκτός από τους Βλάχους αυτούς ένοχοι εσχάτης προδοσίας χαρακτηρίστηκαν και εκείνοι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες της Δράμας και της Θράκης οι οποίοι συνεργάσθηκαν το 1941-1944 με τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και έδρασαν εναντίον των κατοίκων της Ελλάδας, κράτους του οποίου οι ίδιοι ήταν υπήκοοι, μερικοί δε από αυτούς εκτελέστηκαν.

    Όπως η Ελλάδα χαρακτήρισε εκείνους τους Βλάχους της Θεσσαλίας και εκείνους τους σλαβόφωνους Μακεδόνες της Δράμας και της Θράκης ως ενόχους εσχάτης προδοσίας, επειδή συνεργάστηκαν με ξένα στρατεύματα κατοχής, έτσι με την ίδια λογική το τουρκικό κράτος χαρακτήρισε και χαρακτηρίζει ακόμα και σήμερα τους Πόντιους αντάρτες ως ΕΝΟΧΟΥΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, επειδή συνεργάστηκαν με τα ρωσικά στρατεύματα κατοχής, σφαγιάζοντας χιλιάδες αμάχους Τούρκους.

    ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΞΥΜΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΤΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΗΤΑΝ ΥΠΗΚΟΟΙ.

    ΟΙ ΟΔΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΩΣ ΕΝΟΧΟΥΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΓΕΩΝΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΑΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΣΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΗΤΑΝ ΥΠΗΚΟΟΙ.

    ΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ.


    Είμαι ιδιαίτερα περίεργος εάν ο κύριος Χατζηνικολάου απαντήσει δημοσίως στην επιστολή αυτή.


    Dr Γεώργιος Νακρατζάς

    Πολιτικός Σύμβουλος της EFA (ΕΕΣ) για θέματα των Μειονοτήτων της Ελλάδας

    EFA, ΕΕΣ ( Ελεύθερη Ευρωπαϊκή Συμμαχία, κόμμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου )


    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

    1) Νακρατζάς, Γ., (2001) :
    Η Μικρά Ασία και η Καταγωγή των Προσφύγων (Η ιμπεριαλιστική ελληνική πολιτική του 1922 και η Μικρασιατική Καταστροφή)
    Εκδόσεις Μπατάβια Θεσσαλονίκη

    2) Ανθεμίδης, Α.Σ., (1998) :
    Τα Απελευθερωτικά Στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού (Ανταρτικά Σώματα στον Πόντο) 1912-1924
    Εκδόσεις Ευσταθίου Γ. Γιαλτουρίδη, Κατερίνη

    3) Βαλαβάνης, Γ.Κ., (1925) :
    Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου
    Επανέκδοση 1995, Εκδόσεις Αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη

    4) Ιωαννίδης, Σ., (1870) :
    Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντας και της Γύρω Περιοχής
    Επανέκδοση 1988, Εκδόσεις Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη

    5) Sotiriadis, G., (1918) :
    An ethnological map illustrating Hellenism in the Balkan Peninsoula and Asia Minor
    London, Edward Stanford, Ltd

     
  • At 2:57 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Το κειμενο που γκρεμισε
    το blog του Ανέμου..

    Τι κανει αυτο το παιδι;;..

    Ειδα τον Νακρατζα στην τηλεοραση
    με Τουρκαλα δημοσιογραφο..

     
  • At 3:01 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Όπως η Ελλάδα χαρακτήρισε εκείνους τους Βλάχους της Θεσσαλίας και εκείνους τους σλαβόφωνους Μακεδόνες της Δράμας και της Θράκης ως ενόχους εσχάτης προδοσίας,...

    ΝΑΙ ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΑΔΑ
    ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ
    ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΥΣ
    Ο,ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ
    ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΜΕΝΙΟΥΣ
    Ο ΚΕΜΑΛ;;..

    για τους δευτερους
    υπηρξαν απελάσεις
    ..το ΕΑΜ
    δεν ξεκινησε;;..

    Εχει Ιστορικους το Θερμαϊκο blog?..

    ΠΟΥ ΣΑΙ ΡΕ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟ;;´...

    δια χειρός....

     
  • At 3:06 μ.μ., Blogger Πάνος

    Εργοτελίνα,

    Το κείμενο του Νακρατζά γκρέμισε ένα ιστολόγιο;

    Μη χειρότερα! Πως έγινε, δηλαδή;

    (να φοβάμαι για τα "μτΚ";)

    *

    Το "Θερμαϊκό μπλογκ" δεν έχει ιστορικούς - αλλά ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης του έκανε την τιμή να στείλει το κείμενο του ποστ.

    Νομίζω πως είναι μια καλή ευκαιρία να απαντηθούν από πρώτο χέρι κάποιες απορίες μας...

     
  • At 3:44 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Εις εκ των πρωτεργατών του σοσιαλισμού-κομμουνισμού εν Ελλάδι είναι ο Νικόλαος Γιαννιός. Εξέδιδε σοσιαλιστικές εφημερίδες και περιοδικά, συνέγραψε βιβλία, το δε 1911 ίδρυσε το Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών. Στους Βαλκανικούς Πολέμους στρατεύθηκε και αυτός και έλαβε μέρος στις μάχες του Σαρανταπόρου, του Μπιζανίου, του Κιλκίς, παρασημοφορήθηκε μάλιστα για την δράση του.

    (Αυτά, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο "Ριζοσπάστης" θα γράψει για έναν άλλον εθνικό αγώνα, στην Μικρασία: "Για την αστοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρασία όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε μα και την επιδιώξαμε." Οι δεσμεύσεις από την εβραϊκή Φεντερασιόν αρχικά και από το σοβιετικό και βουλγαρικό ΚΚ εν συνεχεία, είχαν καθορίσει την επικράτηση των διεθνιστικών επί των πατριωτικών τάσεων.)

    Ο Ν. Γιαννιός, σε μεγάλη ηλικία και στο κλίμα του ψυχρού πολέμου, το 1953, με μια επιστολή του προς την εφημερίδα "Έθνος", αναφερόταν στο ξεκίνημα του ΚΚΕ και υπογράμμιζε τα ακόλουθα:

    "Ιδρυταί του ΚΚΕ, τόσον εις τας Αθήνας όσον και εις την Θεσσαλονίκην, ήσαν Ισραηλίται ή κρυπτοεβραίοι Έλληνες, το δε κίνημά των, παρ' όλα τα σοσιαλιστικά φαινόμενα ή προσχήματα, ήτο εβραϊκόν εθνικιστικόν. Τούτο αποδεικνύεται και από την εκλογικήν σύμπραξιν με τους Γούδα-Γούναρην και την αντίθεσίν του προς τον Βενιζελισμόν, ενώ ως γνωστόν, οι σοσιαλισταί πρέπει να συνεργάζονται με τα πλέον προοδευτικά αστικά κόμματα εναντίον των παλαιοκομματικών και οπισθοδρομικών. Το υπό την ηγεσίαν μου τότε Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών (έτος ιδρύσεως 1911) ουδέν μέρος έλαβεν εις την ίδρυσιν του ΚΚΕ. Τουναντίον, προσεπαθήσαμεν, μεταβάντες εις τα γραφεία του, οδός Ευριπίδου, ν' αποτρέψωμεν τους νεοφώτιστους κομμουνιστές από του να προσχωρήσουν εις την Μόσχαν, προβλέψαντες ποία κρίσις και ποία δεινά επερίμεναν τον σοσιαλισμόν της Ελλάδος και την Ελλάδα από την σοβιετικήν παρερμηνείαν του Μαρξισμού. Δυστυχώς, τα σοσιαλιστικά μας επιχειρήματα δεν εισηκούσθησαν, εφόσον η εβραϊκή ηγεσία είχε τους ιδικούς της ανθελληνικούς σκοπούς, οι δε γύρω αυτής Έλληνες προλετάριοι ήσαν αγράμματοι και αφελείς. Προσήλθαμεν εν τούτοις, ως μειοψηφία, εις το πρώτον Σοσιαλιστικόν Συνέδριον (1918), ηγωνίσθημεν και πάλιν, αλλ' απεχωρήσαμεν εν τέλει δια να μη γίνωμεν όργανα της κομμουνιζούσης εβραϊκής πλειοψηφίας, Έκτοτε, οι παλαιοί σοσιαλισταί, επολεμήσαμεν και πολεμούμεν φανερά και τίμια τον Μπολσεβικισμόν, καθώς και τους κατοπινούς διφορούμενους "συναγωνιστάς" του."

    Πρέπει βεβαίως εδώ να αναλογισθούμε πώς μετεβλήθη πλέον η κατάστασις, καθώς, το πάλαι ποτέ ΚΚΕεξ υβριστικώς αποκαλούμενον, μάλλον "εσ.", ασχέτως των βλακωδών εμμονών του, είναι σήμερον (διεθνούς υπαρκτού ανυπάρκτου πλέον), ενώ αντιθέτως πλείστοι όσοι υποτιθέμενοι δεξιοί, αριστεροί ή επαμφοτερίζοντες έχουν καταστεί ροζ αποχρώσεως πρόβατα της νέας τάξεως πραγμάτων.

     
  • At 5:02 μ.μ., Blogger Ergotelina

    To βαλε ο Ανεμος πρωτο ποστ
    οχι σαν σχολιο...

    και αρχισανε να πεφτουν οι ψιλες...

     
  • At 5:52 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Για ριχτε και μια ματια σ΄αυτο το σχολιο, σαν συμπληρωματικο του Ναρκατζα, δε βλαφτει ν΄ακουγεται και καμια αλλη αποψη.

    ΤΑΚΗΣ ΚΑΜΠΥΛΗΣ
    AIXMEΣ
    Η εκμετάλλευση της τραγωδίας


    Ο ΟΡΟΣ «γενοκτονία» (και εθνοκάθαρση) καθορίστηκε για πρώτη φορά το 1948. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη κορυφαία σύμβαση των μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στο κλίμα της νέας εποχής μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. H αφορμή και η αιτία ήταν το Ολοκαύτωμα, αλλά απο τότε μέχρι σήμερα ο όρος χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις, με τελευταίες τις σφαγές στη Ρουάντα και το Νταρφούρ.

