ι Τα μυστικά του Κόλπου
Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006
Μήπως όντως δεν αντέχει η οικονομία;











Γράφουν ο Δημήτρης Βαρνάβας και ο Ανδρέας Ξανθός


Στη μεγάλη απεργία των δασκάλων η κυβέρνηση επέμεινε ότι κατανοεί τα δίκαια αιτήματά τους, εκφράζει αμέριστη συμπάθεια, πλην όμως δε μπορεί να δώσει τί-πο-τα. Δεν αντέχει η οικονομία. Το επαναλαμβάνει στους καθηγητές, στους χαμηλοσυνταξιούχους, σε κάθε κλά-δο που κινητοποιείται. Το ίδιο υποθέτουμε θα εισπράξουμε κι εμείς ως νοσοκομειακοί γιατροί.

Όταν κάποιος δηλώνει τόσο επίμονα την αδυναμία του, αναποδογυρίζει τις τσέπες του για να πεισθείς ότι είναι άφραγκος και διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την πρόθεσή του να σε αποκαταστήσει μόλις ανακάμψει, τότε αναπόφευκτα κάμπτεσαι. Πείθεσαι για τη διαχρονική ισχύ του γνωμικού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» και περιμένεις την ώρα της πολυπόθητης ανάκαμψης.

Με τις μέρες, καθώς μαζεύεις πληροφορίες απ΄ την πιάτσα αρχίζεις να κάνεις δεύτερες σκέψεις. Μήπως τελικά είμαι εύπιστος ή είχα κίνητρο για να πεισθώ;

Με τη γλώσσα των αριθμών

Οι δάσκαλοι δεν πήραν τίποτα. Τουναντίον, ο Αρχιεπίσκοπος πήρε αξιόλογες παροχές, οι οποίες αποτιμώνται σε 800 εκατ. € ετησίως. (ΒΗΜΑ 10/9/06). Το ίδιο και οι μεγάλες επιχειρήσεις: έλαβαν 400 εκατ € ετησίως με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη συζήτηση εδώ. Με την μεταφορά των παραπάνω 1,2 δις στην υγεία μπορούν να λυθούν τα περισσότερα προβλήματα και να δοθούν ικανοποιητικές απολαβές στους νοσοκομειακούς γιατρούς χωρίς να υπάρξει καμιά συνέπεια για την Εκκλησία ούτε και τους επιχειρηματίες. Η Εκκλησία διαθέτει τεράστια περιουσία και ο κλήρος μισθοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι επιχειρηματίες επικαλούνται επενδύσεις, πλην όμως τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών αποδεικνύουν ότι το μεγαλύτερο μέρος από τα 400 εκατ. € πήγε σε διανομή μερισμάτων.

Δεν είναι όμως μόνον αυτά. Είναι κι πολλά άλλα.

œ* Στην πενταετία που πέρασε το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 25%, τα κέρδη των επιχειρήσεων κατά 35% και οι μισθοί κατά 5% (Ελευθεροτυπία 7/10/06).

œ* Η φορολόγηση των μισθωτών γίνεται προκαταβολικά με παρακράτηση φόρου στις αποδοχές. Τουναντίον οι επιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν συστηματικά. Με βάση τα επίσημα στοιχεία είμαστε οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Συγκεκριμένα, με την αύξηση του ΑΕΠ η συνολική φορολογική επιβάρυνση (από άμεσους και έμμεσους φόρους και από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης) πέφτει στην Ελλάδα από 35,3% για εφέτος, στο 28% έναντι 45% του Βελγίου, 48% της Δανίας, 39% της Γερμανίας, 35% της Ισπανίας, 43% της Γαλλίας, 41% της Ιταλίας, 38% της Ολλανδίας, 34% της Πορτογαλίας, 36% της Αγγλίας κ.λ.π. Η Ελλάδα δηλαδή τείνει να γίνει φορολογικός παράδεισος, αφού οι έχοντες και κατέχοντες δεν πληρώνουν τους αναλογούντες φόρους ή μάλλον τους κλέβουν, όπως και τις εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση (Νίκος Νικολάου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

