ι Τα μυστικά του Κόλπου
Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006
I have a dream








Τις τελευταίες μέρες με τριγυρίζει ένα όνειρο – θα σας το εξομολογηθώ με εβδομήντα δυο λέξεις.

Μια καλύβα ψηλά στο βουνό, αρμοσμένη σε βράχο. Να βλέπει στις κορυφές, να βλέπει και θάλασσα. Μια ξυλόσομπα, για ζέστα και μαγείρεμα. Λίγα βιβλία, ένα CD και μερικοί δίσκοι. Ένα γύρω τα όντως απαραίτητα. Ένας σκύλος, για παρέα. Πολύωροι περίπατοι στα μονοπάτια. Ένα αγροτικό με καρότσα – χωρίς πινακίδες. Το κοντινότερο χωριό, το λιγότερο δυο ώρες δρόμος. Μακριά από ΔΕΗ, ΟΤΕ, κινητά, κάρτες. Επισκέψεις, δεκτές. Εναλλακτικά, ζητείται θέση σε απομακρυσμένο φάρο. Ποιο μπλόγκιν;
 
Έγραψε ο Πάνος - Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006 |


15 Comments:


  • At 2:22 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    72 ακριβώς!

    Τελικά μόνο συλλαβές δεν ξέρεις να μετράς :))))))))))))

     
  • At 2:27 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ξέρω να τις ΑΚΟΥΩ, ξάδερφε - που είναι πολύ σημαντικότερο...

    *

    Όταν θα με επισκεφθείς στην καλύβα, φέρε μαζί και κανένα κορτσούδι, γιατί άρχισα να ανησυχώ....

     
  • At 2:28 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Μπες στου Θανάση και κατέβασε το Fado Gingao. Δεν θα μετανιώσεις.
    Να το πάρεις μαζί σου. Να το ακούς ατενίζοντας τη θάλασσα. Κι ας μην καταλαβαίνεις τι λέει. Η θάλασσα θα καταλάβει.

     
  • At 2:30 μ.μ., Blogger Πάνος

    ΟΚ - θα το πάρω. Θα το ακούω μαζί με το higo de la luna, με τη Μονσερά Καμπαγιέ.

     
  • At 2:32 μ.μ., Blogger Isis Veiled

    κοίτα τώρα τι παίζει..

    αυτό ακριβώς είναι και το δικό μου όνειρο!

    παραδόξως όμως, βρίσκομαι αρκετά κοντά του, έχω το σπίτι και το σκύλο, ξυλόσομπα, βλεπω βουνό και θάλασσα..

    ΔΕΝ είμαι όμως στη κορφή του βουνού όπως θα ήθελα, ΔΕΝ έχω το αγροτικό που ονειρεύομαι

    και για κερασάκι

    ζω πολύ κοντά σε έναν φάρο!

    περίεργα πράγματα...

     
  • At 3:07 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Ένα παλάτι στον τελευταίο όροφο του ψηλότερου ουρανοξύστη. Με θέα την γιγάντια πόλη και τον ωκεανό.

    Με επαγγελματική κουζίνα, και τέλειο κλιματισμό. Υπερταχεία πρόσβαση ίντερνετ, δορυφορικές συνδέσεις με κάθε γωνιά του πλανήτη. Τίποτε απαραίτητο.

    Νεαρές θεές ά βολοντέ και φίλοι από παντού. Πολύωρο χουζούρεμα στην πισίνα. Ένα υπερηχητικο τζετ – χωρίς διακριτικά. Το πιο δύσβατο μέρος, το πολύ δέκα ώρες δρόμος.

    Καμμία ενασχόληση με «πρακτικά».

    Επισκέψεις, δεκτές.

    (Εναλλακτικά, ζητείται θέση σε απομακρυσμένο φάρο).

    72 λέξεις. Τα λέμε με τα φωτεινά σήματα από τους φάρους :-)))

     
  • At 3:39 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης

    Σύντροφε! Όνειρο!

     
  • At 3:42 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Εφιάλτης!!

     
  • At 4:33 μ.μ., Blogger ANemos

    Πριν μερικά χρόνια είχα το ίδιο ακριβώς όνειρο.
    Είχα βρει και το μέρος: Αμοργός…
    Κατάφερα κι έφυγα από την Αθήνα για ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας, δίπλα στη θάλασσα…
    Όλα αυτά που ονειρεύεσαι τα ζω. Μόνο που ο ίδιος έχω μπει στο «κέντρο» χειρότερα κι απ’ ότι πριν. Μέσα για Μέσα (στα ΜΕΣΑ). Για να αποδειχθεί τελικά ότι ΑΝ δεν φύγει το ΜΥΑΛΟ, το σώμα δεν μπορεί να πάει πουθενά! (Κι αν πάει, πάλι ΚΟΛΛΗΜΕΝΟ μένει!).
    Σου εύχομαι να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου!

     
  • At 6:05 μ.μ., Blogger Πάνος

    isis veiled,

    το τέλειο είναι εχθρός του καλού.

    *

    μαύρο πρόβατο,

    μας έδωσες σε 72 λέξεις το όνειρο του γιάππη. Θένξ!

    *

    Ιχνηλάτη,

    η φωτογραφία με τον Ορτέγκα, άλλα υποσχόταν... Όταν μπουχτίσεις απ' τη χλίδα, κόπιασε απ' την καλύβα!

