ι Τα μυστικά του Κόλπου
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006
Ελευθεροτυπία, Κουρούνα, Πιτσιρίκος
Σήμερα στην "Ε", γράφει η Λίνα Πανταλέων(ντος;)

*

«Τα blogs είναι Δημοκρατία», καταλήγει το κοινό εισαγωγικό σημείωμα στις δύο πρόσφατες εκδόσεις με κείμενα δύο δημοφιλών, εγχώριων blogers. Το ηχηρό συμπέρασμα είναι άμεσα συνηρημένο με τη λογική των ηλεκτρονικών ημερολογίων, στο μέτρο που αυτά εκτονώνουν πολύμορφες ανάγκες. Προσφέρουν στον καθένα (με στοιχειώδεις έστω γνώσεις γραφής, ανάγνωσης και υπολογιστών) ένα βήμα έκφρασης, αδέσμευτης από οιονδήποτε περιορισμό, ενθαρρύνοντας παράλληλα τη διάδραση μεταξύ του γράφοντος και των αναγνωστών, καθώς οι τελευταίοι μπορούν, όχι μόνο να σχολιάζουν τα κείμενα, αλλά συχνά να δημιουργούν μια σχέση φιλική, τρόπον τινά, με τον γράφοντα. Πέρα όμως από την εκτόνωση της ζωτικότατης ανάγκης για επικοινωνία και συντροφικότητα, τα blogs συνιστούν μια δοκιμασία στη γραφή και τη διατύπωση γνώμης. Ενα ζύγισμα των εκφραστικών ικανοτήτων και της άνεσης στην εξωτερίκευση, αναλόγως του πρόσημου (θετικού, αρνητικού) και της ποσότητας της ανταπόκρισης. Μήπως όμως όταν αυτή η καθ' όλα δελεαστική διαδικτυακή συναλλαγή μεταστοιχειώνεται σε έντυπη μορφή χάνει κάτι ουσιώδες από τις προρρηθείσες λειτουργίες της; Και μήπως τα ίδια τα κείμενα χάνουν την όποια αξία τους; Μήπως στην (αποσπασματική αναγκαστικά) μεταφορά ενός blog σε βιβλίο υποκρύπτονται νέες διεκδικήσεις από την πλευρά των blogers; Μήπως, δηλαδή, η έκδοση αυτή καθεαυτήν μπορεί να ιδωθεί είτε σαν ένα είδος διάκρισης είτε σαν προθάλαμος της πεζογραφικής ενασχόλησης; Και σε ποιο αναγνωστικό κοινό άραγε απευθύνονται τα βιβλία-blogs; Σε όσους δεν έχουν πάρει είδηση το ολοένα διογκούμενο φαινόμενο; Σε όσους δεν συναναστρέφονται τόσο στενά το Διαδίκτυο; Σε όσους από τη συντροφιά των blogers επιθυμούν να αγγίξουν τα κείμενα σε μορφή βιβλίου, όπως αναφέρεται σε ένα από τα σχόλια, απευθυνόμενα στην Κουρούνα;