œ* Τέσσερις στις δέκα επιχειρήσεις σύμφωνα με επίσημα στοιχεία φοροδιαφεύγουν. (βλ. εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ). Οι κυβερνήσεις, προκειμένου να μην κινήσουν εναντίον τους ποινικές διαδικασίες για να εισπραχθούν οι απολεσθέντες φόροι, προτιμούν τη λύση της διάχυσης των ευθυνών σ΄ όλη την ελληνική κοινωνία. Καταφεύγουν σε δανεισμό για να αντεπεξέλθει ο κρατικός προϋπολογισμός. «Το κράτος μαζεύει 48 δισ. ευρώ, ξοδεύει 85, ενώ η κεντρική κυβέρνηση έχει έλλειμμα 9 δισ. ευρώ και κάθε χρόνο δανείζεται 34 δισ. ευρώ». (Π. Δούκας σε έγγραφο προς τους βουλευτές της ΝΔ- ΒΗΜΑ 22/10/06).

œ* Η εισφοροδιαφυγή εκτιμάται σε 5 δις €. (Έθνος 28/10/06). Τα ταμεία, αδυνατώντας να ανταποκριθούν στα νοσήλια των ασφαλισμένων αφήνουν χρέη στα Νοσοκομεία, τα οποία –παρά την προ 2ετίας ρύθμιση Κακλαμάνη- ήδη ανέρχονται στα 1,8 δις €, προκαλώντας οικονομική ασφυξία.

œ* Στην έκθεση που υπέβαλε το Υπουργείο Οικονομικών στην Eurostat ομολογούν ότι η παραοικονομία μπορεί να φτάνει έως και το 30% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.

œ* Όπως δείχνουν τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για το 2006, οι μισθωτοί (οικονομικό έτος 2005) παρουσίασαν αύξηση στο δηλωθέν εισόδημα κατά 7,1% και στους φόρους κατά 22,03%. Οι συνταξιούχοι παρουσίασαν αύξηση στο δηλωθέν εισόδημα κατά 7,3% και στους φόρους κατά 29,3%. Αντίθετα ο μέσος όρος για τους ελεύθερους επαγγελματίες, εμπόρους και βιοτέχνες ήταν 10,4% σε ό,τι αφορά την αύξηση των εισοδημάτων τους και 5% σε ό,τι αφορά τη φορολογία. Δηλαδή, από το σύνολο των φόρων που εισπράττει ο κρατικός προϋπολογισμός το 44,5% καταβλήθηκε από μισθωτούς και συνταξιούχους και το 42,1% από νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις)

œ* Στα 500 εκατ. € εκτιμούν τις ετήσιες «απώλειες» των προμηθειών στο Υπουργείο Υγείας, εννοώντας ότι με εφαρμογή σύγχρονης διαχείρισης και πάταξης της μίζας μπορεί το υπέρογκο αυτό ποσό να εξοικονομηθεί. Προκειμένου να υπάρξει μέτρο σύγκρισης αναφέρουμε ότι το ετήσιο κονδύλιο εφημεριών ανέρχεται στα 326 εκατ. € (βλ. προσχέδιο προϋπολογισμού 2007 - ο σύνδεσμος δεν παρατίθεται γιατί παρουσιάζει κάποια προβλήματα)

œ* Η απορροφητικότητα των Κοινοτικών επιχορηγήσεων (Γ΄ ΚΠΣ) είναι χαμηλότατη και κινδυνεύουν με απώλεια δεκάδες δις €. (Δείτε στοιχεία από επερώτηση του ΣΥΝ).

