tag:blogger.com,1999:blog-164075082011-09-29T17:27:21.165+03:00Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.comBlogger4561100tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1163234990175503732006-11-11T10:47:00.000+02:002006-11-11T10:49:50.263+02:00Το καινούριο μου ιστολόγιο, <a href="http://panosz.wordpress.com">ΕΔΩ!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116323499017550373?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162850678273701272006-11-06T23:35:00.000+02:002006-11-07T00:04:38.376+02:00Στη λίστα που ακολουθεί έχετε στη διάθεσή σας όλα τα κείμενα που ανέβασα στα «μυστικά του Κόλπου» για την υπόθεση του διαδρόμου 10/28, ως τις αρχές Νοεμβρίου 2006. Τα «μυστικά του Κόλπου» δεν λειτουργούν πια. Όποιος θέλει να δει αν υπάρχει κάτι καινούριο για το διάδρομο, ας κάνει μια βόλτα ως το ιστολόγιο <a href="http://diadromos1028.blogspot.com/">Ο διάδρομος και ο Θερμαϊκός</a>.<br /><br />Επειδή τα κείμενα είναι πολλά, συνιστώ στον επισκέπτη να δει πρώτα εκείνα που είναι μαρκαρισμένα με * * *. Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου για το θέμα, το μέηλ μου είναι panosz@otenet.gr<br /><br />___________<br /><br /><br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/11/blog-post_02.html">Μια φωτογραφία, πόσα μπορεί να πει;</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/blog-post_115843602077345772.html">Που τον πήγατε κε Σουφλιά;</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/1028_15.html">Στο εργοτάξιο του 10/28: τι δεν είδε ο Κ. Καραμανλής</a> <br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/1028.html">Ο δήμαρχος Αντώνης Ματζάρης για το διάδρομο 10/28"</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/10-28.html">Ο διάδρομος 10-28 και τι πρέπει να γίνει τώρα</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/blog-post_115773277109996968.html">Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει δίκιο!</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/blog-post_115765952215935290.html">Ο Καραμανλής στο εργοτάξιο του αεροδρομίου</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/08/1028.html">Τι γίνεται με την επέκταση του διαδρόμου 10/28;</a> <br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/06/blog-post_04.html">Η Λάρνακα μας δείχνει τι θα συμβεί στην Περαία και την Καλαμαριά...</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/06/blog-post_114926589812114498.html">Η δεύτερη συνάντηση για το Θερμαϊκό</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114910726497871984.html">ΣτΕ: Αναβολή</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114897942270767782.html">Μια προκήρυξη και μια ανακοίνωση</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_25.html">Εφημερίδες της πλάκας...</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114849640246497403.html">Ελληνοϊσπανική σύμπραξη σε δυο γελοιογραφίες</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/10-28_23.html">Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος για το διάδρομο 10-28</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_23.html">Τι λέμε, πως το λέμε, πότε το λέμε...</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114832581940698998.html">Η συνάντηση για το αεροδρόμιο</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_20.html">Μια υπόθεση εργασίας</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114795132228772159.html">Κυριακή κι απόβραδο (ανανεωμένο - άλλαξε η μέρα!)</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_114788101184233153.html">Τα "μυστικά του Κόλπου" στο Δελτίο του ΤΕΕ</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_16.html">Μια εκδήλωση που θα μπορούσε να είναι λαϊκή συνέλευση</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/10-28.html">Λαϊκή συνέλευση για τον διάδρομο 10-28</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_02.html">Ο δρόμος του διαδρόμου</a> <br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/10-28.html">Ένας καθηγητής του ΕΜΠ για την επέκταση του διαδρόμου 10-28</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_14.html">Ημίαιμος και "Μακεδονία" ή αντιστρόφως</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/rockordie.html">rockordie για το αεροδρόμιο</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_09.html">Κώστας Ζουράρις!</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/04/blog-post_03.html">Ο Ημίαιμος απαντά στο ΥΠΕΧΩΔΕ</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_29.html">Θεσσαλονίκη: Εννέα ερωτήσεις και απαντήσεις για το αεροδρόμιο και τον Θερμαϊκό (updated)</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_28.html">Το YΠΕΧΩΔΕ απαντά στα μυστικά του Κόλπου</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_21.html">Μια φάλτσα "ΦΩΝΗ"</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_07.html">Ήμαρτον, Παναγία μου...</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/10-28.html">Η επέκταση του 10-28 και ο δήμαρχος Θερμαϊκού</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/01/blog-post_07.html">Δεν είναι όλα μαύρα!</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/12/blog-post_23.html">Νέα άποψη για το αεροδρόμιο;</a><br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/11/blog-post_20.html">Κύριε Γιώργο, μας ακούτε;</a><br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_113008974143596221.html">Σκάλες και άμμος</a><br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_23.html">Ερωτήσεις σε πολιτικούς και "παράγοντες"</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_19.html">Ο Διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_16.html">Η Χρύσα για την επέκταση</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/quiz.html">QUIZ!</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_15.html">Έγκλημα αδιαφορίας!</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_13.html">Στου κουφού την πόρτα;</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_12.html">Πανεπιστημιακός Λόγος</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_07.html">Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα...</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_03.html">Ανακεφαλαίωση</a><br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/blog-post_29.html">Μια μικρή εξωτική ιστορία</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/blog-post_112782208485585628.html">Ο χρόνος που μετράει...</a><br /><br />* * *<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/blog-post_112776114164078226.html">Τι θέλετε από αυτή τη ζωή;</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/help.html">Help!</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/blog-post_112706992135977960.html">Η επέκταση του αεροδρομίου</a> <br /><br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/09/blog-post_112629737876362167.html">Ποιός φούρνος γκρεμίστηκε;</a> <br /><br />ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ <span style="font-weight:bold;">Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ<br /></span><br /><a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/blog-post_21.html">Οι εκλογικές ανάγκες, πρωτοσέλιδες επιθυμίες</a><br /><br />* * *<a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/blog-post_09.html">Ο Θερμαϊκός κινδυνεύει ή λέγονται υπερβολές;</a><br /><br /><a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/10-28.html">Η Κυβέρνηση και ο διάδρομος 10-28</a><br /><br /><a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html">Χωρίς λόγια</a><br /><br />* * *<a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/blog-post.html">Μπάζωμα στο Θερμαϊκό; Όχι, ευχαριστώ!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116285067827370127?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162642818187737882006-11-04T14:08:00.000+02:002006-11-06T18:58:45.286+02:00Μετά από 14 μήνες παρουσίας και 457 ποστ, τα "μυστικά του Κόλπου" τερματίζουν σήμερα την καθημερινή (σχεδόν) παρουσία τους στην μπλογκόσφαιρα. Χωρίς απολογισμούς και πολλά λόγια. Το υλικό που έχω ανεβάσει θα παραμείνει στη διάθεση των επισκεπτών. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους και όλες για το κοινό μας ταξίδι και σας εύχομαι καλή συνέχεια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116264281818773788?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162570266750986862006-11-03T18:05:00.000+02:002006-11-03T18:28:22.096+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Atenizontas....jpg.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/Atenizontas....jpg.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Και βέβαια τ’ άκουσες… Πήγα στο μπλογκ σου όμως και είδα πως ασχολείσαι με άλλα μαντάτα, ενδιαφέροντα μεν, αλλά που θα μπορούσαν να περιμένουν λιγάκι.<br /><br />Γιατί το θέμα ΔΕΝ πρέπει να περάσει στο ντούκου. <span style="font-weight:bold;">Ειδικά από σένα, που έχεις καταναλώσει άπειρα bytes να μας εξηγείς πόσο καλός δημοσιογράφος / εκδότης / άνθρωπος είναι ο κύριος που έγραψε το editorial.<br /></span><br />Φυσικά, υπάρχει και η περίπτωση να συμφωνείς μαζί του, ότι καλώς έπραξε. Νο πρόμπλεμ – γράψτο όμως! Ή, αν διαφωνείς (είμαι σίγουρος γι’ αυτό) τότε πες το ΔΗΜΟΣΙΑ, από το μπλογκ σου. Όπως από το μπλογκ σου έγραψες τόσα αγαπησιάρικα πράγματα γι’ αυτόν και το έντυπο που εκδίδει. <br /><br />Τι με κόφτει εμένα θα μου πεις… Έχω ήδη εξηγήσει γιατί με ενδιαφέρει όλη αυτή η ιστορία: <span style="font-weight:bold;">δε θέλω παιδονόμους / εισαγγελείς / φόβο στην μπλογκόσφαιρα.</span> Επιπλέον, εδώ είχαμε απόλυση ενός μπλόγκερ απ’ τη δουλειά του, μετά το outing που υπέστη στο editorial. Κι αυτός ο μπλόγκερ σήμερα ήταν ο μανιφέστος, αύριο (αν δεν μπουν στη θέση τους τα πράγματα ΤΩΡΑ) μπορεί να είναι οποιοσδήποτε άλλος, επειδή <span style="font-style:italic;">δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις…<br /></span><br />Δε χρειάζονται υποδείξεις! Η μπλογκόσφαιρα μπορεί και πρέπει να αυτορυθμίζεται. Κι αυτοί που τις επικαλούνται, αποδεικνύεται τώρα πως είναι οι ίδιοι εκρηκτικές εστίες απο-ρύθμισης!<br /><br />Δε σε ξέρω, δε με ξέρεις – το «Ανδρέας» δεν ξέρω κιόλας αν είναι το αληθινό σου όνομα, το είδα γραμμένο στου Μακμάνους, γι’ αυτό το χρησιμοποιώ (αλήθεια, γνωριζόσαστε με τον Μακμάνους;)<br /><br />Θα κλείσω με δυο μικρές εξομολογήσεις, δίκην παραβολής.