ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006
Νίνα, 10-13
Γράφει ο Λεϊσάντ Τεμάχ
10.
Καθώς έμπαινα στα γραφεία της Infotec -information Systems Planning and Managment σκεφτόμουν ακόμα αν θα έπρεπε να παρουσιασθώ με το πραγματικό μου όνομα και ιδιότητα. Ο Μαλουμίδης ήξερε να διαλέγει το προσωπικό του, αν έκρινε κανείς από τη μελαχρινή γραμματέα με τα γυαλιά που με υποδέχτηκε. Με πέρασε στο γραφείο του τεχνοκράτη. Ήταν γύρω στα σαράντα, κοντός, μελαχρινός, αδύνατος, ανάμικτη φυσιογνωμία διανοούμενου και επαγγελματία. Οι πίνακες στους τοίχους και τα έπιπλα έδειχναν ότι είχε τολμηρό αλλά καλό γούστο. Προφανώς θεώρησε ότι είχα έλθει ως πελάτης, αλλά του εξήγησα αμέσως ότι ενδιαφέρομαι για την τύχη της Νίνας, η οποία είχε εξαφανιστεί από το βράδυ της Παρασκευής. Τα χαρακτηριστικά του σφίχτηκαν, ωστόσο πρόσφερε τσιγάρο.

"Τι σας ενδιαφέρει εσάς κ. Καπετανάκη;" ρώτησε με φιλικό ύφος. "Γνώρισα τώρα τελευταία την κοπέλα και πάνω που θα γνωριζόμαστε καλύτερα αυτή εξαφανίστηκε, εντελώς ξαφνικά και χωρίς προφανή λόγο... Η ουσία όμως είναι πως είναι υπάλληλός σας, ερωμένη σας και πως όταν την είδαν για τελευταία φορά ερχόταν να σας συναντήσει. Από τότε δεν έδωσε σημεία ζωής". Μεσολάβησε σύντομη σιωπή, ο Μαλουμίδης έχασε το άνετο, φιλικό του ύφος. Προφανώς σκεφτόταν πως θα έπρεπε να αντιδράσει. Σηκώθηκε, πήγε ως την πόρτα και είπε στη γραμματέα του να μην τον ενοχλήσει κανείς, ούτε να του δώσει τηλέφωνο. Επέστρεψε στο γραφείο του, έσβησε το τσιγάρο που κάπνιζε και άναψε καινούριο. "Δεν ξέρω ουσιαστικά ποιός είσθε, αλλά ούτως ή άλλως δεν με ενδιαφέρει..." άρχισε να λέει. "Όσα είπατε είναι αλήθεια, εκτός από το τελευταίο. Τη Νίνα την είδα για τελευταία φορά την Παρασκευή που ήρθε κανονικά στο γραφείο. Το απόγευμα μου τηλεφώνησε και της ζήτησα να συναντηθούμε το απόγευμα του Σαββάτου, αλλά μου είπε πως δε μπορούσε. Επέμενα, εκνευρίστηκε, μαλώσαμε και μου έκλεισε το τηλέφωνο. Την περίμενα τη Δευτέρα το πρωί να έρθει κανονικά στο γραφείο αλλά δε φάνηκε, ούτε και σήμερα. Πήρε τηλέφωνο η κοπέλα που μένουν μαζί και τη ζητούσε κι έτσι έμαθα πως είχε φύγει και από το σπίτι της. Αυτό είν’ όλο...".

