ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006
Ο Ανδρέας Κάλβος και το Αιγαίο της ποίησης






Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στα 1792, στα μέσα Μαρτίου. Ο πατέρας του Ιωάννης (Τζιοβάννι) Κάλβος ή Κάλμπος, ήταν πρώην μισθοφόρος του ενετικού στρατού, με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και μετέπειτα έμπορος. Καταγόταν από το Μαντούκι της Κέρκυρας. Ενυμφεύθη, σ’ έναν αταίριαστο κοινωνικά γάμο, τη ζακυνθινή αρχοντοπούλα Ανδριανή Ρουκάνη, κόρη μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας. Η οικογένεια της Ανδριανής συμπεριλαμβανόταν στο Libro d’ Oro και στον κατάλογο των ευγενών στο μεγάλο Συμβούλιο της Ζακύνθου. Δυο χρόνια μετά τον Ανδρέα, γεννήθηκε ο Νικόλαος.



Όταν γεννήθηκε ο Ανδρέας, ο πατέρας του ήταν 25 χρονών και η μητέρα του 23. Το ζευγάρι είχε αρραβωνιαστεί στις 22 Αυγούστου 1790 και ο γάμος τους έγινε στις 19 Ιουλίου 1791. Από το γάμο ως τη γέννηση του Ανδρέα μεσολαβούν 8 μήνες, με το ζόρι. Δε γνωρίζουμε, από καμιά πηγή, αν επρόκειτο για γάμο από συνοικέσιο ή από έρωτα. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη την ηλικία του Τζιοβάννι όταν έγιναν οι αρραβώνες μπορούμε να πιθανολογήσουμε την ανάπτυξη ενός διαταξικού ειδυλλίου, που εξελίχτηκε σε ερωτικό δεσμό. Ίσως αυτή είναι και η αιτία που οι Ζακυνθινοί αρχόντοι του Λίμπρο ντ’ Όρο, δέχτηκαν να αρραβωνιάσουν και να παντρέψουν την κόρη τους με ένα νεαρό Κερκυραίο ποπολάρο, που έβγαζε το ψωμί του ως μισθοφόρος των Βενετών - έστω κι αν ο μεγάλος αδερφός του ήταν πλοίαρχος και πλοιοκτήτης.

Είναι χαρακτηριστικά τα επίθετα μπροστά από τα ονόματα, στη ληξιαρχική πράξη βαπτίσεως του Ανδρέα:

Εβάπτισα παιδίον αρσενικόν του τιμιωτάτου σινιόρ Ιωάννη Κάρβου, γεννημένο από την ευγενή κυρίαν Ανδριανούλαν θυγατέραν του ευγενούς σινιόρ Νικολάου Ρουκάνη … Το εδέχθη ο ευγενής σινιόρ Σπύρος Ρούκερ…

Ο σινιόρ Ιωάννης Κάρβος μπορεί να ήταν τιμιώτατος, αλλά ως εκεί: ευγενής δεν ήταν, όπως ο πεθερός του, η κυρία Ανδριανούλα – ακόμα και ο κουμπάρος του. Εντοπίζεται εδώ μια αναστροφή της κοινωνικής προέλευσης του άλλου μεγάλου Ζακυνθίου, του Σολωμού. Αυτουνού ήταν ο πατέρας άρχοντας και η μάννα ποπολάρα.







Η διαφορετική ταξική προέλευση των νεαρών συζύγων θα μπορούσε να μην έχει επιπτώσεις στην εξέλιξη της σχέσης και του γάμου τους – άρα και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας των παιδιών τους - αν επρόκειτο για κάποια τηλεοπτική σαπουνόπερα. Επειδή όμως εδώ πρόκειται για ταξικά ανάρμοστη σχέση στην πραγματική ζωή, δεν άργησαν να εκδηλωθούν τα προβλήματα, τα οποία οδήγησαν στο χωρισμό.




Ο Τζιοβάννι πήρε τα δυο του παιδιά, Ανδρέα και Νικόλαο, και αναχώρησε για το Λιβόρνο, το Μάρτιο του 1802. Εκεί βρισκόταν από χρόνια εγκατεστημένος ο αδερφός του Βιτσέντζος, απασχολούμενος με ναυτιλιακές και άλλες επιχειρήσεις. Είχε ήδη ονομαστεί πρόξενος των Ιονίων Νήσων στο Λιβόρνο, όπου ανθούσε μια πολυάριθμη ελληνική παροικία. Ο Τζιοβάνι ίσως είχε αναχωρήσει νωρίτερα από τη Ζάκυνθο, αλλά οι πολιτικές συνθήκες της εποχής μόλις το 1802 επέτρεψαν την άνετη επικοινωνία των Ιονίων με το Λιβόρνο, όπου τον περίμενε ο αδερφός του. Τον Αύγουστο του 1802 ο Τζιοβάννι διορίζεται, από τον αδερφό του, υποπρόξενος στο Λιβόρνο. Λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1803, η κυβέρνηση της Επτανήσου Πολιτείας απολύει τον Βιτσέντζο, για πολιτικούς λόγους.






Οι θέσεις του προξένου και του υποπροξένου ήσαν άμισθες και η παραμονή των αδελφών Κάλβου σ’ αυτές, έτσι κι αλλιώς χρονικά περιορισμένη – ιδίως του Τζιοβάννι. Ωστόσο, ο Ανδρέας Κάλβος, γράφει, στα 1819, σε μια επιστολή του:

Ο μεν θείος μου ύπατος, ο δε πατήρ μου της υπατείας Διάκονος, ήσαν εν Λιβόρνω. Δια πολλούς χρόνους είχον την αξίαν αμισθί και εν αυτή δαπανήσαντες των ιδίων χρημάτων, επτώχεναν ύστερον. Η δε αξία αφαιρεθήσα από τα έντιμα και ενάρετα αυτών χέρια, εμπιστεύθη εις τα ευεργετικά των Ζωσιμάδων’ ευγνωμόνως μεν προς αυτούς, αδίκως δε προς την οικίαν μου.








Δεν αποκλείεται η εκδοχή που παρουσιάζει ο 27χρονος Ανδρέας για την οικονομική ατυχία της οικογένειάς του να οφείλεται αποκλειστικά σε εξιστορήσεις του πατέρα του Τζιοβάννι, ο οποίος να ήθελε με τον τρόπο αυτό να αποσείσει από επάνω του τις ευθύνες για την αποτυχία της μετανάστευσης στο Λιβόρνο. Ο Ανδρέας στα 1802/3 ήταν μόλις 10 και 11 ετών, άρα δε μπορούσε να έχει ακριβή εικόνα για τα διατρέξαντα. Είναι πολύ ενδιαφέρον όμως το γεγονός ότι ο Ανδρέας δηλώνει, εμμέσως, υπερήφανος για την εντιμότητα και την αρετή της οικογένειάς του, παρά το ότι τα περιστατικά στα οποία αναφέρεται δεν είναι ακριβή.