<br /><br />Όταν μαινόταν ο πόλεμος στο Λίβανο, ένας καλός μπλόγκερ μυκτήρισε (κορόιδεψε) τον επικήδειο λόγο που έβγαλε ο πατέρας -συγγραφέας πάνω από τον τάφο του παιδιού του.<br /><br />Και λίγο παλιότερα, όταν μαινόταν ο πόλεμος για τη «χωματερή ιδεών» στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, ένας άλλος καλός μπλόγκερ έγραψε ότι όσοι ιστολόγοι αντιδρούν στην κριτική του Γιαννακίδη διαθέτουν λόγο που «μυρίζει φασισμό» (ή κάπως έτσι).<br /><br />Δεν είπα τίποτε τότε, αλλά έκτοτε δεν ξαναμπήκα στα ιστολόγιά τους. Κι όταν βλέπω τώρα την αναγγελία κάθε νέου τους ποστ στο μόνιτορ, ούτε καν στέκομαι να διαβάσω τις πρώτες αράδες. <br /><br />Αυτά!<br /><br />_________________<br /><br />Η εικονογράφηση είναι …φρεσκότατη (απογευματινή!), και στάλθηκε από τον δημιουργό της, με το ακόλουθο σημείωμα: <span style="font-style:italic;">This is the terrible result of my anger after reading the LIFO editorial. She is fresh and worm, but unfortunately dead. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116257026675098686?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com56tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162549279272133322006-11-03T12:02:00.001+02:002006-11-03T13:31:39.810+02:00Το ρεζουμέ από το editorial του κ. Τσαγκαρουσιάνου είναι «ας έρθει επιτέλους το κράτος στα μπλογκ, να βάλει μια τάξη!». Με τα επιχειρήματα που επικαλείται δεν πείθομαι, αλλά αυτό σε σημαίνει τίποτα. Με ενδιαφέρει η ουσία και η ουσία είναι ότι δε γουστάρω αστυνόμευση / νόμους και ρυθμίσεις (δηλαδή το μακρύ χέρι του κράτους) σε έναν από τους ελάχιστους υπάρχοντες χώρους ελεύθερης έκφρασης. Αυτός ο χώρος μπορεί να έχει χίλια δυο κουσούρια, αλλά τον προτιμώ έτσι όπως είναι τώρα, χωρίς παιδονόμους και χωρίς το φόβο του εισαγγελέα. Αν ακυρωθεί αυτό, χάνεται όλη η ομορφιά του blogging. Μη γένοιτο! <br /><br />Εύχομαι το editorial της Lifo να μην αποδειχθεί τροχιοδεικτικό για άκρως δυσάρεστες εξελίξεις, αλλά μονάχα μια άτυχη στιγμή – που θα ξεχαστεί.<br /><br />Με το θέμα έχουν ασχοληθεί (μεταξύ άλλων): <br /> <br />* o <a href="http://abelofilosofies.blogspot.com/2006/11/editorial-lifo.html">pascal</a>, που αναδημοσιεύει σχεδόν ολόκληρο το κείμενο.<br /><br />* ο <a href="http://teleologikos.wordpress.com/2006/11/03/oa-iyea-oio-oouec-ooaaeaniooeuiio ">justanothergoneoff</a><br /><br />* o <a href="http://e-roosters.blogspot.com/2006/11/blog-post_03.html">libertarian</a>, στα κοκκόρια<br /><br />* ο <a href="http://naftilos.blogspot.com/2006/11/blog-post_02.html">ΑΝemos</a><br /><br />* o <a href="http://afmarx.blogspot.com/2006/11/blog-post_02.html">A.F.Marx</a><br /><br />* o <a href="http://kaltsovrako.wordpress.com/2006/11/02/0302nov2006/#comment-1814">Καλτσόβρακος</a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ΑΛΛΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΒΡΕΙ!</span><br /><br />________________________<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ανανέωση: τι ήθελα να το πω, "άλλο κακό να μη βας βρει"; Απ' ό,τι φαίνεται λειτουργεί ο παλιός λόγος "ενός κακού, μύρια έπονται". <a href="http://manifestogr.blogspot.com/2006/11/o-manifestogr.html">Δείτε αυτό εδώ</a> - δε μπορώ να το σχολιάσω ΑΥΤΗ τη στιγμή.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116254927927213332?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162509795369957532006-11-03T01:16:00.000+02:002006-11-03T01:23:15.376+02:00Βλέπω και ακούω το Μητροπάνο με τα ...σύνολα της ΕΡΤ. Κάτι δε μου πάει καλά - και δεν είναι που εμφανίστηκε γραβατωμένος... Η σεμνή τελετή που προηγήθηκε, παραήταν άνοστη. Τα τραγούδια, όλα (πλην ενός + ...μισού) όλα βγαλμένα από την ίδια κονσέρβα... Ακόμα, νοστάλγησα τον Ιεροκλή και τον Σταρόβα... Νάταν το βιολί αφρικανικό μονόχορδο, θα το παίζανε πολλοί... Από χλίδα πάντως, να φάνε και οι κότες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116250979536995753?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162462092994162762006-11-02T12:05:00.000+02:002006-11-02T21:38:44.126+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/archmus10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/archmus10.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ψάχνοντας για κάτι άλλο, <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/02/blog-post_09.html ">έπεσα πάνω σ' αυτό το ποστ, του μακρινού Φλεβάρη</a>. Για δείτε το και σεις...<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μια και τα σχόλια ήταν για το κάτω κεφάλι των Ερμών, ο Αλκιβιάδης έστειλε και το σχετικό φωτογραφικό ντοκουμέντο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116246209299416276?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162420821579756632006-11-02T00:26:00.000+02:002006-11-02T00:40:21.906+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Πριν ένα χρόνο <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_113008974143596221.html">προσπαθούσα να δείξω τι ολέθριες επιπτώσεις έχει η αμετροεπής (και ΑΜΕΛΕΤΗΤΗ) παρέμβαση στις λειτουργίες της φύσης</a> – η οποία εκδικείται σκληρά την ανθρώπινη θρασύτητα. Δείτε εκείνο το ποστ, έχει χαρακτηριστικές εικόνες από τη σκάλα των Νέων Επιβατών. Ένας φίλος μου έστειλε χθες μια αφ’ υψηλού φωτογραφία της σκάλας, όπου φαίνεται η εκατέρωθεν προσάμμωση. Όχι όμως όπως είναι σήμερα (σε πολύ χειρότερη κατάσταση) αλλά όπως ήταν το 2001. Περισσότερες λεπτομέρειες φαίνονται με τη μεγένθυση της εικόνας.<br /><br />Διαβάστε τώρα πως περιγράφει ο Καθηγητής του ΕΜΠ <span style="font-weight:bold;">Ιωάννης Κουμαντάκης</span> αυτό που συνέβη στους Νέους Επιβάτες – ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από τον πολύ μεγαλύτερο (τουλάχιστον πενταπλάσιου μήκους) πρόβολο της επέκτασης του Α/Δ Μακεδονία, για να σχηματίσετε μια εικόνα της καταστροφής που είναι (εξαιρετικά) πιθανόν να συμβεί: <span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-style:italic;">Μια πραγματική εικόνα προσάμμωσης που έχει λάβει χώρα στο Δήμο Θερμαϊκού από το 1997 δίδεται στην περιοχή της Σκάλας των Νέων Επιβατών και τεκμηριώνεται σ’ αυτή την έκθεση με φωτογραφικό υλικό που παραθέτουμε στη συνέχεια. Η Σκάλα (προβλήτα) αυτή συνολικού αρχικού μήκους 120 μέτρων, κατασκευάστηκε το 1967-6 8. Αργότερα έγινε επέκτασή της κατά 80 μ. Ταυτόχρονα κατασκευάστηκαν όμοιες προβλήτες τόσο στην Περαία όσο και στην Αγ. Τριάδα. Οι τρεις αυτές προβλήτες κατασκευάστηκαν πάνω σε κολώνες, διατεταγμένες σε δύο παράλληλες σειρές που απέχουν μεταξύ τους περίπου όσο το πλάτος κάθε προβλήτας. Σε κάθε σειρά οι κολώνες απέχουν μεταξύ τους 3 μ., εδράζονται στον πυθμένα της θάλασσας και προεξέχουν από την επιφάνειά της περί τα 2,5-3 μ. Πάνω σ’ αυτές τις κολώνες εδράζεται η προβλήτα, αφήνοντας κάτω από αυτή το χώρο μεταξύ των κολωνών ελεύθερο για τα θαλάσσια ρεύματα και τον κυματισμό.<br /><br />Αυτού του τύπου οι προβλήτες (σκάλες) δεν προκάλεσαν αισθητά και με εμφανείς συνέπειες προβλήματα προσάμμωσης ή διάβρωσης.<br /><br />Όμως το 1997 στη Σκάλα των Νέων Επιβατών κατασκευάστηκαν, σε δύο φάσεις, κάθετα στην υπάρχουσα προβλήτα, δύο συνεχόμενα ολόσωμα (μασσίφ) επιχώματα μέσα στη θάλασσα, έτσι ώστε να δημιουργηθεί αλιευτικό καταφύγιο. <br /><br />Το μικρό αυτό λιμενικό έργο-θαλάσσιο μασσίφ επίχωμα, συνολικού μήκους μικρότερου των 100 m, διατάραξε έντονα την ευπαθή ισορροπία του θαλάσσιου και παράκτιου περιβάλλοντος της περιοχής.<br /><br />Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την μεταφορά και απόθεση τεράστιων ποσοτήτων λεπτόκοκκων αμμωδών υλικών, την προσάμμωση με αυτά μεγάλης έκτασης εκατέρωθεν της αρχικής προβλήτας και την μετατροπή της έκτασης αυτής σε στεριά. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια από την κατασκευή του καταφυγίου, στη θέση της προβλήτας η προσάμμωση έφθασε στα 120 μ από την αρχική ακτογραμμή από την οποία “ξεκινούσε” η προβλήτα.<br /><br />Δημιουργήθηκαν με τον τρόπο αυτό δύο, περίπου τριγωνικές, νέες επιφάνειες στεριάς από τα υλικά της προσάμμωσης και προφανώς μείωση του βάθους της θάλασσας μέσα στο υπόλοιπο αλιευτικό καταφύγιο.<br /><br />Το γεγονός αυτό δείχνει ότι ο μέσος ρυθμός προσάμμωσης (τα πρώτα χρόνια) ήταν της τάξης των 40 μέτρων ετησίως.<br /><br />Η κατάσταση αυτή, που πέραν της προσάμμωσης έχει ως αποτέλεσμα και τη μείωση της έκτασης του αλιευτικού καταφυγίου και άρα ελάττωση της χωρητικότητάς του σε αλιευτικά και άλλα σκάφη, οδήγησε την Τεχνική Υπηρεσία της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης να συντάξει μελέτη για εξάμμωση (αφαίρεση της άμμου) και να εκτελέσει σχετική εργολαβία για την αφαίρεση μέρους της άμμου που είχε αποτεθεί.<br /><br />Η εργολαβία αυτή εκτελέστηκε (εργολάβος Καματάκης) το έτος 2000. Αφαιρέθηκαν με εκσκαφές 120.000 m3 άμμου και απομακρύνθηκαν από την περιοχή. Η αφαίρεση αυτή, μείωσε την έκταση της επιφάνειας προσάμμωσης κατά ένα μικρό μέρος. Στη κεντρική ζώνη αυτής, που αντιστοιχεί στην παλαιά προβλήτα, τα 120 μ που είχαν προσαμμωθεί, μειώθηκαν κατά 30-35 μ από την αφαίρεση της άμμου των 120.000 m3. Απ’ αυτό προκύπτει ότι την πρώτη τριετία τα υλικά προσάμμωσης ήταν της τάξης των 500.000 m3.<br /><br />Έκτοτε και μέχρι σήμερα το φαινόμενο της προσάμμωσης μένει “ζωντανό” και εντός της 5ετίας περίπου που μεσολάβησε από τον καθαρισμό (εξάμμωση) του 2000, η συνεχιζόμενη προσάμμωση ξαναγέμισε το χώρο που είχε εξαμμωθεί και ήδη προωθείται η δημιουργία νέας στεριάς και πέρα των 120 m από την αρχική θέση της ακτογραμμής.<br /><br />Την τελευταία επομένως 5ετία ο ρυθμός προσάμμωσης μειώθηκε σε σχέση με την πρώτη 3ετία, παραμένει όμως ακόμη αρκετά υψηλός και σε μέση ετήσια βάση είναι της τάξης των 7 μέτρων (35 μ νέας προσάμμωσης εντός 5ετίας). Την πενταετία αυτή αποτέθηκαν περί της 150.000 m3 άμμου.<br /><br />Η ως άνω περιγραφείσα κατάσταση που αφορά το φαινόμενο της προσάμμωσης στη Σκάλα των Νέων Επιβατών, δίδει μια συγκεκριμένη πραγματική εικόνα πορείας και εξέλιξής του.<br />Αυτή την πληροφόρηση και γνώση θα πρέπει να αξιολογήσομε και να κάνομε εκτιμήσεις για τις αναμενόμενες προσαμμώσεις μετά την επέκταση κατά 1 Km του διαδρόμου προσαπογειώσεων του αεροδρομίου και όχι την αμφίβολης αξιοπιστίας πρόβλεψη των μοντέλων.<br /><br />Συμπερασματικά, <span style="font-weight:bold;">διαπιστώνεται ότι το φαινόμενο της προσάμμωσης όπως αποδεικνύεται από το υφιστάμενο μικρό λιμενικό έργο των Νέων Επιβατών, είναι εξόχως έντονο. Επισημαίνεται σχετικά ότι η διεύθυνση της επέκτασης μέσα στη θάλασσα του διαδρόμου προσαπογειώσεων 10-28 του αεροδρομίου, σε μορφή μασσίφ επιχώματος, είναι σχεδόν ίδια με αυτήν του μικρού θαλάσσιου επιχώματος του αλιευτικού καταφυγίου Νέων Επιβατών</span>.