"Έχετε κάποια θεωρία που να εξηγεί όλη αυτή τη συμπεριφορά;" ρώτησα. «Όχι, αλλά και να είχα, γιατί θα έπρεπε να την πω σε σας;» απάντησε ο άλλος. "Γιατί το γεγονός της εξαφάνισης παραμένει και πρέπει να δοθεί κάποια απάντηση. Σήμερα σας ρωτάω εγώ, αλλά σε λίγο θα σας ρωτήσουν και κάποιοι άλλοι, έτσι δεν είναι; Εν τω μεταξύ εσείς έχετε οικογένεια, κάποιον κύκλο, είστε επαγγελματίας και προφανώς δεν σας συμφέρει να εμπλακείτε, στην περίπτωση βέβαια που δεν έχετε καμιά σχέση με την υπόθεση". Ο άλλος με κοίταξε αρκετή ώρα σιωπηλός. "Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας όμως... Πρόκειται για ένα από τα συνηθισμένα καπρίτσια της Νίνας, αυτή τη φορά το παρατραβάει, αλλά σύντομα θα ξαναφανεί λες και δεν έγινε τίποτα. Είναι το στυλάκι της αυτό, καταλάβατε;" είπε στο τέλος με ζωηρή, έντονη φωνή. "Τον κ. Τελόγλου τον ξέρετε;" ρώτησα. Ο Μαλουμίδης ξαφνιάστηκε πάλι. "Φυσικά τον ξέρω, είναι συνάδελφος, παλιά είμαστε και συνεταίροι" είπε, κάπως μπερδεμένος. "Μήπως ξέρετε ότι η Νίνα είναι ερωμένη και αυτού του κυρίου;". Ο Μαλουμίδης πετάχτηκε από την πολυθρόνα του εκνευρισμένος, πήγε κάτι να πει, αλλά ξανακάθισε και προσπάθησε να αυτοκυριαρχήσει τις αντιδράσεις του ανάβοντας καινούριο τσιγάρο. "Το έμαθα" είπε στο τέλος. "Και τι κάνατε γιαυτό;" ρώτησα. "Βλέπω ότι είσθε πράγματι ενημερωμένος για πολλά πράγματα..."μουρμούρισε. "Τι θα μπορούσα να κάνω; Διαμαρτυρήθηκα έντονα και αφού αυτό δεν έφερε αποτέλεσμα προσπάθησα να ξανακερδίσω τη Νίνα, ας πούμε με δώρα, με κάποιο ταξίδι... Μου δήλωσε όμως ότι θα αποφάσιζε αυτή και έτσι δεν είχα παρά να περιμένω". "Ένα κοριτσάκι σας τα έκανε όλ' αυτά;" ειρωνεύτηκα, τελείως αυθόρμητα. "Κοριτσάκι η Νίνα;» αγανάχτησε ο Μαλουμίδης, "αμ δεν την ξέρετε καλά...". Έδειξε καθαρά πως ήθελε να τελειώσει εκεί αυτή η κουβέντα. Σηκωθήκαμε και οι δύο. "Δε με βοηθήσατε πολύ" είπα. "Πάρτε το τηλέφωνό μου και αν έχετε κάποια ιδέα τηλεφωνείστε μου". "Εσείς δεν έχετε γυναίκα, οικογένεια, κύκλο και παριστάνετε έτσι άνετα τον ερασιτέχνη ντετέκτιβ;" ρώτησε με τη σειρά του ειρωνικά ο Μαλουμίδης. Τον κοίταξα χωρίς να συσπάται ούτε ο μικρότερος μυς στο πρόσωπό μου, έκανα μεταβολή και βγήκα.




11

Βγαίνοντας από το γραφείο του Μαλουμίδη είχα την ίδια αίσθηση όπως τότε, όταν η αφισοκόλληση ήταν παράνομη και νόμιζα πάντα ότι κάποιος αστυνομικός ήταν έτοιμος να με συλλάβει επ' αυτοφώρω. Γύρισα απότομα και είδα το καλοχτενισμένο κεφάλι της Νόρας να εξαφανίζεται βιαστικά στη γωνία. 'Ετρεξα και την πρόλαβα. Αυτή χαμήλωσε τα μάτια. "Τι κάνεις εδώ;" της είπα ψυχρά. 'Ηταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Ο κόσμος περνούσε γύρω βιαστικός, την τράβηξα σε μια βιτρίνα. "Δεν καταλαβαίνεις;" ρώτησε η Νόρα. "μια χαρά καταλαβαίνω την κακοήθεια της Ευγενίας" είπα θυμωμένος "αλλά ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω τη δική σου... Δε ντρέπεσαι;" "Ναι" απάντησε αμυνόμενη η Νόρα "αλλά και συ δε νομίζεις ότι οφείλεις κάποιες εξηγήσεις;" Το βλέμμα μου σκοτείνιασε ως εκεί που δεν πήγαινε άλλο: έρεβος. "Σε παρακαλώ, γύρισε στην κλινική σου και μη διανοηθείς να με κατασκοπεύεις άλλη φορά". Της γύρισα την πλάτη και απομακρύνθηκα βιαστικά, χωρίς να περιμένω απάντηση.