* * *

Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πολλούς ακόμα, ήσσονος σημασίας λόγους. Νομίζουμε όμως ότι «χρείαν άλλων μαρτύρων» δεν έχουμε. Υπάρχουν κονδύλια και μάλιστα επαρκή. Αν τα αθροίσουμε και από το άθροισμα δώσουμε το 25% στην υγεία έχουμε λύσει το μέγιστο μέρος των σημερινών οικονομικών προβλημάτων. Το επιχείρημα της οικονομίας που δεν αντέχει είναι ένα προμελετημένο ψεύδος, το οποίο επαναλαμβάνουν μονότονα, ώστε με την επανάληψη να εγγραφεί στο υποσυνείδητο της κοινωνίας ως αλήθεια.

Η υποχρηματοδότηση του ΕΣΥ, της Δημόσιας Παδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα μας, δεν είναι μια "αναγκαστική" λύση λόγω δημοσιονομικής στενότητας. Είναι μια πολιτική επιλογή νεοφιλελεύθερης έμπνευσης με στόχο τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, πάντα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται για να ενισχυθεί σοβαρά και να αναβαθμιστεί η Δημόσια Υγεία-Παιδεία, είναι να υπάρξουν άλλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προτεραιότητες που υπερβαίνουν την διαχρονικά ασκούμενη κυβερνητική πολιτική των κομμάτων εξουσίας.

Συμπεράσματα

Με την απόφαση του πρόσφατου Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ τίθενται με σαφή τρόπο οι διεκδικήσεις των Νοσοκομειακών γιατρών. Διεκδικήσεις που εκφεύγουν από το στενό συντεχνιακό ορίζοντα και θέτουν το συνολικό πρόβλημα της Δημόσιας Υγείας στη χώρα μας, μέρος του οποίου είναι και οι γιατροί.

Για τον αναπροσανατολισμό της πολιτικής υγείας που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια απαιτούνται θεσμικές παρεμβάσεις και χρηματοδότηση, ώστε στο δημόσιο σύστημα υγείας να εισρέουν πόροι ανάλογοι με τα συστήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών. Σήμερα το ΕΣΥ χρηματοδοτείται με τους μισούς πόρους σε σχέση με τα συστήματα υγείας των άλλων χωρών της ΕΕ και ο μαρασμός του είναι αυτονόητος, όταν μάλιστα βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν αρπακτικό και παμφάγο ιδιωτικό τομέα υγείας.

Ως νοσοκομειακοί γιατροί πρέπει να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μεμψιμοιρίες και ανόητες δικαιολογίες δεν έχουν θέση στις δημόσιες, αλλά και τις ιδιωτικές μας συζητήσεις. Ως κλάδος δεν έχουμε κανένα –μα κανένα- λόγο να πεισθούμε ότι η οικονομία δεν αντέχει να χρηματοδοτεί ένα δημόσιο, ποιοτικό σύστημα υγείας και να αμείβει αξιοπρεπώς τους γιατρούς. Ίσως κάποιοι μεμονωμένοι συνάδελφοι να έχουν ιδιοτελείς λόγους να «πεισθούν», κυρίως διότι έχουν επιλέξει ατομικές μεθόδους και δεν τους αφορά ο συλλογικός αγώνας. Αυτούς οφείλουμε να τους εκλάβουμε ως ξένο σώμα και να συμπεριφερθούμε απέναντί τους αναλόγως.

_________________________

Σημείωση: Ο Δημήτρης Βαρνάβας είναι μέλος της Γραμματείας της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών. Ο Ανδρέας Ξανθός είναι πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Ρεθύμνου. Το άρθρο δημοσιεύεται μετά από συνεννόηση με τον πρώτο συγγραφέα, τον οποίο και ευχαριστώ. Οι θέσεις που αναπτύσσονται δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τις δικές μου

 
Έγραψε ο Πάνος - Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006 |


12 Comments:


  • At 5:42 μ.μ., Blogger Rick

    Επικροτώ όλα όσα γράφετε για τη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή. Είναι μεγάλο και πραγματικό σκάνδαλο σκάνδαλο.
    Τα υπόλοιπα που λέτε για την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας όμως, νομίζω ότι κάνετε λάθος.
    Η οικονομία μας βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, αφού στηρίζεται σε συνεχή δανεισμό. Το δημόσιο χρέος αυξάνεται συνεχώς. Έχουμε το μεγαλύτερο χρέος στην Ευρώπη σαν ποσοστό του εθνικού εισοδήματος. Αυτό αρκεί.