</span><br /><br />*<br /><br /><a href="http://diadromos1028.blogspot.com/2006/06/blog-post_09.html ">Ολόκληρο το κείμενο του Ι. Κουμαντάκη, ΕΔΩ</a>.<br /><br />Φυσικά, η <span style="font-weight:bold;">προσάμμωση</span> προϋποθέτει την <span style="font-weight:bold;">εξάμμωση</span>, δηλαδή τη διάβρωση των ακτών. Και ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί αυτό είναι το τσιμεντάρισμα των ακτών του δήμου Θερμαϊκού και η κατασκευή γιγαντιαίων κάθετων και παράλληλων στην ακτή κυματοθραυστών – έργα που θα αλλοιώσουν δραματικά (θα καταστρέψουν) την εικόνα ολόκληρης της ανατολικής ακτής. Για όποιον δεν έχει αποκτηνωθεί εντελώς, πρόκειται για πραγματικό εφιάλτη… <br /><br />Θυμίζω ότι το έργο ήδη κατασκευάζεται, παρόλο που εκκρεμεί η προσφυγή του δήμου Θερμαϊκού στο ΣτΕ (εκδικάζεται στις αρχές Δεκεμβρίου – αν δεν πάρει και ΤΡΙΤΗ αναβολή). Αν δεν κάνουμε κάτι ΤΩΡΑ, παράλληλα με την αντίσταση στο άλλο έργο- τέρας, την υποθαλάσσια αρτηρία, τότε χαιρετίσματα…<br /><br />*<br /><br />Κόρες και παίδες των ιστολογίων, βάλτε (ξανά) ένα χέρι!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116242082157975663?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162402393414338302006-11-01T19:25:00.000+02:002006-11-01T19:33:13.676+02:00Ο συνάδελφος ιστολόγος <a href="http://precarity.blogspot.com/">precongs, που καλλιεργεί το μπλογκ episfaleia</a>, έστειλε στα "μτΚ" <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_28.html">ένα σχόλιο με το πιο ενδιαφέρον κείμενο για την υποθαλάσσια αρτηρία που είδα ως τώρα.</a> Μπορείτε να το διαβάσετε στο σύνδεσμο των "μτΚ" ή - ακόμα καλύτερα - στο <a href="http://www.blackout.gr/keimena.php?id=55">black out</a>, από όπου προέρχεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116240239341433830?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162382327910047192006-11-01T13:56:00.000+02:002006-11-01T13:58:48.016+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/cheribibi.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/cheribibi.gif" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τις τελευταίες μέρες με τριγυρίζει ένα όνειρο – θα σας το εξομολογηθώ με εβδομήντα δυο λέξεις.<br /><br />Μια καλύβα ψηλά στο βουνό, αρμοσμένη σε βράχο. Να βλέπει στις κορυφές, να βλέπει και θάλασσα. Μια ξυλόσομπα, για ζέστα και μαγείρεμα. Λίγα βιβλία, ένα CD και μερικοί δίσκοι. Ένα γύρω τα όντως απαραίτητα. Ένας σκύλος, για παρέα. Πολύωροι περίπατοι στα μονοπάτια. Ένα αγροτικό με καρότσα – χωρίς πινακίδες. Το κοντινότερο χωριό, το λιγότερο δυο ώρες δρόμος. Μακριά από ΔΕΗ, ΟΤΕ, κινητά, κάρτες. Επισκέψεις, δεκτές. Εναλλακτικά, ζητείται θέση σε απομακρυσμένο φάρο. Ποιο μπλόγκιν;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116238232791004719?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162331803503133612006-10-31T23:14:00.000+02:002006-11-02T11:44:49.246+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/31oct2006%20005.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/31oct2006%20005.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε με μεγάλη επιτυχία, στο κατάμεστο αμφιθέατρο (ένα κόσμημα...) του βιβιοπωλείου - το οποίο, όπως βλέπετε, έχει ήδη στολιστεί Χριστουγεννιάτικα, εν όψει της μεγάλης καπιταλιστικής εορτής των Χριστουγέννων. <br /><br />Όλοι επαίνεσαν το βιβλίο και καταχέριασαν τον πρωταγωνιστή του, όπως και τον νυν Μπουγατσαδουπόλεως. Ο Νίκος Μπίστης επαίνεσε και τον Σημίτη, τον οποίον ο συγγραφέας προφανώς κατατάσσει στη μεγάλη χορεία των πολιτικών που τάχουν κάνει πλακάκια με τους ρασοφόρους.<br /><br />(Γνωρίζετε, ίσως, τη "λατρεία" που τρέφω για τον Σημίτη, αλλά το σωστό να λέγεται... ό,τι μπορούσε ο ανθρωπάκος στο συγκεκριμένο θέμα το έκανε! Απλώς, δε μπορούσε κάτι περισσότερο, για πολλούς λόγους).<br /><br />Σε μια τέτοια συνάντηση ακούγονται πολλά σοβαρά, πολλά σοβαροφανή και πολλά εφυολογήματα. Ενδεικτικά και ανακατεμένα:<span class="fullpost"><br /><br />* Ο καθηγητής Μανιτάκης, αφού έκανε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του γεγονότος οτι ουσιαστικά ο Χριστόδουλος κινείται (ιδεολογικά και πολιτικά) εκτός της ελληνικής συνταγματικής τάξης, κατέληξε στο λίαν αισιόδοξο συμπέρασμα οτι η επιροή του χριστοδουλισμού φθίνει και δεν έχει μέλλον. (Με όλο το σεβασμό, διαφωνώ ριζικά).<br /><br />* Ο Γιάννης Μπουτάρης ξεκίνησε με την αποκάλυψη οτι προέρχεται από θεοσεβούμενη οικογένεια (ο παππούς του έγραφε πριν το 1900 στο τεφτέρι "ο Θεός βοηθός!") και οτι ο ίδιος πιστεύει στο Θεό. Μετά, ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε...<br /><br />* Ο καθηγητής (θεολογίας) Πέτρου, τόνισε οτι είναι επιβεβλημένο να καθοριστεί με σαφήνεια το πεδίο εντός του οποίου θα είναι εφικτή η δημόσια παρουσία των ιερωμένων. και επειδή οι ίδιοι δεν πρόκειται να αυτο-περιοριστούν, κάποιος πρέπει να τους το επιβάλλει.<br /><br />* Ο Νίκος Μπίστης ξεκίνησε αφηγούμενος πως στην κατάληψη της Νομικής το Φεβρουάριο του 1973, την τελευταία μέρα μπήκε μέσα ένας ιερωμένος κουβαλώντας δυο τσάντες γεμάτες τρόφιμα - και έμεινε μαζί τους μέχρι το τέλος. Ήταν, συνέχισε, ένα ζωντανό και δημοκρατικό πνεύμα και χαιρόσουν να συζητάς μαζί του. Ήταν ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος (σοκ στο ακροατήριο!). Και σήμερα, κατέληξε ο Μπίστης, που είναι Αρχιεπίσκοπος, χαίρεσαι να συζητάς μαζί του... (τρία εγκεφαλικά στα πίσω καθίσματα!) Είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος (α, μάλιστα!). Στη συνέχεια ο Μπίστης είπε τον πόνο του, ότι όπου και να πάει κανείς είναι υποχρεωμένος να υφίσταται τον ...αγιασμό, αναφέρθηκε στις δυνάμεις που αντιτίθενται έμπρακτα στον χριστοδουλισμό (ανέφέροντας, προς τιμήν του, και τη νομοθετική πρωτοβουλία του Συνασπισμού) και διακήρυξε οτι είναι ανάγκη η αριστερά να προβάλλει τη δική της ιδεολογία και αξίες (εδώ ξέφυγε στη γνωστή αριστερή θεολογία - it's hard to learn an old dog new tricks!) γιατί αν δεν το κάνει η αριστερά, λέει, ποιός θα το κάνει; (Πάντως όχι ο γνωστός ακραιφνής Ορθόδοξος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο ΓΑΠ! Θα ανεβάσω σε σχόλιο τους σχετικούς συνδέσμους, με στιγμιότυπα από τη μεγάλη του προσπάθεια να πλασαριστεί ως ορίτζιναλ Ορθόδοξος, προς άγραν ψήφων από τις θεούσες!)<br /><br />* Ο απών Ανδρέας Ανδριανόπουλος (έχασε το αεροπλάνο από τη Μόσχα) έστειλε τη νεοφιλελεύθερη ομιλία του με φαξ και τη διάβασε ο συντονιστής Τραϊανός Χατζηδημητρίου. Σωστός!<br /><br />* Τέλος, ο συγγραφέας Μανώλης Βασιλάκης ευχαρίστησε τους παρόντες, η εκδήλωση ολοκληρώθηκε ομαλώς και διελύθημεν ησύχως.<br /><br />_________________<br /><br /><span style="font-style:italic;">Κάποιοι είπαν πως οι ζηλωτές απουσίαζαν και δεν ...τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση, γιατί είναι επικεντρωμένοι στον αγώνα κατά του τρισκατάρατου Δημητρίου Πανούση. Μάλλον υπάρχει γραμμή από ψηλά (όχι από το Θεό, λίγο ψηλότερα...), να μην ασχολούνται με το βιβλίο, τον Βασιλάκη και όσους τον υποστηρίζουν, γιατί κάνει τζίζ: αν πάνε για μαλλί, κάποιοι θα βγουν κουρεμένοι!</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116233180350313361?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162298875263521792006-10-31T14:12:00.000+02:002006-10-31T14:50:33.093+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/DSC_0321.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/DSC_0321.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μας την έχουν στημένη παντού: στα σουπερμάρκετ, στις παραλίες, στα φαγάδικα. Σήμερα με πέτυχαν εκεί που πήγα να πλύνω τ' αμάξι. Έκανε ψοφόκρυο και μπήκα "μέσα" - πήρα κι έναν εσπρέσσο που δεν πινότανε, αλλά κόστιζε 2 ευρώ (686 δραχμές, περίπου). Ο ραδιοφωνικός σταθμός έπαιζε ένα σκυλάδικο με τον Τερζή - και μετά διαφήμιση:<br /><br /><span style="font-style:italic;">...στείλτε ΖΩΗ στο τάδε νούμερο για να μάθετε αν στην προηγούμενη ζωή ήσαστε βίκινγκ, εξερευνητής ή ...άλογο!</span><br /><br />Πριν συνέλθω, άγνωστος σε μένα σκυλάς, τα ρίχνει:<span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ντροπή σου που δεν κατάλαβες ποτέ τι σούχω δώσει<br />νάχεις το θράσσος να με βλέπεις μεσ' τα μάτια</span><br /><span style="font-weight:bold;">(ΚΟΥΦΑΛΑ!)</span><br /><span style="font-style:italic;">για τη φωτιά και για την άδικη ψυχή σου,<br />ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ!</span><br /><br />Διαφήμιση του σταθμού και μια (άγνωστη και πάλι) γυναικεία φωνή, με τη συνοδεία μιας τρισάθλιας, γλιδιάρικης μουσικής, μας λέει τον καημό της:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Άργησες, δεν ξέρεις πόσο άργησες<br />άργησες, σαν όνειρο ναυάγησες</span><br />(ναυαγούνε τα όνειρα, μανδάμ;)<br /><span style="font-style:italic;">ό,τι είχα μου το πήρες</span><br />(και μετά λέει κάτι για <span style="font-style:italic;">ένα λερωμένο ρούχο</span>, που δεν το συγκράτησα).<br /><br />Σειρά του Πασχάλη Τερζή, που άδει ένα σκυλοζεϊμπέκικο, με μουσική και ενορχήστρωση κατωτάτης υποστάθμης, αλλά ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ στίχο:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Τις αμαρτίες τις δικές μου<br />αν χρειαστεί να τις μετρήσω<br />από τα δέκα δάχτυλά μου<br />μόνο τα πέντε θα κρατήσω</span><br /><br />(τα άλλα θε να τα κόψεις;)<br /><br />ΡΕΦ(Ι)ΡΑΙΝ:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μα το δικό σου αμάρτημα <br />του κόσμου όλα τα δάχτυλα!</span><br />(σε σχήμα μούντζας...)<br /><br /><span style="font-style:italic;">Τώρα το δίκιο σου γυρεύεις<br />μες το πιοτό και μας τη ζάλη<br />κι όλο μετράς στα δάχτυλά σου<br />τις αμαρτίες πούχω κάνει</span><br />(μία με την ¨Αντζελα... μία με τη Λέτα...μία με τον Μήτσο...)<br /><br />Νόμισα οτι τα είχα ακούσει όλα, αλλά το πρόγραμμα είχε αντάξια συνέχεια (μη ζητάτε ονόματα, λέμε!):<br /><br />(αφού κάτι προηγήθηκε...)<br /><span style="font-style:italic;">κι επηρεάστηκα, σπάστηκα, βιάστηκα</span><br />(πάλι καλά που δε χ.στηκα...)<br /><span style="font-style:italic;">δεν υπολόγισα εσένα κι όσα είχα</span><br />(μαλ.κα!)<br /><span style="font-style:italic;">μαζί σου ένοιωσα, αγάπησα, υπήρχα<br />για σέεεενα υπήρχα!</span><br /><br />(περί το τέλος, ένα τρισάθλιο σόλο κλαρίνο - για αυτοκτονία. Και μετά αυτός το βιολί του)<br /><span style="font-style:italic;">Σ' αγαπάω, μη με κατακρίνεις!</span><br />(η χορωδία: <span style="font-style:italic;">ουάουουουουου</span>...)