    Σύμφωνα με τη σύμβαση, δύο είναι οι προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας: Να υπήρχε ένα κεντρικά εκπονημένο σχέδιο εξόντωσης του συνόλου ή μέρους μιας ομάδας. Και - δεύτερον - η ομάδα αυτή να ενοχοποιείται λόγω της καταγωγής της (λόγω της διαφορετικότητάς της, όπως αυτή ερμηνεύεται από τον διώκτη).

    Ωστόσο στην περίπτωση των Ποντίων, το ζήτημα έχει και μία άλλη διάσταση.

    Αν η σύμβαση κυρώθηκε μόλις το 1948, μπορεί άραγε αυτή να έχει και αναδρομική ισχύ;

    Μπορεί κάποιος να δικαστεί για ένα έγκλημα ακόμη και αν η πράξη του δεν αναγνωριζόταν ως τέτοια την εποχή που το διέπραττε; Ιδίως όταν η γέννηση των εθνικισμών ευνοούσε τέτοιες πρακτικές από όλες τις πλευρές;

    Το ερώτημα έχει σημασία και επειδή ουδέποτε μέχρι το 1994 - σχεδόν έναν αιώνα μετά την «ποντιακή γενοκτονία» - είχε τεθεί (είτε επίσημα από την Ελλάδα είτε από κάποια ποντιακή οργάνωση) σχετικό ζήτημα, όταν για παράδειγμα οι Αρμένιοι όχι μόνο το 1916 αλλά και το 1948 έβαζαν (και βάζουν) με επιμονή το σχετικό αίτημα.

    Για το Ποντιακό εκφράζονται ιστορικά βάσιμες αμφιβολίες, κυρίως ως προς την πραγματική έκταση της σφαγής. Για παράδειγμα, συχνά υποστηρίζεται (και) σήμερα ότι περίπου 350.000 Έλληνες Πόντιοι σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους. Ωστόσο, τον συγκεκριμένο αριθμό δεν είχε δεχθεί ούτε η κυβέρνηση του Βενιζέλου, χαρακτηρίζοντάς τον υπερβολικά φουσκωμένο. (Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα είχαν έρθει στην Ελλάδα με την ανταλλαγή πληθυσμών μόλις 40.000-50.000 Πόντιοι!)

    Άλλωστε, στον Ανατολικό Πόντο (Τραπεζούντα) μητροπολίτες και ποντιακές ελίτ είχαν σχετικά καλές σχέσεις με τους Τούρκους. Οι σφαγές έγιναν κυρίως στον Δυτικό Πόντο (Σαμψούντα) και ουσιαστικά μετά τη ρωσική εισβολή και ανακήρυξη ανεξάρτητου αρμενικού κράτους - με τους οποίους συμμάχησαν Πόντιοι αντάρτες. Και ενώ υπήρξαν περιοχές εντός της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (π.χ. το Βαν) όπου οι Αρμένιοι αποτελούσαν την πλειοψηφία ώστε να θεμελιώνεται το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, αντίστοιχο βιλαέτι με ποντιακή πλειοψηφία δεν υπήρξε!

    Εξάλλου είναι πλέον γνωστή, την ίδια περίοδο, η έκταση των διωγμών εναντίον μειονοτικών ομάδων εντός των συνόρων των νεογέννητων κρατών στα Βαλκάνια. Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι και Τούρκοι προσπάθησαν να «καθαρίσουν» τα νεοαποκτηθέντα εδάφη τους από μειονότητες στο πλαίσιο και της «εθνικής ολοκλήρωσης», αλλά κυρίως για να διασφαλίσουν ότι στο μέλλον δεν θα υπάρξουν διεκδικήσεις. Και αυτή η προσπάθεια δεν έγινε με το «σεις» και με το «σας».

    Τα ιστορικά γεγονότα όταν φορτίζονται συναισθηματικά και ιδίως με όρους εθνικιστικού - φυλετικού μίσους (οι καλοί και οι κακοί είναι τέτοιοι, διαχρονικά, λόγω ράτσας), απλώς καλύπτουν την πραγματική προσπάθεια: Να στιγματισθεί ο άλλος εθνικισμός με όρους του δικού μας εθνικισμού.

    Λες και η Ιστορία περιφρουρείται εκ των υστέρων...



    ΤΑ ΝΕΑ , 22/05/2006 , Σελ.: N08
    Κωδικός άρθρου: A18542N083
    ID: 519491

     
  • At 6:30 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Κι ενα προσωπικο σχολιο.
    Η ιστορικοτητα του εθνικισμου στην Ευρωπη ειναι γνωστη, ειναι σχεδον η ιδια η ιστορια της.
    Ο τροπος που αυτος εκδηλωνεται οπως και οι συνεπειες του επισης.
    Σ΄αυτη τη χωρα επισης εχουμε παρει χαμπαρι για το πως διαβαζοταν και εξακολουθει να διαβαζεται η ιστορια (αφηστε δε τη γραφη της).
    Οσο για την αριστερα, ως αριστερος(νυν ή πρωην, δεν ξερω) και την εξ αποκαλυψεως αληθεια της...εχω μια φαγουρα...

    Αλλα μια και μιλαμε με ορους αριστερας ισως θα ειχε νοημα εκτος απο τη Λουξεμπουργκ να ριχναμε και μια ματια στο αρθρο του Εγγελς περι "Δημοκρατικου Παν-σλαβισμου" (1849) που η αριστερα (παραδωσιακη και "νεωτερικη") τοχει κανει...γαργαρα.
    Να μη φλομοσω τωρα το ποστ με κειμενα αλλα οποιος το θελει πολυ ευχαριστως.
    Δεν νομιζετε οτι εχουμε πηξει στις θεολογικες πεποιθησεις* (και στην ιστορια)?


    * ειναι αυτες που μονιμως γέρνουνε μονόπαντα

     
  • At 7:47 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θα ήθελα απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτήματα:

    1. Πόσοι (καταγραμμένοι) Πόντιοι ήρθαν στην Ελλάδα. Αντιστοιχεί αυτό το νούμερο με το συνολικό αριθμό που δέχεται ο Νακρατζάς;

    2. Πως γίνεται ένα "περιορισμένο" αντάρτικο σε μια τουρκόφωνη περιοχή+ τα 7 χωριά της Σάντας να μπορεί να συγκεντρώνει 12.000 (!) αντάρτες, οι οποίοι να εξοντώνουν 1000 Τούρκους στρατιώτες, χώρια τους αμάχους; Σε πόσο συνολικό πληθυσμό μπορεί να αντιστοιχεί αυτός ο αριθμός ανταρτών;

    3. Μπορεί οι Πόντιοι να ήταν μειοψηφία (26%) στο συνολικό βιλαέτι, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε καθόλου να είναι πλειοψηφία στην περιοχή της Τραπεζούντας. Ποιές είναι οι "άλλες" στατιστικές, που κρίθηκαν αναξιόπιστες - και τι ακριβώς λένε; Σε ποιά πολιτική συγκυρία επελέγη ως αξιόπιστη η στατιστική Σωτηριάδη;

    4. Τελικά, ανεξάρτητα από όσα λένε οι "εθνικιστές", υπάρχει κάποιος αριθμός (50, 100, 1000...) ποντίων που έπεσαν θύματα των τουρκικών διώξεων, σύμφωνα με τους "αντικειμενικούς" ιστορικούς;

    5. Οι Αρμένιοι υπέστησαν γενοκτονία ή κι αυτό είναι επινόηση; Κι αν υπέστησαν γενοκτονία οι Αρμένιοι, υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος να εξαιρεθούν οι Πόντιοι από αυτή;

    6. Ποιός μπορεί να μας πει συγκεκριμένα τι έγινε στο Κιλκίς στα 1913, με τους σλαβόφωνους Μακεδόνες;

    7. Σε ΠΟΙΑ ακριβώς "δημόσια γραφεία" της Θεσσαλονίκης εμφανίζονται τα 4 βιλαέτια ως τέως ελληνικές περιοχές; Ποιός έφτιαξε αυτούς τους χάρτες και ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ απεικονίζουν;

    8. Όταν καταφεύγουν στα βουνά "διάφοροι ανυπότακτοι ή λιποτάκτες Έλληνες Πόντιοι" και μένουν εκεί ζώντας ένοπλοι και με αρπαγές, για να μην αναγκαστούν να υπηρετήσουν στον (τουρκικο) στρατό - αυτό μου φαίνεται ως ο απόλυτος ορισμός ενός αντάρτικου στις απαρχές του. Γιατί άραγε οι Πόντιοι προτίμησαν να παίξουν το κεφάλι τους κορώνα γράμματα και δεν πήγαν σαν καλά παιδιά να υπηρετήσουν τη θητεία τους; Από αυτούς που πήγαν, πόσοι επέστρεψαν;

    Αυτά προς το παρόν - θα επανέλθω.

     
  • At 9:41 π.μ., Blogger Σχολιαστής

    Η ιστορία είναι μεγάλος δάσκαλος όταν συναντάει την αλήθεια χωρίς φτιασιδώματα.

    Γενοκτονία Ποντίων και Αρμενίων. Μόνο οι Τούρκοι τις αμφισβητούν.

    Θα ήταν βέβαια καλό να θυμόμαστε και τα δικά μας εγκλήματα για να μην τα επαναλάβουμε. Θυμάμαι μικρό παιδί, τη δεκαετία του 70, άκουσα αρκετές φορές τον παππού Στυλιανό να αφηγείται τι έκανε (βιασμούς, καταστροφές, λεηλασίες, κάθε φρικαλεότητα) ο ελληνικός στρατός κατά την προέλασή του προς το εσωτερικό της Τουρκίας.

