ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006
Νίνα, 6-9
Γράφει ο Λεϊσάντ Τεμάχ

6

Από το γράμμα του πατέρα της Νίνας έμαθα ό,τι είχα κιόλας υποθέσει: Οι μετανάστες ένοιωθαν πια γερασμένοι και ανήμποροι, έβαλαν νερό στο κρασί τους και, συνθηκολογώντας εφ' όλης της ύλης, ήθελαν να ξαναδούν τη μοναχοκόρη τους, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια. Με ανορθόγραφα, αλλά αυθόρμητα και συγκινητικά ελληνικά ο πατέρας της την καλούσε να τους επισκεφθεί στη Γερμανία, έστω για ένα - δυό μήνες. Το γράμμα είχε σταλθεί τις μέρες του Πάσχα, πριν ένα μήνα περίπου. Ο Χρήστος Θεοδώρου αντίθετα ήταν πολύ επιθετικός στα γράμματά του. Είχε μάθει πως η Νίνα τα είχε φτιάξει με τον Μαλουμίδη και την απειλούσε ότι "θα την σπάσει στο ξύλο". Επίσης διαμαρτύρονταν γιατί όταν ξεκινούσε να της μιλάει γι’ αυτά στο τηλέφωνο, αυτή το έκλεινε χωρίς άλλη κουβέντα. Τα τρία πρώτα γράμματα τελείωναν με "πολλή αγάπη" ενώ το τελευταίο, σταλμένο πριν λίγο καιρό κατέληγε κάπως μελοδραματικά - "αντίο για πάντα". Ο τύπος έδειχνε πως συνειδητοποίησε την απόλυση και αποφάσισε να αποχωρήσει με όση αξιοπρέπεια του απόμενε. Τα αποκόμματα από τα εισιτήρια της Νίνας ήταν χρήσιμα ως προς την εξακρίβωση των ημερομηνιών που ταξίδεψε για Αθήνα ή Πήλιο, δηλαδή άχρηστα.

Τηλεφώνησε η Νόρα. "Θα σε δούμε σήμερα ή μήπως έχεις άλλες υψηλές ασχολίες;" ρώτησε εμφανώς φορτισμένη. "Είμαι πάντοτε πολυάσχολος, αλλά όχι για σένα" είπα όσο πιο πειστικά μπορούσα. "Ωραία, τότε σε περιμένω στο σπίτι κατά τις έξι" είπε η Νόρα με ανάμικτα συναισθήματα θυμού και αμφιβολίας.




7

Η Νόρα ήταν τριανταέξι χρονώ, γιατρίνα, επίκουρη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο, ωραία γυναίκα και ιδιαίτερα αξιόλογος άνθρωπος. Μιλούσε με αέρα και πειστικότητα στους φοιτητές της και στα συνέδρια των παθολόγων, ήταν δραστήριο μέλος επιτροπών για την καταπολέμηση της πείνας του τρίτου κόσμου, την καταπολέμηση των ναρκωτικών και άλλες που δεν είχα υπόψη μου επακριβώς. Καταγόταν από παλιά, πλούσια οικογένεια της Θεσσαλονίκης και ως τα τριανταδύο ήταν αφοσιωμένη στην επιστήμη και τις επιτροπές της. Μετά γνωριστήκαμε, συζούσαμε, αλλά μια δυό κουβέντες που ξεκίνησε επί του θέματος προσέκρουσαν στην επίμονη άρνησή μου να το συζητήσω κι έτσι δεν ξαναδοκίμασε. Στο άνετο και καλόγουστο σπίτι της υπήρχε και μια συμπαθέστατη νεαρή οικιακή βοηθός, Φιλιπινέζα.

Το απόγευμα της Δευτέρας φορούσα σορτς και μακό φανελάκι, έπινα παγωμένες πορτοκαλάδες, κυκλοφορούσα ξυπόλυτος από το μπαλκόνι στην κουζίνα και δαχτυλογραφούσα στην ηλεκτρονική γραφομηχανή της Νόρας μερικές σελίδες από την περισπούδαστη μελέτη μου για τον ερωτικό λόγο και τον ερωτισμό στο ρεμπέτικο.

