ι Τα μυστικά του Κόλπου
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006
Πόλις μεγάλη, με μικρούς ανθρώπους


Εδώ Κύριοι, βλέπετε τη Θεσσαλονίκη.
Πόλις μεγάλη, με μικρούς ανθρώπους.
Να ο λευκός πύργος, η καμάρα και άλλα πολλά.
Οι σπουδασταί, ανυπολόγιστα πρόσωπα,
που ζουν ακόμη στα όνειρα.
Οι αστοί βιοπαλαισταί. Λέξη ηρωική μα άχρωμη πια.
Υπάρχουν κι άλλοι που καλοπερνούν,
μα αυτοί είναι λίγοι, πολύ λίγοι.
Υπάρχουν και διανοούμενοι, γράφουν πράγματα εξωφρενικά.
Τα πάρτυ τακτικά. Τα βαριούνται τελικά.
Από δω κύριοι το πιο χρήσιμο σημείο της πόλεως.
Είναι ο τόπος που παν τα ζευγαράκια.
Ξέρετε; Οι άνθρωποι αγαπιούνται και στη Θεσσαλονίκη.
Το λιμάνι, σα λιμάνι.
Οι εκκλησίες μπόλικες κι αρκετά απλόχωρες για μετάνοιες.
Οι ζητιάνοι πολλοί. Οι φιλεύσπλαχνοι λίγοι. Φαύλος κύκλος.
Γενικά πρόσωπα και πράγματα καταδικασμένα εις θάνατον.
Αρκετά για πενήντα λεπτά.
Τέλος.

*

Το ποίημα είναι του Τόλη Καζαντζή (1938 -1991) και επιγράφεται Πανόραμα: Ένας επαγγελματίας του ποδαριού, με ποιητική συνείδηση, διαθέτει τηλεσκόπιο και ξεναγεί αφ' υψηλού, έναντι πενήντα λεπτών της δραχμής, στα τοπία της Θεσσαλονίκης, εξωτερικά και εσωτερικά.

Το ποίημα είναι γραμμένο πριν μερικές δεκαετίες. Αναρωτιέμαι πόσο ταιριάζει η ξενάγηση στο σήμερα - ποιές λέξεις ασπαίρουν ακόμα, ποιές έχουν μουδιάσει και ποιές απουσιάζουν.

Άλλωστε τώρα πια έχουμε Google Earth. Τι να τα κάνεις τα τηλεσκόπια;

*

Η ορθογραφία ακολουθεί πιστά το πρωτότυπο χειρόγραφο.

*

Τα ανθρωπάκια είναι του Γιάννη Γαΐτη. Αθηναίοι, πιθανόν, αλλά το ίδιο κάνει.
 
Έγραψε ο Πάνος - Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006 |


12 Comments:


  • At 2:18 π.μ., Blogger Composition Doll

    Δεν ξέρω.... Έχω πολλούς "μικρούς" ανθρώπους που αγαπώ πολύ εκεί, στη Σαλονίκη.

    Και που στα μάτια μου και στην καρδιά μου, είναι Μεγάλοι.

    Δεν μου άρεσε το ποίημα, το βρήκα απαισιόδοξο πολύ.

     
  • At 10:01 π.μ., Blogger Σχολιαστής

    Πάνο, διάβασα κάτι πολύ εφιαλτικό, και θεώρησα σκόπιμο να το μοιραστώ με τους αναγνώστες των "μτκ".

    Στο "ΕΨΙΛΟΝ" της χθεσινής "Κ.Ε." ο Δημήτρης Αγγελίδης γράφει με τίτλο "ΧΗΜΕΙΑ, Πωλείται γεύση τυρόπιτας σε μπουκαλάκι", για τη βιομηχανία αρωματικών υλών. Εχει κάνει ρεπορτάζ στο τμήμα εφερμογών των αρωματικών υλών τροφίμων της Βιορύλ, που είναι η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία στην παραγωγή βιομηχανικών αρωμάτων υψηλής τεχνολογίας. Συνομιλεί με την κ. Νικολέτα Γιάννοβιτς διευθύντρια του τμήματος αρωματικών υλών.