<br /><br />Next (και ξερός) μια αντρική φωνή (εντελώς ψάρι) ρίχνει ένα χορευτικό, δηλαδή γυφτοτσιφτετέλι, ν' ανοίξει η καρδιά μας:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Δε σε νοιάζει <br />που για σένα πάλι<br />πάω να τρελαθώ<br />δε σε νοιάζει<br />που πατάω γκάζι<br />λιώμα στο ποτό!</span><br /><br />Δεν άντεξα άλλο και βγήκα στο ψοφόκρυο...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116229887526352179?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162216421140183422006-10-30T15:20:00.000+02:002006-10-30T16:00:08.296+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/biro_charles.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/biro_charles.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Γράφουν ο <span style="font-weight:bold;">Δημήτρης Βαρνάβας</span> και ο <span style="font-weight:bold;">Ανδρέας Ξανθός<br /></span><br /><br />Στη μεγάλη απεργία των δασκάλων η κυβέρνηση επέμεινε ότι κατανοεί τα δίκαια αιτήματά τους, εκφράζει αμέριστη συμπάθεια, πλην όμως <span style="font-weight:bold;">δε μπορεί να δώσει τί-πο-τα.</span> Δεν αντέχει η οικονομία. Το επαναλαμβάνει στους καθηγητές, στους χαμηλοσυνταξιούχους, σε κάθε κλά-δο που κινητοποιείται. Το ίδιο υποθέτουμε θα εισπράξουμε κι εμείς ως νοσοκομειακοί γιατροί.<br /><br />Όταν κάποιος δηλώνει τόσο επίμονα την αδυναμία του, αναποδογυρίζει τις τσέπες του για να πεισθείς ότι είναι άφραγκος και διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την πρόθεσή του να σε αποκαταστήσει μόλις ανακάμψει, τότε αναπόφευκτα κάμπτεσαι. Πείθεσαι για τη διαχρονική ισχύ του γνωμικού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» και περιμένεις την ώρα της πολυπόθητης ανάκαμψης.<br /><br />Με τις μέρες, καθώς μαζεύεις πληροφορίες απ΄ την πιάτσα αρχίζεις να κάνεις δεύτερες σκέψεις. Μήπως τελικά είμαι εύπιστος ή είχα κίνητρο για να πεισθώ;<span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Με τη γλώσσα των αριθμών</span><br /><br />Οι δάσκαλοι δεν πήραν τίποτα. Τουναντίον, ο <span style="font-weight:bold;">Αρχιεπίσκοπος</span> πήρε αξιόλογες παροχές, <a href="http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=14861&m=A41&aa=1">οι οποίες αποτιμώνται σε 800 εκατ. € ετησίως. (ΒΗΜΑ 10/9/06)</a>. Το ίδιο και οι μεγάλες επιχειρήσεις: έλαβαν 400 εκατ € ετησίως με τη <span style="font-weight:bold;">μείωση των φορολογικών συντελεστών.</span><br /> <br />Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη συζήτηση εδώ. Με την μεταφορά των παραπάνω 1,2 δις στην υγεία μπορούν να λυθούν τα περισσότερα προβλήματα και να δοθούν ικανοποιητικές απολαβές στους νοσοκομειακούς γιατρούς χωρίς να υπάρξει καμιά συνέπεια για την Εκκλησία ούτε και τους επιχειρηματίες. Η Εκκλησία διαθέτει τεράστια περιουσία και ο κλήρος μισθοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι επιχειρηματίες επικαλούνται επενδύσεις, πλην όμως τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών αποδεικνύουν ότι το μεγαλύτερο μέρος από τα 400 εκατ. € πήγε σε διανομή μερισμάτων.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Δεν είναι όμως μόνον αυτά. Είναι κι πολλά άλλα.</span> <br /><br />œ* Στην πενταετία που πέρασε το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 25%, τα κέρδη των επιχειρήσεων κατά 35% και οι μισθοί κατά 5% <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,dt=07.10.2006,id=2202996 ">(Ελευθεροτυπία 7/10/06)</a>. <br /><br />œ* <span style="font-weight:bold;">Η φορολόγηση των μισθωτών</span> γίνεται προκαταβολικά με παρακράτηση φόρου στις αποδοχές. Τουναντίον οι επιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν συστηματικά. Με βάση τα επίσημα στοιχεία είμαστε οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Συγκεκριμένα, με την αύξηση του ΑΕΠ η συνολική φορολογική επιβάρυνση (από άμεσους και έμμεσους φόρους και από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης) πέφτει στην Ελλάδα από 35,3% για εφέτος, στο 28% έναντι 45% του Βελγίου, 48% της Δανίας, 39% της Γερμανίας, 35% της Ισπανίας, 43% της Γαλλίας, 41% της Ιταλίας, 38% της Ολλανδίας, 34% της Πορτογαλίας, 36% της Αγγλίας κ.λ.π. <span style="font-weight:bold;">Η Ελλάδα δηλαδή τείνει να γίνει φορολογικός παράδεισος</span>, αφού οι έχοντες και κατέχοντες δεν πληρώνουν τους αναλογούντες φόρους ή μάλλον τους κλέβουν, όπως και τις εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100039_01/10/2006_199844 ">(Νίκος Νικολάου, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)</a>.<br /> <br />œ* Τέσσερις στις δέκα επιχειρήσεις σύμφωνα με επίσημα στοιχεία φοροδιαφεύγουν. <a href="http://express.gr/showafarticle.php?article=82802&categ=2&lang=1">(βλ. εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ)</a>. Οι κυβερνήσεις, προκειμένου να μην κινήσουν εναντίον τους ποινικές διαδικασίες για να εισπραχθούν οι απολεσθέντες φόροι, προτιμούν τη λύση της διάχυσης των ευθυνών σ΄ όλη την ελληνική κοινωνία. Καταφεύγουν σε <span style="font-weight:bold;">δανεισμό</span> για να αντεπεξέλθει ο κρατικός προϋπολογισμός. «Το κράτος μαζεύει 48 δισ. ευρώ, ξοδεύει 85, ενώ η κεντρική κυβέρνηση έχει έλλειμμα 9 δισ. ευρώ και κάθε χρόνο δανείζεται 34 δισ. ευρώ». <span style="font-style:italic;">(Π. Δούκας σε έγγραφο προς τους βουλευτές της ΝΔ- </span> <a href="http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14897&m=D01&aa=7 ">ΒΗΜΑ 22/10/06)</a>.<br /><br />œ* Η <span style="font-weight:bold;">εισφοροδιαφυγή</span> εκτιμάται σε 5 δις €. <a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5348&subid=2&pubid=70572">(Έθνος 28/10/06)</a>. Τα ταμεία, αδυνατώντας να ανταποκριθούν στα νοσήλια των ασφαλισμένων αφήνουν χρέη στα Νοσοκομεία, τα οποία –παρά την προ 2ετίας ρύθμιση Κακλαμάνη- ήδη ανέρχονται στα 1,8 δις €, προκαλώντας οικονομική ασφυξία.<br /><br />œ* Στην έκθεση που υπέβαλε το Υπουργείο Οικονομικών στην Eurostat ομολογούν ότι η <span style="font-weight:bold;">παραοικονομία</span> μπορεί να φτάνει έως και το 30% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.<br /> <br />œ* Όπως δείχνουν τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για το 2006, οι μισθωτοί (οικονομικό έτος 2005) παρουσίασαν αύξηση στο δηλωθέν εισόδημα κατά 7,1% και στους φόρους κατά 22,03%. Οι συνταξιούχοι παρουσίασαν αύξηση στο δηλωθέν εισόδημα κατά 7,3% και στους φόρους κατά 29,3%. Αντίθετα ο μέσος όρος για τους ελεύθερους επαγγελματίες, εμπόρους και βιοτέχνες ήταν 10,4% σε ό,τι αφορά την αύξηση των εισοδημάτων τους και 5% σε ό,τι αφορά τη φορολογία. Δηλαδή, <span style="font-weight:bold;">από το σύνολο των φόρων που εισπράττει ο κρατικός προϋπολογισμός το 44,5% καταβλήθηκε από μισθωτούς και συνταξιούχους και το 42,1% από νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις)</span><br /><br />œ* Στα 500 εκατ. € εκτιμούν τις ετήσιες «απώλειες» των προμηθειών στο Υπουργείο Υγείας, εννοώντας ότι με εφαρμογή σύγχρονης διαχείρισης και πάταξης της μίζας μπορεί το υπέρογκο αυτό ποσό να εξοικονομηθεί. Προκειμένου να υπάρξει μέτρο σύγκρισης αναφέρουμε ότι το ετήσιο κονδύλιο εφημεριών ανέρχεται στα 326 εκατ. € (βλ. προσχέδιο προϋπολογισμού 2007 - ο σύνδεσμος δεν παρατίθεται γιατί παρουσιάζει κάποια προβλήματα)<br /><br />œ* Η απορροφητικότητα των Κοινοτικών επιχορηγήσεων (Γ΄ ΚΠΣ) είναι χαμηλότατη και κινδυνεύουν με απώλεια δεκάδες δις €. <a href="http://www.syn.gr/epik/200601/06012002.htm ">(Δείτε στοιχεία από επερώτηση του ΣΥΝ)</a>.<br /><br />* * *<br /><br />Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πολλούς ακόμα, ήσσονος σημασίας λόγους. Νομίζουμε όμως ότι «χρείαν άλλων μαρτύρων» δεν έχουμε. Υπάρχουν κονδύλια και μάλιστα επαρκή. Αν τα αθροίσουμε και από το άθροισμα δώσουμε το 25% στην υγεία έχουμε λύσει το μέγιστο μέρος των σημερινών οικονομικών προβλημάτων. <span style="font-weight:bold;">Το επιχείρημα της οικονομίας που δεν αντέχει είναι ένα προμελετημένο ψεύδος, το οποίο επαναλαμβάνουν μονότονα, ώστε με την επανάληψη να εγγραφεί στο υποσυνείδητο της κοινωνίας ως αλήθεια.</span> <br /><br />Η υποχρηματοδότηση του ΕΣΥ, της Δημόσιας Παδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα μας, δεν είναι μια "αναγκαστική" λύση λόγω δημοσιονομικής στενότητας. Είναι μια <span style="font-weight:bold;">πολιτική επιλογή</span> νεοφιλελεύθερης έμπνευσης με στόχο τη <span style="font-weight:bold;">συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους</span> και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, πάντα στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται για να ενισχυθεί σοβαρά και να αναβαθμιστεί η Δημόσια Υγεία-Παιδεία, είναι να υπάρξουν άλλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προτεραιότητες που υπερβαίνουν την διαχρονικά ασκούμενη κυβερνητική πολιτική των κομμάτων εξουσίας.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Συμπεράσματα</span><br /><br />Με την απόφαση του πρόσφατου Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ τίθενται με σαφή τρόπο οι διεκδικήσεις των Νοσοκομειακών γιατρών. Διεκδικήσεις που εκφεύγουν από το στενό συντεχνιακό ορίζοντα και θέτουν το συνολικό πρόβλημα της Δημόσιας Υγείας στη χώρα μας, μέρος του οποίου είναι και οι γιατροί. <br /><br />Για τον αναπροσανατολισμό της πολιτικής υγείας που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια απαιτούνται θεσμικές παρεμβάσεις και χρηματοδότηση, ώστε στο δημόσιο σύστημα υγείας να εισρέουν πόροι ανάλογοι με τα συστήματα των ανεπτυγμένων κοινωνιών. Σήμερα το ΕΣΥ χρηματοδοτείται με τους μισούς πόρους σε σχέση με τα συστήματα υγείας των άλλων χωρών της ΕΕ και ο μαρασμός του είναι αυτονόητος, όταν μάλιστα βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν αρπακτικό και παμφάγο ιδιωτικό τομέα υγείας.<br /><br />Ως νοσοκομειακοί γιατροί πρέπει να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μεμψιμοιρίες και ανόητες δικαιολογίες δεν έχουν θέση στις δημόσιες, αλλά και τις ιδιωτικές μας συζητήσεις. Ως κλάδος δεν έχουμε κανένα –μα κανένα- λόγο να πεισθούμε ότι η οικονομία δεν αντέχει να χρηματοδοτεί ένα δημόσιο, ποιοτικό σύστημα υγείας και να αμείβει αξιοπρεπώς τους γιατρούς. Ίσως κάποιοι μεμονωμένοι συνάδελφοι να έχουν ιδιοτελείς λόγους να «πεισθούν», κυρίως διότι έχουν επιλέξει ατομικές μεθόδους και δεν τους αφορά ο συλλογικός αγώνας. Αυτούς οφείλουμε να τους εκλάβουμε ως ξένο σώμα και να συμπεριφερθούμε απέναντί τους αναλόγως. <br /><br />_________________________<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Σημείωση:</span> <span style="font-style:italic;">Ο Δημήτρης Βαρνάβας είναι μέλος της Γραμματείας της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών. Ο Ανδρέας Ξανθός είναι πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Ρεθύμνου. Το άρθρο δημοσιεύεται μετά από συνεννόηση με τον πρώτο συγγραφέα, τον οποίο και ευχαριστώ. Οι θέσεις που αναπτύσσονται δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με τις δικές μου</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116221642114018342?