Αργότερα έφτασαν στο σπίτι δυό φιλικά ζευγάρια, παρακολουθήσαμε όλοι την προεκλογική κίνηση από την τηλεόραση και ξεκίνησε η αναπόφευκτη όσο και άγονη συζήτηση για τις εκλογές της Κυριακής. Η Νόρα κρατούσε διακριτική στάση, αλλά οι φίλοι με κατηγόρησαν ευθέως και χωρίς περιστροφές ότι η στάση μου ήταν ακατανόητη. Εγώ που ως την προηγούμενη φορά όργωνα τη Θεσσαλονίκη, που είχα σημαντικότατα πόστα και ευθύνες, που μπορούσα να προσφέρω τόσα πολλά αυτές τις κρίσιμες ώρες, να κάθομαι άπρακτος και αδιάφορος στο σπίτι, σαν τον τελευταίο αδιάφορο μικροαστό. 'Αρχισα να εκνευρίζομαι, η Νόρα είδε πως ήμουν έτοιμος να τους διαβολοστείλω και άλλαξε επιδέξια το θέμα της συζήτησης.

Η ατμόσφαιρα χαλάρωσε τελείως όταν κύλησε στα ποτήρια ο τρίτος γύρος. Η κουβέντα γύρισε στο κλασσικό θέμα για την πολιτιστική μιζέρια της Θεσσαλονίκης, σε αντίθεση με το πλούσιο και λαμπερό περιβόλι της Αθήνας. Στο μεταξύ σκεφτόμουν ότι η συμπεριφορά και οι ενέργειές μου ήταν για κλάματα. Τι με ένοιαζε για την εξαφάνιση μιας τσουλίτσας; Η ζωή μου είχε κιόλας παιχτεί, αυτό ήταν, η Νόρα με κοιτούσε χαμογελώντας, της άρεσε πολύ όταν της δινόταν ευκαιρία να με προστατεύει, τα ποτήρια με τα πολύχρωμα ποτά κόντευαν ν' αδειάσουν πάλι, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά, ερχόταν η μυρωδιά από τα λουλούδια του μπαλκονιού, οι φωνές από το δρόμο. Η Νίνα δεν είχε καμιά δουλειά με όλα αυτά κι εγώ συνειδητοποιούσα πως είχα πια συνηθίσει και μου άρεσε πολύ η όμορφη και καλλιεργημένη γυναίκα που ζούσα μαζί της, το άνετο σπίτι, οι ήρεμες διαφυγές από το καθημερινό άγχος της δουλειάς. "Κάτι κέρδισα, κάτι έχασα" σκεφτόμουν. "Είναι ανώριμο να βάζω ανάμεσα σε μένα και ό,τι αγαπάω ένα άγνωστο πορνίδιο... Πρέπει να χαλιναγωγήσω εγκαίρως τις ανόητες παρορμήσεις".





8

Κοιμήθηκα ελάχιστες ώρες. Όπως γνωρίζουμε όλοι, στον ύπνο απελευθερώνονται οι επιθυμίες και, παρόλη τη λογοκρισία που μπορεί ακόμα να ασκεί η "εν υπνώσει" λογική, αναδύεται ο ειλικρινής, δηλαδή ο πραγματικός εαυτός μας. Ήμουν, στον ύπνο μου, ολοκληρωτικά αφοσιωμένος σε σενάρια με βασική πρωταγωνίστρια τη Νίνα. Ερχόταν στο ραντεβού της Κυριακής γυμνή, με τις μαύρες της ζαρτιέρες, γελούσε κολυμπώντας σε ασημένια νερά, ανέβαινε σκάλες αργά, με Φελλινική λήψη, πηδιόμαστε στο γραφείο, ώρα τέσσερις το πρωί με σβηστά τα φώτα και ανοιχτό το ανοιξιάτικο παράθυρο προς την οδό Δωδεκανήσου, ενώ ο Μαρξ (ή ο Φρόυντ;) φύλαγε τσίλιες κάτω στο δρόμο, μην εμφανιστεί ξαφνικά η Νόρα, η Νόρα που στο μεταξύ κοιμόταν ήρεμα, με τις χαριτωμένες πυτζάμες της, τις ερωτικές της ανασφάλειες ησυχασμένες - και τη συνείδησή της πεντακάθαρη.