    Ετσι κάθε φορά που άκουω ή διαβάζω για την καταστροφή της Σμύρνης, έχω στο μυαλό μου μια εξήγηση του τόσο μεγάλου μένους απο την πλευρά των Τούρκων.

    Μόνο καλό μας κάνει να ξέρουμε και τις σκοτεινές πλευρές μας.

     
  • At 12:56 μ.μ., Blogger Krotkaya

    εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετικά σχόλια, μπράβο σας.
    Και επίσης μπράβο στο θείο Ισίδωρο που μας θύμησε εκείνο το ξεχασμένο του Ενγκελς...

     
  • At 10:05 π.μ., Blogger Ergotelina

    1.θα ρθει και ο Βλάσης Αγτζίδης
    να σου απαντησει;;


    2.ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ειναι
    πανω απο 50.0000 φονους
    προμελετημενους
    απο ενα κρατος;;..

     
  • At 10:43 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του κ. Νακρατζά για τους εξής λόγους:

    -Έχουν εξαιρετική ομοιότητα με τις θέσεις που διατύπωσε, τύπωσε και μοίρασε διεθνώς το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και σήμερα διαβάζει ο οποιοσδήποτε επισκέπτης στις σελίδες που έχουν δημιουργήσει οι Τούρκοι mexmetchik (δηλαδή οι εθνικιστικές οργανώσεις των απόστρατων Τούρκων στρατιωτικών).

    -ΌΛους τους υπόλοιπους πληθυσμούς τους καταχωρεί ως "Τούρκους"

    -Αποσιωπά τελείως ότι οιπολυεθνοτικοί και πολύγλωσσοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί θα μετατραπούν βιαίως σε εθνικά Τούρκους από τον Μουσταφά Κεμάλ -Ατατούρκ (δηλαδή "γενήτορα των Τούρκων).

    -Με έναν εξαιρετικά πονηρό τρόπο ταυτίζει την πολυεθνική Οθωμνική μουσουλμανική Αυτοκρατορία με το τουρκικό έθνος-κράτος, το οποίο θα ιδρυθεί το 1923.

    -Να σημειωθεί ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα κείμενα των θεωρητικών του τουρκικού εθνικισμού (Ζιγιά Γκιοκάλπ, Τεκίν Αλπ κ.ά.) θεωρείται μη τουρκική και ο ανατολικός (οθωμανικός) πολιτισμός ως ρωμέϊκος.

    -Αποκρύπτεται το γεγονός ότι η γενοκτονία στον Πόντο δεν συγκροτούσε αυτοτελές σχέδιο, αλλά πλήρες, που περιλάμβανε την εθνική εκκαθάριση των χριστιανών. Απλά στον Πόντο θα εκφραστεί με το συγκεκριμένο τρόπο, στη Σμύρνη με άλλο και στηνΑνατολική Θράκη με διαφορετικό.

    -Από τα 4 εκατομμύρια των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι εθνικιστές (νεότουρκοι) κατέλαβαν την εξουσία σήμερα έχουν απομείνει λίγες χιλιάδες. Ενώ τα 10,5 περίπου εκατομμύρια των πολυεθνοτικών μουσουλμάνων σήμερα έγιναν 70 εκ. (με μόνη εξαίρεση όσουν Κούρδους αναπτύσσουν ιδιαίτερη ταυτότητα).

    -Αποκρύπτεται απολύτως ότι η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή ταυτίζεται με την κατάρρευση της παραδοσιακής οθωμανικής (ισλαμικής) αποικιοκρατίας και την απελευθέρωση των χριστιανικών λαών (δες τα κείμενα της Λούξεμπουργκ κ.ά.)

    -Το κείμενο του Καμπύλη φαίνεται ότι γράφτηκε με μόνη πηγή το άρθρο του Νακρατζά.

    -Η παλαιοελλαδική διανόηση, μέχρι σήμερα, μισεί τους πρόσφυγες, τις οργανώσεις τους και την προβληματική που αναπτύσσουν.

    -Τους προτιμούσε ως res προς βαλκανιοποίηση, αφού τους εκμεταλλεύτηκε οικονομικά και πολιτικά (το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλα της μετά το ΄22 Ελλάδας, είναι η αρπαγή της Ανταλλάξιμης Περιουσίας των προσφύγων από το κράτος και τα κόμματα εξουσίας).

    -Η αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής [Αρμενίων, Ελλήνων (Ποντίων, δυτικομικρασιατών, Ανατολικοθρακών), τη στιγμή που έχουν δημοσιευτεί τα διπλωματικά έγγραφα της εποχής, είναι πράξη ιστορικής αναθεώρησης, αντίστοιχη με την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος ή της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

    -Ιδεοληπτικοί τύποι υπάρχουν παντού. Καλό, λοιπόν, θα ήταν στον κάθε κ. Νακρατζά καλό θα είναι να του απαντούν οι διάφοροι, επίσης ιδεοληπτικοί, τύποι που υπάρχουν στον απένατι του χώρο .

    -Εάν αυτό συμβεί, εμείς οι αναγνώστες, θα ρίξουμε πολύ γέλιο!!!

    -Αλλά, παιδιά SOS!!!!
    Μην επιτρέπετε τον οιονδήποτε να σκέφτεται για σας και να σας καθοδηγεί, μόνο και μόνο γιατί το παίζει "αντιεθνικιστής" και "προοδευτικός".

     
  • At 11:59 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Η Ιστορία σαφώς δεν είναι αθώα! Ούτε υπάρχει αντικειμενικ ιστορική ανάλυση. Η Ιστορία που γράφεται είναι επί της ουσίας η ερεμηνεία των αντικειμενικών γεγονότων. Κατά συνέπεια, αυτός που γράφει Ιστορίας είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να συγκροτήσει μια θεωρητική υποδομή που να του επιτρέπει να γράφει (δηλαδή να ερμηνεύει) την Ιστορία. Μέχρι σήμερα, η Ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής γραφόταν από τους νικητές. Και νικητές ήταν τόσο ο τουρκικός εθνικισμός και οι κεμαλικοί επίγονοί του, όσο και οι ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας της δεκαετίας του '20, που στην πραγματικόητα διευκόλυναν τον τουρκικό εθνικισμό να επικρατήσει εις βάρος των χριστιανικών λαών της περιοχής. Με δύο λόγια, είναι μύθος ότι με την Μικρασιατική Καταστροφή ηττήθηκε συνολικά ο ελληνισμός. Δυστυχώς, ηττήθηκαν και καταστράφηκαν μόνο οι Μικρασιάτες (Πόντιοι, Ίωνες κ.ά.) και οι Ανατολικοθρακιώτες. Οι ελλαδικές δυνάμεις εξουσίας, όπως και μεγάλα τμήματα του ελλαδικού πληθυσμού βγήκαν κερδισμένα από την Καταστροφή. Συγκεκριμένα, η Δεξιά με το Παλάτι και το Λαϊκό Κόμμα εκείνης της εποχής μισούσαν τους Έλληνες της Ανατολής και τους αντιμετώπιζαν ως πολιτικά αντίπαλους. Γι΄ αυτούς ο στόχος ήταν η "μικρά πλην έντιμος Ελλάς" και η επιστροφή των παιδιών τους από την ξένη Μικρά Ασία. Ακριβώς γι' αυτό απαγόρευσαν τον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει πριν και μετά το σπάσιμο του μετώπου. Με δυό λόγια, τους Έλληνες της Ιωνίας τους πρέδωσαν κυριολεκτικά στους κεμαλικούς οι παλαιοελλαδίτες κυρίαρχοι με απόφαση του τότε πρωθυπουργού. Οι βενιζελικοί που εξέφραζαν τις προσδοκίες των Μικρασιατών, επέτρεψαν να ανέλθουν στην εξουσία οι αντιπολεμικοί μοναρχικοί. Δηλαδή απεχώρησαν από την πολιτική διαχείρηση εν μέσω πολέμου, τη στιγμή που όλοι οι αντίπαλοί τους ήταν κατά των Μικρασιατών. Η Αριστερά εκείνης της εποχής λειτουργούσε ως συμπλήρωμα της μοναρχίας που καμιά σχέση δεν είχε με τα συμφέροντα των Ελλήνων εργαζομένων στη Μικρά Ασία. Και γι' αυτό έκανε ότι περνούσε από το χέρι της να νικήσει ο κεμαλικός εθνικιστικός στρατός.

    ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ...

    οι επίγονοι αυτών των πολιτικών δυνάμεων δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στους Πόντιους ότι δεν απώλεσαν την ιστορική τους μνήμη και ότι τόλμησαν να προτείνουν μια εναλλακτική -κόντρα στην επίσημη εξουσιαστική- ερμηνεία της Ιστορίας και να αγωνιστούν γι' αυτά.

     
  • At 12:12 μ.μ., Anonymous Βλάσης

    Επειδή ο καθένας μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψή του και επειδή η πλέον αξιόπιστη άποψη για τη Γενοκτονία των Ποντίων όπως και των υπόλοιπων Ελλήνων της Ανατολής (Ιώνων,Ανατολικοθρακιωτών κ.ά.)είναι αυτή που βασίζεται σε πηγές, διαβάστε τα ντοκουμέντα της εποχής όπως προκύπτουν μέσα από τις διπλωματικές εκθέσεις.
    Ιδιαιτέρως αποκαλύπτικές είναι οι διπλωματικές εκθέσεις των συμμάχων των Τούρκων εθνικιστών της α' φάσης γενοκτονίας (1914-1918, Γερμανοί και Αυστριακοί) και της β' φάσης (1919-1923, Σοβιετικοί κ.ά.)
    Όλα αυτά έχουν δημοσιευτεί. Άρα ο οποιοσδήποτε που συμμετέχει σ' ένα διάλογο δεν μπορεί να κάνει τον ανήξερο και τον αφελή.