12

Ο Τελόγλου ήταν ευγενικός κύριος, με γυαλιά και περιποιημένο μούσι, αλλά δεν μπορούσε να προφέρει καθαρά το ρο. Του μίλησα αμέσως για τη σχέση του με τη Νίνα και την πιθανή σχέση του με την εξαφάνισή της. Αυτός δε φάνηκε να ξαφνιάζεται καθόλου. Μιλούσε αργά παίζοντας στα χέρια του τον χαρτοκόπτη του γραφείου.

"Δεν ξέρω για ποιό λόγο ενδιαφέρεσθε εσείς κ. Καπετανάκη, αυτή η ιστορία όμως εμένα με αφορά άμεσα. Την περασμένη Πέμπτη διαπίστωσα ότι μου έχουν κλέψει ένα καινούριο πακέτο ηλεκτρολογικών εφαρμογών που ετοίμαζα και πιστεύω ότι τη δουλειά την έχει κάνει ο φίλος μου ο Μαλουμίδης μέσω της Νίνας". "Μέσω της Νίνας;" ξαφνιάστηκα. "Ναι, ακριβώς. Υπήρξα αρκετά αφελής ώστε να κάνω λόγο γιαυτήν τη νέα εφαρμογή, πάνω στην οποία δουλεύω πολύν καιρό... Μίλησα λοιπόν και στη Νίνα, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ήξεραν κι άλλοι...". "Τότε γιατί υποψιάζεσθε αποκλειστικά τον Μαλουμίδη;" ρώτησα. "Είναι απλό" είπε ο Τελόγλου. "Η Νίνα ερχόταν εδώ για κάποιες προσωπικές συναντήσεις και όπως ξέρετε ήδη πολύ καλά υπήρχε ιδιαίτερη σχέση και του Μαλουμίδη και δική μου μαζί της. Επιπλέον, την Τετάρτη το βράδυ ήρθε η Νίνα εδώ. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι είχα αργήσει, η γυναίκα μου με περίμενε για μια επίσκεψη και αναγκάστηκα να φύγω βιαστικά, ενώ αυτή έμεινε εδώ για να ντυθεί. Την Πέμπτη το μεσημέρι, όταν τελείωσα τις δουλειές της ημέρας, έπιασα να ξαναδουλέψω αυτό το πράγμα και διαπίστωσα με φρίκη ότι το πακέτο, με όλα τα στοιχεία, είχε αντιγραφεί από κάποιον στο κομπιούτερ. Αυτό το κατάλαβα γιατί πάντα τακτοποιώ τις δισκέτες του back up με ορισμένο τρόπο και τις βρήκα ανακατεμένες, άρα κάποιος είχε ψάξει εκεί. Επιπλέον είχα πρόχειρες τέσσερις δισκέτες για αντιγραφές και τώρα υπάρχουν δύο, άρα κάποιος χρησιμοποίησε τις δύο για λογαριασμό του, τις πήρε και έφυγε. Τώρα μπαίνει το θέμα ποιός ήταν αυτός. Κλειδώνω πάντα το ιδιαίτερο γραφείο μου πριν φύγω και κλειδί έχουν μόνο δύο άτομα, εγώ και η Νίνα. 'Αρα δε μπορεί να μπήκε κάποιος άλλος. Αν τα συνδυάσουμε τώρα όλα αυτά με την ύπαρξη του Μαλουμίδη που είναι προγραμματιστής εφαρμογών όπως κι εγώ και ήξερε πολύ καλά την αξία αυτής της δουλειάς και είχε τη συγκεκριμένη σχέση με τη Νίνα, τι συμπέρασμα βγαίνει;".

