ι Τα μυστικά του Κόλπου
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006
Φοβερά νέα: η LiFO στο διαδίκτυο!
Επιτέλους, η τύχη χαμογέλασε και σε εμάς τους επαρχιώτες - έχουμε πλέον την ευκαιρία να απολαμβάνουμε τη LiFO. Ωστόσο, μάλλον χάσαμε πάλι: οι πιο ενδιαφέρουσες σελίδες του εντύπου, αυτές με τις διαφημίσεις, δεν υπάρχουν στην ηλεκτρονική έκδοση. Κατά τα άλλα, όντως, το έντυπον τούτο οφείλει να διανέμεται δωρεάν. Το τζάμπα κυριαρχεί στο DNA του.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 | 35 σχόλια
Στην τούρλα του Σαββάτου: Παλαιοκώστας, Κουράκης, Τρεμόπουλος, ΠΑΣΠ


Υπάρχει κανένας αναρχικός Παλαιοκώστας κρατούμενος - ή εννοούν το γνωστό Παλαιοκώστα;



Ουφ... προς στιγμήν διάβασα "τη συνενοχή σας" και ανησύχησα...



...κι ένας υποψήφιος νομάρχης με ποδήλατο. Βέβαια, έχει προηγηθεί κι εδώ ο μέγας Πανίκας, που καβάλησε αλόγατο!



...κι εσύ χτενίζεσαι!


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 | 2 σχόλια
Η αισχροκέρδεια, ανώτατο στάδιο του ελληνικού καπιταλισμού











Η φωτογραφία είναι από το Μασούτη, αλλά τα ίδια γίνονται στον Βασιλόπουλο, στον Μαρινόπουλο, στον Καρφουρόπουλο κλπ: Ο καταναλωτής πάει να ψωνίσει λίγα φρούτα και λαχανικά - και του παίρνουν και το βρακί!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006 | 33 σχόλια
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006
Τίποτα σημαντικό, μονάχα άνθρωποι απελπισμένοι.


Όλη την προηγούμενη βδομάδα έβρεχε με το τσουβάλι, συνεχώς. Τους έβλεπα περνώντας, να στέκονται στην άκρη του δρόμου, πλάι σ’ ένα μαύρο πανώ που η βροχή και η βιασύνη δε με άφηναν να το διαβάσω. Αναρωτιόμουν, ποια ανάγκη μπορεί να βγάλει και να κρατάει τους ανθρώπους στο δρόμο, μέσα στα νερά.

Σήμερα το μεσημέρι σταμάτησα – ήξερα ήδη ότι πρόκειται για κτηνοτρόφους της περιοχής. Με υποδέχτηκαν εγκάρδια. Ήταν καμιά δεκαριά στη βάρδια, νέοι οι περισσότεροι. Στο τραπεζάκι ένα κομμάτι τυρί, ψωμί, μια μαλαματίνα και τσιγάρα. Με φίλεψαν και πιάσαμε κουβέντα. Τους ρώτησα γιατί είναι στο δρόμο και μου απάντησαν ότι το γάλα τους μένει απούλητο. Γιατί;

Γιατί οι γαλακτοβιομηχανίες θέλουν να τους το παίρνουν «εν λευκώ», δηλαδή χωρίς συμφωνημένη τιμή. Τους δίνουν μια προκαταβολή, για να τους «δέσουν» - και ο λογαριασμός στο τέλος, λέει, ανάλογα με την αγορά. Κάτι που πρακτικά σημαίνει σημαντικά χαμηλότερη τιμή από αυτή που έπαιρναν πέρυσι.



Οι κτηνοτρόφοι αρνούνται, γιατί ξέρουν ότι έτσι δεν πρόκειται να επιβιώσουν. Και βγαίνουν στους δρόμους («ξεκινάνε και αλλού», μου είπαν) για να διαμαρτυρηθούν. Έχουν τυπώσει και μια ανακοίνωση, που αντιγράφω:

«Οι κτηνοτρόφοι της Γαλάτιστας Χαλκιδικής προσκαλούν όλους τους συναδέλφους τους απ’ όλο το Νομό να παραβρεθούν την Δευτέρα 02/10/2006 στον Κόμβο της Γαλάτιστας για να διαμαρτυρηθούν για τις αδιάθετες ποσότητες γάλακτος που έχουν επιφέρει οι χαμηλές τιμές»

Στα προφορικά, τα λένε πιο καθαρά:

- Έχεις πάει σε κηδεία, φιλαράκι; Ε, κηδεία είμαστε!
- Τη Δευτέρα θα είναι το τελειωτικό – θα μαζευτούμε όλοι εδώ στον κόμβο, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει!



Οι γαλακτοπαραγωγοί έχουν προβλήματα… Όπως θα έλεγε και η κ. Κουτσίκου, ζούμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία και οικονομία. Ποιος τους είπε να επιλέξουν να γίνουν κτηνοτρόφοι; Ή σταφιδοπαραγωγοί – να πουλάνε την αποξηραμένη σταφίδα 30 λεπτά το κιλό; Ή μηλάδες, να δίνουν τα μήλα τους 20 λεπτά το κιλό και τα σούπερ μάρκετ να τα προσφέρουν 1,20 ευρώ και βάλε… Και ο Αλογοσκούφης να εισπράττει ΦΠΑ 11+ λεπτά, ως μέρισμα στο νταβατζιλίκι, ενώ ο παραγωγός να «καθαρίζει» τελικά τα αποτέτοια του…

Αυτά επιβάλλει η «ελεύθερη αγορά» - αλλά πρέπει να είναι κανείς εντελώς ηλίθιος για να αποκαλεί «ελεύθερη αγορά» αυτές τις κατά συρροήν ληστείες…

Όσο για το γάλα – μάλλον ο καυγάς που προηγήθηκε πριν λίγες βδομάδες ήταν για το πάπλωμα: για το πώς δηλαδή, με πρόσχημα την μείωση της τιμής για τον καταναλωτή (βλ. γάλα 10 ημερών), οι βιομηχανίες θα παίρνουν από τους παραγωγούς φτηνότερη πρώτη ύλη. Κι αν οι δικοί μας αναγκαστούν να παρατήσουν τα κοπάδια τους, κανένα πρόβλημα: οι δέκα μέρες ζωής επαρκούν για να φτάνει το γάλα απέξω, από εκεί που οι βιομηχανίες θα το αγοράζουν στη μισή τιμή…

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006 | 10 σχόλια
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006
Η αλητεία της εξουσίας
Ήθελα να γράψω κάτι για την απεργία των δασκάλων – με έχει εντυπωσιάσει το πόσο χυδαία (και ανέντιμα) τους αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Αλλά δε χρειάζεται κάτι περισσότερο από το έξοχο ποστ του vita monderna. Διαβάστε το
ΕΔΩ!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 | 5 σχόλια
Μεζές φτηνός και εκλεκτός: αστακός






Πάνω σ’ εκείνους τους κεφλήδες μου τους λογισμούς, να σου τους δυο χοντρόκωλους χωριαταραίους, που πιάνουνε τραπέζι εκεί, κοντά μας. Είδες χωριάτη ντυμένο στη μέγκλα; Βάλε γρήγορα στοίχημα πως έχεις να κάνεις με αβδέλλα, που ρουφάει το αίμα του κοσμάκη και κερδίζεις σάνβουαρ. Βλέπω, λοιπόν, αυτούς τους δυο και σκανταλίζομαι, και λέω του Σεραφείμ πατώντας του το μάτι πονηρά’

- Φρεσκότατος και πάμφθηνος απόψε ο αστακός’ μισή δραχμή η μερίς!
- Δεν είναι σπάνιο, μου απαντάει αυτός, ως φαίνεται τους βρήκανε κοπαδιαστούς και για να μην τους μείνουν και βρομίσουνε τους βάλανε φτηνούς.

Ακούς εκεί ο πλάνος; Και να ιδείς που τα πιάνει όλα αμέσως το αυτί των χωριάταρων και τα μούτρα τους γιομίζουνε μ’ ένα,

- Ευκαιρία να γεμίσουμε την μπάκα μας με τζάμπα φαητό.

Και παραγγέλνουν ο καθένας τους την πρώτη του μερίδα’ μόλις που γέψανε και τον βρήκαν νόστιμο τον κερχανατζή τον αστακό. Στη δεύτερη,

- Πως πάει με το ούζο ο άτιμος!

Στη τρίτη και την τέταρτη,

- Άσε τους μεζέδες κι έλα να την τυλώσουμε καλά, ενώ,
- Μια πέμπτη για καπάκι είν’ ό,τι πρέπει. Και,
- Τζάμπα, λεν μεταξύ τους’ δυόμισι φράγκα μόνον κατ’ άτομον, το όλον! Τζάμπα, βρε μπάρε μ’…

Τώρα θα μου πεις, τι μ’ έχει πιάσει πάλι εμένα, στα καλά του καθουμένου κι αρχίνησα να διαολίζομαι μαζί τους; Να, μόλις τους είδα να εισβάλλουνε στο μαγαζί, ήταν σαν κάποιος μέσα μου να μου φώναξε’

- Να δυο γουρούνια που ήρθαν να μας παραστήσουν τους ανθρώπους.

Ε, λοιπόν, δε θα με πιστέψεις’ αυτά τα γουρούνια κάθισαν στο τραπέζι, έστρωσαν το παντελόνι, για να μην τσαλακώνεται και να μη χώνεται στο χοντρόκωλό τους, σκαλίξανε τις μύτες με τα μπροστινά ποδάρια τους κι αρχίσαν να χειρίζονται, σχεδόν όπως πρέπει, πιρούνια, αλάτια, ψωμιά, όλα… Αν τους έβλεπες δε θα τους παράλλαζες καθόλου από ανθρώπους. Στο τέλος απομείνανε ήσυχοι κι ευχαριστημένοι από το πριγκιπικό τους γεύμα, με την κοιλιά ντουρλωμένη, νταβούλι να σκάσει, μπροστά τους και τα μούτρα τους πρησμένα και μαβιά, σωστή ασκομαντούρα, λες κι ήταν, όπου να ‘ναι, να τους έρθει νταμπλάς καραμπινάτος. Τότε φωνάζουνε και το γκαρσόνι για τη λυπητερή κι εγώ, έτσι όπως κάθομαι και τους παρατηρώ, ρίχνω την κεφαλή στην απαλάμη μου κι αρχινάω, προς τιμήν τους, το τρελό τ’ αμανεδάκι μου,

Της τύχης μου ήτανε γραφτό,
να πάρω ένα χωριάτη,
να βγάζει τα παπούτσια του
επάνω στο κρεβάτι…


Στο μεταξύ το γκαρσόνι, «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι κι έξι το λαδόξιδο», συν ούζο, συν σαλάτα, συν ψωμί,

- Δραχμαί τριάντα δύο κατ’ άτομον, εξήντα τέσσερις σύνολον, τους λέει και περιμένει μπάστακας να πληρωθεί. Τούβλο, θαρρείς, τους έπεσε κατακέφαλα.
- Μπα, μα γιατί τόσα πολλά; Μισή δραχμή δεν έχει σήμερα η μερίς; Ρωτάνε και η τρίχα τους σηκώνεται καρφί από οργή και φρίκη. Μα το γκαρσόνι, ένα μαγκάκι φίνο από τα Χάλια, αντί να τους πάρει στα σοβαρά και να τους ρίξει κατάμουτρα κανένα ξεγυρισμένο χάχανο, τους αρχινάει το ψιλό του το γαζί’
- Λάθος, μεγάλο λάθος κύριοι, τους λέει, σα να ‘πιανε τη μύτη του αναγκασμένος να στέκεται μπροστά σ’ ανοιχτό βόθρο, βγάλτε μπρος απ’ το πέντε το μηδέν, πετάξτε και το κόμμα και θα ιδείτε το αποτέλεσμα να συμφωνεί απολύτως μ’ αυτό που γράφει ο πίνακας εκεί, μπροστά σας: «Αστακός, πέντε η μερίς».
- Μα, εμείς ακούσαμε μισή, γι’ αυτό…, λέει ο ένας,
- Επειδή πέσανε κοπαδιαστοί, λέει ο άλλος.
- Λόγια της αρβύλας, τους λέει ο μάγκας και κατανοεί τον αίτιο της κασκαρίκας και μου ρίχνει μια πλάγια ματιά γεμάτη θαυμασμό. Γυρνάν κι οι φάτσες των γουρουνιών και με ρωτάν,
- Γιατί μας το ‘κανες αυτό;

Δεν είχε γιατί. Τους είχα δει μεταμφιεσμένους τεχνηέντως από γουρούναρους σ’ ανθρώπους και είπα μέσα μου’

- Αντί για αστακούς θα σας ταΐσω εγώ εκείνο που σας πάει καλύτερα’ σάπιες ντομάτες και καρπουζόφλουδες κι όλα τα παρεμφερή σκουπίδια, που τρώνε τα γουρούνια τ’ αμουνούχιστα κι είναι να μην τα ζυγώνεις ούτε στα δέκα μέτρα από τις νταβρατίλες που αποπνέει το είναι τους. Όμως εγώ, κάτι καλύτερο είχα καταφέρει’ γιατί πρωτού καλά καλά να πάρει την άγουσα ο αστακός για το παλιοστόμαχό τους, τον είχα μεταμορφώσει σε σκατό επιτόπου’ εκεί που ο ιδρώτας του κοσμάκη είχε πλερώσει αδρά τις χρυσές οδοντοστοιχίες αυτών των παχύσαρκων, σιχαμερών κατοικιδίων.

*

That’s all, folks! Δε θα σας αποκαλύψω από πού είναι παρμένο τα απόσπασμα που διαβάσατε, περιμένω να δω αν θα το βρει κάποιος από εσάς.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006 | 6 σχόλια
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006
Η Αποκάλυψις του Ιωάννου


Το βιβλίο με το οποίο συμπληρώνεται η καινή Διαθήκη είναι η Αποκάλυψις, γραμμένη (υποτίθεται) από τον ευαγγελιστή Ιωάννη. Από το μακροσκελές αυτό κείμενο απουσιάζει παντελώς η λέξη αγάπη, δεν υπάρχει ούτε δείγμα πνεύματος καταλαγής, συγχωρήσεως, ελέους. Αντιθέτως υπερεκχειλίζει ο θάνατος, το αίμα, το μίσος, ο φόβος, οι απειλές, τα βασανιστήρια, ο πόνος, η εκδίκηση, ο απόλυτος σαδισμός - και κυριαρχεί η άρρωστη, παραληρηματική, τερατολόγος φαντασία, αναμεμειγμένη με αναφορές σε εντελώς επίκαιρες διαμάχες των αλληλομισούμενουν σεχτών (αιρέσεων), που ταλάνιζαν τις πρωτοχριστιανικές κοινότητες.

Η Αποκάλυψις του Ιωάννη κραυγάζει, ως ξένο σώμα, μέσα στην Καινή Διαθήκη. Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι διάβολο ζητάει αυτό το κείμενο μες στην Καινή Διαθήκη, γράφει ο Η. Πετρόπουλος (Ιωάννου Αποκάλυψις. 3η εκδ, ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 1991, σελ. 9 - 10. Στα αποσπάσματα από τον Η. Πετρόπουλο διατηρείται η ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου) και συνεχίζει: Το κοινωνικό, θεολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο της Αποκαλύψεως είναι τυπικά εβρέικο – θα έλεγα τσιφούτικο. Δεν συμπαθώ την θρησκευτική νοοτροπία των εβραίων. Αυτός ο λαός, δια του χριστιανισμού, επότισε (ευτυχώς μόνο) την αμαρτωλή Λευκή Φυλή με ένα πνεύμα μισαλλοδοξίας. Μόλις την τελευταία δεκαετία (το κείμενο γράφτηκε το 1973, στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου ο Ηλίας Πετρόπουλος ήταν φυλακισμένος) ο λεγόμενος Δυτικός Πολιτισμός τείνει να αποδεσμευτεί – και μελλοντικά, λυτρωθεί – από την απάνθρωπη και εμπαθέστατη χριστιανική φόρμα του (…) Η ηθική ήττα του ελληνισμού δεν προήλθε από τον μοαμεθανισμό, παρά από τον χριστιανισμό. Σε αντίθεση, τώρα, οι χίπηδες φαντάζουν ωραίοι, ελληνοπρεπείς, ελληνικοί.

