ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006
Αραπιά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί...


Μας την έχουν στημένη παντού: στα σουπερμάρκετ, στις παραλίες, στα φαγάδικα. Σήμερα με πέτυχαν εκεί που πήγα να πλύνω τ' αμάξι. Έκανε ψοφόκρυο και μπήκα "μέσα" - πήρα κι έναν εσπρέσσο που δεν πινότανε, αλλά κόστιζε 2 ευρώ (686 δραχμές, περίπου). Ο ραδιοφωνικός σταθμός έπαιζε ένα σκυλάδικο με τον Τερζή - και μετά διαφήμιση:

...στείλτε ΖΩΗ στο τάδε νούμερο για να μάθετε αν στην προηγούμενη ζωή ήσαστε βίκινγκ, εξερευνητής ή ...άλογο!

Πριν συνέλθω, άγνωστος σε μένα σκυλάς, τα ρίχνει:

Ντροπή σου που δεν κατάλαβες ποτέ τι σούχω δώσει
νάχεις το θράσσος να με βλέπεις μεσ' τα μάτια

(ΚΟΥΦΑΛΑ!)
για τη φωτιά και για την άδικη ψυχή σου,
ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ!


Διαφήμιση του σταθμού και μια (άγνωστη και πάλι) γυναικεία φωνή, με τη συνοδεία μιας τρισάθλιας, γλιδιάρικης μουσικής, μας λέει τον καημό της:

Άργησες, δεν ξέρεις πόσο άργησες
άργησες, σαν όνειρο ναυάγησες

(ναυαγούνε τα όνειρα, μανδάμ;)
ό,τι είχα μου το πήρες
(και μετά λέει κάτι για ένα λερωμένο ρούχο, που δεν το συγκράτησα).

Σειρά του Πασχάλη Τερζή, που άδει ένα σκυλοζεϊμπέκικο, με μουσική και ενορχήστρωση κατωτάτης υποστάθμης, αλλά ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ στίχο:

Τις αμαρτίες τις δικές μου
αν χρειαστεί να τις μετρήσω
από τα δέκα δάχτυλά μου
μόνο τα πέντε θα κρατήσω


(τα άλλα θε να τα κόψεις;)

ΡΕΦ(Ι)ΡΑΙΝ:

Μα το δικό σου αμάρτημα
του κόσμου όλα τα δάχτυλα!

(σε σχήμα μούντζας...)

Τώρα το δίκιο σου γυρεύεις
μες το πιοτό και μας τη ζάλη
κι όλο μετράς στα δάχτυλά σου
τις αμαρτίες πούχω κάνει

(μία με την ¨Αντζελα... μία με τη Λέτα...μία με τον Μήτσο...)

Νόμισα οτι τα είχα ακούσει όλα, αλλά το πρόγραμμα είχε αντάξια συνέχεια (μη ζητάτε ονόματα, λέμε!):

(αφού κάτι προηγήθηκε...)
κι επηρεάστηκα, σπάστηκα, βιάστηκα
(πάλι καλά που δε χ.στηκα...)
δεν υπολόγισα εσένα κι όσα είχα
(μαλ.κα!)
μαζί σου ένοιωσα, αγάπησα, υπήρχα
για σέεεενα υπήρχα!


(περί το τέλος, ένα τρισάθλιο σόλο κλαρίνο - για αυτοκτονία. Και μετά αυτός το βιολί του)
Σ' αγαπάω, μη με κατακρίνεις!
(η χορωδία: ουάουουουουου...)

Next (και ξερός) μια αντρική φωνή (εντελώς ψάρι) ρίχνει ένα χορευτικό, δηλαδή γυφτοτσιφτετέλι, ν' ανοίξει η καρδιά μας:

Δε σε νοιάζει
που για σένα πάλι
πάω να τρελαθώ
δε σε νοιάζει
που πατάω γκάζι
λιώμα στο ποτό!


Δεν άντεξα άλλο και βγήκα στο ψοφόκρυο...
 
Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 |


7 Comments:


  • At 2:54 μ.μ., Blogger Σχολιαστής

    Ευτυχώς που δε σε δάγκωσε κανά σκυλί.