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162144943102364572006-10-29T19:53:00.000+02:002006-10-29T20:02:23.110+02:00Η βόλτα στο monitor σταμάτησε σε δυο πολύ καλά ιστολόγια, που ασχολούνται με το ίδιο θέμα: τα τρέχοντα πολιτισμικά της Μπουγατσαδουπόλεως, με τον Πανούση από τη μια και τη γνωστή ομάδα από την άλλη. Πρώτος ο <a href="http://nickthecreek.blogspot.com/2006/10/blog-post_116213525704764376.html">nickthecreek, ΕΔΩ</a>, και στη συνέχεια ο <a href="http://sfrang2.blogspot.com/2006/10/blog-post_29.html">sfrang, ΕΔΩ</a>. Τα σκίτσα του Προφήτη αλα ελληνικά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116214494310236457?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162114029296951742006-10-29T11:24:00.000+02:002006-10-29T11:27:09.380+02:00Στις 26 Οκτωβρίου 1957 πέθανε ο Νίκος Καζαντζάκης. Σήμερα, ένα σύντομο αλλά μεστό χρονικό του βίου του, <a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_100018_24/10/2006_169183">από τον Πάτροκλο Σταύρου, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116211402929695174?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162113216754432022006-10-29T11:09:00.002+02:002006-10-29T11:15:10.770+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/rooster.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/rooster.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Τι να σας λέω τώρα... Του Αθανάση ειπόντος "έπρεπε να είχαμε εδώ το λάπτοπ - να ποστάρουμε απευθείας!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116211321675443202?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1162015805222594422006-10-28T09:06:00.000+03:002006-10-28T09:10:05.230+03:0028 Οκτωβρίου σήμερα - τα "μτΚ", πάντα στην αιχμή της επικαιρότητας, σας παρουσιάζουν το ...περυσινό ποστ <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/28.html">Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! (εικονογραφημένο)</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116201580522259442?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161949474911947582006-10-27T14:40:00.000+03:002006-10-27T14:44:35.030+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/critics_decor.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/critics_decor.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Κατά τη διάρκεια των Ρωσοτουρκικών πολέμων του 19ου αιώνα, παρατηρήθηκε μαζική μετανάστευση Ελλήνων ποντίων (αλλά και Αρμενίων), από τον τουρκοκρατούμενο Πόντο, στην ομόδοξη Ρωσία, με αποκορύφωση του φαινομένου κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο (1856-1866). Οι μετανάστες Έλληνες και Αρμένιοι ήταν καλοδεχούμενοι από το Ρωσικό κράτος, γιατί αντικατέστησαν τον τουρκικό αγροτικό πληθυσμό των συνόρων, που είχε φύγει για την Τουρκία ή εξοριστεί. <br /><br />Για τους μετανάστες προέκυψε σύντομα ένα σοβαρό πρόβλημα, καθώς η πολιτική της ρωσικής κυβέρνησης απέναντί τους χαρακτηριζόταν από πανσλαβικές προθέσεις: οι Ρώσοι επεδίωκαν με κάθε τρόπο τον εκσλαβισμό των Ελλήνων (και όλων των υπολοίπων μη ρωσικών εθνοτήτων) και γι’ αυτό επέβαλαν τον εκρωσισμό των επιθέτων, απαγόρευσαν την ίδρυση ελληνικών σχολίων και ναών, ενώ στις μεγαλύτερες κοινότητες επέτρεψαν τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας, για μια μονάχα ώρα την ημέρα. <span class="fullpost"><br /><br />Ήταν επόμενο να προκληθούν αισθήματα πικρίας στις τάξεις των Ελλήνων μεταναστών, αλλά και μια έντονη αντίδραση, ειδικά στο θέμα της γλώσσας. Έφτασε, αγόρια δεκατριών ετών να οργανώνουν σχολικές απεργίες για την υπεράσπιση της μητρικής γλώσσας. Ειδικά στη Γεωργία, οι σχολικές ταραχές ήταν συνεχείς: Οι Ρώσοι δάσκαλοι δεχόντουσαν επιθέσεις και ξυλοδαρμούς, ενώ οι μαθητές συχνά έβαζαν φωτιά στα σχολεία! Αποτέλεσμα της πεισματικής και σκληρής προσπάθειας των Ελλήνων μεταναστών, ήταν η ίδρυση κοινοτικών ελληνικών σχολείων.<br /><br />Τα σημειώνω αυτά, για να έχουν υπόψη τους οι νεαροί επισκέπτες των «μτΚ» (αν υπάρχουν τέτοιοι) ότι κάποιοι προ-προ-παππούδες τους δε μασούσαν και δεν κώλωναν πουθενά, προκειμένου να υπερασπίσουν (μέσω της παιδείας) την ταυτότητά τους – στοιχειώδες ατομικό και πολιτικό δικαίωμα, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε έναν σύγχρονο όρο. Και ότι οι καταλήψεις τότε δε γινόντουσαν απέναντι στη Μαριέττα Γιαννάκου, αλλά κόντρα στην τσαρική κυβέρνηση, περίφημη για τις …δημοκρατικές της ευαισθησίες. Τέλος, επειδή δε νομίζω ότι αυτές οι πτυχές της ιστορίας των Ελλήνων περιλαμβάνονται στα σχολικά εγχειρίδια και στο αναλυτικό ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων της Ελληνικής Δημοκρατίας.<br /><br />*<br /><br />Πηγή: <span style="font-weight:bold;">Βλάσης Αγτζίδης</span>, <span style="font-style:italic;">Το κίνημα ανεξαρτησίας του Πόντου και οι αυτόνομες Ελληνικές περιοχές στη Σοβιετική ένωση κατά τον μεσοπόλεμο.</span> Στην εργασία του Αγτζίδη υπάρχει και η σχετική βιβλιογραφική τεκμηρίωση. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116194947491194758?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161869483277293512006-10-26T16:28:00.000+03:002006-10-26T16:40:19.643+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/6810064Madonna%20munch2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/6810064Madonna%20munch2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Σε ερωτεύτηκα αμέσως μόλις σε είδα. Ένα παλικαράκι που δεν είχε κλείσει τα δεκαεφτά ήμουνα τότε. Εσύ μεγάλη, σαγηνευτική, γεμάτη υποσχέσεις. Νόμισα πως μ’ αγάπησες και συ – ιδέα μου. Μπορεί, κιόλας. Με τα θηλυκά δε βγάζεις άκρη.<br /><br />Μικρός και άβγαλτος, έπεσα με τα μούτρα. Και συ με έμαθες να καπνίζω, να πίνω, να ξενυχτάω, να παίζω χαρτιά, να μην κομπλάρω με την ηδονή, να μη φοβάμαι τις κόντρες, να ψάχνω. Κράτησα κι εγώ από τις συνήθειες μου δύο μονάχα: να διαβάζω και να γράφω.<br /><br />Με τη σειρά τα αμφιθέατρα, τα εργαστήρια, τα κομματικά στέκια, τα μπαράκια, τα ουζερί, οι ταβέρνες, τα καφενεία. Πολιτική, έρωτες, όνειρα. Πολλά όνειρα. Τρελά όνειρα. Και πολλοί άνθρωποι, φίλοι και γυναίκες – δεν έμεινε σχεδόν κανένας και καμιά…<span class="fullpost"><br /><br />Τα πρώτα χρόνια περάσαμε καλά οι δυο μας. Για την ακρίβεια, τέλεια! Όχι ένα και δύο – δώδεκα! Δώδεκα ολόκληρα χρόνια χρυσάφι…<br /><br />Αγάπησα πολύ, πολλά: γυναίκες, βιβλία, ποιήματα, κόμιξ, ταινίες, αμάξια, γήπεδα, οδοιπορίες, γλέντια, αθλητικά απογεύματα σε γηπεδάκια, συζητήσεις, συναπαντήματα. Ακόμα και την Επανάσταση των προλεταρίων – κι ας έμενα κατά βάθος ένας παραδοσιακός άνθρωπος της υπαίθρου. Και συ δεν έφερνες καμιά αντίρρηση, μου τα έδινες όλα, μου τα επέτρεπες όλα. Και μένα μου άρεσε να σε βλέπω από ψηλά, ξαπλωμένη νωχελικά - και ύστερα να χάνομαι μέσα σου και να εξερευνώ τις πιο απόκρυφες γωνιές σου και να παραμυθιάζομαι ότι καλύτερη από σένα δεν υπάρχει, ότι είσαι η πρώτη και η μοναδική.<br /><br />Δε χωρίσαμε ποτέ. Εφτά μήνες ήταν όλοι κι όλοι που έμεινα μακριά σου, φαντάρος. Και τότε, σε κάθε ευκαιρία, έτρεχα σε σένα. <br /><br />Και μετά έγινες στρίγγλα. Χάλασε η όψη σου, η φωνή σου, η αύρα σου. Λες και δεν έφτανε αυτό, άρχισα να υποψιάζομαι πως στη σχέση μας δεν είμαστε μόνοι: υπήρχαν και κανόνιζαν τα πάντα οι νταβατζήδες σου. Αόρατοι για χρόνια, άρχισαν σιγά σιγά να τους ξεχωρίζουν τα αφελή μου μάτια. <br /><br />Λες να τα φαντάστηκα; Μα κάθε φορά που ήθελα να σε πάρω, μου ζητούσαν να πληρώσω. Με αντίτιμα που τα σιχαινόμουν. Οι πόρτες σου έμεναν κλειστές – έμπαιναν κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν πρόβλημα με τη συναλλαγή. Κι εγώ σε συναντούσα κρυφά, απόμερα, όλο και πιο αραιά. Και τότε ακόμα δε με αγκάλιαζες, δεν με άκουγες, δε με παρηγορούσες, Κι έτσι άρχισε να δημιουργείται η γνωστή ψυχρότητα ανάμεσά μας.<br /><br />Δε μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς την περίοδο που ο απόλυτος έρωτάς μου για σένα μετατράπηκε σε αηδία. Αλλά δε μπορούσα πια να βλέπω τους νταβατζήδες να μπαίνουν ανάμεσά μας και συ να μου γυρίζεις την πλάτη. Αν δε σε είχα ερωτευτεί τόσο, μπορεί να μη σε περιφρονούσα. Θα μου ήσουν, απλά, αδιάφορη. Μια τρύπα που μπαίνεις, γιατί κάπου πρέπει να μπεις, χωρίς συναισθηματικές εμπλοκές.<br /><br />Ξέρεις πολύ καλά ότι αόρατα αλλά πανίσχυρα νήματα με κρατάνε δεμένο κοντά σου. Ξέρεις ότι προσπάθησα πολύ να τα κόψω, μάτωσα κιόλας, αλλά ήταν αδύνατο. Έχουν περάσει εικοσιεφτά χρόνια, αυτή η σχέση έγινε εφιάλτης, αλλά έγινε πια υποχρεωτική. Θέλω δε θέλω, υποχρεωτική. <br /><br />Σε βλέπω τώρα και ανατριχιάζω. Μια σταφιδιασμένη, κακιασμένη κωλόγρια, μια ξεφτιλισμένη πουτάνα είσαι. Κι ας φανερώνεσαι καμιά φορά φρεσκολουσμένη και χαμογελαστή κι ας καταφέρνεις τότε να κάνεις τα σπλάχνα μου να αχνίζουν και πάλι από πόθο για σένα. Δε περνά πολλή ώρα και με κατακλύζει η νοσταλγία της φυγής μακριά σου. Γιατί γελάς ξεδιάντροπα, γιατί πουλιέσαι φτηνά στον κάθε καραγκιόζη, γιατί του κάνεις πρόθυμα όλα τα γούστα – και μετά έρχεσαι ξανά σε μένα, να εξαγνιστείς. Και να με παραμυθιάσεις.<br /><br />Σε μαθαίνουν σιγά σιγά και τα παιδιά μου. Και σε αγαπάνε, γιατί είναι παιδιά και δε μπορούν να ξέρουν τι λέρα και τι χάσιμο είσαι. Και συ τα δολώνεις – όπως έκανες και με μένα. Γιατί το έχεις αυτό το χάρισμα, να φτιάχνεις τους μύθους σου και να τους πουλάς, ακριβώς όπως πουλάνε οι απατεώνες τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες.<br /><br />Έχω χρόνια να σου μιλήσω. Ούτε σήμερα θα σου μιλούσα, κι ας είναι τέτοια μέρα. Θυμάσαι, ήταν ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, στα 1979… Το πρωί καθώς οδηγούσα για τη δουλειά σε σκεφτόμουν - και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι οπουδήποτε αλλού, οπουδήποτε μακριά σου, θα είμαι ξένος. Και σκέφτηκα ότι εικοσιεφτά χρόνια έχουν πια τη σφραγίδα και το βάρος του οριστικού. Και είπα, ξεφτιλισμένη κωλόγρια, να σου γράψω δυο λόγια στο μπλογκ – για να συναντηθούμε ξανά. <br /><br />Τι το ήθελα; Με το που το συλλογίστηκα, λες κι άλλαξες όψη – έγινες πάλι η όμορφη μάγισσα της νιότης μου. Αφήνομαι κι εγώ, κι ας ξέρω πως θα με απογοητεύσεις και πάλι – και πολύ γρήγορα μάλιστα.