ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006
Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός της ευθείας
Το ποστάκι αφιερώνεται στο φίλο Στέλιο που απορούσε γιατί δε μου άρεσε καθόλου η ολοκαίνουρια πλακόστρωση της παραλίας σε Περαία - Νέους Επιβάτες, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η αποθέωση της ...ευθείας γραμμής, επί πολλά μονότονα χιλιόμετρα. Η πρώτη φωτογραφία είναι από το Αργοστόλι.


 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 |


16 Comments:


  • At 2:42 μ.μ., Blogger roidis

    μεταξύ μας:
    αν είναι όλα καθαρά χωρίς σκουπίδια, κάνω τα "στραβά" μάτια στην αρχιτεκτονική διαμόρφωση του χώρου.

    λέω για αυτά τα οποία με πονάνε στην Ελλάδα.

     
  • At 2:48 μ.μ., Anonymous JustAnotherGoneOff

    Αν κρίνω από τον ήλιο στο φόντο, όπου βασιλεύει(;), αυτή γραμμή θα παίζει το ρόλο του γεωγραφικού μήκους για να δηλώσει κάποιον κρυμμένο (ΕΛ) γεωδαιτισμό, με τον τρόπο που η Ρόδινη Γραμμή στο Παρίσι ορίζει τον πρώτο μεσηβρινό.

    Έλληνες Νταν Μπράουν, πιάστε δουλειά!

     
  • At 6:26 μ.μ., Blogger Athanassios

    Αν βρω τη διαφορά ανάμεσα στις 2 φωτογραφίες τι κερδίζω ??? ( Σαν τον καναλάρχη Χρηστίδη έγινες...χαχαχα)

    Βάλτε φοινικόδενδρα στην Περαία. Θα σου θυμίζει και Καλαμάτα...

     
  • At 6:53 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ροϊδη,

    είναι κρίμα να γίνονται τώρα τέτοια έργα, με τέτοια αισθητική. Το σκουπίδι κάποια στιγμή (μακρινή) θα το νικήσουμε, οι ευθείες γραμμές θα μείνουν...

    *

    JAGO,

    η φαντασία σου οργιάζει!

    *

    Athanassios,

    Ποιος είναι αυτός ο Χρηστίδης;

    Τα φοινικόδεντρα είναι για τα νότια κλίματα. Εδώ ταιριάζουν καλύτερα μπουγατσιές και φραπογαλόδεντρα.

     
  • At 8:11 μ.μ., Blogger Athanassios

    Ο Χρηστίδης είναι αυτός που έφαγε τον ένδοξο υπουργό Αδάμ Ρεγκούζα.
    Είχε τσοντοκάναλα και μοίραζε τα ευρώ κατά χιλιάδες σε τηλεθεατές που πάσχιζαν να βρουν καραμπινάτες διαφορές μεταξύ δύο εικόνων...

    Ο tempora, o mores !!!

     
  • At 10:33 μ.μ., Blogger Πάνος

    Athanassios,

    OK. Merci για τον τιμητικό παραλληλισμό.

     
  • At 12:23 π.μ., Blogger basik

    Λέτε να μείνουν οι ευθείες; Υπομονή ως την επόμενη νεροποντή!

     
  • At 3:00 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Εμένα πιο πολύ τα παλούκια μου έκατσαν...
    Κατά τα άλλα, συννεφιά+ευθείες+παλούκια=σκέτο Βέλγιο το πλάνο... (είναι και η εικόνα από το Αργοστόλι ονειρεμένη, οπότε το σκορ γίνεται 10-0!)

     
  • At 8:22 π.μ., Anonymous Pontiac

    Η Περαία είναι άλλη μια χαμένη (εγκληματικά) περίπτωση. Οπου, όλοι τους -κράτος, αυτοδιοίκηση, συμπεριλαμβανομένων και των φυσικών αυτουργών -εργολάβων, μηχανικών και αρχιτεκτόνων- λειτούργησαν σα να βρισκόμασταν στη δεκαετία του '50.

    Βαλκάνια και χρόνος: μια ιδιαίτερη σχέση.

    Άλλοτε, όπως στην αξιοποίηση των εμπειριών και στη συνειδητοποίηση των αλλαγών, λες και μένει παγωμένος -π.χ πολεοδομική αίσθηση που δημιούργησε τα τερατουργήματα των δεκαετιών '80 και '90
    και άλλοτε,
    μέσα σε λίγα χρόνια περνούν δεκαετίες, όπως 60 χλμ. και λίγο πιο πάνω από τη Θεσσαλονίκη.