     
  • At 4:38 μ.μ., Anonymous ο θειος Ισιδωρος

    Ανηψιε,
    αν καταλαβα καλα βαζεις χερι στους συμπολιτες σου, που περιμενανε να τους πλυνουνε το αμαξι, επειδη δεν κραταγανε κι απο ενα ...καλο βιβλιο στο χερι και να διαβαζουνε
    (και στο τελος να παθουνε κανεναν Ελυτισμο), ή γκρινιαζεις επειδη δεν εβανε ο πλυντηριάς ...Φρίτζιλα?

    *

    "Οτι πινεται το πινω
    και καπνιζω οτι βρω..."
    (Μπαμπης Κωστοπουλος)

    *

    "Κριμα που΄σαι δυο μετρα
    κι εχεις μια καρδια απο πετρα..."
    (αγνωστου αηδου)

    ***

    Επ΄ ευκαιρια σου αφιερωνω και την τελευταια μου δουλεια.
    Προκειται για δυο πραγματικα αριστουργηματα σε παγκοσμια πρωτη στα "μτΚ".


    ΠOY ?

    Που να βρεις Παγωνα
    Που να βρεις Κρουστάλω
    Που να βρεις Ρουμπίνα
    Που να βρεις Μαγδάλω
    Που να σ΄αγαπησει
    να μην παει μ΄άλλο(ν)

    Που να βρεις Τασια
    Που να βρεις Λεώνη
    Που να βρεις Λουκία
    Που βρεις Θεώνη
    Που να βρεις τσατσαρα
    ναναι σαν πριονι.

    ***

    ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ

    Tα φορτωσες τα πραματα
    μες τ΄αγρια χαραματα
    πανω σ΄ένα καμιονι.
    Ξημερωμα παρασκευη
    αρπαξες την οικοσκευη
    κι εφυγες σαν κλεφτρονι

    Τα γυαλικα, τα ασημικά
    κι όλα τα Kόστα-Μπόντα,
    το σκρίνιο, το πολύφωτο,
    τη σκουπα, τη Τζοκόντα,
    τα σηκωσες σε μια νυχτιά
    κι εφυγες με τη νυχτικιά

    Μα πηρες και το συνθετο
    και το εδικο μου επιθετο
    που΄ναι βαρυ κι ασηκωτο
    για τους δικους σου ώμους
    κι οση αγαπη σουδωσα
    τη σκορπισες στους δρομους.

    Ερμος, μονάχος και βαρυς
    κοιτω τον αδειο τοιχο,
    που ητανε πριν το συνθετο
    και τωρα θελει βάψιμοooooό,
    μα τον θεο παρακαλω μό-
    νο να σεεεεεεεεεέ πετυχω!

     
  • At 4:59 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, προτείνω να μαζέψουμε κάμποσα τέτοια σκουπίδια, και να πούμε στον athanassios να ανεβάσει ποστ με τίτλο "Τα Εμετικά" !

    :)

     
  • At 5:35 μ.μ., Blogger Πάνος

    σχολιαστή,

    τα πραγματικά σκυλιά την κοπανάνε, όταν ακούγονται τέτοια "άσματα"

    *

    Ιχνηλάτη,

    είναι πια ο άμμος της θαλάσσης - και ακούγονται παντού!

    *

    θείε Ισίδωρε,

    καμιά σχέση τα δικά σου στιχουργήματα, με τα εν λόγω.

    (το δεύτερο ...αστέρι! με το πρώτο, θα τρίζουν τα κόκκαλα του Άκη!)

     
  • At 6:15 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Πάνο, σπεύσε να καμαρώσεις το φίλο σου στου Μιχάλη!
    :)

     
  • At 6:58 μ.μ., Blogger Athanassios

    Κι αν σε βρει το σκυλολόι
    γύρνα το στο μοιρολόι..

    Συμφωνώ με το θείο ( να τα μελοποιήσω αυτά ή έχεις καλύτερα?). Το πλυντήριο οχημάτων είναι ο φυσικός τους χώρος.
    Θα μου πεις παλιά εκεί ακούγονταν Καζαντζίδης..... εμ άλλαξαν τα πράγματα..

     
  • At 10:58 π.μ., Anonymous Pontiac

    Ένα από τα πολύ ωραία αραμπέσκ, το άκουσα πριν πολλά χρόνια και, μεταξύ άλλων ωραίων, περιείχε και την εξής έκφραση:

    "ψυχοπαθώ, ψυχοπαθώ
    για σένανε που αγαπώ"

    Nomίζω, ήταν η εποχή που στην άλλη πλευρά το ρεμπέτικο διαδεχόταν τα αντάρτικα!