Ο Τζιοβάννι Κάλβος ασχολήθηκε με το εμπόριο και ταξίδευε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς την παρουσία της μητέρας τους, ενώ και ο πατέρας έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Για να μην τους αφήνει μονάχους, ο Τζιοβάννι κάποιες φορές έπαιρνε μαζί του και τους γιούς του. Έτσι, μεταξύ των ετών 1805 και 1811, πιθανολογείται ότι ο Ανδρέας επισκέφτηκε τη Σάμο και την Αίγυπτο – ίσως και άλλα μέρη, σε ηλικία από 13 έως 19 ετών. Τα ταξίδια αυτά, που πραγματοποιήθηκαν εξαιτίας της ιδιόρρυθμης οικογενειακής κατάστασης των Κάλβων, αποτέλεσαν ένα μοναδικό θησαυροφυλάκιο παραστάσεων, από το οποίο ο ποιητής Κάλβος, όταν ήρθε η ώρα, ανέσυρε το υλικό με το οποίο έπλασε τους μοναδικούς του στίχους για το Αιγαίο. Είναι ο πρώτος νεοέλληνας ποιητής, του οποίου η ποίηση έχει το Αιγαίο ως κεντρικό τόπο και τρόπο. Τα εμπορικά ταξίδια του Τζιοβάννι Κάλβου γίνονται έτσι, ανεπαισθήτως, το μέσον που η Τύχη διάλεξε ώστε να γίνει το Αιγαίο πεδίο συνάντησης της νέας ελληνικότητας με την αρχαία παράδοση, πολλούς αιώνες μετά τον Όμηρο και τους λυρικούς ποιητές. Γιατί το Αιγαίο, αντίθετα με το δεύτερο (και πλέον καθοριστικό) πεδίο συνάντησης, την ελληνική γλώσσα και την αρχαία γραμματεία, πρέπει να το έχεις ζήσει επιτόπου, για να γράψεις στίχους σαν κι αυτούς:








Αστράπτουσι τα κύματα
ως οι ουρανοί και ανέφελος
ξάστερος φέγγει ο ήλιος
και τα πολλά νησία
δείχνει του Αιγαίου
(Ο Ωκεανός, κδ’)

Χλωρά, μοσχοβολούντα
νησία του Αιγαίου πελάγους,
ευτυχισμένα χώματα
όπου η χαρά κ’ η ειρήνη
πάντα εκατοίκουν

Μόνον ακούω την θάλασσαν,
που ωσάν μέγα ποτάμι
ανάμεσα εις τους βράχους
κτυπώντας μυρμυρίζει
γύρω εις τα σκάφη
(Τα ηφαίστεια, α’ & λγ’)








Μούσα, το Ικάριον πέλαγος
έχεις γνωστόν. Να η Πάτμος,
να αι Κορασσίαι, κ’ η Κάλυμνα,
που τρέφει τας μελίσσας
με αθέριστα άνθη.

Να της αλόης η νήσος,
και η Κως ευτυχεστάτη,
ήτις του κόσμου εχάρισε
τον Απελλήν και αθάνατον
τον Ιπποκράτην.

Ιδού και ο μέγας τρόμος
της Ασίας γης, η Σάμος’
πλέξε δι’ αυτήν τον στέφανον
υμνητικόν και αιώνιον,
λυρική κόρη.

Αυτού, ενθυμάσαι, εγέμιζες
του τεΐου Ανακρέοντος
χαρμόσυνον κρατήρα,
κ’ έστρωνες δια τον γέροντα
δροσόεντα ρόδα.


(εν. η Τέως, πατρίδα του Ανακρέοντα)









Αυτού του Ομήρου εδίδασκες
τα δάκτυλα να τρέχωσι
με την ωδήν συμφώνως,
όταν τα έργα ιστόρει
θεών και ηρώων.

Αυτού τα χρυσά έπη
εμψύχωνες εκείνου,
δι’ ου τα νέφη εσχίσθησαν
και των άστρων εφάνηκεν
η αρμονία


(εν. ο Πυθαγόρας)

Ω κατοικία Ζεφύρων,
όταν αλλού του ηλίου
καίουν τα βουνά οι ακτίνες
ή τον χειμώνα η νύκτα
κόπτη τας βρύσεις,

Εσύ ανθηρόν το στήθος σου,
φαιδρόν τον ουρανόν
έχεις, και από τα δένδρα σου
πολλή πάντοτε κρέμεται
καρποφορία

Ούτω το κύμα Ικάριον
κτυπούσα η βάρκα βλέπει
σε εις τα νησία ανάμεσα
λαμπράν και υψηλοτάτην
και αγαλλιάζει.
(Εις Σάμον, δ’-ια’ & ιδ’)

*

Όσοι από τους αναγνώστες των «μτΚ» αγαπούν την ελληνική ποίηση έφεραν κιόλας στο μυαλό τους, συνειρμικά, τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το Άξιον Εστί, αυτούς όπου τα νησιά του Αιγαίου παρελαύνουν θριαμβικά και θεσπέσια. Τώρα γνωρίζουν και τη μυστική τους αφετηρία. Το Αιγαίο είναι πρώτος, ο καθοριστικός τόπος συνάντησης και συνομιλίας των δύο από τους τρεις μέγιστους ποιητές μας – και δίνει μέσα από τα κύματά του το χρυσό αρραβώνα της μεγάλης αγάπης του νεότερου για τον παλαιότερο.

Ο τρίτος τους παρατηρεί, από την Αλεξάνδρεια, χαμογελώντας.

*

Οι πίνακες που στολίζουν το κείμενο είναι, κατά σειρά εμφανίσεως: Σίφνος, του Παναγιώτη Τέτση. Η επιστροφή των Αργοναυτών, του Κωνσταντίνου Βολανάκη. Φανταστικό τοπίο, του Ράλλη Κοψίδη. Το παραπόρτι - Ανδρος, της Νίκης Καραγάτση. Σαντορίνη, του Λουκά Βενετούλια. Ο μικρός ψαράς, του Δημήτρη Γιαννουκάκη. Αιγαίο ΙΙΙ, του Κώστα Γραμματόπουλου. Ένας πίνακας του Γρηγόρη Σερεμετάκη. Και η Νάξος, του Άγγελου Θεοδωρόπουλου. Όλες οι εικόνες μεγενθύνονται με κλικ επ' αυτών- σας το συνιστώ για να τις απολαύσετε.
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 |


32 Comments:


  • At 3:15 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Ψυχαγωγικό αυτό το ποστ - με την κυριολεκτική έννοια!
    Διπλό μπράβο και για την εικονογράφηση.