    Τα βασικά βιβλία είναι:

    -Πολυχρόνης Κ. Ενεπεκίδης, «Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο. Διπλωματικά Έγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918)», Θεσσαλονίκη, έκδ. Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, 1995.
    -Πολυχρόνης Κ. Ενεπεκίδης, «Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου (1908-1918)», Αθήνα, εκδ. Συλλόγου Ποντίων Αργοναύται-Κομνηνοί, 1962.-

    -Χάρης Τσιρκινίδης, Επιτέλους τους ξεριζώσαμε, Θεσσαλονίκη, έκδ. Παναγία Σουμελά, 1993.

    -Xάρης Τσιρκινίδης, «Έχω όπλο την αγχόνη», Θεσσαλονίκη, 2005.

    -Κωσταντίνος Φωτιάδης, «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», Αθήνα, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2004.

    ---------, «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», 14 τόμοι, Θεσσαλονίκη, εκδ. Ηρόδοτος, 2002-2005.

    -Μίλτος Παγτζιλόγλου, «Η γενοκτονία», Αθήνα, 1988.

    -Φανούλα Αργυρού, «Γενοκτονία του Πόντου», Λονδίνο, 1987.

    -Βλάσης Αγτζίδης, «Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό», Αθήνα, εκδ. Ελλ. Εκδόσεις, 2005.

     
  • At 3:38 μ.μ., Blogger Πάνος

    H συζήτηση έχει ανάψει... και θα ανάψει κι άλλο! Θα ανέβουν (ευθύς αμέσως, μόλις μου το επιτρέψει το αεροδρόμιο - και η δουλειά...) το περίφημο κείμενο του Φρίντριχ Ένγκελς (προσφορά του θείου Ισίδωρου στη μαθητιώσα νεολαία) και 3 κείμενα του Βλάση Αγτζίδη, που ασχολούνται το καθένα με διαφορετική πλευρά του ζητήματος.

     
  • At 1:30 μ.μ., Anonymous mumul

    Θείε Ισίδωρε
    Διαβασα το κείμενο του κ.Καμπύλη.
    Μερικά ερωτήματα θα είχα να θέσω σχετικά με τις απόψεις του.
    Ισχυρίζεται ο κ.Καμπύλης ότι επειδή ο όρος γενοκτονία καθορίστηκε από τον ΟΗΕ το 1948 δεν μπορούμε να δικάσουμε κάποιον για ένα έγκλημα που έγινε πριν από αυτή την ημερομηνία. Μα το θέμα δεν είναι νομικό και κανείς δεν ζήτησε να δικαστεί κανένας(ποιος θα μπορούσε άραγε να δικαστεί τώρα μετά από 87 χρόνια ? ). Το θέμα είναι ηθικό και πολιτικό. Έγινε ή δεν έγινε κατόπιν κεντρικά εκπονημένου σχεδίου η εξόντωση των μελών μιας ομάδας (των Ελλήνων του Πόντου )η οποία ενοχοποιήθηκε λόγω της φυλετικής και θρησκευτικής διαφορετικότητάς της ? Σε αυτό ας πάρει θέση ο κος Καμπύλης ή όποιος εστερνίζεται την άποψή του. , ας προσκομίσει τα στοιχεία του για να δούμε τι τελικά είχε συμβεί. Αν δε έχει πρόβλημα με τον όρο γενοκτονία ας προτείνει ο ίδιος έναν όρο που να εκφράζει «το κεντρικά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής από τον τούρκικο εθνικισμό με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο την φυλετική και θρησκευτική τους διαφορετικότητα».
    Το δεύτερο επιχείρημα της αμφισβήτησης του γεγονότος της γενοκτονίας είναι ότι «ουδέποτε μέχρι το 1994 είχε τεθεί επίσημα από την Ελλάδα ή κάποια ποντιακή οργάνωση σχετικό ζήτημα :).Μάλλον θα του ξέφυγε αυτό και το επικαλείται ως επιχείρημα. Έχω να προτείνω στον κο Καμπύλη : “Μαύρη βίβλος» της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Αθηνών 1922 , «Οι διώξεις των Ελλήνων του Πόντου» Αργοναύτες- Κομνηνοί Καλλιθέας 1963, και πολλά πολλά άρθρα, μελέτες, ανακοινώσεις σωματείων, ιστορικών κλπ. Θα μπορούσα να τον βοηθήσω πάντως να εμπλουτίσει τις γνώσεις σχετικά με το θέμα με την διάθεση σχετικών πληροφοριών που φαίνεται να αγνοεί. Ή μήπως δεν τις αγνοεί ???
    Όσον αφορά την Ελλάδα εγώ τελείωσα το δημοτικό, τελείωσα το γυμνάσιο, τελείωσα το πανεπιστήμιο και πουθενά στα επίσημα εκπαιδευτικά βιβλία δεν διάβασα κάτι για την ιστορία των παππούδων μου. Και λοιπόν, αυτό τι σημαίνει ? Μήπως αυτή δεν υπήρξε ? Μήπως από παρθενογένεση βρέθηκαν οι πρόσφυγες της Ανατολής στην Ελλάδα ?
    Επίσης άλλο επιχείρημά του για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας είναι η αμφισβήτηση των αριθμών. Οι αριθμοί βέβαια έχουν μία αξία(και για να πω και την άποψή μου το 353,000 δεν έχει τεκμηριωθεί απόλυτα-όχι ότι είναι και πολυ διαφορετικό..) αλλά το θέμα δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Δηλαδή αν οι Εβραίοι που εξοντώθηκαν δεν ήταν 6.000.000 αλλά 3.000.000 αλλάζει σε τίποτα στην ουσία του αυτό καθ’ αυτό το θέμα του ολοκαυτώματος ?
    Αν δηλαδή οι εξοντωθέντες Έλληνες του Πόντου ήταν 250.000 και όχι 350.000 αλλάζει σε τίποτα το γεγονός ότι διεπράχθει το έγκλημα της γενοκτονίας ?
    Ένα άλλο, άσχετο, επιχείρημα του συντάκτη είναι ότι στον Πόντο δεν υπήρχε ποντιακή πλειοψηφία ώστε να θεμελιώνεται το αίτημα της ανεξαρτησίας !!!! (ράβδος εν τη γωνία αρα βρέχει).Τι σχέση έχει αυτό με το αν διαπράχθηκε ή όχι γενοκτονία ας μας το εξηγήσει ο κος Καμπύλης.
    Το ζήτημα είναι ένα και παραμένει και σε αυτό καλείται να απαντήσει ο κος Καμπύλης και όποιος ταυτίζεται με τις απόψεις του :
    Υπήρξε και τέθηκε σε εφαρμογή ένα κεντρικά οργανωμένο σχέδιο για την εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο την φυλετική και θρησκευτική διαφορετικότητά τους ? Ναι ή όχι.

    Και επειδή δεν βλαφτει να ακούγονται και άλλες απόψεις κατά πως λέει ο θείος Ισίδωρος παραθέτω μια άποψη από την άλλη πλευρά του Αιγαίου (και συγκεκριμένα από την Φάτσα του Πόντου)όπως αυτή τέθηκε σε ένα forum (με τα ορθογραφικά και συντακτικά της λάθη , αλλά νόημα εύκολα βγάζουμε).
    “Mumul Merhaba…
    I missed you fairly…Heaven knows why, I find you in the discussion of Pontus dilemma again. It is great to find you…
    Genocide discussion which is described “Gordian knot” (!) observes a very easy logic actually…
    Nation-states want homogeneous social background at two subject for their class sovereign… Religion and Nation. This is condition for saving their class regime…That demand is the characteristic of all nation-states… But, some states are skilful about preparing homogeneous background…Some states which applies fascism with most primitive manners and methods all right do lots of humanity crime… Ottoman and also turkish Republic have never been democratic, in my opinion… Even, usually used the primitive methods at nation state road…
    Problem is easy Mumul, easy…Until to liberty, and until to real democratic Türkiye, the confronting of “dilemmas” is difficult. Otherwise problem is easy..
    Don't wory.. Our day will come..
    En guzel deniz, henuz gitilmemis olandir »
    (η ποιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα)
    Ναζίμ Χικμέτ.
    Εγώ απλά θα πω, να σαι καλά καρντάσι...

     
  • At 3:38 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    προς mumul
    Ευλογα τα ερωτηματα σου και λογικες οι αποριες σου.
    Η αποψη μου! Σφαγες εγιναν, ξεριζωμος υπηρξε, ομωτητες και βαρβαροτητες εγιναν.
    Ηταν η εποχη της βαρβαροτητας αλλωστε (πολυ περισσοτερο απ΄οτι σημερα).
    Εχεις υπ΄οψιν σου τις σφαγες των γεννητσαρων απο τον ιδιο τον Σουλτανο και τους λογους που αυτες εγιναν?
    Αν ναι τοτε δεν χρειαζεται να πουμε περισοτερα.
    Οταν μια τεραστια παρικμασμενη αυτοκρατορια διαμελιζεται, συρικνωνεται γεωγραφικα και μορφοποιηται σε εθνικο κρατος αναζητωντας την εθνικη του ταυτοτητα ειναι επομενο να νοιωθει οτι "απειλειται" (με η χωρις εισαγωγικα) απ΄οτι φυλετικα και θρησκευτικα διαφορετικο εχει απομεινει εντος του.
    Και αυτες ειναι οι ιδανικες συνθηκες για του εθνικιστες νεοτουρκους να διαμορφωσουν κλιμα και να επιβαλουν τις αποψεις του και τις πολιτικες τους, την βαρβαροτητα τους.
    Αλλωστε μιλαμε για μια ιδεοληπτικη-ισλαμικη κοινωνια που διστυχως δεν μπορεσε να εκσυχρονιστει ακολουθωντας τ΄αχναρια της Ευρωπης.
    Η βαρβαροτητα ειναι το χαρακτηριστικο της εποχης το ιδιο και ο εθνικισμος.
    Στους πολεμους τοτε εφτιαχναν σωρο με τα κεφαλια των σκοτωμενων ή τους εκοβαν τ΄αυτια και τα πηγαιναν στον Πασα για να πληρωθουν.
    Ξερεις τι εγινε κατα την καταληψη της Τριπολιτσας? Η αυτη η σφαγη των αμαχων ηταν γενοκτονια?
    (διοτι ουτε αυτη διδασκεται στα σχολεια).
    Αυτο που εμεις λεμε γενοκτονια οι Τουρκοι το λενε εκκαθαριση των εθνικων τους εδαφων (οτι τους απεμεινε), διασφαλιση τους απο εσωτερικη επιβουλη. Ετσι διαβαζεται η ιστορια.
    Αλλιως μιλαμε για ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
    Αλλωστε τον εθνικισμο οι Τουρκοι τον διδαχθηκαν (τους επεβληθη) απο την Ευρωπη.
    Σημερα η Γαλλια (και οχι μονο αυτη) στο θεμα της γενοκτονιας των Αρμενιων δεν την τσιμπισε το αδραχτι της ευαισθησιας, απλως κανει πολιτικη στο πλαισιο της ΕΕ απεναντι στην Τουρκια.
    Η ερωτησεις μου ειναι:
    Σημερα η επιδιωξη της αναδειξης της σφαγης και του ξεριζωμου των Ποντιων πρεπει ν΄αποτελει βασικο στοιχειο της εξωτερικης μας πολιτικης της χωρας ναι ή οχικαι γιατι?
    Τι βοηθαει σημερα σε μια συνυπαρξη στην οποια ειμαστε "καταδικασμενοι"?
    Η (καθε) αλλη πλευρα εχει να επικαλεστει παρομοιες καταστασεις?
    Αυτη η τραγωδια ηταν αποτελεσμα μιας στρατιωτικης νικης ή μιας ητας?
    Ηταν ο Βενιζελος προδοτης?