    Η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, είναι και αυτή ένα εργαλείο της οικονομικής πολιτικής, για να γίνουν επενδύσεις και για να μη φύγουν αυτές σε άλλες χώρες (Βουλγαρία, Σκόπια κ.τ.λ.) μεγαλώνοντας έτσι την ανεργία, που είναι πληγή για τον τόπο.

    Σε ότι αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, γενική είναι η εντύπωση ότι αυτοί είναι η καλύτερα αμειβόμενοι Έλληνες πολίτες. Οι δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη κάθε χρόνο μεγαλώνουν και ένα μέρος αυτών ασφαλώς καταλήγει στις τσέπες των γιατρών.

    Τελικά και ειδικά η Οικονομία δεν είναι τόσο απλό πράγμα, δηλαδή να φορολογήσουμε τους βιομηχάνους και αυτομάτως θα λυθούν τα προβλήματα, όπως λέει η κ. Παπαρήγα!
    Αν υπήρχαν χρήματα δεν θα έδινε η Κυβέρνηση στους εγαζόμενους όσα ζητάνε; Ποιο είναι το συμφέρον της;

    Σε ότι αφορά τα χρήματα που έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο, νομίζω ότι είναι από τις πιστώσεις της Ε.Ε. από κάποιο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και δεν μπορούν να διατεθούν διαφορετικά.

    Δεν είμαι υποστηρικτής της Κυβέρνησης, ούτε των πολιτικών. Αντίθετα πιστεύω ότι για το κατάντημα της οικονομίας μας, την ευθύνη φέρουν ΟΛΟΙ οι πολιτικοί.

     
  • At 6:45 μ.μ., Blogger Πάνος

    Σε ότι αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, γενική είναι η εντύπωση ότι αυτοί είναι η καλύτερα αμειβόμενοι Έλληνες πολίτες.

    Rick,

    για τα υπόλοιπα να το συζητήσουμε. Αλλά, αλήθεια, γνωρίζεις ΠΟΣΟ ΑΚΡΙΒΩΣ πληρώνεται ένας επιμελητής Β' του ΕΣΥ, με 6 χρόνια σπουδές + 5 χρόνια ειδικότητα;

    Άστο καλύτερα...

     
  • At 9:27 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ναι! Είναι βέβαιο ότι η παρούσα οικονομία με τη σαφή πρόθεση της κυβέρνησης να μην θίξει προνόμια της εδραιωμένης άρχουσας τάξης, όπου η παραμονή επιχειρήσεων στη χώρα είναι επισφαλής μια και οι γειτονικές βαλκανο-νεομπανανίες είναι ελκυστικότερες για τους επιχειρηματίες λόγω ένδειας, ΔΕΝ αντέχει να ανταμείψει στοιχειωδώς σπουδές, επιστημονική δουλειά, κοινωνική προσφορά κάθε μορφής, από τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, μέχρι την εξασφάλιση ενός στοιχειώδους επιπέδου περίθαλψης για τους πολλούς, χωρίς την ανάγκη για φακελάκια και νταβατζιλίκια.
    Αλλωστε η διατήρηση του lifestyle των "γόνων της καλής κοινωνίας" και το αβγάτεμα της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν είναι μικροί στόχοι κύριοι κι έχουν κι έξοδα...

