ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006
Εκεί που δένεται το (καπιταλιστικό) ατσάλι
Αφιερώνεται σε δυο επαγγελματίες ναυτικούς που γνώρισα μέσω του ιστολογείν: το γέροντα θείο Ισίδωρο και τον (νεότατο) Νικόλα Beerman. Για κάποιες λεπτομέρειες, θα χρειαστεί να κάνετε κλίκ πάνω στις φωτογραφίες.


Τα δίδυμα. Ο μάστορας πάνω στη σκαλωσιά κοιτάζει τις λαμαρίνες, τις ζυγιάζει. Πίσω του το φλόγιστρο, κάτω δεξιά οι μπουκάλες με το οξυγόνο.


Έτοιμος για τη μάχη. Χωρίς μάσκα και κράνος, εννοείται. Γυμνός, πάνω σ' ένα μαδέρι, στον αέρα.


- Καλώς τ' αλάνια! Τι γίνεται ρε μάγκες;
- Όλα εντάξει, μάστορα! Θα πάρουμε τις βέργες.
- Άντε μπράβο!


Από το πλάι, κάποιος ανεβαίνει με τις σαγιονάρες του τη σιδερένια σκάλα, να μπει στην κοιλιά του κήτους.


Η σακαράκα πρέπει να ξαναγίνει πλεούμενο. Γερό - να μη μπάζει από πουθενά.


Λαμαρίνες, φουγάρα, κάγκελα, σκουριασμένα ελάσματα, μεταλλικές γωνιές...


Ο γέροντας "Μπαρμπαντώνης" περιμένει τα δικά του μερεμέτια, που θα τον ξανανιώσουν.


Ένας ακόμα εναερίτης, πίνει τη μπύρα του στα ψηλά - κι αγναντεύει το Θερμαϊκό.
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 |


5 Comments:


  • At 10:05 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Γέροντας ο θείος ;;;!!!
    Δηλαδή ;;;!!!

    Μου χαλάς την εικόνα που έχω δημιουργήσει στο μυαλό μου !
    Τον φαντάζομαι καλοδιατηρημένο μεσήλικα με ακαταμάχητη γοητεία στις γυναίκες - όλων των ηλικιών - χάρη στο άπαικτο χιούμορ !!!

    Πολλές φορές μου θυμίζει τον Λαμπρούκο !!!

     
  • At 10:25 μ.μ., Blogger nik-athenian

    Πάνο καλησπέρα.
    Και το κομμουνιστικό ατσάλι ίδια και χειρότερα δένεται από άποψη τηρουμένων κανόνων ασφαλείας.
    Πρέπει να δει κανένας πως δουλεύουν στα εργοστάσια της Καντώνας και της Σαγκάης για να καταλάβει ότι τα κράνη και τα επαρκώς στηριγμένα ικριώματα και οι προηγούμενοι έλεγχοι gas free είναι μόνο για τις photos προς τον έξω κόσμο.

     
  • At 11:43 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ολη μέρα στα λιμάνια και στα ναυπηγεία
    στου θανάτου τα καζάνια, στα μηχανουργεία..
    Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη
    απ΄τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι.
    (Μ. Λοίζου-Φώντα Λάδη) το λέει ο Γ. Νταλάρας

     
  • At 1:30 π.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Α ρε ανηψουδι, μου πεσανε ολα μαζεμενα σημερα, εσυ με την ευγενεστατη αφιερωση σου που με συγκινησε και σευχαριστω, ο Αθανασιος με το αφιερωμα στον Πειραια κι η Σοφη που θελει μπουλκουμέ βραδυατικα. Τρεχω και δε σας προλαβαινω.

    Γεροντας Ιχνηλατη ο θειος, γεροντας, αλλα τι γεροντας με μια μαλαπέρδα σα στυλιαρι απο γκασμά, φτου φτου φτου.
    Και ξερεις τι μου λεει ο φιλος μου ο Μπουντουνης με το γραφειο τελετων που οτι βγανει απο τη δουλεια του τα παιρνω στο ταβλι?
    -Να δουμε πως θα κλεισουμε την κασα οταν πεθανεις..., Τακουει κι η Σοφη κι αγχωνεται. Τελοσπαντων!

    Πανο ωραιο το θεμα. Την αισθηση που μου δημιουργειται οταν βρισκομαι σε τετοιους χωρους (ναυπηγεια καρναγια κλπ) μου ειναι δυσκολο να στην περιγραψω.
    Ολα ειναι αλλιως!
    Πολλα τα χρονια μεσα σαυτους τους χωρους-ενταξυ μπορει οχι σαν εργατης-αλλα η ατμοσφαιρα εκει μονο σε ιδιετερους χωρους υπαρχει.
    Ακομα κατεβαινω αρκετα συχνα και κυριως ασκοπως στο Μανολη τον Ψαρο στο Περαμα ή στο Σκραπατζιδικο στο Σαββα στην Ελευσινα και ψηνουμε καμια σαρδελα.
    Αν δεν παρω τη τζούρα μου απο μια τετοια ατμοσφαιρα καθε τοσο δεν μπορω.

    Και κατι για να ξενερωσουμε:
    Εδω και πολλες 10ετιες ειμαι αυποπτης παρατηρητης του θεματος "μετρα προστασιας του εργαζομενου".
    Και δεν ειναι αποτελεσμα της "αναλγητης εργοδοσιας που πινει το αιμα του εργαζομενου και δε φροντιζει για την ληψη μετρων προστασιας του εργαζομενου".
    Απλως του εργαζομενου ειναι...στ΄αρχιδια του!
    Οι εννοιες κρανος, ζωνη ασφαλειας κλπ του δημιουργουν αλεργια.
    Τους βλεπεις αλλωστε και στις οικοδομες: με τη σαγιοναρα μες τη γλίτσα πανω σε κατι σκαλωσιες που κουνιουνται περα-δωθε και σε πιανει η ψυχη σου.
    Ειναι κι αυτο ενα ειδος Ελληνικης λεβεντιας!

     
  • At 1:41 π.μ., Blogger RainBoy

    σοσιαλιστικος ρεαλισμος και τα μυαλα στα καγκελα!!!