Ο Η. Πετρόπουλος σημειώνει και τα ακόλουθα (ό.π. σελ. 177): Η Αποκάλυψη ανήκει αποκλειστικώς στην ιουδαϊκή λογοτεχνία (…) Αγαπώ την Αποκάλυψη σαν ποιητής και γιαυτό την μεταχειρίζομαι αναιδώς. Το κείμενο της Αποκάλυψης δεν διαθέτει κανενός είδους ιερότητα. Βλέπω την Αποκάλυψη σαν μετεωρίτη που ξέφυγε από τη έλξη της Παλαιάς Διαθήκης και έπεσε στο περιβόλι των Ευαγγελίων. Όταν διαβάζω τα Ευαγγέλια δεν σταυροκοπιούμαι, καθώς κάνουν τα τσογλάνια της Νέας Ορθοδοξίας, που γκρεμίστηκαν από τον μαρξισμό στην αγκαλιά των δεσποτάδων.

Το περιεχόμενο της Αποκαλύψεως είναι το ίδιο ή και περισσότερο αφελές με το σύνολο σχεδόν των κειμένων της Καινής Διαθήκης (εξαιρούνται οι επιστολές του Παύλου, γραμμένες από άνθρωπο φανατικό μεν, αλλά ευφυέστατο, με μεγάλο ρητορικό χάρισμα). Την Αποκάλυψη χαρακτηρίζει η επιστροφή στις βαθύτερες, τις πιο σκοτεινές εβραϊκές ρίζες, ακυρώνοντας πλήρως τις διδαχές του Ιησού.

Είναι, από τη μια, απορίας άξιον πως αυτό το κείμενο συμπεριελήφθη στην Καινή Διαθήκη, αλλά η εξήγηση είναι προφανής αν αναλογιστούμε πόσο ταυτισμένη ήταν η σκέψη των ηγετών του χριστιανισμού με τη σκέψη του Ιωάννη, όταν έγινε η επιλογή. Μας δίνεται έτσι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τον τρόπο σκέψης των ηγετών (θεολόγων, προφητών και διδασκάλων) της πρωτοχριστιανικής εποχής. Αυτός ο τρόπος σκέψης συναντάται αυτούσιος και στις μέρες μας, χαρακτηρίζει την παμψηφία των αυθεντικών Ορθοδόξων (ευτυχώς, πρόκειται για περιθωριακή μειοψηφία μεταξύ των Ελλήνων - δυστυχώς, είναι ο τρόπος της επίσημης Εκκλησίας…) – και βέβαια είναι εκείνος που κυριάρχησε απολύτως στη δισχιλιετή ιστορία του χριστιανισμού, σε Δύση και Ανατολή.

Γράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος: Ο Θεός της Αποκάλυψης είναι ένα κάθαρμα. Ο Θεός της Αποκάλυψης είναι αυτός τούτος της Παλαιάς Διαθήκης. Είμαι με τον Διάβολο και δεν τόκρυψα ποτέ μου. Καμιάν ιερότητα δεν αναγνωρίζω στο τρομοκρατικό κείμενο της Αποκάλυψης. Οι δεσποτάδες της όποιας Εκκλησίας δεν έχουν το δικαίωμα να κοντρολάρουν τη σκέψη μου. Οι μάγκες αποκαλούν την Εκκλησία παπαδομάγαζο. Έχω την ίδια γνώμη επ’ αυτού (…) μπρος στις σκοταδιστικές ορθοδοξίες των Ζουράρηδων και των Σαββόπουλων, είμαι υποχρεωμένος να κραυγάσω (ό.π. σελ. 211)



Η Αποκάλυψις αποτελείται από 22 κεφάλαια.

Ο Ιωάννης απευθύνεται ταις επτά εκκλησίαις ταις εν τη Ασία (Α’ 4). Παρουσιάζει αυτόν που του μιλούσε εν πνεύματι ως εξής (Α’ 13-16): Και εν μέσω των επτά λυχνιών όμοιον υιώ του ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη και περιεζωσμένον προς τοις μαστοίς ζώνην χρυσήν’ η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν, ως χιόν, και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός, και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκοκλιβλανω, ως εν καμίνω πεπυρωμένοι, και η φωνή αυτού ως η φωνή υδάτων πολλών και έχων εν τη δεξιά χειρί αυτού αστέρας επτά, και εκ του στόματος αυτού ρομφαία δίστομος οξεία εκπορευομένη, και η όψις αυτού ως ο ήλιος φαίνει εν τη δυνάμει αυτού.

Ο Ιησούς ομιλεί τώρα για τις επτά εκκλησίες της Ασίας. Αρχίζει με την εκκλησία της Εφέσου, την οποία επαινεί μεν, αλλά δεν είναι απολύτως ικανοποιημένος και της απευθύνει τα ακόλουθα (β’ 4-6): Αλλά έχω κατά σου, ότι την αγάπην σου την πρώτην αφήκας. Μνημόνευε ουν πόθεν πέπτωκας, και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον’ ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν μου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης. Αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, ά καγώ μισώ.

Ο Ιησούς επαινεί και ενθαρρύνει την εκκλησία της Σμύρνης. Απευθυνόμενος στην εκκλησία της Περγάμου, μετά τον συνήθη έπαινο, έρχεται στο ψητό (Β’ 14-16): Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι έχεις εκεί κρατούντας την διδαχήν Βαλαάμ, ός εδίδαξε τον Βαλάκ βαλείν σκάνδαλον ενώπιον των υιών Ισραήλ και φαγείν ειδωλόθυτα και πορνεύσαι. Ούτως έχεις και συ κρατούντας την διδαχήν των Νικολαϊτών ομοίως. Μετανόησον ουν’ ει δε μη, έρχομαι σοι ταχύ και πολεμήσω μετ’ αυτών εν τη ρομφαία του στόματός μου. Αυτοί οι Νικολαΐτες, έκαναν μεγάλες ζημιές – και εξακολουθούν να κάνουν: πριν λίγα χρόνια, ένας δεσπότης της ελληνικής Εκκλησίας κατηγόρησε επισήμως (σε πόρισμα ζανακρίσεως) έναν άλλον για Νικολαϊτισμό. Αμφότεροι εξακολουθούν να είναι μέλη της Ιεραρχίας… Ίσως επειδή ακόμα και ο Νικολαΐτισμός μοιάζει αθώα παρέκκλιση στις μέρες μας, συγκρινόμενος με τα υπόλοιπα καμώματα των αγίων αρχιερέων…

Ακολουθεί η εκκλησία των Θυατείρων, καθ’ όμοιον τρόπο (Β’ 20-23): Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι αφείς την γυναίκα σου Ιεζάβελ, ή λέγει αυτήν προφήτιν, και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους πορνεύσαι και φαγείν ειδωλόθυτα. Και έδωκα αυτή χρόνον ίνα μετανοήση, και ου θέλει μετανοήσαι εκ της πορνείας αυτής. Ιδού βάλλω αυτήν εις κλίνην και τους μοιχεύοντας μετ’ αυτής εις θλίψιν μεγάλην, εάν μη μετανοήσωσιν εκ των έργων αυτής, και τα τέκνα αυτής αποκτενώ εν θανάτω και γνώσονται πάσαι αι εκκλησίαι ότι εγώ ειμί ο ερευνών νεφρούς και καρδίας, και δώσω υμίν εκάστω κατά τα έργα υμών. Σταράτες κουβέντες!

Ακολουθεί μια βαρυσήμαντη παρεμβολή, υπόσχεση προς τους πιστούς και οιονεί πολιτική διακήρυξη (Β’ 26-28): Και ο νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου, δώσω αυτώ εξουσίαν επί των εθνών, και ποιμανεί αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ως τα σκεύη τα κεραμικά συντριβήσεται, ως καγώ είληφα παρά του πατρός μου, και δώσω αυτώ τον αστέρα τον πρωινόν. Εδώ, νομίζω πως έχουμε μια ξεκάθαρη θέση στο πνεύμα της Παλαιάς Διαθήκης. Μεταφράζεται σε πολιτικό λόγο η θεωρία για τον περιούσιο λαό – μια θεωρία που οδήγησε σε ιστορικές αιματοχυσίες και τρομερές καταστροφές τους Εβραίους. Όπως άλλωστε και τους Γερμανούς, που την αναπαρήγαγαν στον 20ο αιώνα με δικά τους λόγια - με προφήτη τον Αδόλφο Χίτλερ.

Ο Ιωάννης επανέρχεται στις εκκλησίες - Η εκκλησία των Σάρδεων δεν πηγαίνει καλά (Γ’ 1-3): (…) οίδα σου τα έργα, ότι όνομα έχεις ότι ζης, και νεκρός εί. Γίνου γρηγορών, και στήρισον τα λοιπά ά έμελλον αποθνήσειν’ ου γαρ εύρηκά σου τα έργα πεπληρωμένα ενώπιον του Θεού μου. Μνημόνευε ουν πως είληφας και ήκουσας, και τήρει και μετανόησον. Εάν ουν μη γρηγορήσεις, ήξω επί σε ως κλέπτης, και ου γνώση ποίαν ώραν ήξω επί σε. Απειλές και φόβος… η υλοποίηση της αγάπης και της συγχώρεσης! Αλλά, η Αποκάλυψις, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το κήρυγμα του Ιησού.

Αντιθέτως, η εκκλησία της Φιλαδελφείας επαινείται, με την εξαίρεση κάποιων εκ της συναγωγής του σατανά (Γ’ 9). Τέλος, η εκκλησία της Λαοδικείας υφίσταται την πλέον απρόσμενη κριτική (Γ’ 15-16): Οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός’ όφελον ψυχρός ής ή ζεστός. Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου. Ο συγγραφέας της Αποκάλυψης δε θέλει απλούς οπαδούς, θέλει ζηλωτές, βαμμένους!



Από το Δ’ κεφάλαιο ξεκινά το κυρίως έργο. Ο Ιωάννης βλέπει τον θρόνο του Θεού στον ουρανό, περιγράφει σεμνά τον καθήμενο στον θρόνο και συνεχίζει: Κύκλοθεν του θρόνου βλέπει εικοσιτέσσερις θρόνους όπου κάθονται οι πρεσβύτεροι, μας παρουσιάζει δε τέσσερα ζώα. Πρόκειται για τέσσερα μυθολογικά τέρατα, την απίστευτη και ξεκαρδιστική περιγραφή των οποίων μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος απευθείας στο κείμενο της Αποκαλύψεως (Δ’ 6-8).

Στο Ε’ κεφάλαιο εισάγεται το αρνίον (ο Ιησούς, εκτός αν η Αποκάλυψις είναι προχριστιανικό κείμενο, όπως επιμένει ο Ηλίας Πετρόπουλος- και μάλλον έχει δίκιο), το οποίο πρόκειται να ανοίξει το βιβλίο με τις επτά σφραγίδες.

Ανοίγει η πρώτη σφραγίδα, εμφανίζεται λευκός ίππος και αναβάτης με τόξο. Με τη δεύτερη σφραγίδα έρχεται ίππος πυρρός, και τω καθημένω επ’ αυτόν εδόθη αυτώ λαβείν την ειρήνην εκ της γης και ίνα αλλήλους σφάξωσι, και εδόθη αυτώ μάχαιρα μεγάλη. Ακολουθεί ίππος μέλας και ίππος χλωρός, με τους αναβάτες τους (ΣΤ’ 2,4,5 & 8). Με το άνοιγμα της πέμπτης σφραγίδας ο Ιωάννης βλέπει τις ψυχές των εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεού και δια την μαρτυρίαν του αρνίου ήν είχον, οι οποίοι διαμαρτύρονται εντόνως (ΣΤ’ 10): Και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες’ έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων της γης;

Είναι χαρακτηριστική η έντονη απαίτηση των εσφαγμένων για σκληρή εκδίκηση, προκειμένου να νοιώσουν δικαίωση – κάτι απολύτως λογικό στο πνεύμα της εβραϊκής παράδοσης και ταυτόχρονα εντελώς αντίθετο με τις διδαχές του Ιησού των Ευαγγελίων.

Το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας πυροδοτεί τεράστιες φυσικές καταστροφές, οι οποίες τρομοκρατούν τους ανθρώπους (ΣΤ’ 12-17).

Ο Ιωάννης βλέπει ξαφνικά τέσσερις αγγέλους, οι οποίοι …εμποδίζουν τους ανέμους. Άλλος άγγελος έρχεται από ανατολής ηλίου και τους ειδοποιεί να μην προβούν σε καταστροφές άχρις ου σφραγίσομεν τους δούλους του Θεού ημών επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα τον αριθμό των εσφραγισμένων’ εκατόν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες εσφραγισμένοι εκ πάσης φυλής υιών Ισραήλ (Ζ’ 1 & 3-4). Δεν υπάρχει ανάμεσά τους ούτε ένας μη Ισραηλίτης: πρόκειται για δώδεκα χιλιάδες πιστούς από κάθε φυλή του Ισραήλ (12 Χ 12 = 144), οι οποίες αναφέρονται ονομαστικά (Ζ’ 5-8). Μετά, ο Ιωάννης βλέπει αμέτρητον όχλο πιστών εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών. Αυτοί θα σωθούν μεν, αλλά …ασφράγιστοι. Είναι πολύ πιθανόν, ο όχλος των εθνικών να προστέθηκε στο παλιό εβραϊκό κείμενο, για ευνόητους λόγους.

Με το άνοιγμα της έβδομης και τελευταίας σφραγίδας, εμφανίζονται επτά άγελλοι, στους οποίους δίδονται επτά σάλπιγγες. Εν μέσω θυμιαμάτων στην αίθουσα του θρόνου αρχίζουν ένας –ένας να σαλπίζουν. Κάθε φορά μια τρομερή καταστροφή πλήττει τη γη – οι φρικιαστικές λεπτομέρειες καταγράφονται επιμελώς στις παραγράφους 6-13 του Η’ κεφαλαίου, καθώς και στα κεφάλαια Θ’ έως ΙΑ’.

*

Αίφνης εμφανίζεται μια έγκυος γυναίκα, που προσπαθεί να γεννήσει (ΙΒ’ 1-2) και ένας φοβερός και τρομερός δράκων πυρρός μέγας, έχων κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα (ΙΒ’ 3), που παραμόνευε πότε θα γεννήσει η γυναίκα για να φάει το βρέφος. Και έτεκε υιόν άρρενα, ός μέλλει ποιμαίνειν πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά’ και ηρπάσθη το τέκνον αυτής προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού. Η λεχώνα φυγαδεύεται στην έρημο, σε προετοιμασμένο καταφύγιο, για χίλιες διακόσιες εξήντα μέρες, ενώ διεξάγεται πόλεμος στον ουρανό: από τη μια ο Μιχαήλ και οι άγελλοι αυτού και από την άλλη ο δράκων και οι άγγελοι αυτού. Το αποτέλεσμα; και εβλήθη ο δράκων, - ο όφις ο μέγας ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, εβλήθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού μετ’ αυτού εβλήθησαν (ΙΒ’ 4-9). Το γεγονός πρέπει να πανηγυριστεί στους ουρανούς, αλλά στη γη τα πράγματα γίνονται σκούρα (ΙΒ’ 12): Δια τούτο ευφραίνεσθε ουρανοί και οι εν αυτοίς σκηνούντες’ ουαί την γην και την θάλασσαν, ότι κατέβη ο διάβολος προς υμάς έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει.