     
  • At 4:11 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Εντάξει ο Καββαδίας. Εντάξει ο Καρυωτάκης. Εντάξει ο Βάρναλης. Ενάξει ο Καρούζος. Εντάξει ο Παλαμάς. Εντάξει ο Σεφέρης. Εντάξει και τόσοι άλλοι. Αλλά και ο Σολωμός έξω από την.. Αγία Τριάδα ;;;!!!

     
  • At 5:06 μ.μ., Blogger Πάνος

    μαύρο πρόβατο,

    θενξ. Αυτού του είδους τα ποστ συνήθως πάνε άπατα (από δημοφηλία και σχόλια), αλλά είναι αυτό ακριβώς που μ' αρέσει περισσότερο.

    (δεν εννοώ οτι μ' αρέσει να πηγαίνουν άπατα - εννοώ οτι μ' αρέσει να τα φτιάχνω)

    *

    Ιχνηλάτη,

    ναι.

    Ελευθερώσου, επιτέλους, ξάδερφε, από τον στείρο ακαδημαϊσμό!

    :-))

    Ο Σολωμός είναι καλός ποιητής - και πρωτοπόρος. Απλώς, τα ποιήματά του (δουλεμένα στη διάρκεια μιας μακράς ποιητικής ζωής) ΔΕ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΝ (τα περισσότερα) με την ποίηση του Κάλβου (τις ΩΔΕΣ), ολοκληρωμένη μέσα σε 3-4 μόλις χρόνια. Εν ανάγκη, διάβασε ξανά τη μελέτη του Ελύτη για τον Κάλβο!

    (Αν όχι, μη στεναχωριέσαι: θα την παρουσιάσω αναλυτικά στα "μτΚ" - προσεχώς. Και όχι μόνο αυτή, βέβαια...)

    Τέλος, μια κάπως προσωπική ερώτηση: Ποιά ποιήματα του Σολωμού (εκτός από τα σχεδιάσματα για τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και κάποια μεμονωμένα) θεωρείς (διαχρονικά) "μεγάλη ποίηση;"

     
  • At 9:38 μ.μ., Anonymous Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης

    Καλός ο Κάλβος και η Ιστορία, αλλά θα πρέπει να υπάρχουν και αυτοί που θα τα διδάξουν. Τούς εκπαιδευτικούς δέν τούς απασχόλησε η παραχάραξη της ιστορίας από τό Υπουργείο Παιδείας ή η παρακμή της ελληνικής γλώσσας, απεργούν γιά νά βάλουν κανένα κατοστάρικο στήν τσέπη τους. Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι άνθρωποι πού δουλεύουν από 10 έως 18 ώρες εβδομαδιαίως. Δουλεύουν σέ μία εβδομάδα όσο δουλεύει σέ μία μέρα ένας ιδιωτικός υπάλληλος, ο οποίος σημειωτέον πληρώνεται πολύ λιγότερο από αυτούς τούς κυρίους, οι οποίοι ξανασημειωτέον κάθονται καί τρείς μήνες τόν χρόνο, οι οποίοι ξανασημειωτέον δέν ελέγχονται καί από κανένα, γι'αυτό τήν δουλειά τους τήν κάνουν τά φροντιστήρια. Οχι αύξηση, μείωση έπρεπε νά τούς κάνουν.

    Αλλά ακολουθούν πιστά τίς προσταγές των συνδικαλιστών (κυρίως της αριστεράς) οι οποίοι αυτό τόν τρόπο έχουν βρεί γιά νά ασκούν πολιτική. Αφού η αριστερά δέν θά έρθει ποτέ στήν εξουσία, κάνει πολιτική μέ απεργίες, πορείες, κλείσιμο δρόμων, σπάσιμο μαγαζιών κλπ. Οι συνδικαλιστές της εκπαίδευσης ούτε μία ώρα δέν μπαίνουν σέ τάξη.

    Τά συνδικάτα αντί νά πολεμήσουν τήν σπατάλη καί τή διαφθορά στό δημόσιο, τίς δύο πληγές της κοινωνίας μας, πού πληγώνουν πιό πολύ τή φτωχολογιά, σφυρίζουν αδιάφορα. Γιά νά μην πούμε ότι καλύπτουν ή πρωταγωνιστούν στήν διαφθορά, στίς μίζες καί στή λούφα. Καί είναι πληγές πού μόνο εκ των έσω μπορούν νά γιατρευτούν. Αλλά αν κτυπήσουν τά κακώς κείμενα του δημοσίου δέν θα τούς ακολουθήσουν καί οι μάζες των δημοσίων υπαλλήλων. Καί οι συνδικαλιστές μας πρέπει νά πρωταγωνιστούν, όχι γιατί τούς ενδιαφέρει τό κοινό καλό, αλλά γιά τό προσωπικό τους όφελος καί γιά τήν προσωπική τούς εξέλιξη. Είδαμε πως φτιάχτηκε ο Κανελλόπουλος, ο Πρωτοπαππάς, ο Πολυζωγόπουλος κ.α.

    Τά συνδικάτα είναι άρρωστα καί μετέχουν στή σήψη της δημόσιας ζωής μαζί μέ τούς δημοσιογράφους, τούς πολιτικούς καί τούς δικαστικούς. Είδατε κανένα συνδικάτο νά αποκαλύπτει γιατρό πού νά παίρνει φακελλάκι, ή να αποκαλύπτει εφοριακό πού νά μειώνει τόν φόρο επ'αμοιβή, ή να αποκαλύπτει καθηγητή πού νά εκβιάζει γιά νά κάνει ιδιαίτερα, ή να αποκαλύπτει δικαστικό πού να λαδώνεται από λαθρέμπορο ναρκωτικών; Ειδατε κανένα συνδικάτο πού νά προβληματίζεται γιά τούς αργόσχολους στά Υπουργεία, δημαρχίες, νομαρχίες, ΙΚΑ κλπ; Είδατε κανέναν συνδικαλιστή πού νά ενδιαφέρεται γιά τήν συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων στούς πολίτες; Αγενέστατοι είναι λές καί είμαστε β' κατηγορίας πολίτες. Αυτός είναι ρατσισμός. Εχουν μόνιμη θέση, τά παίρνουν κάτω από τό τραπέζι, μας δουλεύουν όταν τούς ρωτάμε δεύτερη φορά καί κάνουν καί τήν απεργία τους γιά τά κεκτημένα τους.