     
  • At 11:31 μ.μ., Blogger Rick

    Πάνο, δεν γνωρίζω με πόσο αμοίβεται ένας επιμελητής Β'. Ξέρω όμως ότι μετά από το βασικό μισθό, υπάρχουν οι υπερωρίες, οι εφημερίες, διάφορες επιτροπές κ.τ.λ.
    Δεν αναφέρω τα φακελάκια γιατί πιστεύω και από προσωπική μου πείρα, ότι είναι προιόντα όχι εκβιασμού, αλλά δίνονται οικιοθελώς σαν δώρο, σε ένδειξη ευχαριστίας προς τον θεράποντα γιατρό. Αυτό συμβαίνει στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αλλά δεν παύει όμως να είναι μια σοβαρή ακόμα πηγή εσόδων για τους γιατρούς, ιδίως τους χειρουργούς! Πιστεύω να μη διαφωνήσεις σ' αυτό!

     
  • At 11:40 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 11:43 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    "Δεν αντέχει", λέει, η οικονομία - ή μάλλον, το κράτος. Έχει μια δόση αλήθειας αυτό το επιχείρημα: όλες μα όλες οι δημόσιες παροχές είναι υποχρηματοδοτούμενες σε ο,τι αφορά υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό.
    Παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη και δημόσια τάξη αλλά και άμυνα (σε ο,τι αφορά τις υποδομές, όχι τα όπλα) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Και βέβαια, είναι βλακώδες να λες οτι πρέπει να κοπούν λεφτά πχ από τις φυλακές για να δωθούν στους δασκάλους.

    Ταυτόχρονα, τα ποσά που δαπανώνται σε εισαγωγές είναι πολύ παραπάνω απ'όσα αντέχει η οικονομία: δαπάνες πολεμικού υλικού, προμήθειες για την υγεία είναι οι πιό χαρακτηριστικοί τομείς όπου δισεκατομμύρια (δανεικού)συναλλάγματος φεύγουν εκτός της χώρας.

    Τώρα, ορισμένοι πληρώνουν γι αυτό το κράτος - πάνω απ'όλα, οι μισθωτοί (οι δε αλλοδαποί μισθωτοί πολλές φορές δεν απολαμβάνουν ούτε τις μίζερες υπηρεσίες του κράτους που πληρώνουν!). Ορισμένοι δεν πληρώνουν ετσιθελικά (οι μικροί και μεσαίοι "ατσίδες"), μερικοί δεν πληρώνουν σύμφωνα με το νόμο ("βιομήχανοι", εφοπλιστές και άλλοι καρχαρίες), ενώ άλλοι πληρώνονται βασιλικά απ'αυτό (λαμόγια, μιζαδόροι). Προσέξτε οτι οι δύο τελευταίες κατηγορίες δεν είναι παρά ένα σύμπλεγμα. Προσέξτε επίσης οτι η δεύτερη κατηγορία συνήθως το πολύ που καταφέρνει είναι να αλληλοκλέβεται.

    Το συμπέρασμα είναι οτι, προφανώς, αυτή η οικονομία και αυτό το κράτος "δεν αντέχει". Ούτε και οι (συντριπτικά) πολλοί όμως αντέχουν αυτήν την οικονομία και αυτό το κράτος. Και φοβάμαι πλέον, οτι η επισκευή κοστίζει περισσότερο από το πέταμα :-)

     
  • At 11:52 μ.μ., Blogger nik-athenian

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At 2:19 π.μ., Blogger aggelos-x-aggelos

    Αγαπητέ Πάνο πιστεύω ότι για να αναρτάς στο blog σου συγκεκριμένο κείμενο θα προσυπογράφεις τουλάχιστον το 90% των όσων γράφονται και περιγράφονται.