    Η καλοπιστη προσεγκιση του θεματος προυποθετει τοσο τον σεβασμο στην μνημη των θυματων οσο και την απαλαγη της εξωτερικης πολιτικης απο συναισθηματισμους

    Αλλιως ειναι ασεβης ή επικυνδυνη!

     
  • At 6:18 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αυτό δε μου έχει ξανασυμβεί: γίνεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο ίδιο μου το ιστολόγιο και δεν ...προφταίνω να παρέμβω κι εγώ! Προς το παρόν, μια επισήμανση για ένα από τα πολλά (και καλά) επιχειρήματα του θείου Ισίδωρου:

    Πως είναι δυνατόν να συγκρίνουμε μια (μεμονωμένη) πράξη ενός αντάρτικου - επαναστατικού στρατού, ο οποίος προέκυψε από την αυτοοργάνωση και τη θέληση υπόδουλων για αιώνες ανθρώπων (σφαγή της Τριπολιτσάς) με την οργανωμένη, συστηματική, πολύχρονη και ανυποχώρητη "κρατική" πολιτική, ενός κράτους με συνέχεια αιώνων (γενοκτονία χριστιανών - και Ελλήνων του Πόντου).

    Πάντως εγώ ήξερα για τη σφαγή, γιατί όταν ήμουν στο δημοτικό δεν παρέλειψα να διαβάσω από τη βιβλιοθήκη του σχολείου μου το βιβλίο του Σπύρου Μελά "Ο Γέρος του Μωριά" - όπου περιγράφονται τα πάντα με το νι και με το σίγμα...

    Για τα άλλα, (ελπίζω ότι) θα επανέλθω...

     
  • At 9:11 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Ανηψιε δεν τις συγκρινουμε, τις αναφερουμε για να αναδειξουμε την βαρβαροτητα του πολεμου ως στοιχειο του πολιτισμου της εποχης.
    Ο φανατισμος (ειτε φυλετικος, ειτε θρησκευτικος κλπ) γεναει βαρβαροτητα.
    Ο πολεμος δεν ηταν απλως μια ρομαντικη υποθεση (ειδικα τοτε).
    Η Ελληνικη επανασταση δεν ηταν απλως μια ρομαντικη υποθεση.
    Τα Ελληνικα στρατευματα δεν αποτελουντο μονο απο ρομαντικους ιδεολογους επαναστατες. Μισθοφοροι ηταν στο συνολο τους που αν δεν πληρωνοντουσαν δεν πολεμουσαν ή πολεμουσαν για το πλιατσικο.
    Τα πληρωματα του επαναστατικου στολου αν δεν πληρωνοντουσαν εδεναν τα καραβια. Εσφαζαν, εκαιγαν, βιαζαν, ακομη και προδιδαν για την κονομα.
    Αυτο δεν αναιρει την επαναστατικη τους δραση.
    Ο Ελληνικος εμφυλιος (1824) ηταν μια απεραντη βαρβαροτητα, τα Ψαρα (σφαγη) ξεπουληθηκαν για το δανειο.

    Η μεταλλαξη μιας πολυεθνικης αυτοκρατοριας σε εθνικο κρατος ειναι μια βιαιη εξελιξη που εμπεριεχει τη βαρβαροτητα.

    Ναι στη στην ιστορικη μνημη, σεβασμο στην τραγωδια των θυματων αλλα οχι εκμεταλευση της για μισαλοδοξιες και κυριως μακρια απο την εξωτερικη πολιτικη.

     
  • At 10:20 μ.μ., Blogger Πάνος

    Στη σελίδα "πολιτιστικός Οδηγός Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης (http://culture.thrace.info/?p=206) βρήκα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη και την αντέγραψα για τα "μτΚ"

    *

    Συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη στην Δέσποινα Δαμιανίδου (εφημερίδα Άποψη – Αλεξανδρούπολη ) για την 19η Μαΐου.

    (Ευχαριστούμε το Νίκο Λυγερό για την αποστολή του κειμένου)

    Από το 1994 η 19η Μαΐου έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας. Πιο συγκεκριμένα, η ελληνική Βουλή με τον υπ. Αρ. 2193 Νόμο αναλαμβάνει να συνεισφέρει σε όλες τις διαστάσεις του Ποντιακού. Σήμερα, 12 χρόνια μετά την καθιέρωση αυτής της ημέρας και ανήμερα της 19ης Μαΐου επιχειρούμε να εξετάσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχουμε κινηθεί όλα αυτά τα χρόνια, ως προς αυτή την κατεύθυνση.
    Αρκεί η καθιέρωση μιας ημερομηνίας για να τυπωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων ένα έγκλημα τέτοιων διαστάσεων; Αυτό που θέλουμε είναι κάθε χρόνο στις 19 του Μάη να θυμόμαστε απλά ότι αρκετές δεκαετίες νωρίτερα εξοντώθηκαν γύρω στις 350.000 άνθρωποι; Μήπως τελικά σε μια εποχή που η κάθε μέρα πλέον έχει κι έναν δικό της συμβολισμό και γιορτάζεται κάτι έχουμε παρασυρθεί και δεν αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα της 19ης Μαΐου;

    Ίσως οι παραπάνω ερωτήσεις να μην είναι τόσο εύκολο να απαντηθούν και ίσως για κάποιους να είναι αρκετά σκληρές. Εμείς στην προσπάθειά μας να τις προσεγγίσουμε απευθυνθήκαμε σε έναν άνθρωπο που ως μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών και της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών σίγουρα γνωρίζει λεπτομέρειες και δεδομένα που θα μας βοηθήσουν. Ο κ. Φάνης Μαλκίδης έχοντας κάνει παρεμβάσεις για το Ποντιακό ζήτημα σε Διεθνείς Οργανισμούς και όντας μέλος της Ακαδημαϊκής Κοινότητας – διδάσκει στο Τμήμα Νομικής και στο Τμήμα Παρευξεινίων Χωρών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης - μας παραθέτει στοιχεία και πληροφορίες που αφορούν στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά μας καταθέτει και τη δική του οπτική αναφορικά με λάθη ή παραλείψεις που τυχόν έχουν γίνει από πλευράς ελληνικού κράτους. Απόλυτα ενημερωμένος, χωρίς υπερβολικές τοποθετήσεις και σαφής στην άποψή του: «Δεν πρόκειται για εορτασμό. Ας το καταλάβουν μερικοί που επιμένουν να το αναγράφουν έτσι σε κάποια προγράμματα. Είναι μια ημέρα μνήμης. Δεν γιορτάζεις όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος. Τον θυμάσαι, τον τιμάς. Δεν γιορτάζεις, όμως».

    Η συνάντησή μας έγινε λίγες μέρες αργότερα από την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της κ. Καραχασάν και μια μόλις μέρα μετά την ακύρωση της τελετής αδελφοποίησης Θεσσαλονίκης και Σμύρνης, μετά από ξαφνική απόφαση του Δημάρχου της τουρκικής πόλης, εξαιτίας της παρουσίας του Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλου σε αποκαλυπτήρια μνημείου για την ποντιακή γενοκτονία. Τον ρωτήσαμε για την εξέλιξη αυτή και μας απάντησε πώς « το γεγονός αυτό από μόνο του φανερώνει για άλλη μια φορά τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης. Η Τουρκία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει τις δολοφονίες και τους διωγμούς εις βάρος άλλων λαών. Είναι γνωστή και πάγια η τακτική της».

    Μπορείτε κ. Μαλκίδη να μας αναφέρετε κάποια στοιχεία που αφορούν στη γενοκτονία; Από πού προκύπτουν;
    «Από τα στοιχεία που έχουν προκύψει από τους 14 τόμους του καθηγητή Φωτιάδη, αποδεικνύεται πλέον το έγκλημα της γενοκτονίας. Το έργο αυτό αφορά αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, σοβιετικά, τουρκικά, αλλά και ελληνικά αρχεία, καθώς και αρχεία του Βατικανού, που αποδεικνύουν ότι από τους 700.000 περίπου ανθρώπους που βρισκόταν στον Πόντο το 1916, το 1923 έλειπαν περίπου 353.000, πράγμα που σημαίνει ότι ένας στους δύο ανθρώπους έλειπε. Αυτά τα 350.000 θύματα αποδεδειγμένα υπάρχουν σε όλες τις περιοχές του Πόντου και είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου που ξεκίνησε το 1916 από τους Νεότουρκους και συνεχίστηκε το 1919 από τους κεμαλικούς».