Ο εξόριστος δράκος διώκει τη γυναίκα, η οποία διαφεύγει με τη βοήθεια δύο πτερύγων του αετού του μεγάλου. Προσπαθεί να την πνίξει με ποταμό που εξέβαλε από το στόμα του, αλλά μάταια, γιατί η γη ανοίγει το δικό της στόμα και καταπίνει τον ποταμό. Ο δράκος οργίστηκε, αλλά πήρε άπρακτος τα βρεγμένα του και πήγε να τα βάλει με άλλους πιστούς. Όλα αυτά συμβαίνουν σε πέντε μονάχα παραγράφους! (ΙΒ’ 13-17).

*

Τώρα ο Ιωάννης στέκεται στην ακροθαλασσιά. Αναμενόμενο είναι λοιπόν να εξέλθει από τη θάλασσα το επόμενο τέρας, με δέκα κέρατα και επτά κεφάλια. Στα κερατά του έχει διαδήματα και στα κεφάλια του ονόματα βλασφημίας. Λεπτομέρειες (ΙΓ’ 2); Και το θηρίο ό είδον ήν όμοιον παρδάλει, και οι πόδες αυτού ως άρκου, και το στόμα αυτού ως στόμα λέοντος. Και έδωκεν αυτώ ο δράκων την δύναμιν αυτού και τον θρόνον αυτού και εξουσίαν μεγάλην.

Οι άνθρωποι εντυπωσιασμένοι προσκυνούν το θηρίον, το οποίο βλασφημεί και ξεκινά πόλεμο με τους αγίους και τους νικά (ΙΓ’ 5-8). Σα να μην έφτανε αυτό το θηρίον, έρχεται και δεύτερο (γιατί όχι; Θα κώλωνε ο συγγραφεύς- ή θα πλήρωνε φόρο εισαγωγής;) αναβαίνον εκ της γης, και είχε κέρατα δύο όμοια αρνίω, και ελάλει ως δράκων (ΙΓ’ 11 – αλήθεια, πως λαλεί ο δράκων;). Κάνει και αυτό το θηρίο πολλά και διάφορα, και τέλος (ΙΓ’ 16-18): ποιεί πάντας, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελευθέρους και τους δούλους, ίνα δώσουσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών (ενέργεια που είχαν κάνει ήδη οι άγγελοι του Θεού, με τους 144.000 Εβραίους) και ίνα μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν’ ό έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου’ αριθμός γαρ ανθρώπου εστί’ και ο αριθμός αυτού χξς’ Ιδού πως είναι τεκμηριωμένος ο επίμονος αγώνας των ορθοδόξων (όχι όλων…) εναντίον του bar-code, των ηλεκτρονικών καρτών κλπ.

Ο Ιωάννης βλέπει τώρα το αρνίον και τους 144.000 εσφραγισμένους, επί το όρος Σιών, να οποίοι ψάλλουν ωδήν καινήν, την οποία δε μπορεί να μάθει κανένας άλλος εκτός από αυτούς. Ο λόγος (ΙΔ’ 4-5); Ούτοι εισιν οι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν’ παρθένοι γαρ εισιν (όθεν συνάγεται ότι οι εκλεκτοί είναι αποκλειστικά άντρες – και μάλιστα παρθένοι!) Ούτοι εισιν οι ακολουθούντες το αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν από των ανθρώπων απαρχή τω Θεώ και το αρνίω’ και ουχ ευρέθη ψεύδος εν τω στόματι αυτών’ άμωμοι γαρ εισιν.

*

Εμφανίζονται τρεις καινούριοι άγγελοι. Ο πρώτος φέρει ευαγγέλιον αιώνιον, ο δεύτερος πανηγυρίζει διότι έπεσεν, έπεσε η Βαβυλών η μεγάλη (ΙΔ’ 8) (εννοεί τη Ρώμη) και ο τρίτος προειδοποιεί ότι όποιος προσκυνεί το θηρίον ή έχει λάβει το χάραγμα αυτού βασανισθήσεται εν πυρί και θείω ενώπιον των αγγέλων και ενώπιον του αρνίου (ΙΔ’ 10). Στο σημείο αυτό ο Ιωάννης δε διστάζει να αποδώσει στους αγίους (φυσικά και στο αρνίον) τα πλέον έξαλα και άρρωστα εκδικητικά και σαδιστικά ένστικτα (ΙΔ’ 11-12): Και ο καπνός του βασανισμού αυτών εις αιώνας αιώνων αναβαίνει, και ουκ έχουσιν ανάπαυσιν ημέρας και νυκτός οι προσκυνούντες το θηρίον και την εικόνα αυτού, και ει τις λαμβάνει το χάραγμα του ονόματος αυτού. Ώδε η υπομονή των αγίων εστιν, οι τηρούντες τας εντολάς του Θεού και την πίστην Ιησού.

Εμφανίζονται τρεις ακόμα άγγελοι, φέροντες δρεπάνια. Αποτέλεσμα της δράσης του πρώτου (ΙΔ’ 20): εξήλθεν αίμα εκ της ληνού άχρι των χαλινών των ίππων από σταδίων χιλίων εξακοσίων.

Στο κεφάλαιο ΙΕ’ εισάγονται επτά νέοι άγγελοι, στους οποίους ένα από τα τέσσερα ζώα της αρχής εγχειρίζει από μία χρυσή φιάλη, η οποία περιέχει το θυμό του Θεού.

Στο επόμενο κεφάλαιο οι άγγελοι αρχίζουν να εκχέουν το περιεχόμενο των φιαλών, με καταστροφικά αποτελέσματα. Βγαίνουν και τρία ακάθαρτα πνεύματα από το στόμα του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Ακολουθεί, όπως πάντα, χαλασμός.

Ο Ιωάννης οδηγείται από άγγελο και βλέπει το κρίμα της μεγάλης πόρνης, που καθόταν επί το θηρίον το κόκκινον - και επί το μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον’ μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης (ΙΖ’ 5). Βαβυλών είναι η Ρώμη. Ο αθεόφοβος Ηλίας Πετρόπουλος, στην παράφρασή του της Αποκαλύψεως, όπου Βαβυλών βάζει Μεγάλη Μόσχα, Μητέρα Πορνών και Καθαρμάτων της Γης και συνεχίζει: Και είδα την Γυναίκα μεθυσμένη απ’ το αίμα των Δολοφονημένων κι απ’ το αίμα των Τουφεκισμένων και τάχασα από τέτιαν κτηνωδία (ό.π. σελ. 117) Ο άγγελος προφητεύει ότι το θηρίον θα εξοντωθεί και επεξηγεί το συμβολισμό των κεράτων (εχθρικοί βασιλείς, οι οποίοι θα νικηθούν από το αρνίον).

Μετά την πτώση της Βαβυλώνας, ακολουθεί η αναπόφευκτη σκληρή, σαδιστική εκδίκηση των πιστών (ΙΗ’ 6-7): Απόδοτε αυτή ως και αυτή απέδωκε, και διπλώσατε αυτή διπλά κατά τα έργα αυτής’ εν τω ποτηρίω ό εκέρασε, κεράσατε αυτή διπλούν. Όσα εδόξασεν εαυτήν και εστρηνίασε, τοσούτον δότε αυτή βασανισμόν και πένθος. Ότι εν τη καρδία αυτής λέγει, ότι κάθημαι καθώς βασίλισσα και χήρα ουκ ειμί και πένθος ου μη ίδω. Την βασανιζόμενη πόρνη (Ρώμη) κλαίνε από μακριά βασιλείς και έμποροι κλαίοντες και πενθούντες (ΙΗ’ 15). Αντιθέτως, άλλοι χαίρονται (ΙΗ’ 20): Ευφραίνου επ’ αυτή, ουρανέ, και άγιοι και οι απόστολοι και οι προφήται, ότι έκρινεν ο Θεός το κρίμα υμών εξ αυτής. Αυτό είναι το τέλος της Ρώμης, κατά Ιωάννη.

*

Μετά από αυτά τα απερίγραπτα, ακολουθεί πανηγυρισμός των αγίων, και μια νέα αναγγελία (ΙΘ’ 7-8): Χαίρωμεν και αγαλλιώμεθα και δώμεν την δόξα αυτώ, ότι ήλθεν ο γάμος του αρνίου και η γυνή αυτού ετοίμασεν εαυτήν. Και εδόθη αυτή ίνα περιβάληται βύσσινον λαμπρόν καθαρόν’ το γαρ βύσσσινον τα δικαιώματα των αγίων εστί. Προφανώς από εδώ προέρχεται το περίφημο να μένει το βύσσινο!

Κι άλλος ίππος: ο λευκός (ο λόγος του Θεού – ΙΘ’ 14-15): Και τα στρατεύματα αυτού τα εν τω ουρανώ ηκολούθει αυτώ εν ίπποις λευκοίς, ενδεδυμένοι βύσσινον λευκόν καθαρόν. Και εκ του στόματος αυτού εκπορεύεται ρομφαία οξεία δίστομος, ίνα πατάσση τα έθνη’ και αυτός ποιμανεί αυτούς εν ράβδω σιδηρά’ και αυτός πατεί την ληνόν του οίνου της οργής του Θεού του παντοκράτορος.

Το θηρίον, οι βασιλείς και τα στρατεύματα συντάσσονται για να πολεμήσουν τον λευκόν ίππο, αλλά το αποτέλεσμα είναι, το θηρίον και ο ψευδοπροφήτης να βρεθούν στη λίμνη του πυρός την καιομένην εν θείω. Οι υπόλοιποι σφαχτήκανε από τη ρομφαία- και τους φάγανε τα όρνια (ΙΘ’ 20-21).

Τώρα ο Ιωάννης βάζει έναν άγγελο να δένει τον Διάβολον για χίλια χρόνια. Μετά, θα λυθεί για λίγο (Κ’ 8): Και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν τοις τέσσερις γωνίαις της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ών ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης. Εντέλει ο διάβολος ρίχνεται στη λίμνη του πυρός και του θείου, όπου καταλήγουν επίσης ο θάνατος και ο Άδης. Ακολουθεί η κρίση των νεκρών (Κ’ 15): Και ει τις ουχ ευρέθη εν τη βίβλω της ζωής γεγραμμένος, εβλήθη εις την λίμνην του πυρός.



Τώρα όλα είναι καινούρια, τα παλιά έχουν εξαφανιστεί. Ο Ιωάννης αρχίζει να περιγράφει την νέα Ιερουσαλήμ, η οποία κατεβαίνει από τον ουρανό. Δεν υπάρχουν πια δάκρυα και θάνατος και πένθος και κραυγή για τον λαό του Θεού (ΚΑ’ 4). Αλλά, φυσικά, εξακολουθούν να υπάρχουν για τους άλλους (ΚΑ’ 8): Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσι και πόρνοις και φαρμακοίς και ειδωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσι το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ό εστιν ο θάνατος ο δεύτερος.

Άγγελος ξεναγεί τον Ιωάννη στη νέα Ιερουσαλήμ. Από αρχιτεκτονική άποψη είναι μάλλον φτωχή, ένας κύβος όλο κι όλο (ΚΑ’ 16): το μήκος και το πλάτος και το ύψος αυτής ίσα εστί, αλλά δε γίνεται καμιά τσιγγουνιά στα πολύτιμα υλικά που χρησιμοποιούνται. Εννοείται πως δεν προορίζεται για όλους (ΚΑ’ 27): Και ου μη εισέλθη εις αυτήν παν κοινόν και ο ποιών βδέλυγμα και ψεύδος, ει μη οι γεγραμμένοι εν τω βιβλίω της ζωής του αρνίου.

Στο επιλογικό του κεφάλαιο ο Ιωάννης μας περιγράφει πως βρίσκονται στην πόλη ο Θεός και το αρνίον, πως τους λατρεύουν οι δούλοι τους και βλέπουν το πρόσωπό τους, πως δε χρειάζεται άλλος φωτισμός από λύχνο ή από τον ήλιο – πως τελικά βασιλεύουν εις τους αιώνας των αιώνων.

Ο άγγελος που τον ξεναγεί του λέει πως ο καιρός πλησιάζει (ΚΒ’ 10-12 & 15-16): Και λέγει μοι’ μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου’ ο καιρός γαρ εγγύς εστιν. Ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, και ο δίκαιος διακιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθείτω έτι. Ιδού έρχομαι ταχύ (η έλευση της βασιλείας, όπως σε όλα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης, επίκειται και στην Αποκάλυψη. Επίκειται, αλλά όλο και μετατίθεται), και ο μισθός μου μετ’ εμού, αποδούναι εκάστω ως το έργον είναι αυτού. Έξω οι κύνες (μάλλον εννοεί τους ομοφυλόφιλους) και οι φαρμακοί και οι πόρνοι και οι φονείς και οι ειδωλολάτραι και πας ο φιλών και ποιών ψεύδος. Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου μαρτυρήσαι ταύτα επί ταις εκκλησίαις (…)

Αυτή είναι η περίφημη Αποκάλυψις, το βιβλίο που ενέπνευσε και εμπνέει γενιές και γενιές χριστιανών. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που αντί να αποστρέφουν το βλέμμα, το δέχονται ως ιερό…

*

Αν τώρα έχετε την περιέργεια να δείτε τι απίθανα πράγματα καταλαβαίνουν οι ένδοξοι θεολόγοι ερμηνεύοντας το παραλήρημα της Αποκάλυψης, μπορείτε να επισκεφθείτε τους ακόλουθους συνδέσμους – προσεκτικά και με το μαλακό:

και ΕΝΑ

και ΔΥΟ

και ΤΡΙΑ!

Τρεις παραπομπές σε θεολογικά κείμενα νομίζω πως είναι αρκετές – δε μπορεί κανείς ν’ αντέξει παραπάνω, όσο σκληραγωγημένος κι αν είναι…

*

Την εικονογράφηση του σημερινού ποστ ανέλαβε ο Ντύρερ, που έχει κάνει μοναδικά χαρακτικά με θέμα την Αποκάλυψη. Ο λαγός του ιδίου, για να σπάσει λίγο η μαυρίλα.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006 | 20 σχόλια
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006
Δε θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα τραπεζίτη!








Σήμερα έσκισα δύο βίζες (προσοχή στην ορθογραφία!) και το ευχαριστήθηκα!

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006 | 41 σχόλια
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 25, 2006
Το τρώμε και μας τρώει...




Γράφει ο Σχολιαστής

Πάνο, διάβασα κάτι πολύ εφιαλτικό, και θεώρησα σκόπιμο να το μοιραστώ με τους αναγνώστες των "μτκ".

Στο "ΕΨΙΛΟΝ" της χθεσινής "Κ.Ε." ο Δημήτρης Αγγελίδης γράφει με τίτλο "ΧΗΜΕΙΑ, Πωλείται γεύση τυρόπιτας σε μπουκαλάκι", για τη βιομηχανία αρωματικών υλών. Εχει κάνει ρεπορτάζ στο τμήμα εφαρμογών των αρωματικών υλών τροφίμων της Βιορύλ, που είναι η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία στην παραγωγή βιομηχανικών αρωμάτων υψηλής τεχνολογίας. Συνομιλεί με την κ. Νικολέτα Γιάννοβιτς διευθύντρια του τμήματος αρωματικών υλών.

Λέει η κ. Γιάννοβιτς, αφού βάζει τον δημοσιογράφο να μυρίσει "άρωμα φέτας" απο ένα μπουκαλάκι: "Συνήθως οι τυρόπιτες και τα τυροπιτάκια και οι σως τυριού που κυκλοφορούν στην αγορά δεν φτιάχνονται με φέτα, αλλά με γκίζα. Ξέρετε τι είναι η γκίζα; Oπως είναι η φέτα στο βαρέλι, μαζεύουν τα τρίμματα και το ζουμί που βγαίνει, τα βράζουν με ένζημα και τα ξαναπήζουν. Παράγεται ένα πηχτό πράγμα, σαν τρίμμα τυριού, το οποίο δεν έχει μυρωδιά, γιατί απο την πρώτη τυροκόμιση έχουν φύγει τα λιπαρά και τα άλλα συστατικά του. Αν δεν του έβαζαν λίγο ΑΡΩΜΑΤΑΚΙ ΦΕΤΑΣ, θα ήταν σαν να τρώς φύλλο με χυλό, σαν κορνφλάουερ διαλυμένο στο νερό"

Πληροφορηθήκαμε λοιπόν τι είναι η ΓΚΙΖΑ που βάζουν στις τυρόπιτες αντί για τυρί.