    Με αυτή τη σκέψη λοιπόν, και εφόσον πιστεύω ότι μπορεί να γίνει διάλογος, θα ήθελα να πω 2-3 πραγματάκια πάνω σε αυτό το post -το οποίο θα ήθελα να γράψω και εγώ κάποια στιγμή, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Και, βέβαια, διάλογο επιχειρώ και με τον υπογράφοντα –απλά δεν είμαι σίγουρος ότι έχει τη δυνατότητα.

    Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας δεν είναι μόνο η εκκλησία. Και η εκκλησία δεν είναι πληγή μόνο για τους λόγους που αναφέρονται. Η εκκλησία είναι το μοναδικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου στην Ελλάδα που δεν φορολογείται. Άντ’ αυτού επιδοτείται κιόλας από ευρωπαϊκά κονδύλια για τα οποία -άκουσον άκουσον- δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο. Η καινούργια μητρόπολη των Αθηνών και το συνοδικό μέγαρο θα χρηματοδοτηθούν από κοινοτικά κονδύλια και, μάλιστα, χωρίς κανέναν έλεγχο από την πολιτεία (πηγή www.in.gr, δυστυχώς δεν κράτησα link). Όποιος και να επιδοτηθεί στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό φαντάζομαι, πρέπει να αποδείξει ότι τα λεφτά πήγαν χαλάλι -η εκκλησία γιατί έχει το αλάθητο; Κλείνω με το θέμα εκκλησία αναφερόμενος στην μονίμως ακαταμέτρητη εκκλησιαστική περιουσία –και δεν θίγω καθόλου το γιατί πρέπει να είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

    Η άλλη μεγάλη πληγή της οικονομίας –θέμα μεγάλο, αλλά που πολύ σπάνια βλέπω να θίγεται- είναι οι εξοπλισμοί. Η Ελλάδα είναι εξοπλισμένη σαν αστακός και δαπανά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο όχι μόνο για συντήρηση αλλά και για αύξηση. Κάπου διάβαζα ότι κατέχουμε μονοψήφιο αριθμό (και μάλιστα μικρότερο του 5) στη λίστα με τις χώρες με το μεγαλύτερο τζίρο στους εξοπλισμούς ετησίως. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο μοναδικός πιθανός εχθρός μας είναι η Τουρκία με την οποία αποκλείεται να γίνει ποτέ τίποτα αφού είμαστε και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά και αφού η Τουρκία προσπαθεί να μπει στην ΕΕ.

    Μέχρι τώρα συμπλήρωσα το κείμενο κατά τρόπο που πιστεύω ότι δεν θίγει το σκεπτικό και το πνεύμα του συντάξαντος. Τώρα όμως θα επεκταθώ σε κάτι που δεν είναι απαραίτητο να τυγχάνει της εγκρίσεώς του, αλλά που πιστεύω ότι λείπει.

    Υπάρχει μια κατάρα στην Ελλάδα. Όπου βλέπουμε επιχειρηματία να τον θεωρούμαι Κροίσο. Έτσι τους αντιμετώπιζαν οι κυβερνήσεις ανέκαθεν, έτσι η αριστερά, έτσι και όλος ο κόσμος.

    Η βάση της ελληνική οικονομίας, όμως, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάει κανείς ποτέ, είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και κυρίως οι οικογενειακές. Αυτές που κλείνουν κάθε μέρα κατά δεκάδες. Αυτές που θεωρούνται εκ προοιμίου κλέφτες -τι άλλο είναι η περαίωση, και όχι μόνο- και πληρώνουν ως και 45% των κερδών τους φόρους. Ελαφρά την καρδία όμως όλους αυτούς τους λένε φοροφυγάδες και δεν καταλαβαίνουμε ότι αν φροντίζαμε να ήταν υγιείς, πολύς κόσμος δεν θα ήταν άνεργος. Τους μετράμε με τα ίδια κριτήρια που μετράμε και όσους πραγματικά γλιτώνουν με απάτες που μπορούν –λόγω εύρους- να κάνουν.