<br /><br />Απόψε όμως, θα σε κυκλοφορήσω λες κι είσαι άλλη, δηλαδή αυτή που φαντάστηκα πως ήσουν, κάποτε. Φαντάσου και συ πως είμαι εκείνος που ήμουν, ένα τέταρτο του αιώνα πριν. Ας κάτσουμε στο μισοσκόταδο του μπαρ, να μη φαίνονται τα καζάντια μας κι ας πιούμε μαζί, ας χαλαρώσουμε ονειροπολώντας για ένα μέλλον λιγότερο πικρό από το παρόν. <br /><br />Θεσσαλονίκη μου, καλή μας επέτειο!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116186948327729351?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161838735827381792006-10-26T07:53:00.000+03:002006-10-26T07:58:55.916+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/ionion2006%20387.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/ionion2006%20387.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Γράφει ο <span style="font-weight:bold;">Νίκος Φωτίου</span>.<br />Στο τηλεοπτικό καζίνο το παιχνίδι στρώθηκε Kυριακή βράδυ. Στο τραπέζι του πόκερ η NΔ κάνει άνοιγμα με τρεις δήμους, ο ΣYN και το KKE τα βλέπουν. Tο ΠAΣOK κάνει ρελάνς με μια υπερνομαρχία και οι αριστερές δυνάμεις πάνε πάσο. Tότε η NΔ κάνει κόντρα ρελάνς με το λεκανοπέδιο και το παιχνίδι ανάβει.<br /><br />Στο διπλανό κανάλι-ρουλέτα η μπίλια κάνει γύρες και οι τηλεοπτικοί γκρουπιέρηδες φωνάζουν: Bάλτε τώρα που γυρίζει! H μπίλια κάθεται πότε στο ΠAΣOK, πότε στη NΔ. Oι αριστερές δυνάμεις παίζουν τα ψιλά τους στον κουλοχέρη. Oι παίκτες ιδρώνουν, διαπληκτίζονται. Oι γκρουπιέρηδες μοιράζουν χαρτιά και γυρίζουν τη μπίλια.<br /> <br />Στο τέλος του παιχνιδιού όλοι κάνουν τον απολογισμό τους. Άλλοι χαρούμενοι που τους έκατσε η νομαρχιακή μπίλια κι άλλοι λιγότερο που δεν τους βγήκε το καρέ του δήμου. Πάντως, στο τέλος, όλοι δηλώνουν κερδισμένοι. Aπό την τσέπη κάποιων, καθώς φεύγουν το πρωί νυσταγμένοι από τον ολονύκτιο αγώνα, πέφτουν κανα δυο μάρκες-δήμοι κάτω των δέκα χιλιάδων κατοίκων. Oύτε σκύβουν να τις σηκώσουν. Aστεία ποσά. Pαντεβού και πάλι στον β’ γύρο. Tι κούραση!<br /><span class="fullpost"><br />Tο ίδιο σκηνικό σ’ όλα τα ιδιωτικά αλλά και τα κρατικά κανάλια-καζίνο. Tα κομματικά στελέχη τζογάρουν την ψήφο μας και μετράνε τα κέρδη τους. O κυρίαρχος λαός μίλησε και τέλος. Oι ψήφοι του, που γέμισαν τις κάλπες, σε λίγες ώρες άδειασαν στα κομματικά θυλάκια και εξαργυρώθηκαν ως μάρκες για το τηλεοπτικό καζίνο.<br /><br />Tο ήξερα αυτό το σκηνικό, το έχω δει πολλές φορές. Tο έχω σιχαθεί πια.<br /><br />Tο κομματοκρατικό σύστημα στην Eλλάδα, όσο ξεφουσκώνει κι αδειάζει από κόσμο, τόσο πιο στυγνό και τηλεοπτικό γίνεται. Mιλάω για όλα τα κόμματα. Tα κομματικά επιτελεία/μηχανισμοί ό,τι δεν μπορούν να το ελέγξουν, το θεωρούν εχθρικό και απειλητικό. Aπό τον δήμο και τη νομαρχία ως τη συνδικαλιστική οργάνωση και τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων.<br /><br />Aς έρθουμε στην πόλη μας. Όλοι οι κομματικοί οργανισμοί εδώ και μήνες ήταν σίγουροι για τον συντηρητισμό της πόλης και το ανίκητο του Παπαγεωργόπουλου. Tα στοιχήματα που έπεφταν, αφορούσαν μόνο το ποσοστό της νίκης του. Όταν μια πρωτοβουλία ανθρώπων της αυτοδιοίκησης με επικεφαλής τον Γιάννη Mπουτάρη ξεκίνησαν μια προσπάθεια το καλοκαίρι του 2005 φωνάζοντας ότι η Θεσσαλονίκη δεν είναι αυτονόητα συντηρητική (ενώ η ηγεσία της είναι) και ότι ο φτερωτός γιατρός δεν είναι άτρωτος, αρκεί να υπάρξει μια κοινή αυτοδιοικητική πρόταση, πολλοί γέλασαν. Oι κομματικοί οργανισμοί της αντιπολίτευσης δεν γέλασαν καθόλου. <br /><br />Πρώτος ο Συνασπισμός αρνήθηκε διαρρήδην κάθε κουβέντα για σύμπραξη, ακολούθησε το KKE και τελευταίο το ΠAΣOK ώδινεν όρος και έτεκε κομματικό στέλεχος. Στη συνέχεια άρχισε ο πόλεμος. Πολεμοφόδια, τα γνωστά: Πολιτικά επιχειρήματα τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά, συκοφαντίες για προδοσία, προσπάθειες ηθικής απαξίωσης των «αιρετικών», απειλές, διαγραφές. H μεν αριστερά μιλούσε για «δυο ψηφοδέλτια του ΠAΣOK», το δε ΠAΣOK για κυριαρχία της αριστεράς στο εγχείρημα του Mπουτάρη και της «Πρωτοβουλίας». Kαι οι δυο μαζί μιλούσαν για θνησιγενές εγχείρημα που δεν θα φτάσει ούτε ως την κάλπη. <br /><br />Aξιοθρήνητες και ηττοπαθείς εκτιμήσεις. Γιατί δεν έπαιρναν υπόψη τις διαθέσεις του κόσμου, δεν ήθελαν να υπάρχουν αυτές οι διαθέσεις, επειδή δεν μπορούσαν να τις ελέγξουν, επειδή ξέφευγαν απ’ το κομματικό μαντρί. Kομματικοί μηχανισμοί ίδιοι κι απαράλλαχτοι: Έξω από την κοινωνία, πίσω από την κοινωνία, ενάντια στην κοινωνία. Ήταν φανερό. Προτιμούσαν τον προβλέψιμο Παπαγεωργόπουλο απ’ τον απρόβλεπτο και μη ελέγξιμο Mπουτάρη. <br /><br />Tα λάθη στην πολιτική πληρώνονται και οι Θεσσαλονικείς «τιμώρησαν» όλες τις κομματικές επιλογές: O ατσαλάκωτος τσαλακώθηκε, η επιλογή ΠAΣOK συντρίφτηκε και οι συνδυασμοί της αριστεράς κουτσουρεύτηκαν. Δεν το ‘κανε ο Mπουτάρης αυτό μόνος του, το ‘κανε η θυμωμένη Θεσσαλονίκη.<br /><br />Tώρα, ας γενικεύσουμε. Ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός πολιτών σε πολλά μέρη της Eλλάδας στις αυτοδιοικητικές εκλογές επέλεξαν ανεξάρτητα, αυτοδιοικητικά σχήματα και ανθρώπους που προτάσσουν το τοπικό και αδιαφορούν για το κομματικό. Aυτό θα πει αυτοδιοίκηση και κοινωνία των πολιτών. Aυτό κάνει τους σοβαρούς αναλυτές να μιλάνε για όλο και περισσότερους ακηδεμόνευτους πολίτες, για τοπικά αποτελέσματα (ακόμη και στις νομαρχίες) μη αναγώγιμα πλέον στην κεντρική πολιτική σκηνή. Aυτό κάνει τους κομματικούς μηχανισμούς να αφρίζουν. <br /><br />Oι κοινωνίες αλλάζουν, οι μηχανισμοί δεν το αντιλαμβάνονται και, το χειρότερο, δεν το θέλουν. O μηχανισμός είναι πάντα μύωψ και δεν βλέπει παρά την αναπαραγωγή του ως ελεγκτή της κοινωνίας στο διηνεκές. Θέλει αυτός να κατέχει, να ελέγχει και να μοιράζει θέσεις, αξιώματα, προνόμια και –για τα κόμματα εξουσίας- χρήμα. H κοινωνία απηύδησε. Θέλει –στην περίπτωση του τοπικού τουλάχιστον- ανθρώπους με ιδέες, σχέδια, προγράμματα και κυρίως αδέσμευτους και ανεξάρτητους.<br /><br />Aν τα κόμματα, ιδίως της αριστεράς, δεν το αντιληφθούν, όχι μόνο θα συρρικνώνονται, αλλά η αυξανόμενη απομάκρυνση του κόσμου από τις κομματικές οργανώσεις και τις συλλογικότητες μπορεί να στραφεί σε αρνητικές κατευθύνσεις, να τροφοδοτήσει κόμματα λαϊκιστικά, ακροδεξιά και αντίστοιχους ηγέτες, που έχουν απλώσει τα δίχτυα τους ιδίως σε λαϊκές περιοχές. Aυτό ήδη άρχισε να συμβαίνει (βλ. ποσοστά Kαρατζαφέρη στη Θεσ/νίκη και ιδιαίτερα στο B’ διαμέρισμα)<br />. <br />Tα κόμματα έχουν βαρύνοντα θεσμικό λόγο και ρόλο στην τοπική αυτοδιοίκηση. Oφείλουν, όμως, να πάψουν να θέλουν να επιβάλλουν, να ελέγχουν, να κατευθύνουν και να παίζουν στο πόκερ και τη ρουλέτα τις τοπικές κοινωνίες και τους πολίτες. Aλλιώς θα χάνουν. Ως γνωστόν, μόνο τα καζίνα βγαίνουν πάντα κερδισμένα. Διάλειμμα για κατούρημα και διαφημίσεις…<br /><br />Nίκος Φωτίου<br />Μέλος του Συνασπισμού <br />και της «Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη»<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116183873582738179?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161793693106685902006-10-25T19:23:00.000+03:002006-10-25T22:36:02.980+03:00Το έργο το έχουμε ξαναδεί: Η ΔΑΚΕ προσπαθεί τώρα να σπάσει την απεργία των δασκάλων, όπως έκανε και η ΠΑΣΚΕ πριν μερικά χρόνια, επί ΠΑΣΟΚ, στη μεγάλη απεργία των καθηγητών. Θα το καταφέρει, μάλλον. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε να πέσουν όλοι, λυτοί δεμένοι, να πείσουν και τους συναδέλφους τους που δεν απεργούν, να μπουν κι αυτοί στο παιχνίδι. <br /><br />Ωστόσο, το μεγάλο μάθημα αυτής της συγκλονιστικής απεργιακής προσπάθειας των δασκάλων είναι πως ο μόνος τρόπος για να πετύχουν οι εργαζόμενοι την ανατροπή της οικονομικής τους εξαθλίωσης και μια στοιχειώδη αναδιανομή του πλούτου είναι η <span style="font-weight:bold;">συνδυασμένη προσπάθεια.</span> Εκπαιδευτικοί και γιατροί και τραπεζικοί και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα <span style="font-weight:bold;">ΜΑΖΙ.</span> Αλλιώς, η όποια κυβέρνηση στο τέλος θα τα καταφέρνει να μας τσακίζει, έναν έναν χωριστά. Μέχρι να έρθει η ώρα να παραδώσει την κυβερνητική εξουσία στους άλλους, που περιμένουν να έρθει η ώρα τους, δηλαδή να απελπιστούν οι πολίτες από ετούτους και να τους προτιμήσουν.<br /><br />*<br /><span style="font-weight:bold;">Ανανέωση:</span> <span style="font-style:italic;">απεργία και συλαλλητήρια 3 και 9 Νοεμβρίου, η πρόταση προς τις ΓΣ. Με άλλα λόγια, ο Γολιάθ μπορεί ν' ανοίξει σαμπάνιες... Ανεξάρτητα από αυτό, ένα ακόμα "μπράβο" στους δασκάλους, για τη μεγάλη τους προσπάθεια. Κρίμα όμως, γιατί έφτασαν στο παρά πέντε... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116179369310668590?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161774446547527002006-10-25T14:05:00.000+03:002006-10-25T14:07:26.683+03:00Στο δημοτικό σχολείο ενός χωριού της Χαλκιδικής, παλιά - πριν ανακαλυφθούν οι απεργίες των δασκάλων. Ο δάσκαλος ρωτάει τον κουμπούρα της τάξης.<br /><br />ΔΑΣΚΑΛΟΣ: Για πες μας Μανωλόπουλε, πόσοι ήταν οι Τρεις Ιεράρχες;<br /><br />ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ: …<br /><br />ΔΑΣΚΑΛΟΣ: Άντε βρε Μανωλόπουλε, εύκολο είναι… πόσοι ήταν οι Τρεις Ιεράρχες;<br /><br />ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ …<br /><br />Ο πισινός του Μανωλόπουλου, μεγάλη λέρα, του ψιθυρίζει: «δύο». Ο Μ. περιχαρής σηκώνει το κεφάλι και το αμολάει: «Δύο!»<br /><br />ΔΑΣΚΑΛΟΣ: Μπράβο! Για πες μας τώρα και τα ονόματά τους…<br /><br />ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ: …<br /><br />Ο πισινός του Μ. (μεγάλη λέρα) ψιθυρίζει: «Ο Λουκάς»<br /><br />Ο Μανωλόπουλος σηκώνει πάλι το κεφάλι και απαντά με σιγουριά: «Ο Λουκάς, κύριε!»<br /><br />Ε, σήμερα ο «Μανωλόπουλος» είναι από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της Βόρειας Ελλάδας. Η τύχη της «λέρας» αγνοείται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116177444654752700?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161753129386971712006-10-25T08:09:00.000+03:002006-10-25T08:12:09.473+03:00Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έφερε την ακόλουθη πρόσκληση:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Σας καλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου<br />του Μανώλη Βασιλάκη «Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»<br /><br />Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι<br />Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Αντώνης Μανιτάκης, Νίκος Μπίστης, Γιάννης Μπουτάρης, Ιωάννης Πέτρου<br />Συντονιστής: Τραϊανός Χατζηδημητρίου<br /><br />H εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη 31 Οκτωβρίου, ώρα 8.00 μ.