Μερικά ακόμα αρώματα; Φράουλα, λαχταριστό πεπόνι, ιταλική παρμεζάνα, βοδινό κρέας, σαλάμι, μπέικον και φρεσκοψημένο (!!!!!!!) σουβλάκι, άρωμα τομάτας, σοκολάτα, καραμέλα, καπουτσίνο, λεμόνι, μανταρίνι, τζίντζερ, λεβάντα και πράσινο τσάι.

Η λίστα της ανθρώπινης ξεφτίλας δεν έχει τελειωμό.

Το "1984" του Όργουελ σε λίγο θα μοιάζει παραμύθι.

Καλά οι καταναλωτικές οργανώσεις τι λένε; Δεν έχουμε δικαίωμα να ξέρουμε πότε τρώμε γκίζα ή φέτα;

Nα κλείσω με κάτι τελευταίο.

"Χωρίς την προσθήκη αρώματος, τα παγωτά έχουν τη γεύση χαλασμένου λίπους. Χωρίς άρωμα, τα ζελέ φρούτων σου δίνουν την αίσθηση ότι μασάς πλαστική σακούλα. Οι χυμοί φρούτων μοιάζουν με αραιωμένη, άγευστη σάλτσα, σαν πορτοκάλάδα που έχει ξεχαστεί στο ψυγείο μέρες. Και οι μαργαρίνες και τα μαλακά προϊόντα που αλείφουμε στο ψωμί έχουν μια δυσάρεστη γεύση μείγματος λιπαρών."

... και καλή τύχη μάγκες.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 25, 2006 | 18 σχόλια
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006
Πόλις μεγάλη, με μικρούς ανθρώπους


Εδώ Κύριοι, βλέπετε τη Θεσσαλονίκη.
Πόλις μεγάλη, με μικρούς ανθρώπους.
Να ο λευκός πύργος, η καμάρα και άλλα πολλά.
Οι σπουδασταί, ανυπολόγιστα πρόσωπα,
που ζουν ακόμη στα όνειρα.
Οι αστοί βιοπαλαισταί. Λέξη ηρωική μα άχρωμη πια.
Υπάρχουν κι άλλοι που καλοπερνούν,
μα αυτοί είναι λίγοι, πολύ λίγοι.
Υπάρχουν και διανοούμενοι, γράφουν πράγματα εξωφρενικά.
Τα πάρτυ τακτικά. Τα βαριούνται τελικά.
Από δω κύριοι το πιο χρήσιμο σημείο της πόλεως.
Είναι ο τόπος που παν τα ζευγαράκια.
Ξέρετε; Οι άνθρωποι αγαπιούνται και στη Θεσσαλονίκη.
Το λιμάνι, σα λιμάνι.
Οι εκκλησίες μπόλικες κι αρκετά απλόχωρες για μετάνοιες.
Οι ζητιάνοι πολλοί. Οι φιλεύσπλαχνοι λίγοι. Φαύλος κύκλος.
Γενικά πρόσωπα και πράγματα καταδικασμένα εις θάνατον.
Αρκετά για πενήντα λεπτά.
Τέλος.

*

Το ποίημα είναι του Τόλη Καζαντζή (1938 -1991) και επιγράφεται Πανόραμα: Ένας επαγγελματίας του ποδαριού, με ποιητική συνείδηση, διαθέτει τηλεσκόπιο και ξεναγεί αφ' υψηλού, έναντι πενήντα λεπτών της δραχμής, στα τοπία της Θεσσαλονίκης, εξωτερικά και εσωτερικά.

Το ποίημα είναι γραμμένο πριν μερικές δεκαετίες. Αναρωτιέμαι πόσο ταιριάζει η ξενάγηση στο σήμερα - ποιές λέξεις ασπαίρουν ακόμα, ποιές έχουν μουδιάσει και ποιές απουσιάζουν.

Άλλωστε τώρα πια έχουμε Google Earth. Τι να τα κάνεις τα τηλεσκόπια;

*

Η ορθογραφία ακολουθεί πιστά το πρωτότυπο χειρόγραφο.

*

Τα ανθρωπάκια είναι του Γιάννη Γαΐτη. Αθηναίοι, πιθανόν, αλλά το ίδιο κάνει.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006 | 12 σχόλια
Τα αδελφικά μαχαιρώματα των ρασοφόρων στα ιστολόγια
Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός έδωσε μια συνέντευξη στο ΒΗΜΑ, όπου τα ψέλνει σε πλάγιο τέταρτο στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Χριστόδουλο, όπως μόνο ένας ρασοφόρος μπορεί να το κάνει. Και όχι μόνο: περιλαβαίνει και τον κ. Βαρθολομαίο και τον Περγάμου και τους Ρώσους και τον Πάπα και όποιον άλλον τυχαίνει να γνωρίζει. Προφανώς διότι ΕΝΑΣ είναι ο καλός /μορφωμένος/ υπεράνω "Ορθόδοξος": ο ίδιος!

Και τι μας ενδιαφέρει εμάς, θα μου πείτε. Ειλικρινά δεν μας ενδιαφέρουν οι απαξιωτικές κρίσεις του κ. Στυλιανού για τους "αδελφούς" του ιεράρχες. Είδα όμως σε ένα ιστολόγιο
κάτι που μου έκανε εντύπωση: Προκειμένου να χτυπηθεί ο κ. Χριστόδουλος, προβάλλεται /χρησιμοποιείται η συνέντευξη του Αυστραλίας, χωρίς το παραμικρό κριτικό σχόλιο, την ώρα που είναι γεμάτη από εξώφθαλμη εμπάθεια, κακότητα και αντιφάσεις! Για παράδειγμα, τα ρίχνει χοντρά στους Χριστοδουλικούς για την "υπονόμευση του Πατριαρχείου" και αμέσως μετά δηλώνει με απίστευτη άνεση ότι ο ίδιος έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια (δεν το λέει έτσι ακριβώς, αλλά αυτό εννοεί) την ομόφωνη εκλογή του από την Πατριαρχική Συνόδο, ως μέλους της! Τη σνομπάρει και δεν πάει, λέει!

Όχι έτσι, παιδιά. Δεν επικαλούνται τη Χάρυβδη όσοι θέλουν να τα βάλουν με το απέναντι θεριό! Στοιχειώδες...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006 | 8 σχόλια
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006
Μια συναρπαστική έκθεση και εικόνες από τα πέριξ


Στον λάτρη της υψηλής γλυπτικής Athanassios

Πρώτα τα πέριξ, αρχής γενομένης από το πιο φρέσκο γλυπτό της Θεσσαλονίκης: Ο κόσμος της καινοτομίας, ονομάζεται. Γλύπτης ο Παύλος Κουγιουμτζής και κατασκευαστής ο Νίκος Γιαντσής.

Τώρα, δεν αντιλαμβάνομαι σε τι ακριβώς έγκειται η καινοτομία. Να παριστάνεις τη Γαία ως κύβο (σαν τα τετράγωνα καρπούζια που εφηύραν προ ετών οι Γιαπωνέζοι ένα πράγμα) και μάλιστα να τον διαπερνάς μ' ένα κοντάρι, σαν κεφτέ που τον καρφώνει οδοντογλυφίδα - και όλα αυτά να ισορροπούν πάνω σε μια πυραμίδα, λες και είμαστε στο τσίρκο Μεντράνο - μπορεί και να θεωρείται οτι εκφράζει την καινοτομία, εις τους κύκλους της υψηλής τέχνης. Στο χωριό μου πάντως όλο αυτό το λέμε ο Θεός να σε φυλάει...



Περίπτερο Υπουργείου στην Έκθεση: κοίταξε πάνω, κοίταξε ψηλά! Γιατί τώρα μου θυμίζει το κλασσικό χέσε ψηλά κι αγνάντευε;



Οι συνθέσεις και τα γλυπτά της Θεσσαλονίκης έχουν τα χάλια τους, γενικώς. Μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις είναι το πανέμορφο έργο του Γ. Ζογγολόπουλου, αριστερά στην είσοδο του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Είναι κρίμα που δε μπορώ με τη φωτογραφία να σας μεταφέρω τη γοητεία του ήχου (που κάνει το νερό που πέφτει από ψηλά πάνω στις ομπρέλες) και της κίνησης που προκαλεί.

*

Μπαίνουμε στο Μουσείο και βρισκόμαστε στην πιο συναρπαστική έκθεση των τελευταίων χρόνων - απ' όσες είδα εγώ, για να μην παρεξηγούμαστε. Φιλοξενούνται συλλογές του Μουσείου Μπενάκη, με κορυφαίο το αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη - ειδικά στη δουλειά του στη δισκογραφία, το θέατρο, τον κινηματογράφο και τις εκδόσεις.

Όλα τα εξώφυλλα των δίσκων βινυλίου των Μίκη, Χατζιδάκι και άλλων που φιλοτέχνησε ο Μόραλης. Οι ποιητικές συλλογές του Σεφέρη ικαι του Ελύτη, πρωτότυπα σκίτσα από θεατρικά κοστούμια ιστορικών παραστάσεων, φωτογραφικό υλικό - και άλλα πολλά.

Αλλά το ΜΜΣΤ αυτές της μέρες είναι παράδεισος! Για να "χορτάσει" κανείς τα εκθέματα, θέλει ώρες...

Η έκθεση θα λειτουργεί ως τις 26 Σεπτεμβρίου.

(Φυσικά σήκωσα τη μηχανή, αλλά απαγορεύεται η φωτογράφιση! - οπότε χάσαμε...)

*

Φινάλε της βόλτας με καφέ στη Ζώγια της Σβώλου, ένα μαγαζί που άνοιξε στις αρχές της δεκαετίας του '80 και διατηρεί ακόμα μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.

*

Τώρα στο χωριό, βροχή - κι ο Όλυμπος κρυμμένος.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 | 8 σχόλια
Εκεί που στην κατηφοριά φυτρώνει ένα καράβι


Στη Ροδιά, για να φτιάξει το κέφι της

Το είδα στην όμορφη Άσσο της Κεφαλλονιάς και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που χειρίστηκε το πρόβλημα ο μάστορας, με πρώτη ύλη το άχαρο μπετόν. Τα νερά κατεβαίνουν ορμητικά το χειμώνα από το λόφο που ακουμπάει το χωριό, μαζί με φερτά υλικά, αλλά η πλώρη τα κατευθύνει έτσι που να μην πέφτουν μέσα στο πηγάδι.



Ένα πηγάδι κομπλέ: Προσέξτε το λυμπί του μπροστά, για να ποτίζονται τα ζώα.



Θα μου πείτε, τώρα έχουμε κεντρική ύδρευση και βρύσες και όλα τα καλά - το πηγάδι είναι σε αχρησία. Έχουν σημασία αυτές οι αρχαιολογίες; Έχουν, έχουν...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 | 4 σχόλια
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006
Ελληνική πατέντα για παραγωγή υπεραξίας
Γράφει ο Σχολιαστής

Υπογράφεται το 2003 ΦΕΚ από 4 υπουργούς του ΠΑΣΟΚ με λίστα 400 φαρμάκων και σκευασμάτων. Το ΦΕΚ ορίζει ανώτατες τιμές. Για 50 απο τα 400 οι τιμές είναι απίστευτες. Ερχεται το 2004 η επάρατος και μειώνει με νέο ΦΕΚ τις απίστευτές τιμές 20% (υπογράφουν 4 υπουργοί, με κυριότερο τη δημαρχάρα τον Κακλαμάνη). Παράδειγμα, αιμοστατικό διάλυμα με κόστος αγοράς 3 ευρώ πωλείται όλα αυτά τα χρόνια στα νοσοκομεία 520 ευρώ(ή 600+ πριν τη μείωση) εκ των οποίων τα 100 η μίζα των γιατρών ανα μπουκαλάκι. Οι εισαγωγείς κέρδισαν απίστευτα ποσά με υπουργική απόφαση.
Η αφασία του πράγματος είναι ότι τέλος 2005 η ΕΕ μας στέλνει χαρτί που λέει για την απάτη. Δε γίνεται τίποτα (μέχρι χτές).

Ενας Ιταλός προμηθευτής που ρωτήθηκε πόσο πουλάει το σκέυασμα απάντησε 10 με 15 ευρώ, και όταν του είπαν να σχολιάσει τα Ελληνικά 520 είπε "ουδέν σχόλιο, έρχομαι να δουλέψω στην Ελλάδα".

Συνοπτικά, αγορά 3 ευρώ, πώληση 520 ευρώ, μίζα γιατρών 100 ευρώ. Αυτός είναι καπιταλισμός, όχι μαλακίες. Δημιουργία υπεραξίας απο το πουθενά.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 | 7 σχόλια
Ντροπή, ρε!
Χθες ο Καρατζαφέρης ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στα άλλα διατύπωσε και την εξής πρόταση: να μεταφερθεί το αεροδρόμιο στα δυτικά της πόλης και η Έκθεση στους χώρους του νυν αεροδρομίου.

Μια κίνηση ματ - απολύτως απαραίτητη αν θέλουμε πραγματικά η Θεσσαλονίκη να γίνει κάποτε πόλη για ανθρώπους...

Μελαγχόλησα όταν το άκουσα, να το εξαγγέλλει ο συγκεκριμένος πολιτικός. Όχι επειδή τα παχύδερμα των δυο κομμάτων εξουσίας (με ΜΟΝΑΔΙΚΗ εξαίρεση τη Χρύσα Αράπογλου) προωθούν από κοινού ένα φαραωνικό / καταστροφικό έργο (την επέκταση του διαδρόμου 10/28 μέσα στη θάλασσα)...

...αλλά για τη θλιβερή πολιτική απουσία της αριστεράς.

Ως γνωστόν, η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό - έστω κι αν το γεμίζει με γαϊδουράγκαθα...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 | 16 σχόλια
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006
Η Ιστορία των Λωτοφάγων


Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης

Βασικά προβλήματα της νεοελληνικής ιστοριογραφίας,
μ’ αφορμή το «νέο» βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού


Η Σμύρνη -όπως και η υπόλοιπη Ιωνία, ο Πόντος και η Ανατολική Θράκη- υπήρξαν βασικές εστίες του ελληνισμού. Διαβάζοντας την εργασία του Φίλιππου Ηλιού «Κοινωνικοί αγώνες και διαφωτισμός. Η περίπτωση της Σμύρνης (1819)» συνειδητοποιείς ότι η Ιωνία υπήρξε η μήτρα –μαζί με τη διασπορά- όπου οι νέες ιδέες κυοφορήθηκαν και οδήγησαν στην Επανάσταση κατά της οθωμανικής απολυταρχίας. Αυτές οι βασικές εστίες θα πάψουν να υπάρχουν μετά το ’22, όταν θα κλείσει οριστικά πλέον ο κύκλος της δημιουργίας εθνών-κρατών. Σήμερα, ολοκληρώνεται και σε διανοητικό επίπεδο αυτή η απώλεια, με την παραγνώρισή τους από την καθεστωτική ιστοριογραφία. Παρούσα είναι η εκτίμηση του Μ. Κούντερα, ότι για να εξαφανίσει κανείς ένα λαό θα πρέπει να του αφαιρέσει πρώτα τη μνήμη, να του καταστρέψει την παιδεία και την ιστορία του. Μετά, τα υπόλοιπα είναι εύκολα!