    Ενα άλλο πού τούς ενοχλεί στήν εκπαίδευση, είναι να μήν έρθουν τά ιδιωτικά πανεπιστήμια, νά μην καταργηθεί τό άσυλο των βανδάλων καί νά μείνουν αιώνια οι αιώνιοι φοιτητές. Οι καθηγητές των πανεπιστημίων πού έχουν πλουτίσει από προγράμματα της Ευρώπης καί από ρεμούλες παράγουν ένα τίποτα. Τά ελληνικά πανεπιστήμια δέν προσφέρουν τίποτα στήν ελληνική κοινωνία. Τήν καλοπέρασή τους θέλουν καί τά ταξιδάκια τους στά συνέδρια. Ολες οι ανακαλύψεις καί η έρευνα γίνονται σέ χώρες πού έχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπως Βρετανία καί ΗΠΑ. Πλήρωνε φορολογούμενε πολίτη γιά νά έχεις ...δωρεάν παιδεία. Τέλειωσα πολυτεχνείο καί από τήν απογοήτευσή μου πέταξα όλα μου τά βιβλία. Σιχάθηκα τήν βρωμιά από τά πανώ καί τίς αφίσες, τά ελάχιστα εως ανύπαρκτα εργαστήρια, τίς ανιαρές διαλέξεις των καθηγητών, τίς επαγγελματικές αντιγραφές των εξυπνάκηδων, τά κόμματα, τά άχρηστα συγγράμματα. Ημουν ξεκομμένος από τήν εργασιακή πραγματικότητα καί από τήν πραγματική επιστήμη καί έρευνα καί με υποχρέωσαν από τήν πρώτη στιγμή νά πληρώσω ΤΕΕ καί ΤΣΜΕΔΕ ενώ ήμουν απένταρος.

    Οι αιώνιοι φοιτητές είναι εκείνοι πού πάνε στά πρωτάκια, καί προσπαθούν νά τά πείσουν γιά τά καλά του σοσιαλισμού ή του κομμουνισμού ή του νεοφιλελευθερισμού, είναι εκείνοι πού αφισοκολλούν γιά τά κόμματά τους καί ωρύονται στίς συνελεύσεις. Δεν πατάνε ούτε στά μαθήματα ούτε στά εργαστήρια, αλλά στήν αντιγραφή είναι μανούλες. Καί όταν ύστερα από δέκα χρόνια πάρουν πτυχίο γιατί έχει βαρεθεί ο καθηγητής νά τούς βλέπει, πάνε στά κόμματα, γλύφουν διορίζονται στό Δημόσιο, καί τί νομίζετε ότι κάνουν εκεί; Γίνονται συνδικαλιστές γιά νά ωρύονται πάλι στίς συνελεύσεις, νά μήν δουλεύουν καί νά τά παίρνουν όποτε τούς ...παίρνει.
    Καταλάβατε τώρα γιατί ενοχλούν τά ιδιωτικά πανεπιστήμια.

    Αυτοί είναι οι συνδικαλιστές καί αυτή είναι η δημόσια ζωή στόν τόπο μας.

    Μπορεί νά έγινα δυσάρεστος σέ κάποιον έντιμο δημόσιο υπάλληλο ή καθηγητή. Τό καλό της κοινωνίας δέν τό πετυχαίνουμε μέ τά ευχάριστα αλλά μέ τά ωφέλιμα.

     
  • At 10:08 μ.μ., Blogger άστεγος

    Πολυτεχνίτη,

    λες κάποια σωστά πράγματα αλλά αφαιρείς από αυτά την όποια βαρύτητά τους όντας ισοπεδωτικός.

    Αναφέρομαι μόνο σε ένα από τα πολλά:
    Οι εκπαιδευτικοί κατά τη γνώμη μου ΚΑΛΩΣ δουλεύουν όσες ώρες δουλεύουν και ΚΑΛΩΣ ζητούν καλύτερες αμοιβές. Ανεξάρτητα με το τι συμβαίνει συνήθως στην ελληνική πραγματικότητα, η δουλειά του εκπαιδευτικού δεν σταματάει όταν τελειώνει το μάθημα στην τάξη. Ο σοβαρός εκπαιδευτικός αφιερώνει διπλάσιο χρόνο στον σχεδιασμό και στην προετοιμασία του μαθήματος, στην ενημέρωση και στην επιπρόσθετη εκπαίδευσή του, μια και επιστήμες όπως η παιδαγωγική και η μεθοδική διδακτική εξελίσσονται με γοργό ρυθμό και απαιτούν την ίδια παρακολούθηση με άλλες των θετικών επιστημών. Το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε με το να του ανατεθεί να δουλεύει περισσότερες ώρες στο σχολείο, ούτε με τη διατήρηση των χαμηλότερων μισθών στην ΕΕ (τουλάχιστων των 15).
    Ξεφύγαμε από τον Κάλβο όμως...

     
  • At 10:11 μ.μ., Blogger άστεγος

    Πάνο, ωραίο ποστ.
    Αναφέρεσαι συχνά στα κείμενά σου στη νέα ελληνικότητα. Πώς την ορίζεις? Γιατί μέχρι στιγμής προσπαθώ από τα συμφραζόμενα να κταλάβω την έννοια.

     
  • At 10:17 μ.μ., Blogger Πάνος

    Αγαπητέ πολυτεχνίτη κι ερημοσπίτη,

    καλώς όρισες από τα μέρη μας.

    Σε όσα λες, με άλλα συμφωνώ, άλλα τα βρίσκω κάπως υπερβολικά (ή και "κλισέ").

    Όλους μας πληγώνει η ελληνική πραγματικότητα. Έχουμε, όμως, και τίποτε άλλο;

    Τα παχύδερμα ΔΕΝ τα πληγώνει - για τους κανονικούς ανθρώπους μιλάω.

    Και ο Ανδρέας Κάλβος υπέφερε τα πάνδεινα από την ελληνική κοινωνία της εποχής του - μέχρι που έφυγε και πήγε να πεθάνει στο Λάουθ, της Αγγλίας. Να μη βλέπει Έλληνες.

    Δεν είμαι αισιόδοξος - δε επιτρέπω όμως στον εαυτό μου την απελπισία, γιατί έχω μικρά παιδιά.

    Κι όταν είσαι αποφασισμένος, μπορεί και να τη βγάλεις καθαρή...

