ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006
Οι αλανιάρες και ο Γέροντας


Στον Αθήναιο, φυσικά.

Ούτε πέντε ώρες δεν πέρασαν από τότε που κολυμπούσαν στα σμαραγδένια νερά, ανάμεσα στο δεύτερο και το ΤΡΙΤΟ πόδι - και φλερτάριζαν ασύστολα με κάτι μελανούρια, νταβατζήδες. Η μοίρα η πόρνη τις έριξε στα χέρια και την κουζίνα του Γέροντα Στυλιανού του Αλιέως και Οψοποιού. Αυτός τις έβαλε να κολυμπάνε στο νταβά, παρέα με καλούδια εποχής από το περιβόλι του, με την παμπάλαια αγιορείτικη συνταγή αποκλειστικά για Ηγουμένους και Πατριάρχες - και τώρα τις μυρώνει με το καλύτερο λάδι του κόσμου, πριν το τελευταίο ταξείδι τους στην κόλαση του φούρνου. Το αποτέλεσμα ανώτερο πάσης περιγραφής, συνοδεία βελούδινης φωτιάς, ήτοι τσίπουρο Νέων Ρόδων. Ευοί ευάν!
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 |


15 Comments:


  • At 11:21 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ο Αθήναιος θα το εκτιμήσει γιατί έχει καλό γούστο... κι εγώ το εκτίμησα αλλά μου το χάλασε εκείνο το τσίπουρο των Νέων Ρόδων... είναι γνωστό΄ότι η Χαλκιδική παράγει γαμω-τσίπουρα γλυκανισάτα... κοινώς πετρέλαια..

     
  • At 11:25 μ.μ., Blogger Πάνος

    Κράτα πισινή, για ...τσιπουρογνωσία!

     
  • At 11:28 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ο παππούς μου ήταν τσιπουρο-λάτρης και παραγωγός... ο γλυκάνισος είναι για τα cakes..

     
  • At 11:31 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Πω πω τί χλιδή είναι αυτή; Ευχαριστώ για την αφιέρωση. Κάτσε να δεις ποιον θα σου φέρω εδώ, τώρα.Ένα καινουργιο άστρο για τα μπλογκ, καινούργιο για τη μπλογκόσφαιρα γιατί είναι πολύ γνωστό κ αγαπητό πρόσωπο στο συνάφι κ στους γκουρμέδες, φανατικός ψαροφάγος.

    Προφανώς επιστρέψατε. Τα φιλιά μου στη σύζυγο κ τα τέκνα.

     
  • At 11:34 μ.μ., Blogger Athanassios

    Αθήναιε χαίρε.... ρίξε και συ μια γνώμη για το τσίπουρο... τις τσιπούρες τις τρώνε και οι ηγούμενοι όπως λέει ο μπλογκάρχης... τσίπουρο εμείς πίνουμε... οι κοινοί και αντίχριστοι θνητοί..

     
  • At 11:40 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αθήναιε, η αφιέρωση του συγκεκριμένου ποστ δε μπορούσε παρά να είναι για σένα!

    Ο αστρικός ψαροφάγος καλόδεχτος - χίλιοι καλοί χωράνε!

    *

    Athanassios, προ καιρού είχαμε μια σχετική συζήτηση με το μαύρο πρόβατο, ο οποίος έχει δυο βασικές αντιπάθειες: τον καπιταλισμό και το τσίπουρο με γλυκάνισο. Κοντέψαμε να τα βρούμε για τον καπιταλισμό - για το γλυκάνισο αδύνατον!

    Όπερ, δεν το ξανασυζητάω εφέτος!

     
  • At 11:41 μ.μ., Blogger Πάνος

    Επιστρέψαμε, αλλά ...ξαναφεύγουμε!

    Μία και μία έμειναν!

     
  • At 12:17 π.μ., Blogger Ergotelina

    Τρωνε Ψαρι τον Δεκαπενταυγουστο;;;..

    να ξερουμε......

    μην αμαρτησουμε....

     
  • At 12:32 π.μ., Blogger Πάνος

    Μα, δεν έφτασε ακόμα η νηστεία! Φάε ψάρι ελεύθερα, ως και την επόμενη Δευτέρα.

    (αν και οι αλανιάρες φαγώθηκεν μέρα Τετάρτη... φτου, γαμώτο!)

     
  • At 1:18 π.μ., Blogger funEL

    κύριοι...
    μην αποκαλύπτετε μυστικά του γέροντος +ευλόγησον+
    δεν παίζουνε με αυτά τα πράματα.
    Θα πέσει ΤΕΣΛΑ να σας πλακώσει.
    Θα εισέλθει ο ίδιος ο Δημοσθένης Λιακόπουλος (μεγάλη η χάρη Του) να σας καταβροχθήσει...

    +ευλόγησον+

     
  • At 1:47 π.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Τι ταβαλε ο αγιος τα ψαρακια μες την πρασιναδα, προβατα ειναι?
    Κι εν παση περιπτωσει αυτα τα κοκκινοπρασινα πραματα πρωτη φορα τα βλεπω αλλα τα οψαρια σιγουρα κατι μου θυμιζουν...

    Ρε μπας και ειναι αυτα που περιγραφω στο ποιημα?

     
  • At 2:58 π.μ., Anonymous Δημωδες

    Σαν εβαλε ο Γενναδιος να τηγανισει ψαρια
    μυρισε ολος ο ντουνιας κι ολο το μοναστηρι
    εμυρισε ο Bοσπορος και μυρισε ολη η Πολη
    εμυρισε κι ο βασιλιας μαζυ κι ο πατριαρχης
    κι απ΄την πολύ τη μυρουδια, κι απ΄την πολύ ψαριλα
    ο Μουχαμετης μυρισε και τουρθε μια λιγουρα.