Τα ιστορικά γεγονότα

Η τελική φάση του κύκλου της δημιουργίας εθνών-κρατών στην περιοχή μας θα καθοριστεί από την επίσημη απόφαση των Νεότουρκων εθνικιστών το 1911 για εξόντωση των χριστιανικών ομάδων της πολυεθνικής μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την μετατροπή της σ’ ένα νέο εθνικό τουρκικό κράτος.

Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής παντουρκιστικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών.

Στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι εθνικιστές θα υλοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό το σχέδιό τους, αρχίζοντας την εξόντωση των χριστιανικών εθνών. Με το τέλος του πολέμου ο ελληνικός παράγοντας θα προσπαθήσει να παρέμβει στις μεταπολεμικές διευθετήσεις, διεκδικώντας τις ελληνικές περιοχές της Αυτοκρατορίας. Με τη εμφάνιση του εθνικιστικού κεμαλικού κινήματος θα υπάρξει μια σκληρή πάλη για το ποια δύναμη θα εκπροσωπήσει με τον καλύτερο τρόπο τα δυτικά συμφέροντα στη περιοχή. Στην πάλη αυτή, νικητής θα αναδειχθεί το κεμαλικό κίνημα. Οι Έλληνες, λόγω του Διχασμού, της αντιμικρασιατικής συμπεριφοράς των πολιτικών και στρατιωτικών ηγεσιών των ετών ’21 και ’22, αλλά και της έλλειψης ενιαίας συνείδησης, θα ηττηθούν κατά κράτος.

Συμβολική πράξη της ήττας αυτής θα είναι η καταστροφή της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα. Με έναν πρωτοφανή τρόπο για τη σύγχρονη εποχή, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά -που αργότερα οι Τούρκοι θα τον αναγνωρίσουν ως γεννήτορά τους (Ατατούρκ)- θα γιορτάσει τη νίκη του με τη σφαγή του άμαχου χριστιανικού πληθυσμού και την πυρπόληση της πόλης. Στην πόλη εκείνη τη στιγμή κατοικούσαν 150.000 Έλληνες και είχαν μαζευτεί και άλλες εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το εσωτερικό της Ιωνίας.

Με το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών θα ολοκληρωθεί η διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου τουρκικού έθνους-κράτους, το οποίο θα ιδρυθεί τυπικά το 1923. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων του παπα-Εφτίμ. Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Έλληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Άραβες Σύριοι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Έλληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Άραβες), ανέρχονταν σε τέσσερα εκατομμύρια περίπου. Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη. Οι Έλληνες που εξοντώθηκαν την περίοδο αυτή πιθανόν να ανέρχονται σε ένα εκατομμύριο άτομα. Και οι πρόσφυγες πλησίαζαν το 1.5 εκαταμμύριο.

Ντόπιοι κατά προσφύγων

Την επαύριο της πρωτοφανούς Καταστροφής θα αρχίσει ο δεύτερος γολγοθάς για τους πρόσφυγες. Σε κοινωνικό επίπεδο θα αντιμετωπίσουν έναν σκληρό ενδοεθνικό απαρτχάϊντ στην Ελλάδα, που θα κρατήσει μέχρι τη δεκαετία του ’40. Αποκαλυπτικά για το αντιπροσφυγικό μένος που κυριάρχησε, είναι τα άρθρο του Γεωργίου Βλάχου στην τότε «Καθημερινή». Η απόρριψη των προσφύγων από τους ντόπιους και την εξουσία θα αντικατασταθεί δύο δεκαετίες μετά την Καταστροφή από την αντιπαράθεση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η εξουσία θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να εξοντώσει τη ιστορική μνήμη των προσφύγων. Ο φιλοκεμαλισμός θα κυριαρχήσει, ενώ σε επίπεδο διδασκαλίας θα παραλειφθεί πλήρως μεγάλη τραγωδία. Σημαιοφόροι της τουρκοφιλικής γραμμής της λήθης θα αναδειχθούν οι δύο αντικομμουνιστικές δικτατορίες. Θα συνεχίσουν έτσι την παράδοση του Ελ. Βενιζέλου, ο οποίος πρότεινε για Νόμπελ Ειρήνης τον Μουσταφά Κεμάλ. Ειδικά οι Απριλιανοί, θα απαγορεύσουν σε κάποιες φάσεις στις σχολικές γιορτές για την 25η Μαρτίου την αρνητική αναφορά στον όρο «Τούρκος».

Η κατάσταση αυτή θα αρχίσει να αλλάζει τη δεκαετία του ’80, όταν θα αρχίσει δειλά να αναπτύσσεται η κοινωνία των πολιτών. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, θα αποδυθούν σε σκληρό αγώνα για να αλλάξουν οι βασικές ιδεολογικές συνιστώσες του ελλαδικού χώρου, με την ενσωμάτωση και της δικής τους ιστορίας στην ευρύτερη ελληνική. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικής ενεργοποίησης θα είναι η αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, των Ελλήνων και των Αρμενίων. Ειδικά για τους Έλληνες της Ανατολής θα θεσπιστούν δύο επίσημες Ημέρες Μνήμης, η 19η Μαϊου για τη γενοκτονία στον Πόντο και η 14η Σεπτεμβρίου για τη γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας.

Τα «νέα» αναθεωρητικά βιβλία

Φαίνεται όμως ότι η παραδοσιακή αντίδραση, που απέκρυπτε την ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής, συνεχίζει να υπάρχει και να εκφράζεται κατά περίπτωση. Μόνο που σήμερα τη σκυτάλη από την Ακροδεξιά έχει πάρει μια συγκεκριμένη ομάδα από την ‘εκσυγχρονιστική’ Αριστερά, για την οποία ο Στάθης της «Ε» έγραψε: «Είναι θλιβερό ότι η ‘ανάγνωση’ και η (δια)‘γραφή’ της Ιστορίας από ένα μέρος της Αριστεράς είναι πλέον ιδεολογικοποιημένη. Δηλαδή προπαγανδιστική. Που μάλιστα βολεύει γάντι την ‘ιδεολογία’ της Νέας Τάξης, δηλαδή τις πολιτικές της στοχεύσεις».

Ακριβώς σ’ αυτή την κατηγορία βρίσκεται το νέο βιβλίο Ιστορίας της 6ης δημοτικού, όπου η προσπάθεια ωραιοποίησης της οθωμανικής κυριαρχίας και η απόλυτη αποσιώπηση της γενοκτονίας στην Ανατολή είναι κυρίαρχη. Ας μη ματαιοπονήσει κάποιος να βρει κάτι για τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών και την πυρπόληση της Σμύρνης μετά το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου και την αναχώρηση των ελλαδικών αρχών από την πόλη. Αλλοίμονο στα ιστορικά γεγονότα εφόσον δεν συμβαδίζουν με τις ιδεολογικές ερμηνείες. Και επί πλέον, τη στιγμή που το υπουργείο Παιδείας θα στέλνει εγκυκλίους στα σχολεία για την πραγματοποίηση των εκδηλώσεων για τις επίσημες εθνικές επετείους της 19ης Μαϊου και 14ης Σεπτεμβρίου, οι μαθητές δεν θα έχουν διδαχθεί τίποτα επ’ αυτών.

Είμαστε ακριβώς στο σημείο όπου οι κατακτήσεις της κοινωνίας των πολιτών αναιρούνται από μια μικρή ομάδα γραφειοκρατών. Αυτό που υποκριτικά θέλουν να αποφύγουν οι συγγραφείς, δηλαδή την κατασκευή της ιστορίας, το υπηρετούν με τον πλέον κυνικό τρόπο. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, το δύσκολο ερώτημα για τη σχέση της μνήμης με την ιστορία αντιμετωπίζεται με την προσβολή της μνήμης και την παραχάραξη της ιστορίας. Τη στιγμή που «η ιστορία έχει τη δύναμη να διευρύνει το βλέμμα στον χώρο και στο χρόνο, τη δύναμη της κριτικής στη μαρτυρία» επανερχόμαστε στις γνήσιες συνταγές της λήθης της ακροδεξιάς ιστοριογραφίας –όσον αφορά πάντα τους Έλληνες της Ανατολής. Πάντως, ενδιαφέρον έχει το γεγονός, ότι η ίδια τάση αναθεώρησης της ιστορίας χαρακτηρίζει σήμερα και τις ακροδεξιές οργανώσεις, οι οποίες επιχειρούν την «αγιοποίηση» του Ίωνα Δραγούμη ή την αποκατάσταση των Εξ. Πλήθος θα μπορούσαν να είναι οι παρατηρήσεις πάνω στην ιδεολογία του βιβλίου, καθώς και στις τεχνικές απόκρυψης που ακολουθούνται. Ας τις αφήσουμε όμως για μια επόμενη παρέμβαση!

Το μέρος αυτό της «αριστεράς», που ανέφερε ο Στάθης, φαίνεται ότι εκφράζει σήμερα με τον καλύτερο τρόπο τις ιδεολογικές επιλογές της εξουσίας. Γι’ αυτό και της ανατέθηκε η «ιδεολογική διαπαιδαγώγιση» του λαού λίγο καιρό πριν από την ΕΤ1, όταν επαναπροβλήθηκε η σειρά «Το Πανόραμα του Αιώνα». Σε έγγραφο μιας προσφυγικής Ομοσπονδίας προς τον γενικό διευθυντή της κρατικής τηλεόρασης αναφέρονταν τα εξής: «Δεν θα είχαμε αντίρρηση σ’ αυτό το εγχείρημα (να θεσπίσουν την καθεστωτική ιστορία), εάν υπήρχε ενιαία αντίληψη της Ιστορίας από τους ιστορικούς. Όμως είναι γνωστό ότι αυτό δεν ισχύει στην ελληνική περίπτωση. Οι ερμηνείες των γεγονότων που δίνονται είναι πολλές και κάποιες απ’ αυτές βρίσκονται σε αντιδιαμετρικά σημεία. Τέτοια ζητήμτα για παράδειγμα είναι οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών από τον τουρκικό εθνικισμό (Αρμένιοι, Έλληνες, Ασσυροχαλδαίοι), η αντίσταση των Ελλήνων στον Πόντο, η Μικρασιατική Εκστρατεία, η πυρπόληση της Σμύρνης, η πορεία των προσφύγων στην Ελλάδα και στη Σοβιετική Ένωση, οι σταλινικές διώξεις. Μακάρι οι Έλληνες ιστορικοί να είχαν αποφασίσει περί της μιας μοναδικής και αλάνθαστης ερμηνείας. Δυστυχώς αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί.»

Τι μέλει γενέσθαι;

Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αντίδραση στο συγκεκριμένο βιβλίο εκδηλώθηκε τον περασμένο Ιούλιο, στο πλαίσιο του 6ου Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου. Εκπρόσωποι 600 οργανώσεων απ’ όλο τον κόσμο ζήτησαν ομόφωνα από την υπουργό Παιδείας να αποσύρει το «νέο» βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού. Οι αντιδράσεις θα πληθαίνουν, όσο η κοινωνία –και ειδικά οι πληθυσμοί που προέρχονται από τους πρόσφυγες του ’22- θα αντιλαμβάνεται το εγχείρημα της εξόντωσης της ιστορικής μνήμης. Γιατί, σήμερα λίγοι είναι αυτοί που θα αποδεχτούν εύκολα τη διαιώνιση του σχίσματος με την απόκρυψη της ιστορίας των Ελλήνων της Ανατολής.

Πιστεύω ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις θα υποχρεώσουν την υπουργό Παιδείας να ζητήσει από μη προκατειλημμένους, ουδέτερους ιστορικούς να ξαναγράψουν τα κομμάτια του συγκεκριμένου βιβλίου που δέχονται τη σφοδρή κριτική.

*

Σημ. "μτΚ". Θεωρώ δεδομένο οτι οι αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου είναι σε θέση να διακρίνουν (και να αντιδιαστείλλουν) την κριτική που ασκεί ο αρχ. Χριστόδουλος από εκείνη που ασκεί ο Βλάσης Αγτζίδης. Η σύγχρονη αριστερά πρέπει επιτέλους να πάψει να πέφτει στο ίδιο λάθος που έκανε σε ολόκληρο τον εικοστό αιώνα (με μικρά διαλείμματα) - να αφήνει δηλαδή τη δεξιά και την εθνικοφροσύνη να αλωνίζουν σπεκουλάροντας στα εθνικά / ιστορικά ζητήματα. Όπως έχω ξαναγράψει, η αριστερά του 21ου αιώνα ή θα είναι πατριωτική (και ακολούθως αυθεντικά διεθνιστική) ή δε θα υπάρξει καθόλου!


συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006 | 13 σχόλια
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006
Του φευγάτου η μάνα δεν έβαλε τα κλάματα






ΧΧΧ (Αυστηρως ακαταληλο – απόμακρύνατε τα παιδια από το μονιτορ)

Γράφει ο θείος Ισίδωρος

~ * ~

Όταν ο Αλεξανδρος Υψηλαντης εξεστρατευσε στις παραδουναβιες ηγεμονιες της Μολδοβλαχιας σαν επισημος προσκεκλημενος του ηγεμονα Μηχαηλ Σουτσου, περασε τον ποταμο Προύθο κι εφτασε στα Μολδο/βλάχικα αποφασισμενος να φαει οπωσδηποτε σπλινάντερο αλα-τούρκα.

+

Όμως ο Σουλτανος τομαθε κι εγινε εξω φρενων, γιαυτο καλεσε τον Πατριαρχη Γρηγοριο τον Ε΄ για briefing και πολύ πικραμενος τουπε «δεν το περιμενα ποτε αυτό από το Μιχάλη!» και τον ενημερωσε ότι θα παρει φορα από την Πολη και θ΄αρχισει να κοψοκεφαλιαζει Γκιαούριδες και Γκιαούρισες και θα σταματησει στο Κατάκωλο μονο όταν θα τους εχει σφαξει ολους και ότι ο πρωτος που θα σφαξει θαναι αυτος, «γιατι εσεις μονο ετσι θα βαλετε μυαλο»….οπως τούπε!

+

Ο Πατριαρχης στην αρχη ξαφνιαστηκε και επειδη δεν ειχανε ανακαληφθει ακομα οι μηχανες αναγκαστηκε να ξυσει αμηχανα το κεφαλι του στην προσπαθεια του να καταλαβει που θα το «βαλουνε το μυαλο» όταν τους κοψοκεφαλιασει, υπομάλης?

+

Επειδη όμως ητανε από τους τυπους που δεν εσηκωνανε απειλες γιαυτο γυρισε με ΄κεινο το αγεροχο υφος που εχουνε οι πατριαρχες και τουπε κοφτά και αυστηρα: «τουρλουμπουχτλού εφέντημ αλαμπουχτουργλού ταμάμ!» (μεταφρ.: σφαξεμε πασα μου ν΄αγιασω!).

+

Όμως ο συναδελφος του, ο μουσουλμανος πατριαρχης, τοπιασε αμεσως το υπονοουμενο και γιαυτο εσυμβουλευσε το Σουλτανο να μη τον «εσφαξει κι αγιασει» γιατι μετα θαρχισει τα θαυματα και θα…χαθει η μπαλα και θα μπλεξουνε ασχημα και θα χαθει κι ο ιδιος και ολο του το σοϊ και δε θα μεινει Σελτζουκιωτης και Σελτζουκιωτησα και Μαμελουκιωτης και Μαμελουκιωτησα επι προσωπου γης «διοτι οι χριστιανοι αγιοι είναι πολύ θαυματουργοι» και γιαυτο θαπρεπει να κανει υπομονη και ναχει καλη κυκλοφορια της μπαλας μεχρι να βελτιωθουνε τα πραματα!!!

+

Όταν ο Sουλτανος, που ητανε θεοφοβουμενος ανθρωπος, ακουσε τα σοφα λογια του Αρχηιμάμη αλλαξε γνωμη προκειμενου να μην μπλεξει με τον αγιο, κι επειδη οι μουσουλμανοι αμα τους σφαξει ο πασας τους δεν αγιαζουνε, εσφαξε τον Ιμαμη!!!