Όλη αυτή την ώρα μιλούσε πολύ ήρεμα. 'Όταν τελείωσε με κοίταζε σιωπηλός, εκτιμώντας, ίσως, την εντύπωση που μου έκαναν όσα μου είχε πει. "'Ηταν τόσο σημαντικό αυτό το πακέτο;" ρώτησα. "Και βέβαια" είπε ο άλλος. "Αφού είσθε μηχανικός, αν σας εξηγήσω περί τίνος πρόκειται, θα το αντιληφθείτε πλήρως, αλλά προς το παρόν αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα. Βλέπετε, κ. Καπετανάκη, εμείς εδώ δεν έχουμε ούτε καταπληκτικό εξοπλισμό, ούτε δυνατότητες για προγραμματιστές υψηλού επιπέδου, ούτε και σημαντική εσωτερική αγορά. Βασιζόμαστε μόνο σ' ένα πράγμα για να ξεπεράσουμε τα όριά μας, στην πρωτότυπη και έξυπνη ιδέα. Τη δική μου όμως την έχασα μέσα από τα χέρια μου...". "Καταγγείλατε την κλοπή;" ρώτησα. "Φυσικά όχι, γιατί δεν μπορώ να περιμένω τίποτε από την αστυνομία". "Γιατί;" ρώτησα, μάλλον μηχανικά, παρά από οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Ωστόσο, παρόλη την κλάψα για το περίφημο πακέτο που του έκλεψαν, άρχιζα να συμπαθώ τον Τελόγλου. Ο τεχνοκράτης χαμογέλασε. "Υπάρχει μια παροιμία στη δική μας
πιάτσα" είπε. "Ουδέν τελειότερον της τελειοποιημένης αντιγραφής". Η παροιμία αυτή αναφέρεται στα πατενταρισμένα προϊόντα που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά. Φανταστείτε λοιπόν τι γίνεται για κάτι που δεν έχει κατοχυρωθεί πουθενά... Πρέπει να σας πω ότι πήρα τον Mαλουμίδη στο τηλέφωνο και του είπα πως αν το κυκλοφορήσει αυτός, θα του τυλίξω τα άντερα στο λαιμό, αλλά καταλαβαίνετε ότι αυτό ήταν απλώς παρορμητική αντίδραση. Στην πραγματικότητα δε μπορώ να του κάνω τίποτα...".

"Είναι πολύ ενδιαφέροντα όλ' αυτά" παρατήρησα ευγενικά, "αλλά ας έρθουμε σ' αυτό που ενδιαφέρει εμένα, την εξαφάνιση της Νίνας. Πότε επικοινωνήσατε μαζί της για τελευταία φορά;" "Να σας πω" είπε αμέσως ο Τελόγλου "Την Πέμπτη το βράδυ πήγα έξω φρενών στο σπίτι της να τη βρω, αλλά δεν ήταν εκεί. Την Παρασκευή το πρωί μιλήσαμε στο τηλέφωνο και την έβρισα άσχημα, όπως της έπρεπε. Αυτή φάνηκε δήθεν να τα χάνει και φυσικά αρνήθηκε τα πάντα, έκανε τη δήθεν θυμωμένη και το θύμα και βρήκε θαυμάσιο άλλοθι για να μου πει πως δεν επρόκειτο να την ξαναδώ, πράγμα που ομολογώ ότι δεν με στεναχώρησε καθόλου. Αυτό είναι όλο που ξέρω. Τη Δευτέρα το πρωί μου τηλεφώνησε η δεσποινίς Κοσμίδου και με ρωτούσε για τη Νίνα. Της είπα πως δεν έχω ιδέα. Και τώρα είναι σειρά μου να σας κάνω μιαν ερώτηση κύριε Καπετανάκη... Ξέρετε γιατί σας τα είπα όλα αυτά;". Καλή ερώτηση. Σήκωσα ερωτηματικά τους ώμους- και περίμενα.

Ο άλλος, με αργή και ήρεμη φωνή, εξήγησε πως το μεσημεράκι της Δευτέρας πέρασε από το σπίτι της Νίνας, σε μια κρίση αναζωπύρωσης του θυμού του, θέλοντας να τη βρει και να εξηγηθούν πρόσωπο με πρόσωπο. Ενώ πλησίαζε είδε τη δεσποινίδα Κοσμίδου και έναν κύριο, να μπαίνουν στο σπίτι. Περίμενε λίγη ώρα και μετά τον είδε να βγαίνει. "Αυτός ο κύριος φυσικά είσαστε εσείς" είπε ο Τελόγλου. Ομολογώ ότι οι καταστάσεις είχαν οξύνει την περιέργειά μου και σας ακολούθησα με το αυτοκίνητο ως το γραφείο σας, όπου και έμαθα την ταυτότητά σας. Από κει και πέρα ήταν πολύ εύκολη δουλειά να μάθω τα πάντα για σας".