    Το 1994 ήταν η χρονιά που το ελληνικό κράτος όρισε ως ημέρα μνήμης τη 19η Μαΐου;
    «Πράγματι, μετά από 70 περίπου χρόνια η ελληνική Πολιτεία αναγνώρισε το έγκλημα της γενοκτονίας και όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης, μετά από πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη . Ας αναφερθεί σ’ αυτό το σημείο ότι στις 19 Μαΐου 1919 αποβιβάστηκε ο Κεμάλ στη Σαμψούντα. Στα πρώτα τρία άρθρα του Νόμου αναφέρονται ο ορισμός της συγκεκριμένης ημερομηνίας, ο χαρακτήρας, το περιεχόμενο, οι εκδηλώσεις, καθώς και η ισχύς του. Τα υπόλοιπα άρθρα αναφέρονται σε τρία ζητήματα που σχετίζονται με τη γενοκτονία και που κατά τη γνώμη μου έχουν και βαρύνουσα σημασία. Το 1ο αφορά στη διεθνοποίηση της γενοκτονίας, το 2ο στην αποκατάσταση των Ποντίων της ΕΣΣΔ και το 3ο στην προστασία των δικαιωμάτων των ποντιόφωνων της Τουρκίας».

    Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα. Μέχρι σήμερα ποιοι έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων;
    «Σε επίπεδο κρατικό τη γενοκτονία την έχει αναγνωρίσει μόνο η Κύπρος. Σε επίπεδο πολιτειών των Η.Π.Α. την έχει αναγνωρίσει το 2002 η Νέα Υόρκη, το Νιού Τζέρσει και η Κολούμπια, το 2003 η Γεωργία και η Πενσυλβάνια, το 2005 το Κλίβελαντ και τώρα το 2006, πρν από λίγες μέρες, στ η πολιτεία Βικτώρια της Αυστραλίας, έγινε συζήτηση για το ζήτημα μετά από παρέμβαση ελληνίδας Βουλευτή της κυρίας Μικάκου».

    Οι αναγνωρίσεις αυτές προκύπτουν μετά από συγκεκριμένες κινήσεις σε επίπεδο κρατικό ή όχι;
    «Η κινητικότητα αυτή και τα αποτελέσματα αυτά έρχονται μετά από συλλογική προσπάθεια – όχι κρατική ή κυβερνητική -, αλλά προσπάθεια ομοσπονδιών και συλλόγων Ποντίων σε όλο τον κόσμο, αλλά και συλλόγων Ελλήνων σε όλο τον κόσμο. Θα πρέπει, φυσικά να πούμε ότι σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουμε τη συμπαράσταση πάρα πολλών ξένων ανθρώπων (διανοούμενοι, πολιτικοί κ.τ.λ.), οι οποίοι συνεισφέρουν. Έχουμε, για παράδειγμα, μαζί μας Τούρκους, Κούρδους, Σύριους, Αρμένιους, οι οποίοι συμμερίζονται τις απόψεις μας. Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αποτελεί ταυτόχρονα και μια σημαντικότατη προσπάθεια που έγινε από έναν Τούρκο δημοκράτη, τον Αλί Ερτέμ, ο οποίος έχει κάνει ένα σύλλογο στην Φρανκφούρτη ενάντια στη γενοκτονία. Συγκέντρωσε, λοιπόν, 11.500 υπογραφές και τις έστειλε στην τουρκική Κυβέρνηση, προκειμένου να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Δύο μήνες αργότερα του επιστράφηκαν ως «απαράδεκτες», επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ως έγκλημα το συγκεκριμένο γεγονός».

    Σε επίπεδο Διεθνών Οργανισμών έχουν γίνει ανάλογες παρεμβάσεις;
    «Παρέμβαση με τίτλο «ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΥΠΟ ΣΥΝΕΧΗ ΕΞΟΔΟ», πραγματοποιήθηκε στον ΟΗΕ το 1998 και την ίδια χρονιά στον Οργανισμό για την Ασφάλεια της Συνεργασίας στην Ευρώπη. Επίσης, το 2002 και το 2004 έγιναν και πάλι παρεμβάσεις στον ΟΗΕ και πιο συγκεκριμένα για τις διακρίσεις που υπάρχουν γενικότερα, τόσο για το ζήτημα της γενοκτονίας, όσο και για τους ποντιόφωνους. Επιπλέον, παρεμβάσεις έχουν γίνει από την Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών (στην οποία και συμμετέχω) και έγιναν στη Γενεύη μετά από προτροπή Ελβετών και Γερμανών συναδέλφων».

    Μπορούμε να προσδιορίσουμε αριθμητικά τους ποντιόφωνους που ζουν στην περιοχή;
    «Είναι περίπου 600.000 – 700.000ι. Ο αριθμός αυτός, όμως, δεν μπορεί να εξακριβωθεί. Πρόκειται για δικούς μας υπολογισμούς. Δεν υπάρχει μέχρι τώρα απογραφή και δεν υπάρχει παραδοχή από την Τουρκία ότι υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν τα ποντιακά, άνθρωποι δηλαδή που μιλούν την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα διάλεκτο. Η τελευταία έρευνα που έγινε από την τουρκική εφημερίδα Millyet κάνει λόγο για 32% του πληθυσμού που μιλά την ποντιακή. Ανέφερε, μάλιστα, ότι μόνο στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν περίπου 100.000 – 120.000 άνθρωποι, οι οποίοι κατάγονται από την περιοχή του Πόντου και μιλάνε ποντιακά».

    Ποιες είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι;
    «Δεν τους επιτρέπεται, φυσικά, να μιλούν δημόσια την ποντιακή διάλεκτο. Πολλές φορές, βέβαια, ταυτίζεται ένας ποντιόφωνος με την έννοια του κρυπτοχριστιανού. Αυτό, όμως, δε συμβαίνει πάντοτε. Μπορεί ένας μουσουλμάνος να μιλάει και ποντιακά και να προκύπτει έτσι και μια κρίση ταυτότητας για το «ποιος είμαι». Ενώ μιλάει, δηλαδή, ποντιακά ν’ αναρωτιέται ποιος πραγματικά είναι. Να σας αναφέρω ακόμη ότι τα παιδιά στο σχολείο δεν τα αφήνουν να μιλάνε ποντιακά και όσα το κάνουν δέχονται άσχημη αντιμετώπιση από τους δασκάλους».

    Ποια είναι η γνώμη σας όσον αφορά στην αποκατάσταση των Ποντίων;
    «Δεν μπορώ να πω ότι ήταν και η καλύτερη αν αναλογιστούμε τι έχει γίνει σε επίπεδο άλλων χωρών που χρειάστηκε κι αυτές να κάνουν κάτι ανάλογο, π.χ. η Γερμανία ή το Ισραήλ».

    Υπάρχουν κάποιες εκδοτικές προσπάθειες υπέρ του ποντιακού ζητήματος. Έχουν προχωρήσει ή «ναυάγησαν»;
    «Το 1994 υπήρχε μια έκδοση στα τουρκικά που το περιεχόμενό της αφορούσε στην «Κουλτούρα του Πόντου». Το έγραψε ένας ποντιόφωνος ο Ομέρ Ασάν. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε από έναν εκδοτικό οίκο στην Κωνσταντινούπολη που έχει κάνει κι άλλες εκδόσεις για τις μειονότητες. Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο υπήρχαν στοιχεία για τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τη διατροφή, τα πάντα δηλ. που αφορούν στο ποντιακό στοιχείο. Ο άνθρωπος αυτός διώχθηκε και κατέληξε στα δικαστήρια. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κυριακίδη και πρόκειται για το πρώτο βιβλίο από έναν ποντιόφωνο Τούρκο πολίτη για το ζήτημα του Πόντου. Στη συνέχεια ακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Τραπεζούντας ένα περιοδικό το οποίο εκδόθηκε για 3 τεύχη στα ποντιακά και τελικά οι φοιτητές συνελλήφθησαν».

    Αναφέραμε παραπάνω ότι σε θεσμικό επίπεδο το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να πραγματοποιεί κάποιες επετείους μνήμης. Είστε ικανοποιημένος από όσα έχουν προηγηθεί;
    «Επιτρέψτε μου να αναφέρω εν συντομία κάποια απ’ αυτά που έχουν γίνει. Το 1996 επιλέγεται η Κύπρος για να γίνει η πολυσυζητημένη συναυλία Ρουβά – Κούτ. Το 1997 επιλέγεται να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών προκειμένου να παίξει στην Τουρκία. Το 1998 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών καταθέτει στεφάνι στον Κεμάλ. Το 1999 επιλέγεται αυτή η μέρα για να γίνει κοινή άσκηση Ελλήνων και Τούρκων και τουρκικά αεροσκάφη προσγειώνονται στην Αγχίαλο και τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Πελοπόννησο. Το 2000 γίνονται εκδηλώσεις στην Κομοτηνή, όπου καλούνται ποδοσφαιρικές ομάδες για να παίξουν. Να προσθέσω κάπου εδώ ότι η 19η Μαΐου στην Τουρκία είναι αργία, γιορτάζεται ως ημέρα της τουρκικής νεολαίας και σαφώς πρόκειται για μια μέρα κατά την οποία τιμάται ιδιαίτερα η συμβολή της νεολαίας στη νίκη των Ελλήνων. Καθιερώθηκε το 1925 από τον Κεμάλ για να έχει μια σημειολογία σε σχέση με την ημέρα που ο ίδιος ο Κεμάλ πήγε στη Σαμψούντα».