+

Επειτα με δακρυα στα ματια επαρακαλεσε τον πατριαρχη να τον εβοηθησει και να μυνησει στον Υψηλαντη οτι «αυτά που κανει, συμφωνα με το Οθωμανικο δικαιο είναι κολασιμα» γιαυτο αμα τον επιάσει ο Σουλτανος θα τον εγαμήσει!"

+

Ο πατριαρχης όμως ηλθε σε πολύ δυσκολη θεση και γιαυτο τούπε ότι ο ιδιος δεν μπορει ουτε να τον εμυνήσει ε, ουτε να τον εγαμήσει, γιατι δεν είναι ουτε δικηγορος ουτε κολομπαρας, αλλα παπας και γιαυτο αμα θελει το μονο που μπορει να κανει ειναι να τονε αφορισει, γιατι αυτή είναι η δουλεια του, και τοτε ο Σουλτανος τουπε να…κανονίσει και του τονισε οτι μεχρις στιγμης αυτος τουχει «ξηγηθει πολύ ωραια» και θα ανταμίψει και τωρα τον…κοπο του!

+

Όμως τοτε ο πατριαρχης, που ητανε υπερανω χρηματων, τουπε πως ότι κανει, δεν το κανει για τα λεφτα και μαλιστα του τονισε ότι αν επροκειτο για το Χαμηλάντη δεν θα τουπερνε μία (1), γιατι θα τον εκανε μονος του τον αφορισμο, αλλα επειδη προκειται για τον Υψηλάντη θα πρεπει να συγκαλέσει τη ΔΙΣ ($-ex amartin) και ναρθουνε ολοι οι μητροπολητες και ν΄αναψει και τον μεγαλο πολυελαιο και όπως καταλαβαινει «αυτές οι εργασιες κοστιζουνε ακριβα»….οπως τούπε!

+

Τοτες ο Τουρκαλαζόνας Σουλτανος γυριζει και του λεει ειρωνικα “slowly the much oil” (μεταφρ.: σιγα τον πολυελαιο!) και τουπε αυτά να παει να τα πει σε κανεναν μαλακα και ότι, αμα θελει να κουβεντιασουνε σοβαρα, του Υψηλαντη του λειπει το ένα χερι και κανονικα θαπρεπε να το αφαιρεσει από το λογαριασμο του αφορεσμου αλλα επειδη αυτος δεν είναι τσικιρικιτζής να μην τον εγνοιάζει για τα εξοδα γιατι τα πληρωνει όλα η Υψηλη Πυλη και τουπε «δε μπα να συγκαλεσεις και την ΤΡΙΣ ($) εγω καλη δουλεια θελω να γινει...κι οσο παει!».

+

Ετότενες ο Πατριαρχης ετοιμασε τους ιερους κανονες προκειμενου να κανονισει τον Υψηλαντη και ειδοποιησε ολους τους αγιους πατερες της ΔΙΣ ($...) ότι «παιζουνε πολλα δις» γιαυτο ναρθουνε στο Φαναρι, για να βλεπουνε, και να τον εκανονισουνε ολοι μαζυ γιατι αμα τον εκανονισει μονος του μπορει να κανει κανενα λαθος και να λιωσει ο Υψηλαντης και «μετα ποιος τον ακουει τον Σουλτανο?», γιαυτο οσο περισοτεροι τοσο καλυτερα για να πετυχει ο αφορισμος και ο Σουλτανος πληρωνει καλο μπαξισι αρκει να κανουνε καλη δουλεια!

+

Μολις το εμαθανε οι αγιοι πατερες εσκοτωθηκανε ποιος θα πρωτόμπει στο καραβι να παει και στο τελος εμαζευτικανε τοσοι πολλοι ρασοφοροι που εμαυρισε ακομα και η θαλασσα στη βασιλευουσα και γιαυτο την ονομασανε ε, μαυρηθαλασσα και ζηταγανε μπροστάτζα (από μισα μπρος-πισω) τα λεφτα για να καμουνε τη δουλεια, αλλα ετότενες ο καλοκαγαθος Σουλτανος τους ειπε: «επειδη είναι κλειστες οι τραπεζες, να πατε στην αγια τραπεζα που ειναι ανοιχτα τις κυριακες και μολις ανοιξουνε και οι άλλες τραπεζες θα σας κανω κανονικα τα εμβάσματα».

+

Μαλιστα για να τους γλυκανει ο Σουλτανος τους εδωσε και από μια χούφτα ληγμένη σταφίδα σουλτανίνα στον καθενα και τους ειπε ότι για τα υπολοιπα……«δεν θα τα χαλασουμε!».

+

Αφου οι αγιοι πατερες της ΔΙΣ ($...) φαγανε τη ληγμενη σουλτανίνα και γλυκαθηκανε πηγανε αμεσως στη Αγια τραπεζα οπου στρωθηκανε και γραψανε τον αφορισμο και τον εστειλανε με αντιπροσωπεια στον Υψηλαντη ο οποιος όταν τον εδιαβασε εσυγκλονιστηκε και εκαταλαβε το σφαλμα του και γιαυτο μετανοιωμενος ζητησε αμεσως χαρτι και καλαμαρι για να γραψει ότι προσκυναει το Σουλτανο και τοτε ενας ψαρας που ψαρευε μεσα στον Προυθο τουδωσε ένα φρέσκο καλαμαρι (θράψαλο) που μολις ειχε πιασει με τσαπαρί (κι επειδη ητανε πολυ μεγαλo, 2.350gr , να το κοψω ή να ταφησω?) ομως τουπε ότι χαρτι δεν εχει χαρτι να του δωσει γιατι… «τι είναι η βαρκα, γραφειο?»


+

Ετοτενες ο καλοκαγαθος Υψηλαντης ειπε στον φτωχο ψαρα «δεν πειραζει μη στεναχωριεσαι όλα διορθωνονται» και επειδη ητανε μονοχειρας και τουλειπε το δεξι χερι, επαρακαλεσε έναν από τους αρχιερεις που του επηγανε τον αφορεσμο να του ξεκουμπωσει το παντελονι (ακομη δεν ειχε ανακαλυφθει το φερμουαρ) και να του τον εβγαλει εξω και να του τονε κραταει ενώ αμεσως αρχισε να υπαγορευει στον γραμματικο του και του επεστησε μαλιστα ιδιετερα την προσοχη να τα γραψει, όλα οσα του υπαγορευει, με το Νι και με το Σιγμα.

+

Τοτε ο γραμματικος πηρε το καλαμαρι κι αφου γονατισε μπροστα στον πριγκηπα αρχισε να γραφει με το Νι και με το Σιγμα ότι του υπαγορευε η συνειδηση του (δηλαδη ο Υψηλαντης) :
«ΑγιοιΝ πατερεΣ της ΔΙΣ ($...) ελαβοΝ τοΝ αφορισμοΝ σαΣ αλλ΄ωΣ μηΝ εχωΝ χαρτοΝ διατούτοΝ σαΣ γραφωΝ ειΣ τουΣ ορχειΣ μου-που-δεΝ θα-λειωσουσιΝ κιολαΣ……..».

+

Επειδη όμως ο γραμματικος γρίνιαζε πως όταν γραφει με το Νι και με το Σιγμα «δεν είναι καλη η συνταξη» ο επικεφαλης των αρχιερεων, ο οποιος κραταγε την πουτσα του Αρχηγου, κουνωντας συγκαταβατικα το κεφαλι του μαζυ με τη μητρα, γυριζει και του λεει: «και μεις αδελφε μου με τοσα χρονια υπηρεσια μεσα τις Αγιες Τραπεζες και τα βημόθυρα συνταξεις πεινας παιρνουμε και γιαυτο περιμενουμε κανεναν αφορεσμο να βγαλουμε τα σπασμενα».

+

Όταν ακουσε ο Υψηλαντης από τον σεβάσμιο γεροντα τα προβληματα του ιερου
κλαδου
συγκινηθηκε τοσο πολύ που του΄ρθε να κλασει ματωμενα δακρυα οποτε γυριζει και του λεει: «κι ειπα κι εγω, γιατι ειχα μια φαγουρα στ΄αρχιδια?» κι αμεσως εδωσε διαταγη στο γραματικο του να του τα ξυσει, αλλα ο γραμματικος τοτε του απαντησε ότι επειδη αυτό το καλαμαρι δεν θελει ξυσιμο, γιατι δεν εχει λεπια, γιαυτο δεν φροντισε να φερει την ξυστρα μαζυ του.


+

Τοτε ο Υψηλαντης καταλαβε με τι μαλακες ξεκινησε να κανει την επανασταση «αλλα…τωρα είναι αργα»…όπως ειπε!


+

Μετα, επειδη δεν ειχε χαρτι, ως αναφεραμε ανωτερω και προκειμενου να μη γυρισουνε πισω οι αγιοι πατερες με αδεια χερια, αναγκαστηκε να τους δωσει μονο το καλαμαρι για να το πανε στον πατριαρχη για να το δωσει στο Σουλτανο σαν πειστηριο της υποταγης του αλλα επειδη, ως αναφεραμε ανωτερω, δεν ειχε χαρτι ουτε για να τους το τυλιξει και για να μην το χασουνε στο δρομο, τους το ΄βαλε στον κωλο!

+

Όταν η ιερη αντιπροσωπεια επεστρεψε από τον Προύθο παρεδωσε το καλαμαρι στον Πατριαρχη ο οποιος ξαναμαζεψε ολους τους αγιους πατερες και ετελεσε μεγαλη αρχιερατικη λειτουργια κατά την ποια αφορισανε το καλαμαρι (για να μην τελειωνει το μελανι), ενω στη συνεχεια σχηματισθηκε μεγαλοπρεπης λιτανεια από τους ιερεις… «ενδεδυμένους μέ τά καλά των άμφια, μετά τών θυμιατών καί τών εξαπτερύγων, φέροντες δέ τό ιερόν καλαμάριον εντός αργυράς λάρνακος καί ψάλοντες μετά κατανύξεως τό «καλήν εσπέραν άρχοντες» κατευθύνθησαν είς τό παλάτι όπου ό Σουλτάνος ενδεδυμένος μέ λαμπρά ενδύματα περιστυχιζόμενος δε υπό όλης του τής επισήμου ακολουθίας ανέμενεν εναγωνίως, έν ώ αμετρήτα πλήθη λαού συναθρησθέντα εις τας οδούς τούς αποθέωνον ραίνονες αυτούς μέ άνθη!».

+


Αφου ο Πατριαρχης γονατισε μπροστα στον Σουλτανο ο οποιος ζητησε να μαθει τα αποτελεσματα της ιερης μεσητείας των Αγιων Πατερων αλλα τοτε ο πατριαρχης του παρεδωσε το ιερον καλαμαριον και τουπε ότι προκειται για «καλαμαρι διαρκείας» που του το στελνει πεσκεσι ο Υψηλαντης για να υπογραφει τα φιρμανια και ότι προκειται για σπανιο κοματι καθοτι «γραφει ακομα κι εκει που δεν πιανει μελανι», αλλα ο Σουλτανος επειδη δεν ειχε καθολου καλο γουστο τον έσφαξε!!!

+

Τοτε οι μητροπολιτες αγανακτησανε με την αχαριστια και την βαρβαρη συμπεριφορα του Σουλτανου που δεν εκτιμουσε τα ωραια δωρα κι ετσι αυτή ητανε η σταγονα της ιερης αγανακτησης που εξεχειλισε το ιερο δισκοποτηρο της υπομονης και τοτε εκαταλαβανε ότι «ο Σελτζουκοχριστιανικός πολιτισμος…δεν εχει μελλον(!) εν αντιθεσει προς τον «Ελληνοχριστιανικον πολιτισμον», και ότι «To ΔΙ $ex amartin oyk andro ηρθε η ωρα να το…γυρισουμε!», γιαυτο πηρανε τα οπλα και με τη βοηθεια της δεξιας του Κυριου εκαμανε την επανασταση και εσάξανε ξεχωριστο, δικο τους κρατος, το + Παπαdistan !!!

+ Α(χ)μην +


*

Ακολουθούν σκηνές από το προσεχές μουσικοχορευτικό δημιούργημα του θείου Ισίδωρου - Πως κόλλησε φθείρες του εφηβαίου (=μουνόψειρες) ο 6ος Στόλος - τα φοβερά ντοκουμέντα! Μη το χάσετε!



συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 | 22 σχόλια
Ο θείος Ισίδωρος αναγγέλει το τελευταίο του αριστούργημα


Πάρτε ένα φραγκοσυκάκι και περάστε μέσα...

*

Επιτέλους !!! 185 χρόνια μετά…..ανοίγει !!!

(* ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ "ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ" *)

(-Ο ΚΑΤΗΡΑΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΗΨ-)

~ * ~

Κατ΄ευθειαν από τα μυστικα αρχεια της Υψηλης Πυλης…

Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα στα «μυστικά του Κόλπου»


~ * + * ~

Εξι + 1 βασανιστικα ερωτηματα ζητουν απαντηση…

+ Ποιοι λογοι οδηγησαν τον τραγόπαπα να εμπλακει σε αυτή την τραγωδια?
+ Ποσοι τραγοι εμπλεκονται στην τραγική υπόθεση του αφορισμού του«Υ»?
+ Πως αντεδρασε η Υψηλή Πύλη στην εκστρατεία του Υψηλάντη ?
+ Πως αντέδρασε ο πρίγκηψ μόλις είδε την ιερή αντιπροσωπεία ?
+ Ποιος ήταν ο ρόλος του Βλάχου Ψαρά από τον Προύθο ?
+ Γιατί ο αφορισμός γράφτηκε επάνω στην Αγία τράπεζα ?
+ Τι έφαγαν οι άγιοι πατέρες πριν να κάνουν τον αφορισμό?


…και τη βρισκουν ! ! !



~ $$$ * + + + * 666 * + + + * $$$ ~



~ Μια σκοτεινή υπόθεση που καθόρισε την έκβαση της επανάστασης!
~ Μια ιστορία θαμμένη μέχρι σήμερα στα άδυτα των αδυτων του Φαναρίου!
~ Μια συγκλονιστική πραγματεία που ρίχνει φως στο μεγαλείο της Ιεροσύνης !

(* 666 + + + $ $ $ ~ (*+*) ~ $ $ $ + + + 666 *)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Αλέξανδρος Υψηλάντης..ο ανεπαναληπτος --->Πέτρος Φυσσούν
Πατριάρχης............ο ατρομητος --->Παντελής Ζερβός
Σουλτάνος.............ο ανυπερβλητος --->Σπύρος Καλογήρου
Ιμάμης................ο μοναδικος --->Νίκος Φέρμας
Γραμματικός...........ο υπεροχος --->Νάσος Κεδράκας
Ψαράς.................ο βιρτουόζος --->Μανόλης Ολιζαντέμπε


* * * Κι ένα μεγάλο επιτελείο εξαίρετων ηθοποιών * * *


~ * ~

Μια μοναδική παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς!!!

* * *

Ιστορική επιμέλεια – ερευνά - ρεπορτάζ: Θειος Ισίδωρος
Ενορχήστρωση-κουστούμια-σκηνικά: Πάνος
Στο πιάνο, στα φώτα και στα κρουστά: Athanassios
(Υπερ)Παραγωγή: «μτΚ»
Reserve: Iχνηλάτης

~ * ~

(* + $$ + ΧΟΡΗΓΟΙ + $$ + *)

Ερυθρά Ημισέληνος (*
ΔΙΣ ($ex α-martin Louther King@.com)
$ΩΤΗΡ – ΖΩΗ – ΧΡΥ$ΟΠΗΓΗ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ παιδειας & ΘΡΗ$ΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΚΕΔΚΕ – ΞΕΚΕΔΚΕ – ΜΠΑΟΚ – ΚΚΕ Μ-Λ
ΟΚΑΝΑ – ΩΧ ΑΜΑΝ ΑΛΙ ΠΟΝΑΕΙ
ΥΠ.ΠΟ – ΥΠΑ – ΗΠΑ – ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΑ

*

Το νέο συγκλονιστικό έργο του θείου Ισίδωρου θα ανέβει σήμερα Τετάρτη, απόγευμα ακριβώς! Μετά, ο θείος Ισίδωρος θα κλείσει την σταδιοδρομία του ως αθλητής του χόκευ επί χόρτου και θα αφοσιωθεί στο χαρέμι που τον καρτερεί ξαναμμένο.

