ι Τα μυστικά του Κόλπου
Σάββατο, Μαΐου 27, 2006
Η τέταρτη καρέκλα

Γράφει ο Athanassios

Πριν καμιά δεκαριά μέρες περπατάω στην Τσιμισκή. Μια μισοσκισμένη αφίσα- Βαγγέλης Κορακάκης και Γιάννης Ντουνιάς στη «Βάρδια». Το μοναδικό ίσως ποιοτικό μαγαζί που απέμεινε στην πόλη. Σαν τις παλιές μπουάτ, προορίζεται για «μύστες», δεν περνάς τυχαία απέξω να πεις : «άκουσα πενιά και μπήκα»... πρέπει να ξέρεις..

Κρατώ τραπέζι για 4... όχι γιατί το είχα προσχεδιάσει, απλά με ρωτά: «πόσοι θάστε;» .....ντράπηκα να πω δύο... είπα 4...

Λέω σε δυο φίλους... πάμε; Μύστες... ναι...το ρωτάς; μου λένε... Παρασκευή βράδυ... είναι κι ο Ντουνιάς τους λέω, τον ξέρετε; Φυσικά μου απαντούν... αλλά θα πει τα καινούρια.. δεν τα ξέρουμε... τους γράφω το cd… Κορακάκης-Ντουνιάς: τίτλος «Γλυκοχαράματα»... για να ξέρουν τι θ’ ακούσουν...

Προσπαθώ στο μεταξύ να γεμίσω την «τέταρτη καρέκλα»... ανακριβής ο όρος προσπαθώ... κάνω μία και μόνο πρόταση... μέσα είμαι μου απαντά.... αλλά.... Είναι νοητή η απάντηση... δεν θα είναι εκεί και το ξέρουμε κι οι δυο...

Πέμπτη πρωί παλινδρομώ, ως συνήθως.... ρε παιδιά να μην πάμε... πέφτουν σαν αλλόσαυροι.... τι λες ρε; Μας ξεσήκωσες... ακούμε κάθε μέρα το cd… μη μας τη σπας τώρα.... υποχωρώ...

Παρασκευή βράδυ... ξεκινάνε... πέφτουν οι πρώτες πενιές... ο Κορακάκης junior... Σχολιάζει ο ένας φίλος... σ’ αυτή τη χώρα πράγματι υπάρχει οικογενειοκρατία... από τα μεγάλα στα μικρά...

Μας παρουσιάζει ο Βαγγέλης το Γιάννη Ντουνιά.... και ξεκινάει μ’ ενα μεγάλο τραγούδι του Ζαμπέτα... το είπε ο ίδιος σε πρώτη εκτέλεση :

Νύχτα με το που έρχεσαι
φέρνεις μαζί σου πειρασμούς
φέρνεις μαζί σου πάθος
Νύχτα με το που χάνεσαι βάζεις
στο δίπλα της καρδιάς ένα καινούριο λάθος

Κάθε που θα’ ρθει δειλινό
Νιώθω στο αίμα ανατριχίλαααα
Μάης κι Απρίλης πονηρός
χαράζουν της καρδιάς τα φύλλα

Μα μόλις φύγεις και χαθείς
θέλω πολύ να ξαναρθείς
νύχτα ονειρομάναααααααααααααα
Στήνω καρτέρι πρωινό, ώσπου να’ ρθεί το δειλινό
ν’ ακούσω την καμπάνα

Κάθε που θα’ ρθει δειλινό
Νιώθω στο αίμα ανατριχίλαααααααααα
Μάης κι Απρίλης πονηρός
χαράζουν της καρδιάς τα φύλλα


Χαλάλι ο κοντός (Chivas) που παραγγείλαμε… λένε οι φίλοι....

Δίπλα μας δύο μύστες ακόμα ... σόλο.... αρχίζει ο Κορακάκης να βαράει τα τέλια... η Σταυρούλα τραγουδά.... ωραιότατη φωνή... ζουμερή και εύσχημη.... «Σαν τη καρα-Χασάν είναι αυτή, ρε...» λέει ο μύστης δίπλα μου..... πεθαίνουμε στα γέλια... πολύ εύστοχο... ίδια η Καραχασάν στο μελαχροινό η Σταυρούλα, αλλά καρα-φωνή!!!