Δεν είναι μόνον επισφαλές αλλά και άδικο να προσπελάσει κανείς τα κείμενα της Κουρούνας και του Πιτσιρίκου, τα πρώτα που μεταφέρθηκαν στο χαρτί, αποσπασμένα από το περιβάλλον όπου κυοφορήθηκαν και εκτιμήθηκαν. Ανεξάρτητα βέβαια από τις παραπάνω επιφυλάξεις, πολλές από τις καταγραφές και των δύο δύσκολα αιτιολογούν την έκδοση, συνεπώς την αναδημοσίευσή τους. Επειδή όμως οι δύο συγγραφείς αποκλίνουν αισθητά ως προς το ύφος και τη θεματολογία, σκόπιμο είναι να τους δούμε ξεχωριστά. Το βιβλίο του Πιτσιρίκου λυγίζει από το υπερτροφικό, εξαγριωμένο, ανώνυμο «εγώ» του. «Σατιρικός και προπάντων ασεβής» αυτοσυστήνεται, αλλά μετά βίας διακρίνεται στα κείμενά του η τιμητική προσαγόρευση. Εκτός κι αν θεωρηθεί σάτιρα η γελοιογραφική απόδοση τηλεοπτικών δρώμενων και ασέβεια ο προχωρημένος εγωκεντρισμός. Τα συγχαρητήρια σχόλια που ο Πιτσιρίκος εισπράττει σωρηδόν, εστιάζονται στη γενναιοδωρία με την οποία χαρίζει το γέλιο. Πράγματι, οι τραβηγμένες παραμορφώσεις δημόσιων προσώπων και τηλεοπτικών (ως επί το πλείστον) καταστάσεων, βοηθημένες από μια αδιαμφισβήτητη γλωσσική ευχέρεια, προκαλούν θυμηδία. Ωστόσο, η διακωμώδηση είναι συνήθως περιγραφική, χωρίς να θεμελιώνεται σε μια συγκροτημένη, ή έστω σχηματική, αντίρρηση σχετικά με το αντικείμενό της. Η αμυδρή προσπάθεια κριτικής, ακόμα και οι ευθύβολες νύξεις, συνθλίβονται από το επιτηδευμένο, μπλαζέ ύφος. Εύλογα, καθότι το ζητούμενο δεν είναι η κατάδειξη των κακώς κειμένων επί παντός του επιστητού, αλλά η ανάδειξη της χλευαστικής δεινότητας. Οπωσδήποτε η ικανοποίηση της ανάγκης για γέλιο δεν είναι διόλου αμελητέο επίτευγμα. Αλλά, όπως και να το κάνουμε και όσο και αν τηρήσουμε τις αναλογίες, άλλο ο Αριστοφάνης εναντίον του Σωκράτη (όπως μνημονεύεται σε μια διδακτικού τύπου επισήμανση περί σάτιρας) και άλλο ο Πιτσιρίκος εναντίον ιδιωτικής τηλεόρασης, μπουζουκιών, γηπέδου κ.ά. Καλή η ελευθερία του λόγου, αλλά στη μεγαλαυχία χωράει και λίγη αυτολογοκρισία. Η απάντησή του σε σχόλιο Κύπριας αναγνώστριας, θιγμένης από μια παρωδία της τουρκικής εισβολής, φανερώνει μια περίεργη, δύσληπτη συλλογιστική: «Σατιρικό κείμενο είναι. Και ως σατιρικό, ασεβές. Αν το αναλύσω, δεν υπάρχει». Σατιρικό ίσον ασεβές; Σατιρικό/ασεβές συν ανάλυση, άθροισμα μηδέν; Και τι σημαίνει κατά τον Πιτσιρίκο ανάλυση; Διάλυση εις τα εξ ων συνετέθη; Ισως αν η ανάλυση προϋπήρχε της σάτιρας, με άλλα λόγια, αν η διάχυτη δυσανεξία στην κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα εδραζόταν σ' ένα αποσαφηνισμένο σκεπτικό, ούτε πολύπλοκες επεξηγήσεις θα απαιτούνταν ούτε επιφυλάξεις όπως οι παραπάνω θα δικαιολογούνταν. «(?) Θα πρέπει να δεχτείτε πως απλώς κάνω το κέφι μου. Κι αυτό είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση». Προφανώς έχει απόλυτο δίκιο, ας προσθέσει όμως ένα ακόμα επίθετο, «προσωπική».

Αν τα κείμενα του Πιτσιρίκου έχουν έναν δημοσιογραφικό χαρακτήρα, με εξαίρεση κάποιες λυρικές λοξοδρομήσεις, η Γιάννα Αναστοπούλου, κατά blog Κουρούνα, εμφανίζεται με έκδηλες λογοτεχνικές αξιώσεις. Κείμενα ήπιων τόνων, ευφρόσυνης διάθεσης τα περισσότερα, αρδεύονται σχεδόν αποκλειστικά από βιωματικό υλικό και ανιχνεύουν τη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν να πλασαριστούν σαν διηγήματα. Η απροσποίητη γλώσσα, το ελαφρώς μελαγχολικό χιούμορ, ο σκληρός αλλά τιθασευμένος αυτοσαρκασμός, η οικονομία του λόγου προδιαθέτουν ευνοϊκά. Μολονότι τα θέματα που απασχολούν τη γράφουσα (αναπολήσεις της παιδικότητας, σεξουαλικά παρατράγουδα, γυναικείες κατινιές, απροσάρμοστα κουτάβια και αποκαρδιωτικές Κυριακές) παρουσιάζουν ισχνό ενδιαφέρον, η ανάπτυξή τους είναι, τις περισσότερες φορές, αρκετά ελκυστική έως απολαυστική. Από τις επιτυχέστερες στιγμές, η σπαρταριστή περιγραφή της νοσοκομειακής περιπέτειας. Ανάλογη περιγραφή του Πιτσιρίκου είναι απλώς απερίγραπτη. Ακόμα κι αν ο αυτοσαρκασμός αποτελεί την άλλη όψη της αυταρέσκειας, η Κουρούνα έχει ισορροπήσει ανάμεσα στην ελευθερία του μέσου και τη σοβαρότητα της υπόθεσης που λέγεται έκθεση.