*

Αυτές οι ασκήσεις αμφισημίας θα μας φάνε...

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006 | 9 σχόλια
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006
Ιντερμέδιο: ο αφορισμένος Ανδρέας Λασκαράτος για τους ρασοφόρους
Γιατί αν εκειό το ράσο που φορείτε
δε σας δικάει να ζήτε με τιμή,
γιατί δεν το πετάτε να γενήτε
πραμματευτάδες ή αμαξοδηγοί;
Κλέφτουν κι εκείνοι, ναί, κλέφτουν και γδυούνε
μα τουλάχιστον δεν ιεροσυλούνε.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006 | 9 σχόλια
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006
Η συμμετοχή της Εκκλησίας στη μεγάλη Επανάσταση των Ελλήνων

Ο μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος παραπονέθηκε πρόσφατα ότι τα βιβλία ιστορίας δεν τονίζουν όπως πρέπει τη συμβολή της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821. Μια και δεν το κάνουν τα βιβλία ιστορίας, ας επιχειρήσουμε να το κάνουμε εμείς, από τα μυστικά του Κόλπου. Το κείμενο που ακολουθεί είναι παρμένο από το ανέκδοτο βιβλίο μου Συμβατά και Ασύμβατα Ζεύγη, ένα από τα κεφάλαια που ασχολούνται με τις σχέσεις του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία. Κατά τη σύντομη επεξεργασία που έκανα ώστε να το ανεβάσω σαν ποστ στα μτΚ, αφαίρεσα τις περισσότερες βιβλιογραφικές πηγές και πρόσθεσα λίγες παραγράφους του Παναγιώτη Κονδύλη.

* * *

Η σύγκρουση ανάμεσα στις επαναστατημένες δυνάμεις της νέας ελληνικότητας και στην επίσημη Ορθοδοξία ήταν γεγονός και είχε τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις, άμεσες και απώτερες. Η μελέτη αυτής της αντιπαράθεσης αποτελεί στοιχειώδη άσκηση αυτογνωσίας για τους Έλληνες. Φυσικά, η ιστορία ερχόταν από πολύ μακριά…

Από τη μια μεριά οι Σαλαμινομάχοι: Ω παίδες ελλήνων ίτε/ ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε/ παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρών έδη/ θήκας τε προγώνων’ νυν υπέρ πάντων αγών. Και ο Πίνδαρος: Μάτερ εμά, το τεόν,/ ω αιωνία Ελλάς. Κι από την άλλη ο μεγάλος της Ορθοδοξίας Γεννάδιος Σχολάριος: Ει τις έροιτό μοι τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανόν είναι’ Έλλην ων την φωνήν, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι (μόνο μιλάω ελληνικά, ποτέ δεν ήμουν Έλληνας) δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες. Από τη μια μεριά ο Ρήγας: για την ελευθερίαν να ζώσουμε σπαθί! Και ο Κολοκοτρώνης με τη βροντόφωνη (και πολιτικά εκρηκτική) προσφώνησή του: Έλληνες! Και από την άλλη ο δεσπότης της Εκκλησίας: -Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλά είσθε Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Ι. Κακριδής, Οι αρχαίοι Έλληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1997)

Οι αντιλήψεις αυτές, της επαναστατημένης νέας ελληνικότητας και της Ορθοδοξίας συγκρούστηκαν ανελέητα. Η επίσημη ιστορία, όμως, γράφτηκε υπό την ιδεολογική εποπτεία της Εκκλησίας, η οποία βεβαίως επανέκαμψε για να προσπαθήσει να κυριαρχήσει και στις νέες συνθήκες, όταν η Επανάσταση είχε νικήσει η ελεύθερη Ελληνική Πολιτεία ήταν πια γεγονός. Η προσπάθεια αυτή πέτυχε μόνο εν μέρει: η Εκκλησία παρέμεινε μεν αποδεκτή, αλλά με χαμηλό πλέον κύρος και περιορισμένη πολιτική εμβέλεια. Κάτι σαν αναγκαίο κακό.

Ο αφορισμός της Επανάστασης του 1821

Το περιεχόμενο του αφορεστικού συνάδει απολύτως με τις βασικές θέσεις της Ορθόδοξης ιεραρχίας, τόσο τις πριν, όσο και τις μετέπειτα. Δεν είναι, δηλαδή, θέσεις που εκφράζονται άπαξ και κατ’ εξαίρεσιν, αλλά αυτούσιο το πάγιο ιδεολογικό – πολιτικό μανιφέστο της Εκκλησίας. Στην αρχή στηλιτεύεται η αχαριστία των εξεγερμένων και το κακοποιόν και αποστατικόν πνεύμα εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας. Επαναλαμβάνεται η γνωστή άποψη του Παύλου – αυτή που μετέτρεψε δια παντός το χριστιανισμό σε αδίσταχτο τσανακογλύφτη των εκάστοτε εξουσιών, προδίδοντας κατάφωρα την όποια αντιεξουσιαστική διάσταση του κηρύγματος του Ιησού: Επειδή, ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή από Θεού τεταγμένη’ όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τη θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάτι καινούριο – είναι οι ίδιες, πάγιες, αναλλοίωτες θέσεις της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Αυτά έλεγε και εξηγούσε καταλεπτώς ο ανώνυμος (μάλλον ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο ίδιος ή ο διάδοχος του οποίου συναποφάνθη για τον αφορισμό της Επανάστασης) στην εμετική Πατρική Διδασκαλία, που κυκλοφόρησε ανάμεσα στους ραγιάδες, με στόχο να τους κρατήσει σε ευπειθή υποτέλεια, επειδή οι Έλληνες εξακολουθούσαν πάντοτε να ονειρεύονται την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Φυσικά, η Πατρική Διδασκαλία έλαβε την δέουσα απάντηση από την Αδελφική Διδασκαλία του μεγάλου Αδαμάντιου Κοραή, ο οποίος συμβούλευε τους Έλληνες ακριβώς τα αντίθετα: αυτά ακριβώς που η σημερινή Εκκλησία, χωρίς ίχνος ντροπής και χωρίς ποτέ να κάνει ποτέ την παραμικρή επανεκτίμηση, εξακολουθεί να καρπώνεται για λογαριασμό της, παριστάνοντας τον …πρωτεργάτη της Επανάστασης! Αλλά, ας επιστρέψουμε στο αφορεστικό.

Μετά τη θεολογική τεκμηρίωση της πολιτικής επιλογής του ραγιαδισμού, τον οποίο αποδίδουν στη θέληση του Θεού (!), οι αρχιερείς περιλαβαίνουν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, τον πατέρα του, τον Μιχαήλ Σούτσο και τους συνεργάτες του: Αλαζόνες, δοξομανείς, αγνώμονες, φυγάδες, κακόβουλοι, τέρατα εμψύχου αχαριστίας ή μάλλον ματαιόφρονες, (που προσπαθούν) να εξαπατήσωσι και εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Η διακήρυξη της ελευθερίας των Ελλήνων από τους απονενοημένους Σούτσο και Υψηλάντη βρήκε απήχηση σε πολλούς Έλληνες. Η Εκκλησία του Χριστού, η φυσική (υποτίθεται) ηγεσία των Ελλήνων, δε διστάζει να τους χαρακτηρίσει όλους αυτούς κακοήθεις και ανοήτους… Όπως δε διστάζει και σήμερα να κάνει δοξολογίες, κάθε 25η Μαρτίου – σε μια επίδειξη υψηλού εκκλησιαστικού οπορτουνισμού!

Οι συντάκτες του αφορεστικού, μανούλες στην πολιτική διαχείριση, δεν παραλείπουν να αφιερώσουν μια μεγάλο παράγραφο σε μια κατ’ εξοχήν πολιτική ανάλυση, για το ρόλο της Ρωσίας στην υπόθεση. Οι αρχιερείς πληροφορούν τους ραγιάδες ότι η Ρωσία δεν παρέχει καμιά υποστήριξη στον Υψηλάντη, αντίθετα καταδικάζει τις κινήσεις του και επιθυμεί την καταστροφή των επαναστατών. Όλα αυτά ήταν αληθή – και αναφέρονται στο κείμενο με προφανή ευχαρίστηση.

Η επανάσταση καταγγέλλεται ως διατάραξις της ανέσεως και της ησυχίας των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) ενώ τόσα ελευθερίας προνόμια δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον (…) και κατ’ εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία. Ανάγλυφα παρουσιάζονται τα δύο διεστώτα: η Ορθόδοξη Εκκλησία επιδιώκει τη σωτηρία – η νέα ελληνικότητα την αξιοβίωτη ζωή, δηλαδή την ελευθερία. Οι δυο αυτές αντιλήψεις, που έχουν συγκεκριμένη πολιτική υλοποίηση (ραγιαδισμός / επανάσταση) συγκρούστηκαν σκληρά, επί πολύ χρόνο, με αποκορύφωση το ξέσπασμα της Επανάστασης. Οι Έλληνες υπερασπίστηκαν την Επανάσταση με όλες τους τις δυνάμεις – και η Εκκλησία την καταδίκασε χωρίς δισταγμό.

Φτάνουμε τώρα στο δια ταύτα – τις αποφάσεις τις Εκκλησίας. Για να σωθεί λοιπόν το Γένος, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλομεν σε όλους τους Ορθοδόξους κληρικούς και πιστούς, να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων (…) και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας. Οι Πατριάρχες και οι αρχιερείς καλούν τους ραγιάδες να γίνουν καταδότες των αγωνιστών: Να εμφανίζωσιν όσα γράμματα λάβωσι περι αυτής της υποθέσεως (…) και να παραδίδωσι όσους ήθελον φοραθή ενεργούντες ανοίκεια του ραγιαδικού χαρακτήρος (…) να διαφυλάττωσι πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένην και αήττητον βασιλείαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατάδοση πρέπει να γίνεται στους αρχιερείς, τους ιερείς κλπ – αυτοδιορίζεται δηλαδή εθελοντικά το σώμα της Εκκλησίας σε θέση χωροφύλακα / δεσμοφύλακα και, προφανώς, δημίου – για λογαριασμό της οθωμανικής εξουσίας. Βέβαια, δίνεται και η εναλλακτική λύση, δηλ. η απευθείας κατάδοση. Το σημείο αυτό είναι εκείνο που προξενεί το μεγαλύτερο αποτροπιασμό και αηδία στον αναγνώστη…

Έρχεται η σειρά της Φιλικής Εταιρείας και οι συντάκτες του αφορεστικού φροντίζουν, πολύ πρακτικά, να κηρύξουν άκυρους τους όρκους που είχαν δώσει οι Φιλικοί, με την είσοδό τους στην επαναστατική αυτή οργάνωση των Ελλήνων, η οποία προετοίμασε την Επανάσταση. Στη συνέχεια καλούνται όλοι να συμβάλλουν στην κατάπνιξη της εξέγερσης, να παραμείνουν μακριά από τους αφορισμένους επαναστάτες, αφού η Εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους και επισωρεύει κατ’ αυτών τας πάλαι μναιοτάτας και φρικοδεστάτας αράς ως μέλη σεσηπότα και τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας (…) να είναι κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον άλυτοι και των αιωνίω υπόδικοι αναθέματι και αυτοί, και όσοι ακολουθήσωσι του λοιπού (…) να γίνουν τα τέκνα αυτών ορφανά (…) άγγελος Κυρίου καταδιώξει αυτούς πυρίνη ρομφαία. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, την πολιτική αναλγησία ή την σπηλαιώδη θρησκευτική αντίληψη;

Αλλά η ίδια η περιγραφή (Ιωάννης Φιλήμων, Δοκίμιον ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήναι 1859, τ. Β’, σελ. 102) της τελετής όπου υπεγράφη το αφορεστικό είναι αρκετά εύγλωττη: Το πατριαρχικό έγγραφο, με το οποίο αφορίζονταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Μιχαήλ Σούτσος, λύονταν του όρκου τους τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας και καλούνταν οι Έλληνες σε ραγιάδικη αφοσίωση στον σουλτάνο, το υπέγραψαν εμφαντικά πάνω στην Αγία Τράπεζα οι δύο Πατριάρχες (Γρηγόριος Ε’ και Πολύκαρπος Ιεροσολύμων) και εν συνεχεία το πλήθος των συνοδικών αρχιερέων. Ο αφορισμός διαβάστηκε στην πατριαρχική εκκλησία στις 23 Μαρτίου 1821 - την ώρα που ο Πετρόμπεης και ο Κολοκοτρώνης έμπαιναν στην Καλαμάτα και απεύθυναν τη συγκλονιστική διακήρυξη της Πελοποννησιακής Γερουσίας, προς τα ελεύθερα έθνη της Ευρώπης.

Σύντομη παρένθεση: Το αφορεστικό του 1821 δεν πρέπει να έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον Γέρο του Μωριά, γιατί διέθετε σχετική εμπειρία: Το πατριαρχείο τον είχε ήδη αφορίσει, στα 1805, ως κακοποιόν κλέπτη. Ο αφορισμός δεν τον εμπόδισε, πάντως, να χρησιμοποιεί τον Θεό για αμιγώς πολιτικούς λόγους: Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του δια την ελευθερίαν της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω! έλεγε στους επαναστατημένους Έλληνες, για να τους παροτρύνει στον αγώνα.


Σχόλια

Παρόλα αυτά, οι Οθωμανοί κρέμασαν τον Γρηγόριο, για να τρομοκρατήσουν τους ξεσηκωμένους ραγιάδες. Ο διάδοχός του Ευγένιος επαναλάμβανε επακριβώς όσα είχε γράψει ο Γρηγόριος στο έγγραφο του αφορισμού: Μεγάλαι ήσαν αι εύνοιαι (…) και το έθνος υμών αντικείμενον της πατρικής μερίμνης του Σουλτάνου, όφειλε να ευλογή τον μονάρχην, όστις κυβερνά τον λαόν αυτού καθ’ υπόδειγμα της θείας ευσπλαχνίας (…) Αλλά φευ αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μέγα μέρος των Ελλήνων, παριδόντες το καθήκον της ευγνωμοσύνης, ετόλμησαν να φέρωσιν όπλα εναντίον του γαληνοτάτου και κραταιοτάτου ημών ηγεμόνος. Είναι περίεργο που ο Ευγένιος χρησιμοποιεί την κακή λέξη Έλληνες - ίσως γιατί οι περί ων ο λόγος έκαναν το έσχατο των εγκλημάτων, επαναστάτησαν κατά του σουλτάνου, άρα τους άξιζε αυτός ο μειωτικός όρος… Παρατηρεί σχετικά ο Γ. Σκαρίμπας: Τη λέξη «Έλληνες» οι Πατριάρχες ποτέ δεν ξεστόμισαν (Το ’21 και η αλήθεια, τομ. Α’, σελ. 163).

Γράφει ο Η. Πετρόπουλος: Θάτανε ματαιοπονία να περιγράψω τον αισχρό ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην διάρκεια της Επανάστασης του 1821 (Ιωάννου Αποκάλυψις. 3η εκδ, ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 1991, σελ. 223)

Αποτελεί μεγάλη ιστορική και ιδεολογική λαθροχειρία η θέση των ορθοδόξων απολογητών ότι ο Γρηγόριος Ε’ και οι συν αυτώ αναγκάστηκαν να υπογράψουν τον αφορισμό των επαναστατών με βαριά καρδιά – δήθεν για να προστατεύσουν το Γένος. Όλα όσα προηγήθηκαν και όλα όσα ακολούθησαν από την Ιεραρχία της Ορθοδοξίας, βοούν περί του αντιθέτου.