Κάπνιζα στο μπαλκόνι, ώσπου ξημέρωσε. Ο δρόμος κάτω ήταν γεμάτος σχισμένες αφίσες, φειγ - βολάν, σημαιάκια. Κάθε στύλος της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, κάθε δέντρο του Θεού ήταν πήχτρα στις αφίσες και κάθε απροστάτευτος τοίχος το ίδιο. Τα πρωινά λεωφορεία είχαν αρχίσει κιόλας να περνούν και να παίρνουν τους εργαζόμενους της συνοικίας για τη βιομηχανική ζώνη ή τις σκορπισμένες μέσα στην πόλη βιοτεχνίες.

"Τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το κορίτσι;" αναρωτιόμουν βηματίζοντας, πέρα δώθε. "Πως μπορεί να ερμηνευθεί η ζωηρή ερωτική της δραστηριότητα; Τι κρύβει πίσω από τη λαμπερή της επιφάνεια; Είναι, απλούστατα, μια κοπέλα που ξεπήδησε μέσα από τους διαφημιστικούς μύθους, γι’ αυτό μου αρέσει τόσο πολύ, γιατί προκαλεί και χλευάζει τις περισπούδαστες αριστερές και ελιτίστικες αντιλήψεις μου… Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο, διαθέτει προσωπικότητα και μάλιστα εκρηκτική και η ομορφιά της είναι το προκάλυμμα, η μεγάλη της δύναμη και ίσως η μεγάλη της αδυναμία - γιατί την εγκλωβίζει και την οδηγεί σ’ ένα συγκεκριμένο μοντέλο συμπεριφοράς... Τι κρύβει μέσα στο ωραίο κεφάλι της; Τι σκέφτεται πέρα από τα ρούχα, τα καλλυντικά, την ομορφιά της και τη σχέση της με τους άντρες; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει τίποτε άλλο; Δεν αποκλείεται, μου φαίνεται ωστόσο πιο πιθανό ότι κανένας δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να δει αν υπάρχει κάτι άλλο, γιατί όλοι μαγεύονται από την εντυπωσιακή βιτρίνα. Προφανώς γι’ αυτό παρατηρείται η συχνή αλληλοδιαδοχή ή και ταυτόχρονη παρουσία διάφορων εραστών. Κι όλα αυτά τα λέω έχοντας μιλήσει μαζί της μονάχα δυό ώρες, με τους πιο συμβατικούς κώδικες του καμακιού, θαμπωμένος αποκλειστικά από την παρουσία της στο χώρο, συν όσα μου είπε η Γεωργία βεβαίως... Αλλά το θέμα τώρα είναι που βρίσκεται, τι έγινε, γιατί εξαφανίστηκε, κάτω από ποιές συνθήκες..." Η νύχτα κυλούσε πολύ αργά. "Πρέπει να τη βρώ!" μουρμούριζα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της. Περί τις έξι μουρμούρισα "ο κύβος ερρίφθη", έφτιαξα καφέ και λίγο αργότερα πέρασα από το σπίτι της Γεωργίας. 'Ανοιξε, έκπληκτη για την πρωινή επίσκεψη και με πληροφόρησε ότι η Νίνα ήταν ακόμα άφαντη. Την παρακάλεσα, αν έχει κάποιο νέο, να με ειδοποιήσει αμέσως και έφυγα βιαστικός.