Το βιβλίο της Κουρούνας, εν ολίγοις, θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση τα ερωτήματα σχετικά με το νόημα της έκδοσης θραυσμάτων από ένα blog. Από την άλλη, η ίδια επιφυλακτικότητα υπονομεύει τις ενστάσεις για το βιβλίο του Πιτσιρίκου.

*

Οι επισημάνσεις στο κείμενο είναι δικές μου.

*

Εδώ το κείμενο της "Ε" στη δικτυακή της έκδοση

*

Θυμίζω οτι τα "μτΚ" έχουν κάνει τις πρώτες βιβλιοπαρουσιάσεις για τα δυο συγκεκριμένα βιβλία. Όποιος ενδιαφέρεται, διαβάζει ΕΔΩ για το βιβλίο της Γιάννας, και ΕΔΩ για το βιβλίο του Πιτσιρίκου

*

Σήμερα αποκαλύφθηκε ποιά γράφει με το ψευδώνυμο A.F.MARX: η Λίνα Πανταλέων(ντος;)

*

Θέση αρχής: μην πυροβολείτε τον κριτικό, άνθρωπος είναι κι αυτός! Έκδοση σε βιβλίο δε θέλαμε; Ε, πρέπει να συνηθίσουμε να δεχόμαστε ψύχραιμα και τις καλές και τις κακές κριτικές!
 
Έγραψε ο Πάνος - Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 |


23 Comments:


  • At 10:46 μ.μ., Blogger Πάνος

    Πρώτο σχόλιο.

    Μήπως όμως όταν αυτή η καθ' όλα δελεαστική διαδικτυακή συναλλαγή μεταστοιχειώνεται σε έντυπη μορφή χάνει κάτι ουσιώδες από τις προρρηθείσες λειτουργίες της; Και μήπως τα ίδια τα κείμενα χάνουν την όποια αξία τους;

    Ναι, ξαφνικά μπάζουν, κονταίνουν και αρχίζουν να μυρίζουν... Εδώ και δεκάδες χρόνια οι δημοσιογράφοι /επιφυλλιδογράφοι κλπ κάθε τόσο συγκεντρώνουν σ' ένα βιβλίο τα κομμάτια τους, που δημοσιεύτηκαν στις καθημερινές εκδόσεις των εφημερίδων. Αν τα κείμενα των μπλόγκς έχουν αξία όταν αναρτώνται στο ιστολόγιο, έχουν και όταν κυκλοφορούν τυπωμένα - όλα τα υπόλοιπα είναι χωρίς ουσία.

    *

    Μήπως στην (αποσπασματική αναγκαστικά) μεταφορά ενός blog σε βιβλίο υποκρύπτονται νέες διεκδικήσεις από την πλευρά των blogers; Μήπως, δηλαδή, η έκδοση αυτή καθεαυτήν μπορεί να ιδωθεί είτε σαν ένα είδος διάκρισης είτε σαν προθάλαμος της πεζογραφικής ενασχόλησης;

    Νέες διεκδικήσεις, εις βάρος ποίου ακριβώς; Η έκδοση μπορεί να ειδωθεί σαν είδος διάκρισης, αλλά μπορεί να ειδωθεί και σαν επιχειρηματική αστοχία του εκδότη. ΟΠΩΣ Ο,ΤΙΔΉΠΟΤΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ! Εκείνο το "προθάλαμος πεζογραφικής ενασχόλησης", πάλι... Για κοίταξε κάτι ανησυχίες που έχει ο κόσμος! (των κριτικών)

    *

    Και σε ποιο αναγνωστικό κοινό άραγε απευθύνονται τα βιβλία-blogs;

    Α, αυτη η ερώτηση είναι πραγματικά συγκλονιστική - ουδέν σχόλιον!