    Να είσαι καλά - κι όποτε θέλεις να σχολιάζεις στα "μτΚ"

     
  • At 10:27 μ.μ., Blogger Πάνος

    Άστεγε,

    ως "νέα ελληνικότητα" ορίζω την έκφραση του νέου (και ωραίου) εκείνου λαού, που εμφανίστηκε στα αλώνια της ιστορίας γύρω στον 11ο αιώνα μΧ και άρχισε να αυτο-προσδιορίζεται ως "Έλληνας", δηλαδή για τους άμεσους προγόνους μας.

    Αν έχεις χρόνο, μπορείς να βρεις λεπτομέρειες στα πιο παλιά ποστ της ομάδας "Θεωρητικούρες" - αριστερά στην πρώτη σελίδα. Αν όχι, κάνε υπομονή ως το επόμενο σχετικό ποστ.

     
  • At 10:27 μ.μ., Blogger roidis

    μπράβο για τον φρέσκο θαλασσινό αέρα που μας έφερες και 'κείνη την μυρουδιά του παλιού χαρτιού και της μελάνης που αποτύπωσε την αγωνία και την πικρία αυτής της χώρας που μας έμελε ν'ανοίκουμε.

    οι ωδές του δεν είναι ποτέ μακρυά μου. εδώ δίπλα τις έχω μαζί με την Πάππισα και έναν τουλάχιστον Προυστ για τα εσώτερα.

    γειά σου Πάνο.

     
  • At 10:31 μ.μ., Blogger Πάνος

    Γειά σου και σένα φίλε Ροϊδη. Τον Κάλβο τον διαβάζω τα τελευταία χρόνια και ...φεύγω.

     
  • At 10:50 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Για τον Καλβο και τα λοιπα θα επανελθω.
    Για το Σολωμο μονο ενα μικρο σχολιο: Ενταξει η Ελληνικη δεν ηταν η μητρικη του γλωσσα αλλα εκτος απο τους "Ελευθερους Πολιορκημενους" και μερικα τετραστιχα στον "Υμνο στην Ελευθερια" ειναι ο ποιητης που εχει γραψει τις περισσοτερες φόλες.
    Τα περισσοτερα ποιηματα του, επιοικως, δεν διαβαζονται.
    Ομως η αξια του Σολωμου εγκειται στη συμβολη του στη διαμορφωση της νεας Ελληνικης γλωσσας γιαυτο και η Ελληνικη ποιηση χωριζεται σε προσολωμικη και Μετασολωμικη.

     
  • At 11:08 μ.μ., Blogger Πάνος

    θείε Ισίδωρε,

    και του Κάλβου τα ελληνικά ήταν μεν μητρική γλώσσα, αλλά μονάχα ως τα δέκα του χρόνια. Μετά, μιλούσε και έγραφε ιταλικά, τα ελληνικά τα έπιασε σε σχετικά μεγάλη ηλικία

    (χαρακτηριστικά τα "ελλειματικά" ελληνικά του, από επιστολές της εποχής του Λονδίνου)

    Είναι περίεγο, αλλά από τους μεγάλους ποιητές του 19ου αιώνα, μονάχα ο Παλαμάς υπήρξε "άρχοντας της γλώσσας του"!

    (και ο Καβάφης είχε αντίστοιχο πρόβλημα)

    *

    Η συμβολή του Σολωμού στη διαμόρφωση της νέας Ελληνικής γλώσσας...

    Ήταν η "συνταγή" που ακολουθήθηκε.

    Έχεις, ωστόσο, υπόψη τις επεξεργασμένες και πλήρεις θέσεις του Κάλβου, για το γλωσσικό;

    Τις διατύπωσε στις περίφημες διαλέξεις του στο Λονδίνο, στα 1819, νομίζω.

    (προσεχές ποστ στα "μτΚ")

    Αν είχε εισακουστεί, η νέα Ελληνική γλώσσα θα είχε αποφύγει πολλές διαδρομές στις άγονες ερήμους του στείρου (και κατασκευασμένου) δημοτικισμού.

    Αλλά δεν υπήρχε πιθανότητα να εισακουστεί, γιατί ήταν φτωχός και ανεξάρτητος και επαναστάτης / καρβονάρος.

    Ήταν όμως πολύ μπροστά από τους άλλους της εποχής του - και από το Σολωμό. Γι' αυτό ακούγεται τώρα, δυό αιώνες μετά.

     
  • At 11:14 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Τέλος, μια κάπως προσωπική ερώτηση: Ποιά ποιήματα του Σολωμού (εκτός από τα σχεδιάσματα για τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και κάποια μεμονωμένα) θεωρείς (διαχρονικά) "μεγάλη ποίηση;"

    Με εξαίρεση " Τα Σατιρικά " του, ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ.

    ΔΕ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΝ, που λες κι εσύ.

    Ενα μόνο ποίημα του, Η Νεκρική Ωδή, αξίζει όσο όλαι αι ωδαί του Κάλβου μαζί.

     
  • At 11:23 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    ..γιαυτο και η Ελληνικη ποιηση χωριζεται σε προσολωμικη και Μετασολωμικη.

    Θείε, χωρίζεται έτσι επειδή ο Σολωμός είναι ο πατέρας της νεοελληνικής ποίησης.
    Και όπως η Αγία Τριάδα ξεκινά πάντα από τον Πατέρα, έτσι και η όποια προσωπική.. Αγία Τριάδα της νεολληνικής ποίησης οφείλει να ξεκινά από τον Σολωμό.

    Στη δική μου.. Αγία Τριάδα έχω τον Καββαδία τρίτο, παρότι είναι ο ποιητής που με συγκινεί περισσότερο από όλους. Πρώτο έχω, φυσικά, τον Σολωμό, και δεύτερο τον Καβάφη.
    Η υποκειμενική προσωπική προτίμηση οφείλει να υποχωρήσει μπροστά στην ιστορικά τεκμηριωμένη κρίση και αξιολόγηση.

     
  • At 11:24 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δημήτρης Λιαντίνης, Ο Σολωμός ως σωτήρας του Μύθου του '21. Ομιλία από στήθους.

    Διάβασέ το και πες αν έχεις την ίδια γνώμη.

    (Και για περισσότερα, στο "Χάσμα Σεισμού: Ο φιλοσοφικός Σολωμός".)

     
  • At 11:27 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Αλήθεια, γιατί δεν χωρίζεται σε προκαλβική και μετακαλβική ;;!!..