9

Είχα χτίσει πριν δυό χρόνια περίπου μια μονοκατοικία στους Ταγαράδες, για κάποιον Ευθυμιάδη, ιδιωτικό ντετέκτιβ, παλιό απότακτο αστυνομικό. Του εξήγησα ότι πρόκειται για κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον και επείγον. Δήλωσε ότι πολύ ευχαρίστως θα αναλάμβανε την υπόθεση, αλλά από την άλλη Δευτέρα. Ως τότε όλοι στο γραφείο του ήταν πνιγμένοι λόγω των εκλογών. Επέμεινα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ψυχρολουσία που μου έκανε ο Ευθυμιάδης με έφερε για τελευταία φορά μπροστά στην επιλογή να τα παρατήσω και να μην ανακατευτώ μ' αυτήν την ιστορία. Καθώς οδηγούσα μέσα στο πρωινό μποτιλιάρισμα και περνούσα τους σημαιοστολισμένους δρόμους της πόλης, καταλάβαινα πως διέπραττα ενσυνείδητα μια μεγαλοπρεπή ανοησία. Είχα διαπράξει ως τώρα πολλές, εκ των υστέρων χαρακτηριζόμενες, ανοησίες. Όμως, κάθε μία απ’ αυτές διέθετε ως κινούσα δύναμη κάτι κατανοητό, συγκεκριμένο: Την πολιτική, την ανάγκη της επιβίωσης μέσα στον επαγγελματικό ανταγωνισμό, το κυνήγι της καταξίωσης - κι ακόμα τη μοναδική αίσθηση της αδρεναλίνης στις φάσεις με τα αμέτρητα χιλιόμετρα στην εθνική. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, ουσιαστικά δεν είχα κίνητρο. Καταλάβαινα ότι δημιουργούσα μόνος μου, με τη φαντασία μου, το σκηνικό μέσα στο οποίο στη συνέχεια θα ξετυλιγόταν η υπόθεση. Το έργο ήταν καταδικασμένο εξαρχής, μια αποτυχημένη φάρσα. Άναψα καινούριο τσιγάρο, καθώς περίμενα το πράσινο. Άφησα το φρένο και πάτησα νευρικά το γκάζι. Ήθελα να προχωρήσω και θα προχωρούσα. Ήθελα να βρω αυτήν την προκλητική νεαρή, οπωσδήποτε. Ίσως γιατί δεν μπορούσα να ασχοληθώ με τις εκλογές, ίσως γιατί ήθελα να κάνω κάτι πέρα κι έξω από τη θέληση της Νόρας και τις επιταγές της λογικής. Ίσως να με είχε επηρεάσει ο εκρηκτικός συνδυασμός του πρώιμου καλοκαιριού με το προεκλογικό πανηγύρι, σκηνικό που απομάκρυνε την πραγματικότητα και άφηνε τους ανθρώπους στο έλεος του θυμικού. Όταν έφτασα στο γραφείο τηλεφώνησα στον Μαλουμίδη. Ήταν στη δουλειά του και ζήτησα να τον συναντήσω επειγόντως.
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006 |


3 Comments:


  • At 7:43 μ.μ., Anonymous o ueiow Isidvrow

    Στο σημειο αυτό θα πρεπει να επισημανουμε το πρωτο σημαντικο φαουλ του παιχτη.
    Η πρωτόλεια ερωτικη ελξη, το αρχεγονο αυτό καλεσμα, η αυθεντικη ορμεφυτη δυναμη που κινει τον πραγματικο εραστη αρχιζει να εκφυλιζεται σε ενδοσκοπηση, σε φλυαρη υπαρξιακη αναζητηση.
    Η γνησια και πηγαια λιμπιντο αρχιζει να μεταλλασσεται σε μια νοητικη σχεση αναμεσα στο «γιατι» και στο «διοτι».
    Κι επειδη ως γνωστον: το γιατι και το διοτι φαγανε τον Παναγιωτη, διαγραφεται σοβαρος κινδυνος να…χαθει η μπαλα (καθοτι σ΄αυτές τις περιπτωσεις ελλοχευει παντα ο συναισθηματισμος), ητοι οταν η Νινα θα βρεθει ο παιχτης ναχει καταστει κοινωνος των προσωπικων, οικογενειακων και κοινωνικων ντεφο απεμπολωντας τον σεξοαισθησιακο του ρολο και αναλαμβανοντας αυτόν του κοινωνικου λειτουργου.
    Επειδη ο αντιπαλος παιζει ζωνη στην αμυνα της μεγαλης περιοχης η ομαδα πρεπει ν΄αναπτυχθει πιο επιθετικα, επειγοντως χρειαζεται την καθετη μπαλια καθως και να επιχειρισει σουτ από μεση και μεγαλη αποσταση προσεχοντας ταυτοχρονα και την αμυνα του…μην τον πιασει η Νορα και γελασει ο κάθε πικραμενος!
    Αν παρ΄όλα αυτά δεν ελθει το γκολ: να σηκωσει εγκαιρα από τον παγκο την Γεωργια (ο αντιπαλος θ΄αναγκαστει να παιξει πιο ανοιχτα)!

     
  • At 7:44 μ.μ., Anonymous ο θειος

    για το ανωτερω σχολιο ο θειος Ισιδωρος

     
  • At 7:59 μ.μ., Blogger Πάνος

    Θείε, οι παρατηρήσεις σου (ποδοσφαιρικώς) ενδιαφέρουσες... Μην ανησυχείς, θα παίξουν μπάλα κι άλλοι παίχτες (παίχτριες).

    *

    Αν το γκόλ έμπαινε έτσι εύκολα - ο θεατής θα έκανε ζάπιν... δες το κι απ' αυτή τη γωνία.