    *

    Είπαμε, να δεχόμαστε ψύχραιμα τις κριτικές, αλλά όχι και να μην επισημαίνουμε τα "κουλά" που περιέχουν!

     
  • At 11:03 μ.μ., Blogger Ergotelina

    ....Η πρωτη σοβαρη μεταγιαννακίδειος
    κριτική.....

    Ελπιζω να προκαλεσει γονιμες
    αντιδρασεις....

    Μπραβο Πανο για το post...

    και για το λαβρακι που εβγαλες
    για τον Θείο ΑFMarx.....

    βγαζει ματι η γραφη του....

    Ακου Λινα Πανταλέων....

    :)

     
  • At 11:26 μ.μ., Blogger A.F.Marx

    Δεν λέμε ονόματα...
    Δεν λέμε ονόματα!




    Δεν λέμε ονόματα.
    Καρφιά, ε καρφιά!

    (Προσυπογράφω πάντως όσα γράφει για τον ακατανόμαστο η κυρία Λίνα Πανταλέοντος και με τα 4 πόδια μου. Αλλά κρίμα που σπαταλάει τόσες λέξεις για αυτόν. Δυο λέξεις αρκούσαν: "υπερτιμημένο τίποτα")

     
  • At 11:59 μ.μ., Blogger Πάνος

    Δεύτερο σχόλιο.

    Στη ζωή όλοι πέφτουμε σε παγίδες που μας κατακρεουργούν.
    Η συγγραφή είναι μια παγίδα.
    Κάποιοι γράφουν αυτά που άρεσαν στους αναγνώστες τους στο παρελθόν.
    Ακούν επαίνους και τους πιστεύουν.
    Ο τελικός κριτής της συγγραφής είναι ο ίδιος ο συγγραφέας.
    Άμα παρασύρεται από τους κριτικούς, τους εκδότες, τους αναγνώστες - είναι ξοφλημένος.
    Και όταν παρασύρεται από τη δόξα και τα πλούτη του, ρίχτον καλύτερα στο ποτάμι, μαζί με τις κουράδες


    Τσαρλς Μπουκόφσκι

     
  • At 12:59 π.μ., Blogger Πάνος

    Τρίτο σχόλιο.

    Ακόμα και στα πολύ κάτω μου, οι λέξεις βράζουν μέσα μου - και πρέπει να γράψω για να μη γίνω χειρότερος κι απ' το θάνατο.
    Οι λέξεις δεν είναι κάτι πολύτιμο, αλλά κάτι απαραίτητο.
    Όταν αμφιβάλλω για τις ικανότητές μου να δουλεύω το λόγο, διαβάζω κάποιον άλλον συγγραφέα - και μετά δεν ανησυχώ πιά.


    Τσαρλς Μπουκόφσκι

     
  • At 10:02 π.μ., Blogger Πάνος

    Το κείμενο της κ. Λίνας Πανταλέων(ντος;) έχει πολύ ψωμί. Ας ασχοληθούμε λίγο ακόμα, αφήνοντας ασχολίαστους κάποιους μπλογκεράδες (διάσημους πιτσιρικολόγους) που ακόμα και τώρα που δρόσισε δεν εννοούν να αλλάξουν μελωδία στο βιολί τους. Άλλωστε, η συνέπεια (ακόμα και στον ψυχαναγκασμό) είναι το παν!

    *

    Εκτός κι αν θεωρηθεί σάτιρα η γελοιογραφική απόδοση τηλεοπτικών δρώμενων και ασέβεια ο προχωρημένος εγωκεντρισμός

    Εδώ παρατηρούνται ταυτόχρονα παραπληροφόρηση (γιατί η σάτιρα του "π" ΔΕΝ έχει ως κύριο αντικείμενο τα τηλεοπτικά, αλλά την πολιτική - με την ευρεία της έννοια) και μια παρεξήγηση: η γελοιογραφική απόδοση των τηλεοπτικών δρώμενων, όπως την κάνει ο "π" ΕΙΝΑΙ σάτιρα - και μάλιστα εξαιρετική! Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ρωτήστε και τον κ. Δημοσθένη Κούρτοβικ.

    *

    οι τραβηγμένες παραμορφώσεις δημόσιων προσώπων και τηλεοπτικών (ως επί το πλείστον) καταστάσεων, βοηθημένες από μια αδιαμφισβήτητη γλωσσική ευχέρεια, προκαλούν θυμηδία. Ωστόσο, η διακωμώδηση είναι συνήθως περιγραφική, χωρίς να θεμελιώνεται σε μια συγκροτημένη, ή έστω σχηματική, αντίρρηση σχετικά με το αντικείμενό της.