μ.,<br />στο βιβλιοπωλείο-πολυχώρο ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ «ΑΝΑΤΟΛΙΑ»<br />(Δημ. Γούναρη 39, απέναντι από την Καμάρα)<br /><br />Εκδόσεις ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116175312938697171?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161700185797362252006-10-24T17:26:00.000+03:002006-10-24T18:04:59.993+03:00ΤΡΟΜΕΡΕΣ δηλώσεις Μουνιόθ:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Αν βάζαμε εμείς το δεύτερο γκολ, οπωσδήποτε η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική...</span><br /><br />Πως λέμε <span style="font-style:italic;">αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα ήτανε πατίνι</span>, στη γλώσσα του Μουνιόθ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116170018579736225?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161685648748788022006-10-24T13:19:00.000+03:002006-10-24T13:27:28.956+03:00...που θα προέκυπτε από τη συνάντηση των δασκάλων με τον Πρωθυπουργό της χώρας. Οι αντοχές της οικονομίας (λέει οκ. Καραμανλής) δεν επιτρέπουν την ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων τους. Ακριβώς την ίδια απάντηση δίνει ο κ. Πρωθυπουργός στους εκπροσώπους των Τραπεζών, των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των μεγαλοεισαγωγέων - και άλλων αναξιοπαθούντων κλάδων. Είχε όμως και κερασάκι, που δε σερβίρεται στους άλλους: "Οι εκπαιδευτικοί είναι πρότυπα για την κοινωνία" είπεν ο κ. Πρωθυπουργός.<br /><br />Ο λόγος σου με χόρτασε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116168564874878802?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161599583167527852006-10-23T13:23:00.000+03:002006-10-23T13:33:03.266+03:00Το ποστάκι αφιερώνεται στο φίλο Στέλιο που απορούσε γιατί δε μου άρεσε καθόλου η ολοκαίνουρια πλακόστρωση της παραλίας σε Περαία - Νέους Επιβάτες, χαρακτηριστικό της οποίας είναι η αποθέωση της ...ευθείας γραμμής, επί πολλά μονότονα χιλιόμετρα. Η πρώτη φωτογραφία είναι από το Αργοστόλι. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/ionion2006%20318.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/ionion2006%20318.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20036.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20036.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116159958316752785?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161534278263264152006-10-22T19:21:00.000+03:002006-10-22T19:24:38.410+03:00...θα κυβερνούν το νομό και το δήμο Θεσσαλονίκης για άλλα τέσσερα χρόνια. Με τις υγείες μας - και να λείπουν, παρακαλώ, τα ειρωνικά σχόλια των νοτίων, οι οποίοι τα έκαναν εξίσου μούσκεμα, γενικώς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116153427826326415?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161468236069780942006-10-22T00:46:00.000+03:002006-10-22T01:03:56.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/gazi.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/gazi.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σάββατο μεσημέρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αναζήτησα τρία βιβλία. Το πρώτο («η μάστιγα του Θεού») το βρήκα αμέσως, στον ΜΑΛΛΙΑΡΗ. Το δεύτερο το βρήκα στο ΚΕΝΤΡΙ, λίγο παρακάτω στην Δημητρίου Γούναρη. Το τρίτο δεν το βρήκα καθόλου – και με στεναχώρησε αυτό, γιατί επρόκειτο για το «Χημείο του Παρακράτους». Φίλες και φίλοι, έχω την τιμή να γράψω σήμερα δυο λόγια για το «μικρό ημερολόγιο συνόρων» του Γκασμέντ Καπλάνι, που διάβασα «με τη μία».<span class="fullpost"><br /><br />1. Το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα. Έχει ένα μικρό προοίμιο, 30 σύντομα κεφάλαια κι έναν κάπως μεγαλύτερο επίλογο.<br /><br />2. Κάθε κεφάλαιο έχει δύο μέρη: στο ένα παρουσιάζεται η ζωή του Αλβανού μετανάστη στην Ελλάδα – από τον πρώτο καιρό (1991) μέχρι σήμερα και το δεύτερο είναι ένα χρονικό των πρώτων ημερών, όταν μια νεοσύστατη παρέα πέντε Αλβανών (παράλληλα με χιλιάδες άλλους) περνάνε τα σύνορα και βρίσκονται σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων, στις Φιλιάτες.<br /><br />3. Κατά τη γνώμη μου, αυτό το δεύτερο μέρος είναι και το πιο πετυχημένο του βιβλίου. Παρουσιάζει με ξεχωριστό χιούμορ, απλότητα, διεισδυτικότητα και περιγραφική δεινότητα τη ζωή στην πάλαι ποτέ κομμουνιστική Αλβανία, καθώς και τις πρώτες δύσκολες μέρες των φυγάδων στην Ελλάδα.<br /><br />4. Το πρώτο μέρος κάθε κεφαλαίου παρουσιάζει (με αρκετές επικαλύψεις / επαναλήψεις) τη δυσκολία προσαρμογής του μετανάστη στην καινούρια χώρα, τα προβλήματα της γλώσσας, το ρατσισμό των ντόπιων σε ποικίλες εκφράσεις του, ακόμα και τις αντιθέσεις μεταξύ των μεταναστών και την ριζικά διαφορετική αντίληψη της «δεύτερης γενιάς» - δηλαδή των παιδιών που μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Εδώ, πέρα από τις πολλές καίριες παρατηρήσεις, εντοπίζονται και κάποιες σημαντικές αδυναμίες.<br /><br />5. Η ελληνική κοινωνία παρουσιάζεται σαν ένας μονοδιάστατα εφιαλτικός χώρος για τους μετανάστες – και οι απόψεις που διατυπώνει ο Καπλάνι ολισθαίνουν αρκετές φορές στην υπερβολή και το μελό. Αγνοείται σχεδόν απολύτως εκείνη η πλευρά των σχέσεων μεταξύ ντόπιων και μεταναστών, η οποία είναι πολύ πιο φωτεινή και εγκάρδια απ’ όσο (δεν) αφήνει ο συγγραφέας να εννοηθεί. Κι αυτό δεν το λέω γενικώς και αορίστως, αλλά από προσωπική εμπειρία, τόσο από το χωριό μου στην Καλαμάτα, αλλά και από το χώρο της δουλειάς μου, τόσο στο ελεύθερο επάγγελμα όσο και στο ΕΣΥ. Ένα πρόσθετο συγκεκριμένο παράδειγμα, η αποφασιστική αντίδραση των γιατρών του ΕΣΥ, όταν πριν μερικά χρόνια, κάποιος από τους Υπουργούς Υγείας θέλησε να περάσει την απόφαση πως οι ανασφάλιστοι (πρώτα και κύρια οι μετανάστες) δεν δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη στις μονάδες υγείας του ΕΣΥ. Η ελληνική κοινωνία το απέρριψε αυτό, χωρίς πολλά πολλά. <br /><br />6. Τονίζεται, πολύ σωστά, ο έκδηλος ρατσισμός πολλών ΜΜΕ (όλων των ΜΜΕ, αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας) απέναντι στους μετανάστες, αλλά δε γίνεται καθόλου λόγος για τις υπαρκτές κοινωνικές και πολιτισμικές δυνάμεις που στέκονται στο πλευρό τους. Αυτό εκφράζεται ΚΑΙ σε πολιτικό επίπεδο. Και στη λογοτεχνική παραγωγή, σ’ ένα βαθμό.<br /> <br />7. Ο επίλογος μας δίνει ανάγλυφα, με πικρό χιούμορ, την εικόνα της ελληνικής γραφειοκρατίας, όπως την βρίσκει μπροστά του ο μετανάστης. Δεν είναι πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που αντιμετωπίζει ο ντόπιος πληθυσμός – είναι απλώς, λόγω του μεγάλου αριθμού των μεταναστών που έχει να αντιμετωπίσει, με τη γνωστή της μαλθακότητα και αναποτελεσματικότητα, μια πρόσθετη πηγή άγχους και δεινών. Και το πράγμα θα χειροτερέψει, όσο οι μετανάστες μας θα γίνονται αυτοαπασχολούμενοι, επιχειρηματίες κλπ και θα έχουν να αντιπαλέψουν, όπως και οι ντόπιοι κάτοικοι, τα θηρία που λέγονται εφορία, ασφαλιστικά ταμεία κλπ. <br /><br />8. Η γραφή του Καπλάνι είναι απλή, δημοσιογραφική, χωρίς εκπλήξεις – ευχάριστες ή δυσάρεστες. Προσωπικά μου άρεσε αυτό, καθώς εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο το αντικείμενο του συγγραφέα και το βιβλίο. <br /><br />9. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα αξιόλογο βιβλίο, που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Επαναλαμβάνω ότι ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι ότι είναι εξαιρετικά διαβαστερό. <br /><br />*<br /><br />Στα ιστολόγια υπάρχουν: <br /><br />Μια καλή <a href="http://zouri.blogspot.com/2006/05/zouri_23.html">συνέντευξη του Καπλάνι στον Ζούρη</a><br /><br /><a href="http://pitsirikos.blogspot.com/2006/09/gazi_27.html">Ένα μακροσκελές κείμενο του Πιτσιρίκου</a>, από την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα.<br /><br />Ένα φορτισμένο κείμενο του συμπατριώτη του συγγραφέα Ν. Ago<a href="http://agonek.blogspot.com/2006/10/blog-post_10.html#links">στην Κλειδαρότρυπα</a>.<br /><br />Μια βόλτα στις μηχανές αναζήτησης μας αποκαλύπτει και μερικές βιβλιοπαρουσιάσεις στις εφημερίδες:<br /><br /><a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_26/09/2006_199047">Του Παντελή Μπουκάλα</a>, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ<br /><br /><a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18600&m=P19&aa=1">Της Λίλης Εξαρχοπούλου</a>, στα ΝΕΑ.<br /><br /><a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_03/06/2006_186327">Της Όλγας Σελλά</a>, επίσης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116146823606978094?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161447597533606212006-10-21T19:14:00.000+03:002006-10-21T19:19:57.703+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/juke-box2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/juke-box2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br />Υπάρχουν αρκετά εξειδικευμένα ιστολόγια στη μπλογκόσφαιρα. Υπάρχει και ένα που ασχολείται αποκλειστικά με το ελληνικό τραγούδι: είναι το <a href="http://athanassios-juke-box.blogspot.com/">juke –box</a>, του φίλου μου του <span style="font-weight:bold;">Athanassios</span>. Για την ακρίβεια, είναι μοναδικό στο είδος του, επειδή ο ιδρυτής του είναι ένας από τους καλύτερους γνώστες (μύστες, καλύτερα) του λαϊκού και του έντεχνου τραγουδιού στις δεκαετίες από το ’60 έως το ’80 και τις αρχές του ’90. Η φύση των θεμάτων είναι τέτοια που ...δεν παλιώνουν, άρα ο επισκέπτης έχει να μελετήσει πολύ υλικό! Συνήθως, κάθε ποστ ακολουθείται από ένα μεγάλο αριθμό σχολίων – οι συζητήσεις που γίνονται εκεί, πολλές φορές είναι παθιασμένες και ενδιαφέρουσες. Το juke- box δεν είναι για όλους – είπαμε, είναι ειδικό ιστολόγιο, σχεδόν αποκλειστικά για μύστες. Μια εξαιρετική επιλογή για τους συνδέσμους σας, αν είστε εντός των προδιαγραφών!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116144759753360621?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161415493995747022006-10-21T10:14:00.000+03:002006-10-21T10:24:54.083+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Στις 10 Οκτωβρίου 1805 ο «Πανιερώτατος, θεοφιλέστατος και υπέρτιμος Μητροπολίτης της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Ιθάκης Κύριος, Κυρ. Ιωαννίκιος» υπογράφει το διαζευκτήριο έγγραφο για το άτυχο ζεύγος του Ιωάννου και της Ανδριανής Κάλμπου. Οι λόγοι που επικαλείται ο Κύριος Κυρ. Ιωαννίκιος, είναι:<br /><br /><span style="font-style:italic;">• …ωσάν οπού εγκαταλείψας αυτήν προ χρόνων εφέρθη εις αλλοδαπήν γην χωρίς ελπίδα επιστροφής εις την ιδίαν ομόζυγον και με κίνδυνον αυτής ψυχικών τε και σωματικόν ως κτλ.