Δεν έκανα κανένα σχόλιο, ο κύριος με το περιποιημένο μούσι δικαίως θεώρησε ότι με είχε αιφνιδιάσει, γέλασε καλόκαρδα. "Ζούμε σε πολύ μικρή πόλη κ. Καπετανάκη" είπε. "Έχω φίλους μηχανικούς που σας ξέρουν απέξω κι ανακατωτά, δε χρειάστηκα παρά δυό - τρία τηλεφωνήματα. 'Εμαθα λοιπόν τα πάντα για το πολιτικό σας παρελθόν και το παρόν εξάλλου, την επαγγελματική σας κατάσταση, η οποία δεν είναι καθόλου κακή, έμαθα για το γάμο και το διαζύγιό σας, για τον δεσμό σας με την κυρία Αντωνιάδου, την οποία, σημειωτέον, γνωρίζω προσωπικά και την εκτιμώ όλως ιδιαιτέρως, καθώς και αρκετά ακόμα, δευτερευούσης σημασίας. Ξέρω λοιπόν σε γενικές γραμμές με ποιόν έχω να κάνω. Εκείνο που δεν ξέρω είναι τι σχέση μπορεί να έχετε εσείς με τη Νίνα και το κυριότερο, για ποιό λόγο υποκαθιστάτε με τις δραστηριότητές σας άλλα, πλέον αρμόδια πρόσωπα. Επ' αυτού υποθέτω ότι θα με διαφωτίσετε εσείς, αν θέλετε φυσικά...". "Κι αν δε θέλω;" ρώτησα, συνειδητοποιώντας πως είχα να κάνω με πανέξυπνο και μεθοδικό άνθρωπο. "Μα είναι δικαίωμά σας" είπε φιλικά ο Τελόγλου. "Εξάλλου όλα θα ξεκαθαρίσουν κάποια στιγμή, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον... 'Έχω όμως το δικαίωμα να κάνω κι εγώ την υπόθεση πως μάλλον είσθε το τελευταίο πρόσωπο που η Νίνα έγραψε στη λίστα της και επειδή πρώτα σας γοήτευσε και στη συνέχεια εξαφανίστηκε, την ψάχνετε όπως μπορείτε... Επειδή όμως εγώ την ξέρω πολύ καλύτερα από σας, ίσως είναι φρόνιμο να ακούσετε τη συμβουλή μου: Η κοπέλα αυτή κάποια στιγμή θα εμφανιστεί μόνη της, όπως μόνη της εξαφανίστηκε... Τότε εσείς θα μπερδευτείτε μαζί της και θα κλυδωνιστεί πιθανόν η προσωπική σας ζωή. Μην το κάνετε, πιστέψτε με, η Νίνα είναι ένα όμορφο τίποτα, αλλά ταυτόχρονα ένα επικίνδυνο τίποτα... Σας το λέω ως παθών, διότι σε μένα δεν έφτανε ότι έπαθα τέτοια επαγγελματική ζημιά, επιπλέον η γυναίκα μου έμαθε τα πάντα, αγνοώ πως, και αυτή τη στιγμή είμαι εξόριστος από το σπίτι μου και μένω σε ξενοδοχείο, ελπίζω όχι για πολύ ακόμα...".