    Δεν είναι εύκολη η επικοινωνία με τους κριτικούς... Οι "τραβηγμένες παραμορφώσεις" είναι η πεμπτουσία, ο ορισμός της σάτιρας, από τον καιρό του Αριστοφάνη! Όσο για την άλλη διαπίστωση, ότι δεν υπάρχει "έστω σχηματική αντίρρηση", η κριτικός κάνει και εδώ λάθος - ίσως γιατί διάβασε τα κείμενα του "π" κάνοντας μορφασμούς αηδίας (κάτι που δεν είναι κακό - κακό είναι να αποφαινόμεθα ...άλλα αντ' άλλων, εξαιτίας της πλημμελούς αναγνώσεως). Για όσους έχουν στοιχειώδη αντίληψη είναι σαφέστατο το πολιτικό /ιδεολογικό /αξιακό υπόβαθρο του "π" - ο άνθρωπος είναι από τους εναπομείναντες μιας ρομαντικής μεν, δογματικής δε αριστεράς, το μεγαλύτερο ελάττωμα της οποίας είναι η αφόρητη συνέπεια στα ...λάθη της! Μπορεί λοιπόν να διαφωνεί κανείς ιδεολογικά /πολιτικά με τον εν λόγω (όπως κι εγώ διαφωνώ ...καθέτως) αλλά είναι εντελώς λάθος να τον εγκαλεί για έλλειψη (στοιχειώδους κιόλας!) σημείου αναφοράς.

    *

    Σατιρικό ίσον ασεβές; Σατιρικό/ασεβές συν ανάλυση, άθροισμα μηδέν; Και τι σημαίνει κατά τον Πιτσιρίκο ανάλυση; Διάλυση εις τα εξ ων συνετέθη;

    Άθροισμα μηδέν; μα σε τι ασκήσεις διαφορικού λογισμού επιδίδονται καμιά φορά οι κριτικοί...

    *

    Ισως αν η ανάλυση προϋπήρχε της σάτιρας, με άλλα λόγια, αν η διάχυτη δυσανεξία στην κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα εδραζόταν σ' ένα αποσαφηνισμένο σκεπτικό, ούτε πολύπλοκες επεξηγήσεις θα απαιτούνταν ούτε επιφυλάξεις όπως οι παραπάνω θα δικαιολογούνταν.

    Βεβαίως, σωστό! Αν ο σατιρικός τράβαγε ως εισαγωγή μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του αποσαφηνισμένου σκεπτικού του, κάθε φορά που πιάνει το πληκτρολόγιο για να γράψει, ίσως άρεσε σε ορισμένους κριτικούς - κάτι μου λέει όμως πως θα βαριόντουσαν αφόρητα οι αναγνώστες. Όσο για το σκεπτικό (που λείπει, τάχα) τα είπαμε, μη τα ξαναλέμε.

    *

    Τελειώσαμε; Όχι, γιατί υπάρχει και το κομμάτι που αφορά τη Γιάννα - την οποία η κριτικός επίσης θάβει (αν και κάποιοι μπλογκεράδες - ονόματα δε λέμε - ΔΕΝ μπόρεσαν να το καταλάβουν) αλλά το κάνει ...με τρόπο.

    Περί αυτών και άλλων, αργά το απόγευμα, όταν επιστρέψουμε από Θεσσαλονίκη.

     
  • At 12:02 μ.μ., Blogger Greg

    Προς "εκδιδόμενους" και εκδοθέντες bloggers:

    1. Συγχαρητήρια
    2. Χέστε τους επιφυλακτικούς
    3. Να θυμάστε ότι γράφετε γιατί σας αρέσει. Αλλοιώς θα καταντήσετε είτε δημοσιογράφοι είτε...

     
  • At 7:42 μ.μ., Blogger Πάνος

    Επειδή κάποιοι από αυτούς που ασχολήθηκαν έκαναν πως δεν πήραν είδηση το θάψιμο της Γιάννας, πανηγυρίζοντες για το θάψιμο του πιτσιρίκου, ιδού:

    πολλές από τις καταγραφές και των δύο δύσκολα αιτιολογούν την έκδοση, συνεπώς την αναδημοσίευσή τους

    Αυτό μεταφράζεται: τζάμπα το χαρτί, κυρία Κουρούνα!

