ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Μαΐου 07, 2006
Intercity II
Τελικά είχες δίκιο, χαραμίστηκε το πούρο, ίσια που πρόλαβα να το ανάψω και να ρουφήξω μια, αλλά τι να κάνουμε κι εμείς οι εξαρτημένοι; Η Σπανιόλα πρόλαβε και το πήγε μέχρι τη μέση το τσιγαράκι της…

Ισπανική φιλολογία διδάσκω, στην Κρήτη κάτω, ανεβαίνω τώρα Θεσσαλονίκη γιατί παίζει ένα συνέδριο… παραλίγο να μπλέξω και με την πορεία, μένω Λεωφόρο Αλεξάνδρας κοντά, μόλις πλησίασα βλέπω μπάτσοι πήχτρα. Παλιός τώρα εγώ σ’ αυτά, κολλάω; Τι τρέχει ρε παιδιά λέω, πίσω είναι αναρχικοί, γίνεται χαμός μου λέει ένας. Λέω στον εαυτό μου, για πρόσεχε έτσι με το καπελάκι και το σακίδιο στην πλάτη, ώρες να σε περάσουνε για αναρχικό και τραβήξεις καμιά αδέσποτη τώρα στα πενήντα…

Να μη τα πολυλογώ, φτάνω στο σπίτι, μπροστά είναι κάτι σκαλάκια, γεμάτα ΜΑΤ κι εγώ βαδίζω προς τα κεί. Βγάζω λοιπόν τα κλειδιά, σηκώνω το χέρι ψηλά και τα κουδουνίζω, να καταλάβουνε, ιδιοκτήτης που θέλει να μπει στο σπίτι του…

Μπαίνω, φτιάχνω καφέ, βγαίνω στο μπαλκόνι. Άμα ακούω τον ήχο της πορείας… Μια ζωή, στο Ρήγα ήμουνα δηλαδή… γιατί γελάς; Α, το ακούς συχνά αυτό τώρα τελευταία, ε, είμαστε κι εμείς πολλοί κάποτε, μην κοιτάς τώρα που είμαστε όλοι πάρε τον ένα και βάρα τον άλλονε, αλλοτριωμένοι του κερατά…

Αλλά μόνον εμείς; Ο Γερμανός ήτανε του Κουκουέ και διάβαζε το Κεφάλαιο του Μάρξ μανιωδώς, το ίδιο κι ο άλλος της Νεοσέτ… Οι τρεις είμαστε φιλαράκια, αυτοί προκόψανε, εγώ όχι… αλλά πολύ διάβασμα στο Κεφάλαιο! Λες γι’ αυτό να έγιναν πετυχημένοι καπιταλίστες, να τους έκανε ο Μάρξ; Τώρα αυτή δεν καταλαβαίνει γιατί γελάμε… να της εξηγήσω…

Το πρώτο μου διδακτορικό το έκανα στη Θεσσαλονίκη, στη Φιλοσοφία… Σαχλαμαρίτσες… Άμα ακούς καθηγητής πανεπιστημίου, πιάσε τα τέτοια σου… Αλλά πριν είχα δουλέψει φάμπρικα, είχα κάνει ΣΕΛΕΤΕ, βοηθός διορθωτή δοκιμίων, διορθωτής… είχα πολλά και διάφορα… Θα καταλήξεις διαφημιστής ρε, μου έλεγε ο Γερμανός, σοβαρέψου! Πράγματι, κάποτε που είχα μεγάλες απενταρίες μοίραζα διαφημιστικά κάτω από τις πόρτες…

Με την πολιτική καθάρισα το 1982 και είπα τέρμα. Μέχρι τότε άφηνα τα πάντα και έτρεχα εδώ και κει, διάβαζα… πολύ διάβασμα! Πολιτική, οικονομία αλλά και αβέρτα ποίηση και φιλοσοφία… Α, πως έμπλεξα με τα Ισπανικά… τεμπέλιαζα στην Αθήνα, ώσπου γνώρισα μια Ισπανίδα και όταν έφυγε πήγα να τη βρω. Για να έχω άλλοθι, γράφτηκα στο πανεπιστήμιο εκεί, πιο αστείοι από εμάς είναι, μη νομίζεις… Ε, σιγά σιγά τελείωσα, έκανα και δεύτερη διατριβή, για να πηγαινοέρχομαι μετά που είχα επιστρέψει στην Ελλάδα…

Αλλά ήταν σπουδαίες εμπειρίες… Γνώρισα τον Αντόνιο Γκαδές και μιλήσαμε, ένα δυο συντρόφους του Λόρκα, η Ισπανία μου άρεσε πολύ…

Ε, μετά γύρισα, παντρεύτηκα, έκανα παιδί, μπήκα και στο κόλπο, στο πανεπιστήμιο… Φτάσαμε κιόλας; Μα δεν προλάβαμε να πούμε τίποτα… Άντε γειά, χάρηκα ... Μπουένας νότσες, σενιορίτα Μάρθα!
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Μαΐου 07, 2006 |


3 Comments:


  • At 11:22 μ.μ., Anonymous Θειος Ισιδωρος

    Κι ο συμπολεμιστης καλος αλλα σταβλισμενος.
    Προσπαθω να σκεφτω ποιος ειναι.

     
  • At 11:51 μ.μ., Blogger Πάνος

    Καλά ρε θείο, τρελός είσαι; Μαγείρεψα τα πραγματολογικά στοιχεία έτσι που να τον αναγνωρίζει μονάχα ο Γερμανός (και ζήτημα!)

    Πάντως αν γνωριζόμαστε από την αρχή του ταξιδιού, θα έβγαζα ...νουβέλα: Άξιο παλλικάρι - και δεν έβαζε γλώσσα μέσα του!

     
  • At 8:58 π.μ., Blogger Λαμπρούκος

    Καλά ρε παιδιά, με τόσους ρηγάδες, πως όταν μετράγαμε τα κουκιά βγαίνανε 3 κι ο κούκος;