    Σύγχρονοι ήταν, ποιητές και οι δύο ήταν, στο ίδιο μέρος έμεναν.
    ( κι ας μην αντάλλαξαν ποτέ κουβέντα μεταξύ τους ! )

     
  • At 11:53 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Ανώνυμε, έριξα μια γρήγορη ματιά στην ομιλία του Λιαντίνη.
    Δεν θα σταθώ καθόλου στην πολιτική-εθνική διάσταση που δίνει στον Σολωμό και στο έργο του.
    Θα σταθώ μόνο στην ποιητική-φιλοσοφική αξιολόγηση, και θα πω ότι είναι μία από τις καλύτερες αναλύσεις που έχω διαβάσει για τον Σολωμό.
    Μου φαίνεται πραγματικά αδιανόητο να αμφισβητεί κανείς την πρωτοκαθεδρία του στη νεοελληνική ποίηση. Είναι σαν να αμφισβητεί κανείς τον Σαίξπηρ και τη θέση του στην αγγλική ποίηση, ή του Δάντη στην ιταλική.
    Μιλάμε για τον άνθρωπο που σφράγισε τη νεοελληνική πνευματική ταυτότητα. Που σφυρηλάτησε την ποιητική αισθητική ενός ολόκληρου έθνους.
    Δεν είναι ΣΧΕΤΙΚΑ αυτά τα πράγματα ρε παιδιά. Ελεος.

     
  • At 11:55 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Ιχνηλατη
    τι θα πει ειναι ο πατερας της νεοελληνικης ποιησης, γιατι ειναι ο πατερας της (ελπιζω οχι επειδη της ...γαμησε τη μανα), λογω γλωσσας ειναι.
    Τοτε ακομα και ο πιο αγραμματος μιλαγε κι εγραφε σ΄εκεινη την υπερφιαλη αττικοαχαϊζουσα παρλαπιπα που εχρησιμοποιητο ως γλωσσα.
    Ο Σολωμος ειναι ο πρωτος που εγραψε απλα, λαϊκα κι απεριττα.
    Ορισμενοι στιχοι του ειναι μεγαλειωδεις μεσα στην απλοτητα τους.
    Τσακω εναν απο τους "ελευθ. πολιορκ.":
    "και μες της λιμνης τα νερα
    που επεταξε με ασπουδα*
    επαιζε με τον ισκιο της
    γαλαζια πεταλουδα"
    (* χωρις σκεψη-σπουδη, με ανεμελια).

    Τωρα μην αρχισω και αραδιαζω και τις μπουρδες του που ουτε παιδακια του δημοτικου δεν τις γραφανε!
    Σε πολλα δε ο λυρισμος του ...και μια λιρα!

     
  • At 11:59 μ.μ., Blogger Πάνος

    ανώνυμε (11.24' μμ)

    ευχαριστώ για το σύνδεσμο! Η ομιλία του Λιαντίνη ήταν όντως απολαυστική!

    Όλα όσα λέει καλά και άγια - και ίσχυαν απόλυτα, ως τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Μετά; μετά, ο κόσμος άλλαξε!

    Ξάφνου, τα μαθηματικά δεν είναι πια το "απόλυτο" στην ποίηση, καταπώς λέει ο Λιαντίνης - και λέει και ο Σολωμός. Ξάφνου, εισέβαλλε ορμητικά στην ποίηση ο υπερ-ρεαλισμός. Ο μαθηματικός εγκέφαλος έπαψε πια να είναι "ταμπού". Οι πραγματικές δυνάμεις της (άγνωστης) φύσης των ανθρώπων και των πραγμάτων αναζήτησαν την έκφρασή τους.

    Κι ο Σολωμός, πέρασε (πρακτικά) στα αζήτητα. όχι γιατί δεν είναι μεγάλος ποιητής. Αλλά γιατί η ποίησή του έγινε ξαφνικά απελπιστικά "φτωχή".

    Ε, εκεί είναι που διαφέρει ο Κάλβος: Έγραψε όπως μπόρεσαν να γράψουν οι Ευρωπαίοι ποιητές εκατό και εκατόν είκοσι χρόνια αργότερα!

    Κι όπως σημειώνει ο Ελύτης, φανταστείτε αυτός ο άνθρωπος να μπορούσε να ζει και να δημιουργεί χωρίς να είναι υποχρεωμένος να σέρνει ολοζωής το μαγκανοπήγαδο της επιβίωσης!

    *

    Ιχνηλάτη,

    με στεναχωρεί βρε ξάδερφε που είσαι τόσο πολύ του κανονισμού και των σχολών και του "τάδε έφη Ζαρατούστρα"!

    (κι από την άλλη, τόσο υπερβολλικά υποκειμενικός, ώστε να συμπεριλαμβάνεις τον Καββαδία στην Τριάδα της ελληνικής ποίησης!)

    Πάλι καλά που συμφωνούμε για τον Καβάφη!

     
  • At 12:09 π.μ., Blogger Πάνος

    Ιχνηλάτη,

    αποκλειστικά για σένα ένα απόσπασμα από τα "προσεχώς" - μια και τόφερε η κουβέντα (δηλαδή ..εσύ!)

    *

    Αναμφίβολα ο Σολωμός είναι μεγάλος ποιητής. Αλλά δεν πρέπει να συγχέουμε τη μεγαλοσύνη με τη δημοτικότητα. Η σύγκριση με τον Κάλβο, στα θέματα όπου έγραψαν και οι δύο στίχους, είναι συντριπτική. Έχω πρόχειρα δύο παραδείγματα. Το πρώτο αναφέρεται στην καταστροφή των Ψαρών – και κατά σύμπτωση οι δυο ποιητές φτιάχνουν στεφάνια. Ας δούμε πρώτα τον Κάλβο, από την ωδή Εις Ψαρά:

    Επί το μέγα ερείπιον
    η Ελευθερία ολόρθη
    προσφέρει δύο στεφάνους:
    έν’ από γήινα φύλλα
    κι άλλον απ’ άστρα


    Ιδού και το πασίγνωστο επίγραμμα του Σολωμού:

    Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
    περπατώντας η δόξα μονάχη
    μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
    και στην κόμη στεφάνι φορεί
    γινωμένο από λίγα χορτάρια
    που ΄χαν μείνει στην έρημη γη.


    Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τη διχόνοια. Και οι δυο ποιητές ασχολήθηκαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Ο Κάλβος, από την ωδή το φάσμα:

    Μεγάλη, τρομερή,
    με τα πτερά απλωμένα,
    καθώς αετός ακίνητος,
    κρέμεται εις τον αέρα
    ψηλά η Διχόνοια


    Και ο Σολωμός, από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν:

    Η Διχόνοια, που βαστάει
    ένα σκήπτρο η δολερή,
    καθενός χαμογελάει
    «Πάρ’ το» λέγοντας , «και συ»

    Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
    έχει, αλήθεια, ωραία θωριά’
    Μη το πιάστε, γιατί ρίχνει
    εισέ δάκρυα θλιβερά…


    Μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί σ’ ένα κοινό, όπως εκείνο της εποχής τους, έγινε δημοφιλής ο Σολωμός και όχι ο Κάλβος: οι συνθήκες (πολιτικές, κοινωνικές, ιδεολογικές) ευνοούσαν τον δημοτικιστή αριστοκράτη, που έγραφε απλά (και απλοϊκά, πολλές φορές) και όχι τον ιδιόρρυθμο, δύσκολο καρβονάρο, που δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Επιπλέον, η ποίηση του ενός ήταν εύκολη, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις από τον αναγνώστη – του άλλου προϋπέθετε παιδεία, τριβή με τη γλώσσα, καλλιέργεια. Η ποιότητα της γραφής, οι εικόνες, η αίσθηση της λιτότητας, η ευστοχία της γλώσσας – όλα ήταν υπέρ του Κάλβου. Κι όμως, δεν είχε μαζί του το σημαντικότερο, προκειμένου να γίνει δημοφιλής, στον καιρό του: χωρίς να το ξέρει, δεν έγραφε για τους τοτινούς, αλλά για τους μελλοντικούς αναγνώστες.

    *

    Όπως φαίνεται, όχι για όλους τους μελλοντικούς αναγνώστες. Το μέλλον, γι' αυτούς, δεν έχει φτάσει ακόμα...

     
  • At 12:22 π.μ., Anonymous ο θειος

    Ιχνιλατη
    οπως καταλαβαινεις ο Σολωμος καθοτανε στο πισω θρανιο κι αντεγραφε απο την κολλα του Καλβου

     
  • At 12:25 π.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Ρε Πάνο, αφού το παραδέχτηκα μόνος μου ότι αυθαιρετώ με τον Καββαδία στην.. Αγία Τριάδα μου. Το έκανα για να δείξω ότι αν και είναι ο αγαπημένος μου, δεν τον τοποθετώ στην πρώτη, ούτε καν στη δεύτερη θέση. Και ότι η κορυφή ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς που η Ιστορία τους την έδωσε.
    Αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα - το τεράστιο - είναι ότι εσύ αφήνεις έξω από τη δική σου..Αγία Τριάδα τον Σολωμό !!!

     
  • At 12:32 π.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Θείε, καλό, αλλά έτσι συγκρίνονται οι ποιητές ;! Στίχο στίχο ;! Σαν να συγκρίνουμε ντομάτες στα μπακάλικα ;! Ποιες είναι πιο ώριμες, πιο κόκκινες..
    Στη.. γεύση κρίνονται όλα !

    Ποιος θυμάται απ'έξω στίχους του Κάλβου, και ποιος ΔΕΝ θυμάται στίχους του Σολωμού ;;;;;!!!!!

     
  • At 12:37 π.μ., Anonymous ο θειος

    Κοιταξε, εχω στο Τζουκμποξ μια πολυ γονιμη συζητηση με τον ξαδελφο σας τον Αθανασιο για ...τον εγκεφαλο(!), μολις νεταρω θα επανελθω.

     
  • At 12:39 π.μ., Blogger Πάνος

    Ιχνηλάτη,

    κι άλλον ένα απόσπασμα από τα προσεχώς, για το χατίρι σου!

    *

    Η προσπέλαση στις Ωδές δεν είναι εύκολη. Δυο εγγραφές ημερολογίου του Στέφανου Κουμανούδη, η πρώτη στα 1841 και η δεύτερη στα 1846, είναι απολύτως χαρακτηριστικές για το πώς εξελίσσεται η σχέση ενός αναγνώστη κατ’ αρχήν προκατειλημμένου, σε ανυπόκριτο θαυμασμό. Αλλά και πως η γλώσσα και το μέτρο εξακολουθούν να τον καταπιέζουν – τον αναγνώστη, όχι τον ποιητή!

    Εγγραφή 1841:

    Πρέπει τις πρέπει τους ποιητάς μας να τους εξυπνήσει από τον ύπνον της αναισθησίας. Αν θέλουν ποικίλα μέτρα και δεν ευχαριστώνται εις όσα διαχειρίζονται τώρα, να τους δείξει εις μίμησιν τα ωραία του λαού ως τα «βρε Μανόλη, βρε λεβέντη, βρε καλό παιδί». – «Και της ωριάς το κάστρο, κάστρο δεν είδα» και τόσα άλλα. Να τους διδάξει ότι αρρυθμίαν οφλισκάνουν ονομάζοντες Σαπφικά και ηρωοελεγεία ό,τι δεν είναι. Να τους διδάξει ότι αρρυθμίαν δείχνουν αποδεχόμενοι τα του Κάλβου όλως διόλου άρρυθμα ποιήματα, ή ποιούντες όμοια. Πρέπει με ένα λόγον ν’ ανάψει τις λαμπάδα υπεράνω των κεφαλών των και να τους δείξει εις τι κοιλάδα του σκότους διατρίβουν.

    Εγγραφή 1846:

    Το εις τον ιερόν λόχον του Κάλβου ποίημα είτε ωδή, ως προς την γλώσσαν μεν και τα μέτρα δεν είναι άμεμπτον, ως προς την ποιητικήν δε αρετήν πολλού επαίνου άξιον. Εδώ βλέπει τις, πως δύναται ποιητής να υμνήσει τα άξια ύμνου και χωρίς του ψόφου των τετριμμένων πλέον κενών ονομάτων (το οποίον ποτέ δεν εκατάλαβαν οι Σούτσοι και αι ουραί των)’ έπειτα εδώ βλέπει τις και τον εκούσιον περιορισμόν του ποιητού εις μίαν ιδέαν ήτις όλον τον κινεί.

    Και η ολοκλήρωση της σχέσης: στα 1847 ο Κουμανούδης γράφει το ποίημα Το φαιδρόν άκουσμα, μιμούμενος το ύφος του Κάλβου! Είχε έναν τέτοιον και ο δεύτερος της μεγάλης τριάδας των Ελλήνων ποιητών, ο Καβάφης, κάποιον που ξεκίνησε από σφοδρός κατήγορος της ποίησής του – για να καταλήξει μιμούμενος κι αυτός το ύφος του Καβάφη με …τραγικά αποτελέσματα!