    Στη συνέχεια βέβαια η κ. Λίνα το γλυκαίνει το πράγμα, αλλά το συμπέρασμά της ΔΕΝ αλλάζει:

    Κείμενα ήπιων τόνων, ευφρόσυνης διάθεσης τα περισσότερα, αρδεύονται σχεδόν αποκλειστικά από βιωματικό υλικό και ανιχνεύουν τη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν να πλασαριστούν σαν διηγήματα.

    Κάποια... δηλαδή, τα περισσότερα δεν. Τζάμπα καίει η λάμπα! (του Μαραθιά, που την επέλεξε για "μπροστάρη" στο εκδοτικό του εγχείρημα - και δικαίως!)

    Μολονότι τα θέματα που απασχολούν τη γράφουσα (αναπολήσεις της παιδικότητας, σεξουαλικά παρατράγουδα, γυναικείες κατινιές, απροσάρμοστα κουτάβια και αποκαρδιωτικές Κυριακές) παρουσιάζουν ισχνό ενδιαφέρον, η ανάπτυξή τους είναι, τις περισσότερες φορές, αρκετά ελκυστική έως απολαυστική

    Ισχνό ενδιαφέρον... ειδικά η "αποκαρδιωτική Κυριακή", ένα αυθεντικό διαμάντι! (δες τη δική μου παρουσίαση - ή, καλύτερα, πήγαινε στο μπλόγκ της Κουριούνας και αναζήτησέ το...)

    *

    Εδώ κλείνω τη δική μου σειρά των σχολίων. Επειδή είδα οτι η Γιάννα επέστρεψε, το μόνο που μένει είναι να της ευχηθώ υγεία και τύχη - ώστε σύντομα να διαβάσουμε καινούρια δικά της κομμάτια. Έστω κι αν (όταν εκδοθεί το δεύτερο βιβλίο) κάποιοι τα βρουν ισχνού ενδιαφέροντος...

     
  • At 8:23 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Ήθελα να γράψω από χθες βράδυ αλλά δεν μπορούσα να μπω, τα έγραψα τελικώς στου Μακ.

    Ο Πιτσιρίκος δεν μου αρέσει αλλά η κριτική ήταν γαμώ το κέρατό μου μην πω γαμώ τον Γιαχβέ μου και τρελαθεί το σύμπαν.

    Εξαντλούν όλοι την αυστηρότητά τους στους μπλόγκερ και ασχολούνται στα σοβαρά με διάφορα ευπώλητα πατσαβούρια.

    Ναι, όπως και παντού στην κοινωνία, η πλειοψηφία των μπλόγκ είναι χαμηλού επιπέδου.

    Ναι οι εκδόσεις Μαραθιά είναι άθλιες.

    Ναι, ο Πιτσιρίκος δεν είναι ακριβώς σατιρικός και ασεβής όπως ο George Carlin και οι Penn and Teller αλλά και η πλειοψηφία των μυθιστορημάτων που παρουσιάζουν κατά καιρούς τα περισπούδαστα ένθετα, δεν είναι ακριβώς βιβλία...

     
  • At 8:36 μ.μ., Blogger Πάνος

    Aθήναιε,

    από του Μάκ έρχομαι

    (και στην κορφή κανέλα: καθένας το κοντό του και το μακρύ του!)

     
  • At 8:40 μ.μ., Blogger Πάνος

    Πάντως, κι εσύ (Αθήναιε) υπερβάλλεις, σε ένα τουλάχιστον θέμα:

    Τα βιβλία δεν πουλάνε - και είναι πολύ λογικό: διαφήμιση, μηδέν! Βιβλία είναι, δεν είναι φακίρηδες, να κάνουν θαύματα...

    Αλλά, τώρα με τις δροσιές, η Αυτοκρατορία (βλ. Εκδόσεις Μαραθιά) θα αντεπιτεθεί -

    ...και θα φάει η μύγα σίδερο / και το κουνούπι ατσάλι!