     
  • At 10:29 π.μ., Anonymous Μίσκο

    Η αρχιτεκτονική στους δημόσιους χώρους πάντοτε ήταν ένα από τα αγαπημένα "σπορ" των ιστορικών της τέχνης. Γιατί η αισθητική στο δημόσιο χώρο αντανακλά (σχεδόν πάντα ανεπίγνωστα) την "ιδεολογία" και παιδευτική στάθμη της εποχής - πόσο μάλλον και την ανυπαρξία αυτών. Από τις "ζεστές" καμπύλες ενός αρχαιοελληνικού αγάλματος ή ενός βυζαντινού τρούλου μέχρι τις "αυστηρές" ευθείες ενός γοτθικού ναού ή ενός
    παραλιακού δρόμου.

    Ψιλά γράμματα - θα μου πείτε. Κι αυτό αντανακλά πολλά.

     
  • At 11:46 π.μ., Blogger exiled

    Παρατήρηση 1η:

    Μίσκο, "ζεστή καμπύλη" είναι και αυτή του τρούλου της υπέροχης αισθητικά εκκλησίας του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη. Και γνωρίζουμε (φαντάζομαι) ότι έγινε με τα λεφτά από τα "συγχωροχάρτια" του πάπα. Οπότε, μάλλον έχει να κάνει περισσότερο με την αισθητική του καλλιτέχνη και του εντολοδόχου, παρά με το Zeitgeist. Γιατί, αν υπήρχε τέτοιο πνεύμα εποχής, δεν θα αντανακλούνταν μόνο στην τέχνη. Η τέχνη ιστορικά, όπως και η ίδια η ιστορία άλλωστε, είναι μία διαρκής πορεία συγκρούσεων. Τα μνημεία της τέχνης είναι τα μνημεία των νικητών της ιστορίας.
    Αλλά και ο τρούλος, αυτό που αναπαριστά είναι ο ουρανός, ο θόλος (όπως πίστευαν τότε) του ουρανού, όπου κατοικεί ο θεός. Οπότε αυτό που δείχνει κατ'εμέ δεν είναι τόσο μία "ζεστή γραμμή, μία καμπύλη", αλλά την ίδια τη γραμμή της εξουσίας της εκκλησίας, η οποία έχει φορέσει τον φερετζέ της στο τοπίο.

    Παρατήρηση 2η:

    Οι ευθείες γραμμές δεν είναι μοναδικό γνώρισμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Και ο μινιμαλισμός είναι γεμάτος ευθείες και γεωμετρικά σχήματα. Αλλά με τελείως διαφορετική αισθητική. Μία πιο αστική αισθητική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα σχετικά νέα κυβερνητικά κτήρια στο Βερολίνο.

    Υ.Γ.: Αυτά τα λέω φυσικά με βάση τη δική μου λογική και το προσωπικό μου γούστο.

     
  • At 1:24 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Άλλαξε τη σειρά των λέξεων, ξύρισε το μουστάκι του Νταλί…

    Η ευθεία του ρεαλισμού είναι ο μόνος δρόμος προς το σοσιαλισμό!
    Τι μας λες καλέ;…
    Καλύτερο το: «Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός της ευθείας»

    ΥΓ. Συγχώρα με που Νταντα-ίζω…

     
  • At 1:47 μ.μ., Blogger Πάνος

    basik,

    οι ευθείες δε θα μείνουν και για ένα άλλο λόγο: αμέτρητα γαϊδούρια με αυτοκίνητο επιμένουν να παραμερίζουν τα (εύκολα) εμπόδια και να σουλατσάρουν στο παλακόστρωτο. Οι "καταστηματάρχες" της παραλίας μάλλον ευννοούν το φαινόμενο αυτό, μη υπολογίζοντας τις συνέπειες. Σε λίγο, θα τρέχουν και θα φωνάζουν για επισκευές...

    Όταν έρθει και η νεροποντή, το γλυκό θα δέσει...

    *

    μαύρο πρόβατο,

    υποθέτω οτι οι Βέλγοι δεν θα έκαναν ό,τι κάνουν οι δικοί μας (βλ. απάντηση παραπάνω)

    *

    pontiac,

    ενδιαφέρον σχόλιο. Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί πάλι ο Athanassios.

    *

    μίσκο,

    σωστός!

    *

    exiled,

    (και συ) σωστός!