    Οι παραπάνω ενέργειες σας βρίσκουν σύμφωνο; Πιστεύετε ότι έχουν συμβάλλει θετικά στο ζήτημα που συζητάμε;
    «Θα σας απαντήσω λίγο διαφορετικά και θα θυμίσω ότι τα μέλη της Κρατικής Ορχήστρας αρνήθηκαν να πάνε τη συγκεκριμένη ημερομηνία, ενώ και ο κ. Ρουβάς ζήτησε συγγνώμη για το γεγονός ότι συμμετείχε στη συναυλία μια τέτοια μέρα. Είναι πολύ σημανικό να πούμε ότι όταν η ίδια η Πολιτεία με τις ενέργειές της ακυρώνει ουσιαστικά το νόμο αυτό, τότε τι αντίδραση να περιμένουμε από την πλευρά των Ποντίων; Οι πράξεις αυτές ουσιαστικά καταργούν τον τύπο του νόμου. Ήμασταν εμείς, άνθρωποι απ’ όλη την Ευρώπη, οι οποίοι διαφύλαξαν τελικά αυτή την ημερομηνία. Θα θυμίσω, επιπρόσθετα, το παράδειγμα των Αρμενίων, οι οποίοι έκαναν μια μεγάλη κίνηση και σήμερα μιλούν όλοι για την αρμένικη γενοκτονία και σε κρατικό επίπεδο. Αν δηλαδή το ελληνικό κράτος λειτουργούσε όπως το αρμενικό,νομίζω ότι 1ον σήμερα θα μιλούσαμε για μια αναγνωρισμένη γενοκτονία όλων των Ελλήνων από το τουρκικό κράτος σε μια διεθνή βάση και 2ον η Τουρκία πλέον θα ήταν υπόλογη απέναντι σε μας , αλλά και σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς. Όταν, λοιπόν, δεν τίθονται τα μειονοτικά ζητήματα σε καμία πολιτική ατζέντα στις συνομιλίες Ελλάδας και Τουρκίας και αντίθετα τίθεται το ζήτημα της καταπίεσης των μειονοτήτων εδώ στη Θράκη, αντιλαμβάνεστε ότι έχει αντιστραφεί πλέον το πολιτικό παιχνίδι, αλλά και οι όροι της πολιτικής συζήτησης».

    Εσείς κ. Μαλκίδη πιστεύετε ότι οι μειονότητες που ζουν στη Θράκη καταπιέζονται;
    «Όχι βέβαια! Κι αν θέλαμε να το δούμε με όρους αντιστοιχίας Ελλήνων της Πόλης ή των ποντιόφωνων, ή άλλων μειονοτήτων θα σας έλεγα ότι εάν οι ποντιόφωνοι που ζουν σήμερα στη Τουρκία είχανε το 1% των δικαιωμάτων που έχουν οι μουσουλμάνοι της Θράκης, τότε θα λέγαμε ότι περάσαμε από το σκοτάδι στο φως».

    Υπάρχει στην Ελλάδα εθνικό μνημείο για τη γενοκτονία;
    «Δυστυχώς, όχι. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει εθνικό μνημείο, όπως π.χ. έχει το Ισραήλ στο Τέλ Αβίβ ή η Αρμενία στο Ερεβάν, όπου εκεί σγκεντρώνονται όλοι οι άνθρωποι την ημέρα της μνήμης. Στη χώρα μας υπάρχουν κατά τόπους μνημεία, όπως και στο εξωτερικό. Αυτό θέτει το ζήτημα για το πώς το κράτος – πέρα από τις άλλες ενέργειες -, αντιμετωπίζει τα θύματα και ουσιαστικά τη μνήμη την ίδια. Η ίδια η λέξη μνημείο προϋποθέτει τη διατήρηση της μνήμης».

    Έχει ενταχθεί το ποντιακό ζήτημα στην εκπαιδευτική ύλη; Το διδάσκονται οι μαθητές;
    «Το σχολικό έτος 2005 – 2006 μπήκε για πρώτη φορά στα σχολικά βιβλία της Γ’ Λυκείου η ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ωστόσο, είναι εκτός ύλης των εξετάσεων. Ενώ διδάσκεται, δεν εξετάζεται. Είναι, όμως, μια αρχή. Θα πρέπει να σας πω, επίσης, ότι διδάσκεται στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου με τους τόμους του καθηγητή Φωτιάδη».

    Έγιναν φέτος κάποιες εκδηλώσεις μνήμης για τη 19η Μαΐου;
    «Θα αναφερθώ πρώτα στο εξωτερικό. Για πρώτη έγινε πορεία και διεκδίκηση της αναγνώρισης στη Μόσχα από την Ένωση ποντιακής νεολαίας, η οποία έκανε πορεία και διαδήλωση μπροστά στην τουρκική πρεσβεία. Στις 26 Μαΐου 2006 πραγματοποιήθηκε πορεία και διαδήλωση στη Στουτγκάρδη, όπου συγκεντρώθηκαν όλοι οι Έλληνες της Γερμανίας. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω ότι στις 10 Σεπτεμβρίου θα γίνουν αποκαλυπτήρια του μνημείου της Ποντιακής γενοκτονίας στη Φιλαδέλφεια, το πρώτο στις ΗΠΑ, ενώ υπάρχει σκέψη για το 2007 να προγραμματιστεί και να οργανωθεί μια μεγάλη διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, όπου εκεί πλέον η διεκδίκηση της γενοκτονίας αποκτά μια άλλη δυναμική. Βεβαίως φέτος διοργανώνεται από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, το παγκόσμιο συνέδριο τον Ιούλιο στην Αθήνα, όπου θα συμμετάσχουν Πόντιοι απ’ όλο τον κόσμο».

    Κ. Μαλκίδη σας ευχαριστώ πολύ για την ενδιαφέρουσα κουβέντα!
    «Κι εγώ σας ευχαριστώ κ. Δαμιανίδου»!

     
  • At 3:12 π.μ., Anonymous Γιάννης Τ.

    Καλά όλα αυτά, αλλά κάτι ανεστραμμένοι ποντιακοί ρατσισμοί τύπου
    "Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910."

    συνεχίζουν παρά αμβλύνουν την αντίθεση βαλκάνιων και ασιατών. Αλήθεια πώς μπορεί ο κ. Αγτζίδης να κάνει λόγο για ελληνόφωνους (άραγε θεωρεί ότι τότε μόνον οι ελληνόφωνοι ήταν Έλληνες;), τη στιγμή που η Μακεδονία εκτουρκίστηκε γλωσσικά το 1924 με την άφιξη τουρκόφωνων Ποντίων και Μικρασιατών; Ο δε ποντιακός τοπικισμός είναι εφάμιλλος του κρητικού και του πελοποννησιακού και κυπριακού. Και για να μην υπάρχουν υπόνοιες περί "παλαιοελλαδισμού" ή "αντιμικρασιατισμού" εκ μέρους μου, θα αντιπαραβάλλω στον ποντιακό τοπικισμό την νοοτροπία των (εξίσου άγρια σφαγμένων υπολοίπων) Μικρασιατών οι οποίοι δίχως να είναι αναγκαστικά τουρκόφιλοι ή να αποσιωπούν την γενοκτονία των Ελλήνων από τους Τούρκους, δεν έχουν αυτό το τοπικιστικό ποντιακό ύφος "ήρθαμε εδώ και σας εκπολιτίσαμε". Πόσοι μη Πόντιοι σήμερα ξέρουν να χορεύουν ποντιακούς χορούς συγκριτκά με τους μη Μικρασιάτες που χορεύουν μικρασιατικούς χορούς; Πολύ λίγοι. Αυτό τα λέει όλα.

    Όσο για το περίφημο ποντιακό αντάρτικο που τόσο διαφημίζεται, όσο περισσότεροι είναι οι σφαγμένοι Έλληνες πόντιοι, τόσο περισσότερο υπερβολικός είναι ο θόρυβος γι' αυτό.

    Κατά τα άλλα ο Νακρατζάς δεν πάει καλά, οι ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας, που αναφέρει ο Αγτζίδης είναι πραγματικές. Και δικαίως οι Πόντιοι κινητοποιούνται.

     
  • At 10:28 μ.μ., Blogger lupus1453

    καταρχην διαφωνω με το θεμα στην αρχη περι αναρχοκουμμουνιστικου ανταρτικου στον ποντο.το οτι παιρνω τα οπλα και παω στα βουνα δεν σημαινει οτι ειμαι αναρχικος οταν ακομα και σημερα στην ελλαδα ολα ειναι μπουρδελα!!! εσεις οι ιδιοι δεν αντεχεται ουτε 10 λεπτα σε δημοσια υπηρεσια (αναμονη).μηπως αν παρω τα οπλα(μπογαλακια μου) και παω στο βουνο θα ειμαι εγω ο σωστος αφου ολα στην πολη λειτουργουν αναρχικα ??? με βυσμα μπανεις στο δημοσιο με βυσμα εξυπηρετησε στο δημοσιο. μηπως το οτι δεν λειτουργει ορθα (αρα αναρχικα). αρα οι ποντιοι που πηγαν στο βουνο με τιποτα δεν μπορεις να τους πεις αναρχικους. οσο για τον ορο κουμμουνιστο-αριστεριστες διαφωνω. ειναι γνωστο οτι γεωπολιτικα τα παραλια του ποντου (γιατι υπηρχαν και τεραστιες εκτασεις ορεινου ογκου) ηταν τα πιο ευφορα ολης της ασιας. υπηρχαν απο καλαμποκια και σταφυλια μεχρι οπορωφόρα και ελιες.πραγμα το οποιο μας λεει οτι ευδοκιμούν τα παντα εκει(Το εύκρατο κλίμα του Πόντου με τις άφθονες βροχοπτώσεις δημιούργησε άριστες προϋποθέσεις για την αρχική εγκατάσταση των φυτικών οργανισμών από τα ενδο-ασιατικά κέντρα προέλευσης. Την εγκατάσταση των φυτών ακολούθησαν τα ζώα. Έτσι ο Πόντος έμελλε να παίξει το ρόλο του πρώτου σταθμού της πορείας των ειδών από την Ασία προς την Ευρώπη όπως ισχυρίζονται οι ειδικοί ερευνητές. Αντίστοιχο ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει και η Κασπία Θάλασσα, όμως η γεωγραφική της απομόνωση δεν το επέτρεψε.