     
  • At 8:41 μ.μ., Blogger Αθήναιος

    Πάντα έτσι γίνεται, Πάνο μου. Αλλά όταν διάβασα ότι η θεματολογία της Κουρούνας δεν είναι πρωτότυπη μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι... Δηλαδή, τί περιμένουν από έναν άνθρωπο να γράφει στο ημερολόγιό του;

     
  • At 10:03 μ.μ., Blogger pascal

    Το είπα στου mac θα το πω κι' εδώ: Η υπερβολικά αυστηρή κριτική των παραδοσιακών μέσων οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στο ότι η έκδοση περιεχομένου ιστολογίων είναι ένα καινούριο φαινόμενο. Με λίγα λόγια, ο μεγαλύτερος εχθρός σας Πάνο είναι τα ίδια σας τα blogs. Αντί να σας αντιμετωπίζουν ως συγγραφείς σας βλέπουν ως bloggers.
    Το δικό σου βιβλίο δεν το έχω δει ακόμα, δυστυχώς. Πάντως τα άλλα που είδα ήταν από μετριότατα έως και απαράδεκτα άποψη χαρτιού, εξωφύλλου κ.λπ.
    Πες στον κύριο Μαραθιά (δεν μπορεί, θα επικοινωνείτε) να προσέξει περισσότερο την επόμενη φορά. Κρίμα να δημιουργείται κακή εντύπωση από το καλημέρα.

     
  • At 10:48 μ.μ., Blogger Πάνος

    pascal,

    όσα λες, θα τα δει ο Μαραθιάς.

    (τι διάολο, υποθέτω πως διαβάζει τα "μτΚ"!)

    *

    Σ' ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σου - ξέρω πως γίνονται με καλή διάθεση. Μεταξύ μας όμως, για μένα η "έκδοση" ολοκληρώνεται κατά 100% όταν ανεβάζω ένα ποστ και ολοκληρώνεται η ιστορία με τα σχόλια. Αυτό γινόταν από την αρχή των "μτΚ", αυτό γίνεται και τώρα. Τα υπόλοιπα, δεν είναι (και δε θα γίνουν) δικές μου έγνοιες...

     
  • At 12:55 μ.μ., Anonymous JustAnotherGoneOff

    Να διευκρινήσω πως η "αποκάλυψη" για την ταυτότητα του Θείου, ήταν ένα χαριτολόγημα που μου βγήκε αβίαστα από τη μοιραία σύγκριση ύφους και ήθους γραφής μεταξύ των "εμπλεκόμενων" μερών...

     
  • At 3:09 μ.μ., Blogger Î¡ÎµÎ³Î³Î¯Î½Î± Μπούκουρα

    Μηπως διαβάσατε και το αφιέρωμα της ελευθεροτυπιας με θέμα "λογοτεχνία και διαδίκτυο" ;Αν οχι,αξιζει να το διαβάσετε,για να δείτε πως ακριβώς αντιμετωπίζεται η πλειοψηφία των όσων γράφων σε ιστολόγια κτλ
    Ως αόρατοι.Και το ερωτημα βεβαίως ειναι γιατί;

    Δείτε εδώ: http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=01/09/2006&id=19419292 (η σελίδα ανοιγει με το αρθρο του Δημηρούλη -γεμάτο κινδυνολογίες για το σκοτεινό ρολο του διαδικτυου -το σκοτεινο ρολο των εφημεριδων τον ξέχασαν. Στη στηλη δεξια του αρθρου υπάρχει και το υπολοιπο αφιέρωμα).

    Διαβάστε και το πολυ καλο αρθρο απο την καθημερινή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100041_03/09/2006_196264

    Yπάρχει ένας φόβος απέναντι στα ιστολόγια.Η ταση για εκμεταλλευσή τους αλλά και η τάση για απαξιωσή τους θα είναι μεγάλες.Τωρα αρχίζει.

     
  • At 3:11 μ.μ., Blogger Î¡ÎµÎ³Î³Î¯Î½Î± Μπούκουρα

    ξαναβαζω το συνδεσμο της καθημερινης γιατι δεν βγηκε καλα πριν:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/
    _w_articles_world_100041_03/09/
    2006_196264

     
  • At 3:22 μ.μ., Blogger Πάνος

    justonothergoneoff,

    μάλλον συμπέσαμε στην αποκάλυψη της ταυτότητας του Μάρξ.