    Λέει η κ. Γιάννοβιτς, αφού βάζει τον δημοσιογράφο να μυρίσει "άρωμα φέτας" απο ένα μπουκαλάκι: "Συνήθως οι τυρόπιτες και τα τυροπιτάκια και οι σος τυριού που κυκλοφορούν στην αγορά δεν φτιάχνονται με φέτα, αλλά με γκίζα. Ξέρετε τι είναι η γκίζα; Oπως είναι η φέτα στο βαρέλι, μαζεύουν τα τρίμματα και το ζουμί που βγαίνει, τα βράζουν με ένζημα και τα ξαναπήζουν. Παράγεται ένα πηχτό πράγμα, σαν τρίμμα τυριού, το οποίο δεν έχει μυρωδιά, γιατί απο την πρώτη τυροκόμηση έχουν φύγει τα λυπαρά και τα άλλα συστατικά του. Αν δεν του έβαζαν λίγο ΑΡΩΜΑΤΑΚΙ ΦΕΤΑΣ, θα ήταν σαν να τρώς φύλλο με χυλό, σαν κορνφλάουερ διαλυμένο στο νερό"

    Πληροφορηθήκαμε λοιπόν τι είναι η ΓΚΙΖΑ που βάζουν στις τυρόπιτες αντί για τυρί.

    Μερικά ακόμα αρώματα;
    φράουλα, λαχταριστό πεπόνι, ιταλική παρμεζάνα, βοδινό κρέας, σαλάμι, μπέικον και φρεσκοψημένο (!!!!!!!) σουβλάκι, άρωμα τομάτας, σοκολάτα, καραμέλα, καπουτσίνο, λεμόνι, μανταρίνι, τζίντζερ, λεβάντα και πράσινο τσάι.

    Η λίστα της ανθρώπινης ξεφτίλας δεν έχει αριθμό.

    Το "1984 του Οργουελ¨σε λίγο θα μοιάζει παραμύθι.

    Καλά οι καταναλωτικές οργανώσεις τι λένε; Δεν έχουμε δικαίωμα να ξέρουμε πότε τρωμε γκίζα ή φέτα;

    Nα κλείσω με κάτι τελευταίο.

    "Χωρίς την προσθήκη αρώματος, τα παγωτά έχουν τη γεύση χαλασμένου λίπους. Χωρίς άρωμα, τα ζελέ φρούτων σου δίνουν την αίσθηση ότι μασάς πλαστική σακούλα. Οι χυμοί φρούτων μοιάζουν με αραιωμένη, άγευστη σάλτσα, σαν πορτοκάλάδα που έχει ξεχαστεί στο ψηγείο μέρες. Και οι μαργαρίνες και τα μαλακά προιόντα που αλείφουμε στο ψωμί έχουν μια δυσάρεστη γεύση μείγματος λιπαρών."

    ... και καλή τύχη μάγκες.

     
  • At 12:34 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Απο μικρος ονειρευομουν να ζησω στη Θεσσαλονικη.Τελικα δεν τα καταφερα...

     
  • At 1:28 μ.μ., Blogger Nada

    Τα είπες «ως έχει»

    Σιχαμερή Θεσσαλονίκη και, δυστυχώς, τόπος κατοικίας μου...

     
  • At 2:11 μ.μ., Anonymous ο θειος ισιδωρος

    Παλι γκρινιαζετε?
    Απο που κι ως που δικαιολογειται ο τιτλος του ποστ (Πολις μεγαλη με μικρους ανθρωπους)?
    Δεν εχετε τον Μεγαλεξανδρο, τον Μεγα Ψωμιαδη, τον γιγαντα Παπαθεμελη, τον Ανθιμο, τον Κουδα και τοσους μεγαλους ανδρες?
    Οτι καλο βγαζει η Αθηνα εσεις δεν μας το περνετε (Ζουραρη, Καρατζαφερη κλπ)?
    Δηλαδη τι αλλο θελετε για να
    παψετε την κλαψα?

    *

    Σχολιαστη
    εμεις εδω στην Αθηνα δεν εχουμε κανενα προβλημα με τα τυρια.
    Τα τυρια μας ειναι εκλεκτα και κατασκευαζονται απο ολοφρεσκα και αγνα προϊοντα γαλακτος.
    Οποιος ομως θελει να φαει ΓΚΙΖΑ τον στελνουμε στου ΓΚΙΖΗ προκειμενου να προμηθευτει τα προϊοντα που αναφερεις στο σχολιο σου.
    Εκει συχναζουν και πολλοι Σαλονικεις που επισκεπτονται την πρωτευουσα.