    *

    Vita mi barouak,

    εφιάλτης βέβαια, για cyborgs... αλλά βλέπεις πως τα γουστάρουν οι (τέως) επαναστατικές δυνάμεις... (στον αποπάνω αναφέρομαι, όχι στο μ.π.)

    *

    anemos,

    Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο πηγαίνω στο χωριό (της κυράς μου) στους πρόποδες του Ολύμπου - και στανιάρω. Επιπλέον, μένω (σχεδόν) εκτός, στην Περαία δηλαδή και δουλεύω (εντελώς) εκτός, στη Βόρεια Χαλκιδική. Αλλά την καλύβα μου τη θέλω...

    Σου εύχομαι κι εγώ ό,τι καλύτερο!

     
  • At 6:37 μ.μ., Blogger Athanassios

    O Σουφλιάς μυρίστηκε το όνειρο σου και τις τάσεις φυγής, γι αυτό σου μακραίνει τον αεροδιάδρομο δίπλα στο σπίτι σου, όποτε θες να την κάνεις....

    Τι μας λες ρε Πάνο? Πολύ πρωτότυπο όνειρο 72 λέξεων !!!

     
  • At 7:42 μ.μ., Blogger ANemos

    Κάνουμε σχεδόν τις ίδιες διαδρομές! Καθημερινά!

     
  • At 9:32 π.μ., Blogger OldSkipper

    Δεν θυμαμαι που το διαβασα: καποιος ειχε το ιδιο ονειρο, πανε χρονια τωρα. Πουλησε τα παντα, εψαξε, βρηκε το νησακι των ονειρων του στον Ειρηνικο και εγκατασταθηκε εκει.

    Ηταν το Bikini Atoll, το νησακι που διάλεξε η Γαλλια για να κάνει τις πυρηνικες δοκιμες της.

     
  • At 1:41 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο

    Ο Bret Easton Ellis, στο American Psycho που έγινε και ταινία νομίζω, λέει μια ιστορία σχετικά με την πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα μέσω της ψευδαίσθησης της καθολικής σύνδεσης με την πραγματικότητα, που ορίζει τη ζωή του γιάπη.

    Χε, χε, καλό είναι καμμιά φορά να επιστρέφουμε στη φιλοσοφία του ανθρώπου: η χιλιοκατηγορημένη κατηγορία της αλλοτροίωσης όπως αναπτύχθηκε στο Χέγκελ, καλύπτει και τους όρους γέννησης της επιθυμίας που εκφράζεται με τις 72 λέξεις σου. Δεδομένης βεβαίως της αυθαίρετης ερμηνείας μου, την καταλαβαίνω ως εξής:

    -στη σημερινή κοινωνία, συνδεόμαστε με την πραγματικότητα με ένα στρώμα μεσολαβητών: η διαλεκτική άρνηση της σύνδεσης, συνίσταται στο οτι οι ίδιοι οι μεσολαβητές γίνονται η μόνη πραγματικότητα με την οποία είμαστε όλοι με όλους, και τον εαυτό μας, συνδεμένοι.
    Η επιθυμία σου είναι να αρνηθείς αυτήν την άρνηση. Πώς; (λίγο σημασία έχει)
    Να εξαλείψεις τον πλεονασμό - να κρατήσεις τους μεσολαβητές μόνο στην απολύτως απαραίτητη μορφή τους, να τιθασεύσεις το φράχτη που υψώνουν στην επαφή σου με τον κόσμο (τον εαυτό σου, τους άλλους, το περιβάλλον, τον κόσμο των ιδεών ενδεχομένως). Δεν θα με σόκαρε αν κάποιος άλλος έκφραζε την ίδια επιθυμία με τον εντελώς αντίθετο τρόπο, δηλ. τη μετατροπή όλου του κόσμου σε μεσολαβητή μεταξύ του ίδιου και του κόσμου, την κατά κάποιο τρόπο εκμηδένιση του άλλου, μέσω της κυριαρχίας στο άλλο.
    Βεβαίως από ανθρωπιστικής πλευράς οι δύο "λύσεις" φέρουν αντίθετα "πρόσημα".
    Και βεβαίως, έχω την τάση να είμαι με τις δικές σου 72 λέξεις.

    -Αλλά η δυστυχής "επαναστατημένη συνείδηση", γνωρίζει οτι και οι δύο δρόμοι είναι αδιέξοδοι. Είναι η κοινωνία που πρέπει να αλλάξει ζωή, για ν'αλλάξουμε κι εμείς ζωή. Γιατί "η πόλις θα σ'ακολουθεί..."

    -Τώρα, αν καταφέρει κανείς να κρύψει αυτή τη γνώση από τον εαυτό του, όλα είναι πιό εύκολα: η ευτυχία περνάει από το να γίνεις αρχηγός του κόσμου, ή καλόγερος, δηλαδή από ο,τι από τα δύο σου είναι πιό οικείο και κοντινό.

     
  • At 1:56 μ.μ., Blogger Πάνος

    αθανάση,

    χαίρε και υγίαινε!

    *

    καπετάνιε,

    αυτό μας έλειπε...

    *

    μαύρο πρόβατο,

    ωραία!