Βγαίνει ο Γιάννης (Ντουνιάς) κατά τις 2.00.... τραγούδια από τον καινούριο δίσκο... μετά 200 (sic) χρόνια του κάνανε δίσκο... φωνή αβίαστη, με κλειστά χείλη τραγουδά και κοντεύει να γκρεμίσει το μικρό μαγαζί..... με την κοιλιά του δε και μόνο (πολλά whiskia) γεμίζει τη μικρή πίστα.... ο Κορακάκης το αντιλαμβάνεται και του λέει.. «έλα κάτσε πάνω Γιάννη ... στο πάλκο»

Γλυκοχαράματααααα προχτές που πέρασαν
με πήραν δάκρυα καθώς κοιτούσα
γλυκοχαράματα για κοίτα πράγματα
μεσ’ τα χαράματα σ’ αναζητούσα

Κι έμεινα μόνος όλη τη μέρα
σ’ ένα παγκάκι λίγο πιο πέρα
εκεί που μου ΄ταζες
και με φιλούσες
γλυκοχαράματα , μου τραγουδούσες


Λαϊκό τραγούδι τεχνοτροπίας του 1970... αλλά τόσο άμεσο..... έπιασε αμέσως σ΄ όλο το μαγαζί... οι «κοντοί» κατεβαίνουν... Ο Ντουνιάς οργιάζει.... σεμνός, λιτός... όπως όλοι οι λογισθέντες «ξοφλημένοι»...

Η τέταρτη καρέκλα χορεύει μόνη της πλέον, δεν την ελέγχω.... τραγουδά, λικνίζεται, μελαγχολεί, ζηλεύει, είναι απούσα και παρούσα, είναι σχίζα, είναι γλυκιά, είναι κοφτερή, είναι η άβυσσος...

Ο «κοντός» έχει τελειώσει... ζητάμε «συμπλήρωμα»...πάω να κάνω παραγγελιά στο Γιάννη... ένα τραγούδι από τον καινούριο δίσκο... Σεμνά και ταπεινά μου λέει... «πάνε στο συνθέτη (Β. Κορακάκη) κι αν στο πει εγώ μέσα... αλλά θα χαρεί πολύ που το ξέρεις και θα στο πει...» ήθος κι αυτό... τέτοια ώρα τέτοια λόγια...

Μετά από κανένα 20λεπτο... ο Κορακάκης κάνει σιωπή... καθίζει κάτω επιτακτικά τους χορευτές...

«Θα πει, ένα τραγούδι ο Γιάννης (Ντουνιάς) σε πρώτη πανελλήνια εκτέλεση»

( ... «παγκόσμια!» φωνάζω εγώ από κάτω...)

μου το αφιερώνει ο Γιάννης με μια χαρακτηριστική αβρή χειρονομία...

Μια ανάσα πριν το τέλος
κι ένα βήμα πριν τη μπόρα
φεύγω πρώτος πικραμένος
πριν μας πάρει η κατηφόρα

μια ανάσα κι ενα βήμα
δεν προλάβαμε το πλοίο
εσαλπάρησε τι κρίμα
και μας άφησε στο κρύο

Μες τη νύχτα να μαζεύεις
μια ζωή σε μια βαλίτσα
κοίτα πώς τα φέρνει ο χρόνος
και της μοίρας τα καπρίτσια

Μ’ ένα παγωμένο αντίο
πριν το χάραμα της μέρας
πώς χωρίζουμε οι δύο
που πριν λίγο ήταν ένας

Με μια ξεχασμένη σπίθα
δεν ζεσταίνεται η αγάπη
δεν υπάρχει πια ελπίδα
κι όλα έχουν γίνει στάχτηηηηηη


Η πενιά δεν υστερούσε πουθενά… Άκης Πάνου, θα έλεγε κάποιος αδαής... ο στίχος λιτός κι απέριττος, όπως πρέπει σε όσους ξέρουν να γράφουν....

ΥΓ... Η τέταρτη καρέκλα έμεινε άδεια... αλλά πάντα είναι γεμάτη!!!

*

(Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ)

 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Μαΐου 27, 2006 |


18 Comments:


  • At 10:53 π.μ., Blogger Πάνος

    Ένα έχω να πω:

    Γειά σου Θανάση, με τα ωραία σου!

     
  • At 11:35 π.μ., Blogger kukuzelis

    Είναι κρίμα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα, που δεν μπαίνουν ατόφια τα τραγούδια κάπου. Η προφανής αγάπη για το αντικείμενο, δίνει νομίζω το δικαίωμα παράκαμψης των πνευματικών δικαιωμάτων. Βλέπω αυτά τα ααααααα και το ηηηηηηη του Αθανάσιου, στην καταγραφή των στίχων (εδώ παρακάμπτονται, και σωστά, τα πνευματικά δικαιώματα), σαν απόπειρα μεταφοράς του μουσικού κλίματος των τραγουδιών. Κάνουν έντονη την επιθυμία μου να τα ακούσω ΤΩΡΑ.