     
  • At 6:17 μ.μ., Blogger Athanassios

    Δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοεί με τη λέξη "μικροί" ο ποιητής, τον οποίο πρώτη φορά ακούω (που διάολο πας και τους βρίσκεις αυτούς?). Αυτό που ξέρω για τους Θεσσαλονικείς είναι ότι είναι γκρινιάρηδες μεσ' τη μιζέρια που τους έχει καταδικάσει να ζουν οι καρεκλοκένταυροι της πρωτεύουσας (συμφωνώ με το θείο!!) κι ότι είναι πανελλαδικά πρώτοι στις δημόσιες συγκεντρώσεις, π.χ, συλλαλητήρια,συναυλίες και πάσης φύσεως υπαίθριες συγκεντρώσεις, για σοβαρό ή ασήμαντο λόγο (ισχύει το όπου γάμος και χαρά πρώτη η Βασίλω= Θεσσαλονικιός.)

     
  • At 6:47 μ.μ., Blogger Πάνος

    CD,

    υπάρχει άραγε "αισιόδοξη" ποίηση;

    *

    πρέζαtv,

    εγώ τα κατάφερα - και τραβάω τα μαλλιά μου. :-))

    *

    nada,

    κουράγιο...

    *

    θείε Ισίδωρε,

    πάλι χάθηκες αυτές τις μέρες. Κυκλοφορείς ή τη βγάζεις κλεισμένος στη DACIA;

    *

    Athanassios,

    δεν τους βρίσκω εγώ βρε "αυτούς", ΑΥΤΟΙ με βρίσκουν!

    Όσο για τους Θεσσαλονικείς, καλό θα ήταν να μας τα εξηγήσεις λίγο.

     
  • At 9:14 μ.μ., Blogger Athanassios

    Το μόνο που μπορώ να εξηγήσω στον περιορισμένο χώρο ενός σχολίου είναι ότι οι Θεσσαλονικείς είμαστε γκρινιάρηδες και χαβαλετζήδες.
    Για το πρώτο ισχύει αυτό που έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου (....το μαράζι δίχως αφορμή), το δεύτερο είναι μάλλον τουρκικό κατάλοιπο, η κοινωνικοποίηση εξαντλείται στα κάθε φύσης "πανηγύρια",είτε τα οργανώνει ο Δήμος, είτε η Μητρόπολη, είτε οποιοσδήποτε έχει κέφια να μαζέψει κόσμο για χαβαλέ.
    Και τα δύο πάντως είναι ενσωματωμένα στην κουλτούρα της πόλης, η γκρίνια κατάλοιπο των Εβραίων, ο χαβαλές των Τούρκων. Μας αρέσει νάμαστε αδικημένοι, γι αυτό και είμαστε.

     
  • At 9:48 μ.μ., Anonymous ahepas

    Θλιβερό μα τόσο πραγματικό! Πιστεύω πως κάπως έτσι έχει γίνει η Θεσσαλονίκη, μίζερη και κάπως τριτοκοσμική...

     
  • At 10:03 μ.μ., Anonymous ahepas

    Είπες «Θα πάγω σ’άλλη γη, θα πάγω σ’άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή. Κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμένη.
    Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
    Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».
    Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
    Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτιονιές τες ίδιες θα γερνάς, και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
    Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού – μη ελπίζεις – δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
    Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

    Κ. Καβάφης. Η πόλις.

     
  • At 10:07 μ.μ., Blogger Πάνος

    Φίλε ahepas,

    μια διευκρίνιση: έτσι ΗΤΑΝ η Θεσσαλονίκη, όταν γράφτηκε το ποίημα. Τώρα είναι ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ. Και χωρίς ελπίδα...

     
  • At 10:35 μ.μ., Anonymous ahepas

    Δεν θέλω να το πιστεύω αυτό Πάνο. Κάπου υπάρχει, σιγοκαίει φωτιά. Είναι θέμα χρόνου...