    Αυτό, βέβαια, δεν είναι δουλειά των συνδικαλιστών. Είναι δουλειά της πολιτείας. Εκείνο όμως που θα έπρεπε να κάνουν οι συνδικαλιστές –όποιου κλάδου- είναι να συσπειρωθούν και να μη βγαίνουν ο καθένας μόνος του να φωνάζει για τα δίκια του κλάδου του και για τη σπουδαιότητα της δουλειάς του. Με αφορμή τους καθηγητές μπορεί να ξεσηκωθεί ο οποιοσδήποτε τομέας και να γκρινιάζει για τη σπουδαιότητα της δουλειάς του. Αλλά έτσι όλοι χάνουν το δίκιο τους. Αυτό είναι το θέμα, λοιπόν; Ποιανού δουλειά είναι πιο σημαντική; Και δεν είναι θέμα ότι τα 600€ είναι τιποτένια για όλους;

    Δικαίως και ο κόσμος απαξιώνει τα αιτήματά σας –μιλάω για τους καθηγητές, για εσάς μόλις τώρα έμαθα. Δικαίως και σας κατηγορεί για τη μονιμότητά σας αλλά κυρίως –θα έπρεπε, άλλο που δεν συμβαίνει- για τη μη αξιολόγησή σας. Γιατί όλοι απλά απαιτείτε για την πάρτη σας. Και σαν εξιλαστήριο θύμα έχετε όλους τους ασφαλισμένους στο ΤΕΒΕ. Οι οποίοι, συν τοις άλλοις, δεν έχουν και το φοβερό σας πλεονέκτημα, την απεργία –έναντι ποιου, αλήθεια. Όλοι στον ντορβά, ασχέτως εισοδήματος και κερδοφορίας.

    Σαν επίλογο του ήδη μακροσκελέστατου σχολίου μου –κάτι για το οποίο ζητώ συγνώμη από τον οικοδεσπότη- θα ήθελα να καταστήσω σαφές, ανακεφαλαιώνοντας τις δύο τελευταίες παραγράφους μου, ότι δεν θεωρώ τα αιτήματά σας άδικα. Απλά θεωρώ τον τρόπο λανθασμένο. Ενότητα χρειάζεται, και όχι παλαιοκομματικές κορώνες.

    Υ.Γ. Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα παρατήρησα να βγάζουν μια επιθετικότητα η οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν στις αρχικές μου προθέσεις. Όπως είπα και στην αρχή ο σκοπός μου είναι ο διάλογος. Θα καταλογίσω το συμβάν στην αδυναμία του γραπτού λόγου να μεταφέρει συναισθήματα -και θα αγνοήσω την πιθανότητα της αδυναμίας χειρισμού του από μέρους μου.

    Φιλικά
    aggelos-x-aggelos

     
  • At 12:03 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Σε κάθε περίπτωση το άρθρο είναι να κρατηθεί σε αρχείο!!!

     
  • At 12:53 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Και κάτι που μόλις έμαθα:
    Ο φόρος τηλεόρασης διαφημιστικής προβολής μειώνεται σε 5% από 01/11/2006.
    Το 2004 ήταν 25% κι από τότε έχουν γίνει αλλεπάλληλες μειώσεις!!

     
  • At 1:18 μ.μ., Blogger Πάνος

    Είναι προφανές πως δεν θα απαντήσω εγώ στα επιχειρήματα των φίλων που σχολίασαν - αυτό είναι δουλειά των συγγραφέων του άρθρου. Θέλω όμως να σημειώσω δυο τρεις σκέψεις.

    *

    Ένα σημαντικό σημείο του κειμένου (που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο) είναι οτι το περίφημο "λεφτά δεν υπάρχουν" είναι επιχείρημα που πλέον πρέπει να μην γίνεται ανεκτό στη συζήτηση.

    Λεφτά υπάρχουν και παραϋπάρχουν - είναι θέμα πολιτικής επιλογής η κατανομή τους.