    Η αγορά λίγου χώρου σε σέρβερ του εξωτερικού δεν θα κόστιζε παραπάνω από έναν κοντούλη τον χρόνο. Και πολλά λέω.

    Αλλά, αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, εσένα θα κυνηγάνε Πάνο. Αυτά είναι τα κακά της επωνυμίας. Έπρεπε να είχες λάβει στα σοβαρά τους στίχους "αν μ' αγαπούσες θα επιθυμούσες ο έρωτας μας νάταν κρυφός".

     
  • At 3:46 μ.μ., Anonymous flip!

    Μες τη νύχτα να μαζεύεις
    μια ζωή σε μια βαλίτσα
    κοίτα πώς τα φέρνει ο χρόνος
    και της μοίρας τα καπρίτσια!

     
  • At 3:47 μ.μ., Blogger Athanassios

    Πάνο, ευχαριστώ για το "βήμα" και την εικονογράφηση...

    Kukuzelis όταν το έγραφα, τα άκουγα και τραγουδούσα ταυτόχρονα... από κει και τα ααα , ηηη.... Γράψε στον μπλογκάρχη..

    Μην αφήνετε άδειες καρέκλες..

     
  • At 3:50 μ.μ., Blogger Athanassios

    flip αυτά της μοίρας τα καπρίτσια τα τιθασεύει ο "κοντός"...

     
  • At 4:15 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    ( έχει κολλήσει το μυαλό μου και δεν μπορώ να θυμηθώ τον πρώτο στίχο στο ρεφρέν, γαμώτο. Θανάση και Πάνο, βοηθήστε ! )

    Πάλι........................ ής
    με βρήκε τ'άστρο της αυγής
    ξενυχτισμένο.
    Να σκέφτομαι τα μάτια της,
    τα πονηρά τα χάδια της,
    που με κατάντησαν παιδί
    δυστυχισμένο !


    Βρε Θανάση, είχες τον Κορακάκη εκεί και δεν του ζήτησες παραγγελιά το αριστούργημα του ; !

     
  • At 4:31 μ.μ., Blogger Athanassios

    Πάλι στη σκέψη της τρελλής με βρήκε τ' άστρο της αυγής κυνηγημένο...
    Ιχνηλάτη, αυτό δεν το ζητάνε.. το λέει...

     
  • At 4:35 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Θενξ, Θανάση.

     
  • At 6:46 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αθανάσιος. Αν δεν ήταν πολυάσχολος ελεύθερος επαγγελματίας, θα μπορούσε να διαπρέψει ως αναλυτής του καλού Ελληνικού τραγουδιού.

    Σχολιαστής

     
  • At 8:11 μ.μ., Blogger Athanassios

    Σχολιαστή σου αφιερώνω τη " Νύχτα Ονειρομάνα".... όταν βγω στη σύνταξη ίσως διαπρέψω...

     
  • At 11:55 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    ( άσχετο )
    Προς Πάνο,
    δεν περνάς απ'του Μιχάλη να σπάσουμε ρεκόρ ; !
    Να δεις και το αναπάντεχο " φλερτ " Μαύρο Πρόβατο-Μαριέλε :)))

     
  • At 12:34 μ.μ., Anonymous ο Θειος Ισιδωρος

    Ο Γιαννης ο Ντουνιας!
    Αχ τι μου λετε! Αρωμα εποχης!
    Τωρα πια κινδυνευει απ΄αυτο που παθαινουν ολα τα ενταξει ατομα οταν γερασουν: να γινουν κλασικοι!

    Τον Τζανετή τον θυμοσαστε? Ακουστε τι εγινε: κατι επαθε και εχασε τη φωνη του.
    Τωρα δουλευει ταξιτζης, τον πετυχα εδω και χρονια σε μια κουρσα και τα ΄παμε για πολη ωρα.
    Κατσαμε και σ΄ενα καφενειο στον Πειραια για καφεδακι και9 συγκινηθηκε που τον ηξερα.
    Ωραια.