Ο κ. Τελόγλου φαινόταν τόσο ειλικρινής και ακριβής στις εκτιμήσεις του, όσο και η Αγία Γραφή. "Δε συμφωνώ καθόλου μαζί σας κ. Τελόγλου" είπα. "Η Νίνα έφυγε από το σπίτι της την Παρασκευή το απόγευμα και είχε συνεννοηθεί με τη συγκάτοικό της να επιστρέψει αργότερα για να πάνε σινεμά. Δε φάνηκε από τότε, τελείως ανεξήγητα. Πρέπει να σας πω επίσης ότι έχω κι εγώ κάποιον γνωστό στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ και πριν έρθω σε σας έμαθα ότι τις μέρες αυτές δεν ταξίδεψε κανένας με τα ονόματα Δημητριάδη, Μαλουμίδης ή Τελόγλου. Ο φίλος της ο φαντάρος είναι εδώ και πολλές μέρες κλεισμένος στο στρατόπεδό του γιατί οι άδειες έχουν ανασταλεί, λόγω εκλογών. Η Νίνα δε βρίσκεται πουθενά, ούτε καν σε κάποιο νοσοκομείο μετά από ξαφνικό ατύχημα. Άρα, ή τρελάθηκε ξαφνικά και πήρε μόνη της τα βουνά, πράγμα απίθανο, ή κάτι άλλο της συνέβη. Το θέμα είναι με ποιόν είχε ραντεβού την Παρασκευή το απόγευμα, κατά τις οχτώ... Εσείς για παράδειγμα τι κάνατε εκείνη την ώρα;". "Βλέπω ότι μου κάνετε κανονική ανάκριση" είπε ο Τελόγλου ήρεμα, χωρίς να δείξει ότι τα επιχειρήματα μου είχαν επηρεάσει στο παραμικρό. "Λοιπόν, είχα ήδη μετακομίσει στο ξενοδοχείο και συζητούσα στο μπαρ πίνοντας τοματοχυμό και κάνοντας προγνωστικά για τις εκλογές της Κυριακής, μέχρι αργά το βράδυ. Εντάξει;". Ανταπόδωσα το χαμόγελο. "Εντάξει, αλλά ξέρετε καλά πως αυτό μπορεί να μη σημαίνει και πολλά" παρατήρησα. "Μπορεί" απάντησε ο Τελόγλου, "έτσι ή αλλιώς, εύχομαι οι έρευνές σας να στεφθούν από επιτυχία". Το είπε πολύ ήρεμα και ευγενικά αλλά δεν ήμουν τόσο χαζός ώστε να μην καταλάβω ότι ο άλλος με δούλευε.




13

Γύρισα στο γραφείο περί τις δώδεκα και μισή. Έστειλα την Ευγενία στην τράπεζα να κάνει ανάληψη, για να τη διώξω, και πήρα τηλέφωνο την Αννιώ. Μόλις είχε ξυπνήσει, όπως μου είπε, και έπινε τον πρωινό της καφέ. "Είναι κάτι επείγον" της είπα, "είσαι μόνη, να περάσω από το σπίτι σου;". Παραπονέθηκε πως ήταν μόνη εδώ και κάμποσο καιρό. Οδήγησα ως την Άνω Πόλη. Η Αννιώ ήταν η μοναδική γυναίκα με την οποία ήμουν φίλος, με την ουσιαστική σημασία της λέξης. Γύρω στα εικοσιπέντε αλλά έδειχνε αρκετά μικρότερη, έτσι μικροκαμωμένη και αεικίνητη. Ήμουνα κουμπάρος στο γάμο της, πριν μερικά χρόνια, αλλά ο άντρας της, παλιός μου φίλος, σκοτώθηκε σε τροχαίο. Τον καιρό μετά το δυστύχημα κάναμε πολύ παρέα, ήταν τόσο στα κάτω της που δε μούκανε καρδιά να υλοποιήσω τίποτα πονηρό - αλλά στο τέλος κοιμηθήκαμε μερικές φορές μαζί, σχεδόν πάντοτε με δική της πρωτοβουλία. Μετά εγώ τάφτιαξα με τη Νόρα κι αυτή με κάποιον απ’ τη δουλειά της στο ραδιόφωνο.