    (Τον έλεγαν Κωνσταντινίδη ή κάπως έτσι - προφανώς κατάλαβες σε ποιόν αναφέρομαι)

    *

    Όσο για τη συγκρότηση της Τριάδος: ξάδερφε, έχεις ακούσει τον όρο γνωσιολογικός αναρχισμός; Ε, ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δεδομένο και αποδεκτό για μένα χωρίς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ εμπειρία / μέθεξη. Ιδίως όσα έχουν "κατασκευάσει" οι φιλόλογοι, στις αραχνιασμένες πανεπιστημιακές τους καρέκλες.

    Και για να το πω πιο απλά, ο Κάλβος με φτιάχνει, ο Σολωμός με νυστάζει! Πως λοιπόν να τον προτιμήσω - και μάλιστα για "Τριάδα"; Δεν παν να λένε ό,τι θέλουν οι "ειδικοί";

    *

    Αν επιμένεις, σου αφιερώνω ένα τελευταίο στίχο του Σωλομού:

    Παρ' ένα σβώλο Μήτρο
    και διώξ' εκείνα τα σκυλιά
    που μου χαλούν το φύτρο!


    Ως πότε θα επιμένεις στο Μήτρο; Εικοστό πρώτο αιώνα έχουμε!

     
  • At 12:42 π.μ., Blogger Πάνος

    Ποιος θυμάται απ'έξω στίχους του Κάλβου, και ποιος ΔΕΝ θυμάται στίχους του Σολωμού ;;;;;!!!!!

    Εγώ, ξάδερφε! Βέβαια, θυμάμαι και πολλούς στίχους του Σολωμού - άλλοτε "αστείους" και άλλοτε συγκλονιστικούς, ιδίως από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους. Πειράζει;

     
  • At 1:37 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Παρακολουθώ ά-ναυ-δος την παθιασμένη ποιητογνωστική αντιπαράθεση! Δεν περίμενα οτι θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς τον Κάλβο έναντι του Σολωμού και τούμπαλιν, στον 21ο αιώνα (νά'ταν το '30, να το καταλάβω).

    Να πω γράψω λοιπόν πριν πάω για ύπνο και την εντύπωση μιας γενιάς ολίγον νεώτερης του μπλογκοδεσπότη :-)))
    Λοιπόν εμείς, όταν είχαμε Νέα, ακούγαμε Σολωμό και την πέφταμε για ύπνο, ή συμπληρώναμε κανένα προπάκι, θυμάμαι. Κάποιος διάβαζε στην ψύχρα Γιάννη Μαρή, άλλος έλυνε τις ασκήσεις μαθηματικών του φροντιστήριου κτλ κτλ - καταλάβατε το κλίμα.
    Μιά μέρα μας μοιράσαν τζάμπα, αλλά εκτός ύλης, τα άπαντα του Κάλβου, ένα μικρό βιβλιαράκι εκδόσεων ΟΕΔΒ.
    Ορισμένοι διάβασαν καμμιά δυό ωδές στο λεωφορείο για το σπίτι, άλλοι στην τουαλέτα - πάντως όλοι το κρύψαν κάπου το βιβλιαράκι, γιατί όλα αυτά ήταν ΠΟΟΛΥ μακριά από τη ζωή μας.

    Έτσι έφυγα από το σχολείο χωρίς να έχω πειστεί ή συγκινηθεί από την τέχνη τόσο του Σολωμού, όσο και του Κάλβου.

    Με το σημερινό ποστ του Πάνου τι έγινε: ορισμένες στροφές που είχε στο κείμενο κάπως με άγγιξαν. Αλλά δεν κατάλαβα - μα καθόλου, όπως τον καιρό που ήμουν μαθητής πριν εικοσικάτι χρόνια - τι καλύτερο έχει το

    Επί το μέγα ερείπιον
    η Ελευθερία ολόρθη
    προσφέρει δύο στεφάνους:
    έν’ από γήινα φύλλα
    κι άλλον απ’ άστρα


    που μου φαίνεται σαν περιγραφή μνημείου, από το

    Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
    περπατώντας η δόξα μονάχη
    μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
    και στην κόμη στεφάνι φορεί
    γινωμένο από λίγα χορτάρια
    που ΄χαν μείνει στην έρημη γη.


    που έχει και λίγο κίνηση, και λίγο συμμετοχή του "αφηγητή" στη φορτισμένη εικόνα.

    Δεν μπορώ λοιπόν να εκφράσω προτίμηση. Εξακολουθώ να βλέπω και τους δύο επτανήσιους ως πολύ παλαιά υπόθεση. Για χάριν της συζήτησης και μόνο, ένα σχετικό λινκ για το Σολωμό και την πρόσληψη της ποίησής του μέχρι σήμερα.

    Καληνύχτα από το Παρίσι, όπου έβαλε κρυουλάκι...

     
  • At 4:25 π.μ., Anonymous ο θειος

    Παντως η Ζακυνθος ειναι (μακραν) το νησι των ποιητων.
    Σολωμος, Καλβος, Ουγκο Φοσκωλος Ο εθνικος ποιητης της Ιταλιας) και στο καπακι ο Ξενοπουλος (πεζο).
    Για να μην (ξανα)αναφερουμε τουσ σατυρικους Κουτουζη, Κολώνια κλπ

    Καλα αλλη δουλεια δεν κανανε απο το να γραφουνε ποιηματα?

     
  • At 1:38 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ιχνηλάτη,

    μας την έπεσε (από αέρος) ο σύντροφος από τα Παρίσια...

     
  • At 3:35 μ.μ., Blogger Σχολιαστής

    Μια φιλική συμβουλή σε ξαδέρφια. Για να μην χαλάσετε στο τέλος τις καρδιές σας, λίγο πιο μετριοπαθείς σε απαξιωτικές κρίσεις για αυτό που ο άλλος θεωρεί ως καταπληκτικό.

     
  • At 6:18 μ.μ., Anonymous ahepas

    Πολυτεχνίτη έχεις υποστεί πλύση εγκεφάλου από τα μέσα...οι δάσκαλοι παίρνουν πολύ λίγα σε σχέση με αυτό που κάνουν! Άσχετε! Πληρώνονται πολύ πολύ λιγότερο όπως και ΟΛΟΙ σε αυτή τη κολοχώρα!

     
  • At 7:15 μ.μ., Blogger Πάνος

    Σχολιαστή,

    τα ανήψια του θείου Ισίδωρου δε χαλάνε τις καρδιές τους για τέτοια θέματα, όσο έντονη και να είναι η συζήτηση!

    (για καμιά γκόμενα... μπα - κι εκεί θα τα βρούμε!