    *

    Οι φίλοι συνδικαλιστές που έγραψαν το άρθρο προετοιμάζουν, κατά κάποιον τρόπο, το έδαφος ώστε να καρπίσει η ιδέα των (επερχόμενων) κινητοποιήσεων των νοσοκομειακών γιατρών.

    Ξεφεύγει βέβαια, κάπως, από το θέμα, αλλά θα πρόκειται για αγώνα απολύτως άγονο, αν δε γίνει σε συνδυασμό με συνενόηση και κοινή δράση και άλλων κλάδων - των εργαζομένων στην Υγεία πρώτα πρώτα - και όχι μόνο.

    *

    Πρέπει να τεθεί με αποφασιστικό τρόπο το θέμα των προμηθειών των νοσοκομείων - το σύστημα φαίνεται διάτρητο και πανάκριβο (500 εκατ. ευρώ το χρόνο μίζες και καπέλα;)

    *

    Πρέπει να συζητήσουμε ειλικρινά (και σε βάθος - και πριν αποφασίσουμε ο,τιδήποτε) ΠΟΣΟΙ είναι αυτοί που υπηρετούν στο ΕΣΥ
    -χωρίς παράνομο ιδιωτικό ιατρείο, και
    -έξω από τη λογική του φακελακίου.

    Μόνο τότε θα ξέρουμε αν έχει νόημα να μιλάμε για "συλλογική προσπάθεια". Αλλιώς θα πρόκειται (και πάλι) για αγωνιστική γυμναστική - η οποία κοστίζει πολύ ακριβά στους συμμετέχοντες.

    *

    Θα επανέλθω, καιρού επιτρέποντος.

     
  • At 3:19 μ.μ., Blogger Σχολιαστής

    Ενα μεγάλο τμήμα της υπεραξίας της ελληνικής οικονομίας κατασπαταλάται για να πληρώνονται στρατιές κρατικοδίαιτων, που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Αντίθετα υπάρχουν για να βασανίζουν τον κόσμο με μια απίστευτη και δαπανηρότατη γραφειοκρατία. Εφευρίσκεται αναγκαιότητα άπειρων υπογραφών, για να εγκριθεί κάτι, χωρίς να υπάρχει λόγος. Η μόνη ανάγκη είναι οι στρατιές του Δράμαλη να απασχολούνται.

    Η οικονομία μας θα άντεχε μια χαρά αν οι πόροι πήγαιναν για επενδύσεις. Αν αξιοποιούσαμε κάθε ευρώ της ΕΕ για ανάπτυξη και όχι για τους κουμπάρους και τους νταβαντζίδες. Αν η καινοτομία είχε τη θέση που της αρμόζει. Αν η αξιολόγηση στην παιδεία, την υγεία και παντού ήταν κάτι το φυσιολογικό. Αν κρεμούσαν απο τ' αρχίδια τους γιατρούς που βάζουν στον πάγκο του χασάπη την ανθρώπινη ζωή. Αν, αν αν.

    Η σημερινή οικονομία στηρίζεται σε χρήματα της ΕΕ, στην άγρια φορολόγιση των ελεύθερων επαγγελματιών, στον τουρισμό και σε έναν συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό. Ταυτόχρονα εφαρμόζεται μια πολιτική που καταστρέφει την αγροτική οικονομία με ανυπολόγιστες μακροπρόθεσμες συνέπειες.


    Καλό είναι το παραμύθι της φοροδιαφυγής. Γιατί αυτός που μπορεί να φοροδιαφύγει (και ήδη φορολογείται αγρίως) να τα δώσει με τη συναίνεσή του στο κράτος; Ο τρόπος διαχείρησης των χρημάτων είναι άθλιος. Τελευταίο παράδειγμα χτες με τη μονιμοποίηση άλλων 1500 στην κρατική ραδιοτηλεόραση.