Οι ορθόδοξοι απολογητές ισχυρίζονται ότι ο αφορισμός της Επανάστασης ήταν απλός ελιγμός, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα, δηλαδή η γενικευμένη σφαγή των χριστιανών. Το επιχείρημα θα είχε κάποια αληθοφάνεια, εάν δεν είχαν προηγηθεί τόσοι αιώνες με τη συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη του Πατριαρχείου. Η Εκκλησία δεν ξέφυγε καθόλου από τη γραμμή της, με τον αφορισμό εξακολούθησε να είναι συνεπής με τον εαυτό της.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η πολιτική της επίσημης Εκκλησίας ενείχε στοιχεία συνειδητού δόλου ή κακοβουλίας κατά των Ελλήνων. Απλώς αφίστατο τραγικά από τα πραγματικά, τα επίκαιρα συμφέροντα των Ελλήνων (δηλ. τον αγώνα για εθνική και κοινωνική αποκατάσταση) διότι βασιζόταν σε μια κοσμοθέαση εντελώς ξένη προς τη νέα ελληνικότητα και εξυπηρετούσε πρωτίστως τα συμφέροντα μιας ελίτ ταυτισμένης με το οθωμανικό κράτος. Αν το Πατριαρχείο πίστευε ότι εξυπηρετεί έτσι τα συμφέροντα των Ελλήνων (που τους έλεγε και εξακολουθεί να τους αποκαλεί Ρωμιούς) απλώς έκανε λάθος, το οποίο, ωστόσο, ουδέποπε παραδέχτηκε. Αντίθετα, με την πολιτική του συνέβαλε καθοριστικά ώστε, τελικά, να εξαλειφθεί το ελληνικό στοιχείο από την Κωνσταντινούπολη – εκατόν τριάντα χρόνια αργότερα.

Εν τω μεταξύ η Εκκλησία έκανε όντως δύσκολη τη ζωή στους Ρωμιούς που επηρέαζε, καταστέλλοντας κάθε επαναστατική τους διάθεση, άρα δυσκολεύοντας περαιτέρω την Επανάσταση. Φανταστείτε –για μια στιγμή μονάχα- ποιες θα ήταν οι εξελίξεις αν ο Πατριάρχης ευλογούσε την Επανάσταση και καλούσε όλους τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους υπόδουλους των Οθωμανών (Ρωμιούς, Βούλγαρους, Σέρβους, Ρουμάνους, Ούγγρους, Αλβανούς κλπ) σε γενικό ξεσηκωμό κατά του Σουλτάνου. Ποιες κατακλυσμιαίες αλλαγές θα είχε προκαλέσει… Αλλά, θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία – και βέβαια απαιτεί να την αξιολογείς υψηλότερα από τη σωτηρία της ψυχής – και βέβαια υψηλότερα από τα υλικά συμφέροντα μιας κοινωνικής και οικονομικής ελίτ.

Όσοι επικαλούνται υπέρ του Γρηγορίου Ε’ τις επιστολές του Υψηλάντη στους Μωραΐτες, όπου δικαιολογούσε ως προϊόν βίας τον αφορισμό – ή το σκεπτικό της καταδίκης που υπέγραψε ο παραζαλισμένος σουλτάνος αποκαλώντας τον Γρηγόριο αρχηγό (!) της Επανάστασης, κυριολεκτικά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Εάν όντως δεν καταλαβαίνουν, τόσο το χειρότερο.

Η υποκρισία είναι τόσο άχαρη… Αν το αφορεστικό υπήρξε προϊόν εξαναγκασμού και κατά συνέπεια ήταν άκυρο, τότε τι νόημα είχε η αποστολή τριμελούς εξαρχίας, στα 1832, στον Ιωάννη Καποδίστρια, η οποία έφερε το μήνυμα ότι το Πατριαρχείο …συγχωρούσε (sic!) τους Μωραΐτες –και τους ξαναδεχόταν υπό τη σκέπη του; Φυσικά ο Κυβερνήτης, διερμηνεύοντας το λαϊκό αίσθημα, απάντησε: να μένει το βύσσινο…

Η στάση της θεσμισμένης Ορθοδοξίας απέναντι στην Επανάσταση του 1821, με τους αφορισμούς των αγωνιστών κλπ, όχι μόνο έβλαψε τον αγώνα, αλλά ουσιαστικά καθόρισε και την μετέπειτα πορεία των πραγμάτων. Όσα επιχειρήματα κι αν επικαλεστούν οι ορθόδοξοι συγγραφείς, (πχ Γεώργιος Μεταλληνός: Το ’21 και οι Συντελεστές του. Στο Διαδίκτυο: www.romanity.org) δεν είναι δυνατόν να δικαιολογήσουν τα αδικaιολόγητα, ούτε να τεκμηριώσουν την τάχα ακατάλυτη σχέση των Ελλήνων (Ρωμιών) και της Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη –γιατί αυτή η σχέση, ήδη προβληματική από πολλού, επλήγη ανεπανόρθωτα όταν η Εκκλησία, στην κορυφαία και πλέον κρίσιμη στιγμή της ιστορίας των Ελλήνων, όταν αυτοί την είχαν περισσότερο ανάγκη από ποτέ, επέλεξε συνειδητά να πάρει το μέρος των εχθρών τους – έστω κι αν αυτό έγινε χωρίς δόλο, αλλά από λάθος εκτίμηση. Η πικρή ειρωνεία της Ιστορίας, μέσα στις νέες συνθήκες, έφερνε τη μεγάλη Εκκλησία –τον πυλώνα της Ρωμιοσύνης- αντιμέτωπη με το ίδιο το πλήρωμά της, γράφει ο Κ. Παπαγιώργης (Κωστής Παπαγιώργης, Αλέξανδρος Αδαμαντίου Εμμανουήλ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, 1997, σελ. 35)

Μόνο που εκείνη την εποχή υπήρχε, και είχε δυναμώσει πια, ο πυλώνας της νέας ελληνικότητας, στην πραγματική πρωτεύουσα του ελληνισμού, τις κοινότητες και την ελληνική ύπαιθρο. Αυτός στήριξε –και εξακολουθεί να στηρίζει- τους Έλληνες. Με τον …άλλον πυλώνα είναι κάθετος. Δεν στηρίζουν την ίδια δομή.

Μικρή παρένθεση: Είναι προφανές, κατ’ αυτόν τον τρόπο, το δίλλημα της αριστεράς – σε ποιόν πυλώνα θα αναφέρεται. Είναι απολύτως αδύνατον να επιλέξει …και τους δύο!

Λίγα σχόλια ακόμα

Οι Εθνοσυνελεύσεις της Επιδαύρου (1821) και του Άστρους (1823) διακήρυξαν: Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες. Η διακήρυξη αυτή περιόριζε ασφυκτικά το όραμα του Ρήγα – και της Φιλικής Εταιρείας. Έθετε δια μιας εκτός τους μη πιστεύοντες εις Χριστόν αυτόχθονες, δηλαδή τους μουσουλμάνους Αρβανίτες (οι οποίοι δεν είχαν καμιά ουσιαστική διαφορά από τους χριστιανούς Αρβανίτες -τη ραχοκοκαλιά της Επανάστασης – και του κράτους που ακολούθησε) και τους Έλληνες που είχαν αλλαξοπιστίσει, υπό το κράτος της οθωμανικής βίας. Μια μεγάλη και μεγαλόκαρδη πολιτική έπρεπε να επιχειρήσει να τους κερδίσει –και σε περίπτωση επιτυχίας, θα παραγόντουσαν πολλαπλασιαστικά πολιτικά (απελευθερωτικά) αποτελέσματα. Η μικρή και στενόκαρδη πολιτική, που ταύτισε την Ελλάδα με το Χριστό, τους έχασε όλους αυτούς, οριστικά και αμετάκλητα.

Μοιραία χρεοκόπησε και το μεγάλο σχέδιο της Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Διότι, δεδομένων των συνθηκών, για να προωθηθεί μια τόσο μεγαλόπνοη επαναστατική πολιτική ήταν απαραίτητη η σύμπραξη (και πνευματική καθοδήγηση) της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Αλλά η Εκκλησία αυτή ήταν ταγμένη αναφανδόν υπέρ της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας – ήταν ένα από τα σημαντικότερα στηρίγματα της.

Η Εθνοσυνέλευση του Ναυπλίου (1832) όρισε ότι είναι Έλληνες όσοι αυτόχθονες της Ελληνικής Επικράτειας πιστεύουν στο Χριστό και όσοι γεννήθηκαν σε ξένες επικράτειες από αυτόχθονες γονείς ή μόνο από Έλληνα πατέρα και πρεσβεύουν την πάτριον θρησκείαν. Η στενή εθνικιστική αντίληψη, εκφραζόμενη μέσω της θρησκευτικής διαλογής, επικράτησε οριστικά –και καθόρισε τις εξελίξεις έως σήμερα. Και μια λεπτομέρεια: οι Έλληνες καθολικοί, ως μη συνάδοντες με την πάτριον θρησκείαν (την Ορθοδοξία) ετέθησαν εν αμφιβόλλω. Ούτε πέρασε βέβαια από το μυαλό των τότε εθνοσυμβούλων ότι μπορεί να υπάρξουν και Έλληνες άνευ θρησκεύματος – όπως δεν μπορεί ακόμα να το χωνέψει η ελλαδική Εκκλησία. Καθένας όφειλε –και οφείλει- να φέρει την ταμπέλα Χριστιανός Ορθόδοξος προκειμένου να θεωρείται αυθεντικός Έλληνας. Συμπεριλαμβανομένων των πάσης φύσεως καιροσκόπων, απατεώνων και πολιτικών ληστών ποικίλης προελεύσεως που ασπάσθησαν την Ορθοδοξία μόνο και μόνο για λόγους συμφέροντος. Κορυφαίο παράδειγμα οι ένδοξες βασιλικές οικογένειες – και το συν αυταίς σκυλολόι εξ Εσπερίας.

Οι αγωνιστές του ’21, παρότι αφορισμένοι από την Εκκλησία, στις δηλώσεις τους προτάσσουν συνήθως την πίστη και στην συνέχεια την πατρίδα. Ακόμα κι ο Κολοκοτρώνης –αφορισμένος δύο φορές. Ήταν αναπόφευκτο, όντας ανάμεσα στις μυλόπετρες του Ισλάμ και της παπικής Δύσης, οι Έλληνες να αναζητούν μια αναφορά ταυτότητας με αντίστοιχα υψηλό μεταφυσικό κύρος – κάτι που ερμηνεύεται ως αδήριτη πολιτική ανάγκη. Ακριβώς αυτή την ανάγκη εκμεταλλεύτηκε η Εκκλησία για να νομιμοποιηθεί εκ νέου στις συνειδήσεις των Ελλήνων και να συνεχίσει να τους καθοδηγεί. Αλλά και την ώρα της κρίσης, τι πιο φυσικό από το να αναζητείται ελπίδα και θάρρος μέσα από τα σύμβολα της παραδοσιακής (ήδη 15 αιώνων) εντόπιας θρησκείας. Οι ορθόδοξοι ας μη το παίρνουν επί πόνου: σε αυτό το επίπεδο, όποια θρησκεία και να ήταν, τον ίδιο ρόλο θα έπαιζε για τους Έλληνες. Μόνο που η επίσημη δική τους, τους αφόρισε…

Η συμμετοχή του ανώτερου κλήρου στην Επανάσταση ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη, αν λάβουμε ως κριτήριο τις θανατώσεις ανωτέρων κληρικών – μετά βίας φτάνουν τους είκοσι σε ολόκληρη την έκταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι περισσότεροι από αυτούς έπεσαν θύματα της πρώτης, μανιασμένης αντίδρασης των Οθωμανών απέναντι στην Επανάσταση, χωρίς οι ίδιοι να φταίνε σε τίποτα. Αυτό σημαίνει, με άλλα λόγια, ότι η θεσμισμένη Εκκλησία πειθάρχησε και συνεργάστηκε – και οι Οθωμανοί το κατάλαβαν πολύ καλά.

Ξεχωρίζουν, βέβαια, οι ελάχιστες μορφές επαναστατών επισκόπων (όπως του Σαλώνων Ησαΐα), ενώ για τον κατώτερο κλήρο των επαναστατημένων περιοχών δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά, απλά ήταν ταυτισμένος με τον επαναστατημένο λαό, αναπόσπαστο τμήμα του. Αυτοί οι παπάδες έσωσαν, κατά κάποιον τρόπο, την τιμή της Ορθοδοξίας – όντες αφορισμένοι από την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης.

Ο επίλογος, ας είναι του Παναγιώτη Κονδύλη

Οι προαστικές – πατριαρχικές δυνάμεις (…) ούτε υπήρξαν οι αρχικοί ιδεολογικοί δημιουργοί της έννοιας του έθνους στην α ή τη β εκδοχή της ούτε και ταυτίστηκαν εξαρχής μαζί της. (…) Την προσεταιρίστηκαν (και την τροποποίησαν) για να την παρουσιάσουν ως έρεισμα και επίρρωση του ηγετικού τους ρόλου. Περίπτωση πλείστων προυχόντων και οπλαρχηγών & περίπτωση της Εκκλησίας.

(Αυτή) σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ποτέ δεν κατανόησε τον εαυτό της ως κεφαλή και πρόμαχο ενός υπόδουλου έθνους, παρά ως ποιμένα και ταγό χριστιανικών πληθυσμών αναγκασμένων να ζουν κάτω από αλλόθρησκο ηγεμόνα. (Ήταν) θεσμός ξένος προς το έθνος, θεσμός πολυεθνικός και επομένως μη εθνικός, στα μάτια του οποίου η ομολογία πίστεως μετρούσε περισσότερο από τη φυλή ή ακόμα και τη γλώσσα: ο ορθόδοξος Ρώσος ήταν αδελφός, ο Έλληνας που φράγκεψε όχι. Η δημιουργία ενός εθνικού κράτους θα διασπούσε το πλήρωμά της (…) και έτσι θα μείωνε την επιρροή της (…) αφού μόνη αυτή μπορούσε να απαιτεί από τους Χριστιανούς υποταγή, νομιμοφροσύνη και φόρους.

Η Εκκλησία οικειώνεται το έθνος, όταν πια η δυναμική των γεγονότων το είχε θέσει σε ημερήσια διάταξη (…) τότε θυμάται ότι η θρησκεία επιτελούσε εξ αντικειμένου λειτουργία εθνικής συσπείρωσης, αποσιωπά όμως ότι αυτή η λειτουργία μπορούσε αν θεωρηθεί ως εθνική συσπείρωση μόνο και μόνο επειδή κάποιοι άλλοι εκ των υστέρων ανακάλυψαν και πρόβαλαν το έθνος. (Τότε) σηκώνει συχνά το εθνικό λάβαρο και ζητά να ποδηγετήσει τόσο την εθνική ιδεολογία, όσο και τους αγώνες των αλύτρωτων, προκειμένου να μην αφήσει κενά για τις εκκοσμικευτικές ή και αντιθρησκευτικές δυνάμεις.

Αυτό το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό, σε τόσο μεγάλο μάλιστα ώστε όχι μονάχα μπόρεσε να διατηρήσει ίσαμε σήμερα ζωντανή τη σύνδεση της έννοιας του έθνους με την προαστική μυθολογία και μεταφυσική, αλλά και (…) να αντιμετωπίζει ες αεί τον συνεπή χωρισμό κοινωνίας και κράτους.

*

Η φωτογραφία δείχνει μια λεπτομέρεια του κανονιού που είδαμε στο προηγούμενο ποστ. Υπενθυμίζω ότι εκεί υπάρχει ολόκληρο το κείμενο του αφορεστικού.

συνεχίζεται εντός...
 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006 | 29 σχόλια