    Στερνει μυναει του γουμενου ναρθει ταχεια κοντα του
    Μα εκεινος εξεπροβαλε από την πολεμιστρα
    -«Δωσε τα ψαρια δεσποτα και γω σε κανω πρωτο
    μες τους παπαδες ολουνους, σε κανω πατριαρχη»
    -«Να μουχαθεις παλιοτουρκε που θες να φας και ψαρια
    κι αμα πεινας τοσο πολύ φαε μου τα παπαρια».
    Ο Μουχαμετης ταχασε με την αδιαντροπια του
    Και με σπουδη και φρονηση τα λογια του αλλαζει
    -«Θυμασαι που περασανε παλια οι σταυροφοροι
    κι εκαμανε τον κωλο σου σα νατανε παπορι;
    Βλεπεις εκεινο το βουνο (γυριζει και το βλεπει)
    Αμα ξαναρθουνε από δω δε θα σου αφησουν λεπι»

    Ο γουμενος ταραχτηκε στου απιστου τις κουβεντες
    Δακρυσανε τα ματια του κι εκλασε αμεσως μεντες

    Κιναει και παει ογληγορα μαζι με το τηγανι
    Στην Δεσποινα γονατιστος το θαυμα της να καμει
    Μα εφλομωσε ολη η εκκλησια κι ολο το μοναστηρι
    Κι η Δεσποινα εδακρυσε απ΄την πολύ την τσικνα
    Κι αμεσως τον ορμηνεψε τι πρεπει για να κανει
    -«Ανοιχ΄ τις πορτες χριστιανε να φυγει το ντουμανι»
    μα ο δεσποτας παρακουσε γιαυτο κιναει και παει
    με το τηγανι τρεχοντας στου Ρωμανου την πυλη
    μα ειχε προκαμει ο βασιλιας, τον Ιουστινιανη
    να αμπαρωσει διαταξε, να διπλωμανταλωσει
    να βαλει δυνατους φρουρους την πυλη να φυλανε
    -«Κι αν δειτε Τουρκο σφαχτε τον κι αν δειτε οχτρο το ιδιο
    κι αν ειν δικος μας δωστε του γωνια να ξαποστασει»
    βασιλικη ειν΄η διαταγη και τα σκυλια δεμενα

    Τρεχει τριγυρω ο γουμενος παντου κλειστες οι πυλες
    Παντου φρουροι που φρουραγαν και τα κλειδια παρμενα
    Κιναει για την Κερκοπορτα, κανενας δε φυλαει
    Ανοιγει αμεσως διαπλατα να φυγει το ντουμανι
    Κοιταει ζερβα κοιταει δεξια κανενανε δε βλεπει
    Μα όταν εσκορπισε ο καπνος βλεπει το Μουχαμετη
    Οπου κραταει στο χερι του γυμνο το γιαταγανι
    Που ειν΄ γυριστο και κοφτερο κι είναι μακρυ μια πυχη
    Για να γλητωσει ο γουμενος σαλταρει από τα τειχη
    Μες του Βοσπορου τα νερα και σκαει σα χλαπατσα
    Κι εγινε μαυρη η θαλασα απ΄τα πολλα τα ρασα

    Κι ηλιος εσκοτεινιασε κι εγινηκε ανταρα
    Κι ο βασιλιας μαρμαρωσε απ΄ την πολύ τρομαρα
    και το τηγανι εβουλιαξε και χαθηκε στον πατο
    κι ετοτενες εγενηκε το θαυμα των θαυματω(ν)
    Τα ψαρια εζωντανεψανε μισοτηγανισμενα
    Κι ο γουμενος τους φωναζε με ματια δακρυσμενα
    –«ελατε πισω ογληγορα, ψαρακια μου που πατε;»
    -«Αμα ξυπνησει ο Βασιλιας θα ρθουμε να μας φατε»

    κι ο Μουχαμετης τουλεγε από την πολεμιστρα
    –«Ψαρακια είναι και κολυμπουν κι αστα να κολυμπανε
    παλι με χρονους με καιρους, παλι δικα σας θαναι»

     
  • At 7:07 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μήπως ν' αφήσετε τα τσίπουρα και να 'ρθειτε κατά το νότο για ρακές;

    Μην αρχίσουμε τις κόντρες τώρα...

    Ρακοποσίες!
    Πάει να πεί, η απόλαυση να ρέει...

     
  • At 8:08 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ρακοποσίες - δηλαδή Κρήτη;

    Μακάρι - για του χρόνου!

     
  • At 1:16 μ.μ., Blogger dimitris-r

    Αγαπητέ πάει καιρός που αυτό το ταψί με βασανίζει. Όχι μόνο το περιεχόμενο, αλλά και το σκεύος. Αυτό το δεύτερο κυρίως, αφού σε τίποτα δεν μοιάζει με όσα κυκλοφορούν ευρέως σαν εικόνα στις μέρες μας.

    Δεν ξέρω πόσο βαριά η καλογερική, σίγουρα όμως τέτοιες ανάσες, του μυαλού, της καρδιάς και της κοιλιάς, αλαφραίνουν τα δύσκολα.

    Τα λιγουρεύτηκα τα ψάρια σας, μες στην ευθαλασσία του μπαξέ να κολυμπούν ευτυχισμένα. Γιατί πάνω απ’ όλα αυτό οφείλουμε να έχουμε στο νου, όσοι σεβόμαστε την τροφή μας και την ύπαρξή μας.