Της αφηγήθηκα όλη την ιστορία για τη Νίνα και της είπα πως χρειαζόμουν οπωσδήποτε τη βοήθειά της. Με κοίταξε με τα πονηρά καστανά της μάτια και με ρώτησε αν είμαι καψούρης. "Μη λες μεγάλες κουβέντες" της είπα "απλώς η κοπέλα εξαφανίστηκε, κανείς δεν ενδιαφέρεται να τη βρει γιατί όλοι έχουν πέσει με τα μούτρα στις εκλογές και ίσως της έχει συμβεί κάτι...". Φυσικά δεν πείστηκε, αλλά δεν ήθελε να μου χαλάσει το χατίρι. "Από μένα τι θέλεις;" ρώτησε. "Θα πας στο Κορδελιό, στη διεύθυνση που θα σου δώσω. Είναι το σπίτι της θείας της Νίνας, που πέθανε πριν κάμποσο καιρό. θα πεις πως ψάχνεις τη φίλη σου, τάχα νομίζοντας πως μένει ακόμα εκεί και θα μάθεις από τους γείτονες τα πάντα για τη μακαρίτισσα, τι περιουσία είχε, ποιός κληρονόμησε, πως πέθανε, τι σχέσεις είχε με τη Νίνα... Εντάξει;". Η Αννιώ συμφώνησε, αν και χωρίς έκδηλο ενθουσιασμό. "Πότε να πάω;" ρώτησε. "Τώρα αμέσως! Ντύσου λίγο σεμνότερα και πήγαινε. Να μου τηλεφωνήσεις στο παλιό μου σπίτι, όχι στης Νόρας".
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006 |


6 Comments:


  • At 3:05 μ.μ., Anonymous ο θειος

    θα το διαβασω μετα

     
  • At 5:05 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Λοιπον φιλε Λεϊσαντ τοκανες τελικα Ντερμυ το παιχνιδι!
    Εκει που "το΄χες" στο χερι πετωντας δυο γκολακια στην αρχη του ματς οποτε και καθαριζες, σουχει παρει η Νινα το κεντρο και κανει παιχνιδι αυτη.

    Επι τεχνικων θεματων τωρα:
    α) Αλλο ειναι ο Λουμιδης κι αλλο ειναι ο Μαλουμιδης!
    β) Εκαστος στο ειδος του κι ο Λουμιδης στον καϊφέ.
    γ) Τον Τελογλου χέστονε, ενας μαλακας και μισος ειναι, τι να γαμησει τωρα αυτος τη Νινα αφου τουβαλε ο...γατος ο "Μαλού" τη γκομενα για...τυρί και βρεθηκε χωρις δισκετες και με τα βρακια κατεβασμενα.
    Προσεξε ομως το Μαλουμιδη (το μαυρο βελος) ετσι και πεταξει τη μπαλα μπροστα ξεχασε τον, στριψε και πηγαινε κατευθειαν να τον περιμενεις στη σεντρα!
    δ) Αυτη η Νορα, που εχει υπογραψει δελτιο ?
    Κανε της 1 χρονο συμβολαιο. Θα σου παιξει!



    Δε μου λες,εσυ εισαι Ιορδανός ή(or)Δανός ?
    (καποιον Ιορδάνη τον ξερεις?)

     
  • At 5:10 μ.μ., Anonymous ο θειος

    Καλω ολα τα ανηψια σ΄αυτο το ποστ να...τοποθετηθουνε!
    Σχολιαστη
    Ιχνηλατη
    Αθανασιε

    Ειστε στον...αερα!

     
  • At 5:14 μ.μ., Anonymous ο ιδιος

    Pontiac
    Alobar

    Βγαινετε!

     
  • At 7:16 μ.μ., Blogger Athanassios

    Θείε, τώρα κατάφερα να το αναγνώσω και είμαστε ακόμα στο 10-11... μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα... μέχρι το 99-100 θα έλθουν τα πάνω-κάτω.. είμαι απόλυτα σύμφωνος: ο Τέλογλου χλεχλές, ο Μαλου γάτα κι ο Ιορδάνης βαράει την καμπάνα ακόμα...

     
  • At 8:01 μ.μ., Blogger Πάνος

    Εντάξει Athanassios, γκρινιάρη... Η Νίνα έχει μόλις 23 και μια ...έκπληξη. Όταν τελειώσει το θέμα του Κεμάλ, θα το ανεβάσω ολόκληρο (μετά από συνεννόηση με τον Λεϊσάντ), να το διαβάζεις στις διακοπές στο αυτί του πλάσματος κοντά - και να διακόπτεις μόνο όταν λέει "Σούλη, θα μου βάλεις λίγο αντι-λιακό;"