    Το πλούσιο υπέδαφος στον Πόντο, ήταν ακόμα ένα κίνητρο για την αρχική εγκατάσταση των πρώτων εποίκων. Πολύτιμα για την τότε ελληνική οικονομία ήταν τα αγροτικά προϊόντα και οι πρώτες ύλες του Εύξεινου Πόντου μεταξύ αυτών δημητριακά, ξυλεία, καννάβι, λινάρι, μέλι, κερί, κτηνοτροφικά είδη, παστά ψάρια κ.λ.π. Από την άλλη μεριά τα καράβια από την μητροπολιτική Ελλάδα εφοδίαζαν με λάδι και κρασί, το διττό σύμβολο του κλασικού πολιτισμού, και οτιδήποτε άλλο πρόσφερε η καταναλωτική κοινωνία της εποχής: όσα της ημέρου διαίτης οικεία (Στράβων, ΙΑ΄, 2,3).

    Η οικονομία στον Πόντο επηρεαζόταν άμεσα από τη διακίνηση των αγαθών μέσω των λιμανιών του. Τα αγαθά από τα βάθη της Ασίας έφθαναν στις ακτές του Ευξείνου Πόντου και από εκεί διακομίζονταν προς τα διάφορα λιμάνια της Ευρώπης. Ταυτόχρονα η χλωρίδα και η πανίδα εμπλουτίζονταν διαρκώς τόσο από την φυσική όσο και από την υποκινούμενη μετανάστευση των καλλιεργούμενων φυτικών ειδών και κατοικιδίων ζώων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα (ΙΒ΄, 548): «Τοσαύτην δ' οπώραν εκδίδωσιν η παρώρειος την αυτοφυή και αγρίαν, σταφυλής τε και όχνης και μήλου και των καρυωδών, ώστε κατά πάσαν του έτους ώραν αφθόνως ευπορείν τους εξιόντας επί την ύλην, τοτέ μεν έτι κρεμαμένων των καρπών εν τοις δένδρεσι, τοτέ δ' εν τη πεπτωκυία φυλλάδι και υπ' αυτή κειμένων, βαθεία και πολλή κεχυμένη, συχναί δε και θήραι παντοίων αγρευμάτων διά την ευπορίαν της τροφής» δηλ. «Τόσοι είναι οι καρποί που βγάζει η λοφώδης χώρα, αυτοφυείς και άγριοι, σταφύλια, αχλάδια, μήλα και καρύδια, ώστε κάθε εποχή του χρόνου όσοι βγαίνουν στο δάσος βρίσκουν φρούτα σε αφθονία. Οι καρποί είναι άλλοτε κρεμασμένοι στα δένδρα και άλλοτε μέσα στο φύλλωμα που έχει πέσει στο χώμα, από κάτω, πεσμένα σε μεγάλες ποσότητες. Η άφθονη τροφή επίσης, δημιουργεί τις συνθήκες για πολύ καλό κυνήγι».) απο http://www.metanastis.com/PONTOS_kai_ELLHNOEYROPAIKOS_%20POLITISMOS.htm

    .ακολουθο αυτου ειναι οτι πολλοι ποντιοι ηταν εμποροι ευποροι δικηγοροι γιατροι.σαν επιχειρημα δεχτειτε οτι το πρωτο δημοσιο πανεπιστημιο σημερινου τυπου εγινε στην τραπεζουντα. "φροντιστήριο της Τραπεζούντας, ο «Φάρος της Ανατολής» όπως χαρακτηρίστηκε, ήταν σχολείο της ελληνικής ομογένειας της Τραπεζούντας. Το φροντιστήριο ιδρύθηκε το 17ο αιώνα και σ' αυτό δίδαξαν λαμπρές προσωπικότητες"
    "πανίσχυροι έμποροι που μονοπωλούσαν το εμπόριο ζάχαρης της Μαύρης Θάλασσας), ο Χαράλαμπος Μουμόλωφ (ευκατάστατος Πόντιος από την Ανάπα), οι αδελφοί Ασλανίδη (από το Ροστώβ Νότιας Ρωσίας) και πολλοί άλλοι" απο wikipedia ειναι αυτο.απαντηση οτι ο ποντιος ηταν ο "κολεκτιβιος" αγροτης-επαναστατης. οταν ολο αυτο τον πλουτο ερχονται να τον καρπωθουν οι μογγολοι απο τις στεππες τοτε ο ποντιος βγαινει στα βουνα. δεν αντεχει να καταπιεζεται να του τρων το βιος του. συνεχιζω αλλου λογω του μακρους..

     
  • At 10:40 μ.μ., Blogger lupus1453

    Η ανθρωπότητα χρειάζεται πιο πολύ τους τούρκους απ’ όσο τους Έλληνες ; Πήγε και ζήτησε συγνώμη από έναν τούρκο αξιωματικό που του σκότωσαν οι ελληνοκύπριοι όλη την οικογένεια το 1963 . μερικα απο τα κατορθωματα του νακρατζα. τι να πω για αυτον. πατηστε στο google nakrajas και δειτε αποτελεσματα και χωρα καταληξης. ο τυπος δεν ειναι καν ελλην και καθομαστε και αναφερομαστε σε αυτον. γιατι δεν ρωταμε και τον ερντογαν για το ποντιακο ???

     
  • At 11:12 μ.μ., Blogger lupus1453

    οσο για το οτι συγκρινουμε την ποντιακη γενοκτονια με την εβραικη ειναι μεγα λαθος. ο χιτλερ δεν σκοτωσε εβραιους αφου οι ιδιοι του διναν λεφτα. ψαξτε να δειτε οτι πρημοδοτηθηκε απο την κεντρικη τραπεζα της αμερικης για τον αγωνα του (σαν την τραπεζα της ελλαδος σημερα)"Brown Brothers Harriman & Co. was the main Wall Street connection for German companies and the varied U.S. financial interests of Fritz Thyssen, who had been an early financial backer of the Nazi party until 1938, but by 1939 had fled Germany and was bitterly denouncing Hitler. Brown Brothers Harriman & Co. had bought and shipped millions of dollars of gold, steel, fuel, coal, and U.S. treasury bonds to Germany. These were used to build Hitler's war machine.και επισης δειτε αυτο "Harriman Bank was the main Wall Street connection for several German companies and the varied U.S. financial interests of Fritz Thyssen." ξερετε ποιος εκανε κουμμαντο στην hariman τραπεζα ?? E. Roland Harriman--3991 shares (managed and under voting control of Prescott Bush) σας λεει τιποτα το ονομα Prescott Bush ?? ο παππους !!! ο Thyssen οπως και ο ford οπως και J.P. MORGAN ηταν κυριοι σπονσορες του αδολφου. η κεντρικη τραπεζα της αμερικης εχει μετοχες αυτων των κυριων οι οποιες δεν αγοραζονται απο το ευρη κοινο αλλα κληροδοντουνται απο γενια σε γενια. τι θα κερδιζαν ?? το χρυσο καποιων χωρων που χαθηκε ???? ???? το μεταλευματα που θα πωλουνταν στον πολεμο για υλικο τα οποια ορυχεια και συνδικατα ανηκαν στον Thyssen ?? τελος παντων το πρωτο επιχειρημα ειναι αυτο και το δευτερο ειναι οτι με υπολογισμους συμφωνα με τους εβραιους πεθαναν καπου στα 2 εκ που βρισκοταν στην γερμανια και αλλα 2 εκ. που βρισκοταν σε ανατολικες χωρες.πως οι 12 φυλες απο την αιγυπτο υπο αιχμαλωσια και ενω μεσουρανισε ο Μ.αλεξανδρος και η ρωμη και το βυζαντιο γιναν 8 εκ. και αλλα 2 που ζησαν = 10 εκ μεσα σε 2000 χρονια, με απολυτη κυριαρχια ολων των παραπανω, τοτε να μας το πουν και εμας, εκτος και αν γαμαν τοσο πολυ αυτοι ??? τελος παντων οι ποντιοι ειναι λαος που ζουσε ανεκαθεν εκει απο το 2000 πχ το αναφερει ο ηροδοτος και αργοτερα ο στραβωνας (απλα ειναι πολυ μεταγενεστερος Ο Στράβωνας γεννήθηκε από πλούσια οικογένεια το 63 ή το 64 π.Χ. στην Αμάσεια του Πόντου) και ηρθαν οι ταταρομογγολοι και αρχισαν τους διωγμους επειδη ετσι ειπε ο φυλαρχος κεμαλ. το οτι αυτο δεν εγινε οπως θελουν να μας λενε μερικοι νακρατζαδες πειτε στον προπροπροπαπου (ντοκτορ κεγαχια) μου οταν του βαζαν οι τουρκοι τα καρβουνα στα "κακαλα" για να πει που ειχε κρυμμενες τις λιρες.οταν θα το κανω αυτο στον πατερα του νακρατζα θελω να με αντιμετωπισει με ωριμοτητα και ψυχραιμια οπως ταιριαζει σε εναν επιστημονα ανθρωπο-γιατρο που ειναι αυτος. εγω και καθε ποντιος επειδη δεν ειμαι ψυχραιμος και το αιμα μου βραζει τον τουρκου θα του κανω τα ιδια και χειροτερα. γιατι αυτος ηρθε και με βρηκε δεν τον πειραξα εγω, μονο υπερασπιζωμαι αυτα που μου ανηκουν. αυτο αφορα τα αντιποινα που ειπε ο κ. "εξυπνος" που καναν οι ανταρτες ποντιοι. δεν ειναι τυχαιο παραδειγμα ποντιακης λεβεντιας και θαρρους το οτι η τραπεζουντα επεσε 8 χρονια μετα την πολη. 1461.