    Για να μη νομίσετε πως το κάνω σαν το Χότζα, η προσωπική μου εκτίμηση κλίνει περισσότερο προς αυτή του "μίσκο". Τα πρόσωπα έχουν μεγάλη σημασία, αλλά τελικά κι αυτά μεταφράζουν (ως εντολείς και ως καλλιτέχνες) σε τέχνη, την κυρίαρχη ατμόσφαιρα στην κοινωνική /πολιτική οργάνωση. Ή, φτάνουν ως εκεί που τα όρια αυτής της οργάνωσης επιτρέπουν.

    *

    vita mi barouak,

    το ντανταϊζειν εστί φιλοσοφείν.

     
  • At 2:19 μ.μ., Anonymous Μίσκο

    Φίλε εξόριστε, το ότι ο καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου οικοδομήθηκε με τα λεφτά από το «συγχωροχάρτια» δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να έχει σχέση με την αισθητική του ναού – ή τουλάχιστον να παίζει ρόλο κυρίαρχης επιρροής στο θέμα αυτό. Απ’ όσο γνωρίζω, η αρχιτεκτονική του εν λόγω ναού είναι αναγεννησιακή και μάλιστα αποτελεί ένα από τα εξαιρετικά δείγματά της. Αυτό μάλλον σημαίνει πως οι αρχιτέκτονές της δεν ακολούθησαν κάποια προσωπική αισθητική ή την αισθητική του χρηματοδότη-εντολοδότη, αλλά την αισθητική της εποχής τους. Στην οποία – για να επανέλθω στο αρχικό μου σχόλιο – κυριαρχούν πάντως οι οριζόντιες γραμμές ως δάνεια της αρχαίας ρωμαϊκής και της ρωμανικής αισθητικής και όχι ο πρωτοβυζαντινός ρυθμός. Ο τρούλος αποτελεί μεν στοιχείο της τελευταίας, δημιουργικά ενσωματωμένο δε στη νέα θεώρηση των αναγεννησιακών αρχιτεκτόνων που αναζητούν την αρμονία και την τέλεια αναλογία. Άλλη λοιπόν η νοηματοδότηση του τρούλου στον Άγιο Πέτρο της Αναγέννησης και άλλη στα βυζαντινά χρόνια. Και για την ακρίβεια, η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική του πρώτου δε θεωρείται καθόλου θεοκεντρική, αλλά αντανακλά μέσα στην ίδια την εκκλησία το νέο θεό: τον άνθρωπο. Κάτι που ίσως και να μη γνώριζε ακόμα ο Πάπας.

    Όσο για την προσωπική σου ψυχολογική ερμηνεία του βυζαντινού τρούλου, είναι εμφανές πως έχει ύστερη αναγεννησιακή (αν όχι πολύ ύστερη, διαφωτιστική, δηλαδή μαρξιστική) καταγωγή. Και είναι εμφανές πως πέφτει και σε ένα νεοελληνικό ολίσθημα: Για έναν βυζαντινό (που πιθανότατα δε βλέπει την εκκλησία ως εξουσία αλλά ως τρόπο ζωής) ο τρούλος μεταδίδει «ζεστασιά», όχι γιατί φέρνει πιο κοντά τον απόμακρο θεό στους ανθρώπους, αλλά γιατί πρωτίστως φέρνει πιο κοντά τα ίδια τα πρόσωπα που βρίσκονται από κάτω του. Μια θεώρηση που έρχεται φυσικά σε αντίθεση με την επικρατούσα «σκοταδιστική» άποψη περί βυζαντίου. Γιατί άλλο το πνεύμα μιας εποχής και άλλο πιθανότατα αυτό που κατόπιν της αποδίδουμε, σύμφωνα πάντα με το τρέχον πνεύμα.

    Η σημερινή φυσικά χρήση μιας ευθείας σε ένα ελληνικό δημόσιο έργο, δεν αποπνέει καμία αναγεννησιακή αρμονία ή γοτθική αυστηρότητα. Αποπνέει μάλλον έλλειψη πνεύματος εποχής. Και επειδή ανήκω σ’αυτήν την εποχή, πάω τώρα μετά την πολυλογία μου να σαβουριάσω μια «ζεστή», καμπυλωτή μπριζολίτσα.

     
  • At 7:49 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος

    Εξαιρετικα΄εύστοχος, Πάνο.

    Πήγες τελευταία στα Γιάννενα;

    Είδες την παραλίμνια διαμόρφωση;

    Σού ρχεται να κλάψεις για τα καθ' ημάς...

     
  • At 8:41 μ.μ., Blogger Πάνος

    μαύρε γάτε,

    πέρασα από τα Γιάννενα το καλοκαίρι. Η "παραλία" πήχτρα στο ΙΧ και η λίμνη ανοιχτός βόθρος! Απογοητεύτηκα...