    Να θυμισω οτι αυριο ειναι 29/5 ειναι η επετειος που το παπαδαριο και το παρεακι τους (Σχολαριος Γεναδιος, Λουκας Νοταρας, Χριστοδουλας, Παπαθεμελης και τ΄αλλα τα παιδια),τα βρηκαν επισημα με τους συναδελφους τους Ισλαμιστες.
    (*)Να μην ξεχασω να τους στειλω λουλουδια για τη γιορτη τους.

     
  • At 6:25 μ.μ., Blogger nicola beerman

    Kαλησπερα φιλε Θαναση,ευχαριστουμε για τους ομορφους στιχους.Μας ταξιδεψες σε αλλες εποχες και σκεφτηκα το εξης:αν δεν ημουν ο Νικος ο beerman θα'μουν ο Nικος ο Τρελακιας...(αφιερωμενο σε ολους σας το τραγουδι του Μουφλουζελη
    και για χαρη ριμας...ειδικα σε σενα ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗ.)


    Y.Γ: αν μπορεσεις ΘΑΝΑΣΗ κανε μου πασα τη ΓΚΟΡΝΤΟΜΠΑ του Πουλοπουλου(στο profile θα βρεις το ε-μειλ)

     
  • At 6:40 μ.μ., Blogger Athanassios

    Sir Uncle 8 στους 10 Ελληνες έχουν ωραία φωνή. Τραγουδιστάδες πάντα είχαμε άφθονους, δημιουργούς έχουμε λίγους. Γιατί τόσο το Ντουνιά, όσο και τον Τζανετή δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους αν δεν υπήρχαν ο Ζαμπέτας,, Ακης Πάνου κλπ... Θα τραγουδούσαν σε άσημα σκυλάδικα, όπως τραγουδάνε και πολλοί καλλίφωνοι σήμερα..
    Νίκο τρελλάκια πάμε για την Κόρντοβα..

     
  • At 2:18 π.μ., Anonymous ο Θειος Ισιδωρος

    Αθανασιε συμφωνοι αλλα με μια διαφορα: ορισμενα πραγματα δεν ειναι τοσο απλα οσο νομιζετε εσεις οι καταραμενοι νεοταξ ορθο-λογιστες.
    Δεν αρκει μονο το ταλεντο και η εμπνευση του δημιουργου ή η καλη φωνη του τραγουδιστη.
    Μερικες φορες χρειαζεται να συνομοτησει ολοκληρο το συμπαν για να γινει κατι καλο.
    Στην περιπτωση του Γ. Ντουνια πχ εχουμε και λεμε:
    Ονομα (και μονο μ΄αυτο θα μπορουσε να κανει καριερα στο λαϊκο τραγουδι), Φάτσα (τι να λεμε τωρα),
    λαϊκη ψυχη κδσ (και δε συμαζευεται).
    Ειναι δηλαδη ολο το πακετο, για σκεψου το καλυτερα.
    Περιπτωσεις οπως του Μιχαλη Μενιδιατη, του Τζωρζ Μαγκάρετ κδσ αποτελουν "πακετα" που τα καταλαβαινεις οταν ταχεις πιει, τους ακους και τους βλεπεις σε συγκεκριμενο περιβαλον.

    Προκειται δλδ για το πανηγυρι των αισθησεων (και των παραισθησεων)

     
  • At 2:31 π.μ., Anonymous ο θειος

    Φανταζεσαι δλδ τον Καζατζιδη με την ιδια φωνη αλλα με τη φατσα του Νταλαρα πχ και να μην τον "επνιγε το δικιο" (να μην ειναι ο αρχηγος των αγανακτησμενων)?
    Φανταζεσαι τον Τσαλικη με τη φωνη του Στελαρα?

    Πω πω αγιο ειχαμε!

     
  • At 8:38 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    και στην Αθήνα ο Κορακάκης παίζει σε ένα από τα λίγα καλά μαγαζιά που έχουν απομείνει, σε μια από τις λίγες παραδοσιακές συνοικίες, στην καισαριανή. Τι κι αν σερβίρουν Ουίσκι...

     
  • At 7:54 μ.μ., Blogger Athanassios

    Θείε Ισίδωρε συμφωνώ μαζί σου... εδώ πάνε να μας πείσουν ότι λαϊκός τραγουδιστής σήμερα είναι ο Καραφώτης...

    Λαμπρούκο, ο Κορακάκης είναι γέννημα θρέμα Καισαριανιώτης και το μαγαζί που τραγουδούσε στην Αθήνα, η Μαγιοπούλα εκπληκτικό.