    Για την ιστορία: το είχα ανεβάσει, το είδε ο ενδιαφερόμενος και το ανέβασε και κείνος (χωρίς να αναφέρει τα "μτΚ" - νο πρόμπλεμ)

    *

    Ρεγγίνα,

    σε επόμενο (από αυτό) ποστ έχω λινκ για όλα τα κείμανε του αφιερώματος της "Ε". Θενξ για το λινκ της "Κ"

     
  • At 12:49 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 12:52 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff

    Πάνο, κάτι δεν μας λες καλά

    Αν συγκρίνει κανείς την ώρα που κρέμασες το ποστ σου, την ώρα(;) που έπεσε το ποστ του Μαρξ, την ώρα που σχολίασα εκεί (καθότι πρώτος εγώ γαρ) και την ώρα (;) που έβαλες τις "ανανεώσεις" κάτι δεν πάει καλά. Διότι, οι μετέπειτα επισκέψεις προς τον Μαρξ μετά την "αποκάλυψή" μου, έγιναν πολύ μετά από μας που γράψαμε(;) για το ίδιο θέμα.

    Φιλικά.

     
  • At 12:58 π.μ., Blogger Πάνος

    justonothergoneoff,

    δε θέλω το κοπυράιτ, βρε αδερφέ!

    Ωστόσο, ο Μάρξ ανέβασε το ποστ του στις 11.47' (άρα εσύ σχολίασες αργότερα)

    και το (δικό μου) πρώτο σχόλιο στο δικό μου ποστ είχε γίνει ήδη στις 10.46' - περί του Μάρξ και της κ. Λίνας έλεγα ΜΕΣΑ στο ποστ, άρα...

    *

    Ωστόσο, τι είναι ο κάβουρας - τι είναι το ζουμί του... Χαίρομαι πάντως που (έτσι ή αλλιώς) συμπέσαμε στην αποκάλυψη!

     
  • At 10:44 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff

    Μα ούτε κι εγώ θέτω θέμα κοπυράιτ, αλλά η εντύπωση που έδωσες με την παραπομπή του λινκ είναι ότι εγώ έκανα την "αποκάλυψη". Τέσπα, να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, πάνω απ' όλα με υγεία. Δεν με νοιάζει κιόλας Πάνο, απλά χρειάστηκε να διευκρινιστεί αυτό το σημείο.

     
  • At 9:39 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Το Διαδίκτυο είναι μέσο... το μπλογκ (ή καλύτερα η πλατφόρμα του μπλογκ) είναι εργαλείο. Όταν κάτι που δημιουργείται για ένα μέσο μεταφέρεται σε ένα άλλο υστερεί από χέρι. Είναι πολύ ωραίο να έχεις τα scripts του Aγγελόπουλου τυπωμένα και δεμένα στη βιβλιοθήκη σου. Δεν πρέπει όμως να συγκρίνονται ούτε με τις ταινίες του ίδιου ούτε με τα βιβλία του Musil στο διπλανό ράφι. Θα ήταν άδικο και για τους δύο.

    Το διαδίκτυο δεν το έχουμε ακόμα ψάξει αρκετά σαν μέσο έκφρασης και τα εργαλεία τα μαθαίνουμε τώρα. Θα πάρει καιρό μέχρι να αναδειχθούν (αν αναδειχθούν ποτέ) ο Ταρκόφσκυ ή ο Βιμ Βέντερς του Διαδικτύου. Προς το παρόν ανάμεσα στους bloggers δικρίνουμε κάποιους που απλώς πειραματίζονται σοβαρά, άσχετα με το άν βλέπουν τα blog χρηστικά ή σαν μέσο έκφασης.

    Καθ' οδόν 'κάποιοι εκδοτικοί οίκοι' θα προσπαθήσουν να βάλουν 'κάποια blog' σε χαρτί (ενδεχομένως, αν όχι μετά βεβαιότητος, όχι τα πιο ενδιαφέροντα). Δικαίωμά τους και δικαίωμά μου να μην αγοράσω τα βιβλία. (Δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία μπούρδα που θα τυπωθεί και θα βιβλιοθετηθεί.)

    Αν ο Σταύρος Πετσόπουλος ή κάποιος από τους άλλους εκδότες που "ξέρουν τι κάνουν" βγάλει έναν blogger σε βιβλίο θα το αγοράσω, για καθαρά ιστορικούς λόγους όμως, ίσως και σαν αντικείμενο (τα βιβλία της Άγρας και μερικών άλλων εκδοτικών χαίρεσαι να τα κρατάς στα χέρια σου).

    Κατά τα άλλα, παραμένω και αναμένω online! Πεισματικά.