<br />• …έτι δε θεωρών την πρωτότυπον επιστολήν του αυτού Ιωάννου Κάλμπου πεμφθείσα τη αυτή ομοζύγω δια της οποίας αριδήλως φανερεί την πεισματικήν αυτού γνώμην εις το να μη θέλει ποτέ ενώσαι μετ’ αυτής ούτε να επιστρέφει εις Ζάκυνθον την Πατρίδα της<br />• …και τέλος αναγιγνώσκων το ιστορικόν δημόσιον γράμμα του αυτού … και επιβεβαιούν το σταθερόν της υπογραφής του προς την αυτήν ομόζυγον ως κτλ<br /></span><br />Η αποδημία του Τζιοβάννι και των παιδιών έγινε το 1802 και έκτοτε είχαν περάσει τρία χρόνια, διάστημα αρκετό μεν, αλλά όχι και τόσο πολύ, ώστε να δικαιολογείται η φούρια της Ανδριανής και (κυρίως) του Κυρίου Κυρ. Ιωαννίκιου. Ωστόσο, η βιασύνη εξηγείται από το ίδιο το διαζευκτήριο:<span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-style:italic;">…τα πάντα ο αυτός Πανιερώτατος καλώς σκεψάμενος, ποιών τον πρεπώδη στοχασμόν εις τας δικαίας αιτήσεις της ρηθείσης γυναικός και εις τον επικείμενον αυτής κίνδυνον κατά τας χρεωστικάς ειδήσεις ληφθείσας παρά του ιδίου αυτού αρχιερατικού επιτρόπου, μεγάλου οικονόμου και πρωτοπαπά Ζακύνθου…<br /></span><br />Αν διαβάζουμε σωστά το κείμενο, έφτασαν μαντάτα για χρέη του Τζιοβάννι, τα οποία έθεταν σε κίνδυνο την περιουσία (προίκα) της Ανδριανής. Η Ανδριανή είχε πάρει ως προίκα δύο οικίες στην πόλη της Ζακύνθου και χτήματα στο Ρόιδο (Αμπελόκηποι) και στο Ακρωτήρι. Το διαζύγιο την προφύλασε από ενδεχόμενες απαιτήσεις των χρεωστών του νομίμου συζύγου της. Το γεγονός ότι το ενδεχόμενο αυτό αναφέρεται από τον Κύριο Κυρ Ιωαννίκιο με την έννοια του επείγοντος, φωτίζει τα πραγματικά κίνητρα όλων των εμπλεκομένων. <br /><br />Από το ίδιο ντοκουμέντο προκύπτει πως οι δύο σύζυγοι είχαν επαφές, αλλά πως ο Τζιοβάννι ήταν αμετάπειστος στην απόφασή του να μην ξαναδεί στα μάτια του την Ανδριανή. Γιατί άραγε; Ποιος αποφάσιζε για λογαριασμό αυτής της γυναίκας, ώστε να μην κάνει το απλούστατο – να ταξιδέψει δηλαδή ως το Λιβόρνο για να δει τα αγόρια της. Ήταν η οικογένειά της; Ήταν κάποιος ιερωμένος πνευματικός; Ή ήταν κάποιος άλλος άντρας, με τον οποίο ήταν ερωτευμένη και στου οποίου τη θέληση υπάκουε πειθήνια; Από τις τρεις εκδοχές, η τρίτη μοιάζει πιο πιθανή – όλες βέβαια κινούνται στην ομίχλη των υποθέσεων, χωρίς το παραμικρό έρεισμα σε πραγματικά περιστατικά. Ωστόσο, αν υποθέσουμε ως ισχυρή την εκδοχή της ύπαρξης άλλου άνδρα στη ζωή της Ανδριανής, τότε εξηγείται γιατί ο Τζιοβάννι έφυγε άρον άρον παίρνοντας μαζί του και τα παιδιά, γιατί δεν τον πίεσε η δική του οικογένεια και ειδικότερα ο αδερφός του να υποχωρήσει και να επανασυνδεθεί (και είναι βέβαιο πως θα υποχωρούσε, αν ήταν άλλη η αιτία της φυγής του, εξ’ αιτίας των παιδιών) και γιατί η Ανδριανή δεν επιδίωξε ποτέ να ξαναδεί τα παιδιά της – τα οποία άλλωστε ζούσαν σε σχετικά κοντινή απόσταση. <br /><br />Όπως και να έγιναν τα πράγματα, την επόμενη χρονιά από την έκδοση του διαζυγίου (1805) η Ανδριανή παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, στη Ζάκυνθο, τον Κωνσταντίνο Καλέκα. Η Ανδριανή πέθανε δέκα χρόνια αργότερα, στις 30 Ιουνίου 1915, σε ηλικία περίπου 46 ετών. Δεν είχε άλλα παιδιά, κι όμως, από τα περιουσιακά της στοιχεία, μονάχα ένα αμπέλι («στο Ρόιδο») άφησε ως κληρονομιά στον Ανδρέα και τον Νικόλαο. Τις οικίες που είχε λάβει ως προίκα καθώς και την υπόλοιπη κτηματική περιουσία της, κληρονόμησαν άλλα πρόσωπα.<br /><br />Όλα αυτά ελάχιστη σημασία έχουν. Η ποίηση, μια ποίηση κυριολεκτικά πρωτοφανής για την εποχή που γράφτηκε, τα παραμερίζει όλα αυτά – και δημιουργεί ένα καινούριο σύμπαν, με τις οριστικές αλήθειες:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Υιέ μου, πνέουσαν μ’ είδες’<br />ο ήλιος κυκλοδίωκτος <br />ως αράχνη μ’ εδίπλωνε <br />και με φως και με θάνατον <br />ακαταπαύστως.<br /><br />(…)<br />Ω φωνή, ω μητέρα, <br />ω των πρώτων μου χρόνων <br />σταθερά παρηγόρησις’ <br />όμματα που μ’ εβρέχατε <br /> με γλυκά δάκρυα!<br /><br />Και συ στόμα οπού εφίλησα <br />τόσες φορές, με τόσην <br />θερμοτάτην αγάπην, <br />πόση άπειρος άβυσσος <br /> μας ξεχωρίζει!<br /><br />Αι, και άπειρος ας είναι <br />κ’ έτι φοβεροτέρα’ <br />εκεί μέσα ατάρακτος <br />θέλω εγώ συντριφθήν <br /> γυρεύοντάς σας.<br /></span><br /><br />Χρειάστηκε να περάσει περισσότερο από ένας αιώνας, για να γραφούν στην ελληνική γλώσσα στίχοι εφάμιλλοι (όχι καλύτεροι) από εκείνους της πρώτης στροφής… και ποτέ, ως τις μέρες μας, με τέτοια πυκνότητα και εκφραστική δύναμη. <br /><br />*<br /><br />Χρησιμοποίησα υλικό από το βιβλίο του <span style="font-weight:bold;">Λεύκιου Ζαφειρίου</span> <span style="font-style:italic;">Ο Βίος και η Πολιτεία του Ανδρέα Κάλβου</span>, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Το <span style="font-style:italic;">ελάφι σε πυκνό δάσος</span> είναι του <span style="font-weight:bold;">Κωνσταντίνου Παρθένη</span>.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116141549399574702?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161347100586497212006-10-20T15:11:00.000+03:002006-10-20T15:25:00.736+03:001. Υπόδειγμα δημιουργικής ορθογραφίας, σε δρόμο της Καλαμάτας. 2. Στο F/B "Καπετάν Αριστείδης", που συνδέει Λευκάδα - Κεφαλλονιά - Ιθάκη. 3. Σε επαρχιακό δρόμο της Θεσσαλονίκης: "Συλλέγονται φυτικά έλαια και λίποι". 4. Στην Τσιμισκή, "κολια". Οι φωτογραφίες 3 & 4 είχαν ανέβει στο κοινοβιακό ιστολόγιο <a href="http://alefantos.blogspot.com/">Σωκράτης - Κώνειο 0-1</a>, για το οποίο ίσχυσε η παροιμία που έλεγε η γιαγιά μου - "το μισιακό γαϊδούρι, το τρώνε οι λύκοι". <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20097.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20097.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/ionion2006%20073.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/ionion2006%20073.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/004.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/004.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/002.0.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/002.0.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116134710058649721?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161260846232713432006-10-19T14:39:00.000+03:002006-10-19T15:29:26.123+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/ionion2006%20366.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/ionion2006%20366.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Γράφει (εκτάκτως) ο <span style="font-weight:bold;">Βύρων Πολύδωρας</span><br /> <br />Για τη γιορτή του Αγίου Αρτεμίου, που ευλογεί την Αστυνομία, έχω τρεις λόγους να σας πω:<br /> <br />Πρώτος. Ναι, επικαλούμεθα τη βοήθεια του Θεού και των Αγίων της Πίστεώς μας. Η μεταφυσική διάσταση υπάρχει (δεν κυριαρχεί) στη ζωή μας. Το γνωρίζουν αυτό όλοι οι προκινδυνεύοντες, με πρώτους τους Αστυνομικούς.<br /> <br />Δεύτερος. Η σύγχρονη Ελληνική Αστυνομία δικαιούται να σεμνύεται για τις τελευταίες επιτυχίες της. Με μεθοδικότητα, επιστημοσύνη, επαγγελματισμό, ευσυνειδησία και αυταπάρνηση φέρνει τα αποτελέσματά της. Είμαι υπερήφανος γιατί ίσως συνέβαλα κι εγώ – έστω κατ΄ ελάχιστον – σ΄ αυτή τη θετική εξέλιξη.<span class="fullpost"><br /> <br />Τρίτος. Είναι η Ελληνική κοινωνία άξια μιας Αστυνομίας αντίστοιχης των ποιοτήτων της, που συνθέτουν τον φιλόνομο, δημοκρατικό και φιλήσυχο χαρακτήρα της. Δεσμευόμαστε να της την προσφέρουμε και να εμπεδώσουμε έτσι το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Με συμπαράσταση και ανθρωπιά. Σας χαιρετώ με εμπιστοσύνη και ευχές. <br /><br />*<br /><br />Πρόκειται για Δελτίο Τύπου του Αρχηγείου της ΕΛΑΣ, το οποίο μας πληροφορεί:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο Υπουργός Δημοσίας Τάξεως κ. Βύρων Πολύδωρας, για τον εορτασμό της «Ημέρας της Αστυνομίας» και του Προστάτη του Σώματος, Μεγαλομάρτυρα Αγίου Αρτεμίου την 20 Οκτωβρίου, απηύθυνε χαιρετισμό στο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας.</span><br /><br />Η πηγή <a href="http://www.ydt.gr/main/Article.jsp?ArticleID=139690">ΕΔΩ!</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116126084623271343?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161184971042700512006-10-18T18:08:00.000+03:002006-10-18T18:22:51.290+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20028.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20028.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Μην εκπλαγείτε αν στις επόμενες εκλογές δείτε να εμφανίζονται σε κάθε δήμο της χώρας ανεξάρτητες υποψηφιότητες. Όχι «αντάρτες» των κομμάτων, δηλαδή εξοργισμένοι νεοδημοκράτες και πασόκοι που δεν έλαβαν το χρίσμα από τα κομματικά επιτελεία, αλλά πραγματικά ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, συγκροτημένες αυτοδύναμα μέσα στις τοπικές κοινωνίες.<br /><br />Ο Γιάννης Μπουτάρης διέψευσε πανηγυρικά το μύθο ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται πια για την πολιτική. Με την κίνηση στην οποία μπήκε επικεφαλής απέδειξε ότι υπάρχει ένα πολύ σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό, έτοιμο να κινητοποιηθεί, να ασχοληθεί με τα κοινά, να ξαναμπεί (ή να μπει για πρώτη φορά) στο παιχνίδι. Όχι πλέον κάτω από τις απωθητικές κομματικές σημαίες των κομμάτων εξουσίας ή τις εξίσου απωθητικές των κομμάτων της στατικής αριστεράς. Οι πολίτες αυτοί, πολλοί σε αριθμό και (κατά κάποιον τρόπο) όντας οι πιο ανήσυχες και δημιουργικές προσωπικότητες των τοπικών κοινωνιών, διαπίστωσαν χειροπιαστά στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ότι μπορούν να αποτινάξουν την καταθλιπτική κυριαρχία των κομμάτων και να διεκδικήσουν αποτελεσματικά τη δική τους παρουσία στα κοινά. <span class="fullpost"><br /><br />Πρώτη και σημαντικότερη προϋπόθεση για να υπάρξει την επόμενη φορά ένα κύμα από τα κάτω, που θα αμφισβητήσει αποτελεσματικά το στάτους κβο που έχουν επιβάλλει τα κόμματα και κρατά τους πολίτες δέσμιους στον καναπέ, μπροστά στις τηλεοράσεις, είναι το παράδειγμα της κίνησης Μπουτάρη να βρει ΑΠΟ ΤΩΡΑ μιμητές. Αυτό θα πει πως οι προσπάθειες για συνάντηση / συζήτηση / δραστηριοποίηση πρέπει να ξεκινήσουν σε κάθε χώρο έγκαιρα και όχι λίγους μήνες πριν τις εκλογές. <br /><br />Κάθε δήμος, κάθε πόλη, έχει τα δικά της σημαντικά προβλήματα – πολλά από τα οποία τα δημιουργεί η κεντρική εξουσία και οι εκπρόσωποί της στις τοπικές κοινωνίες – στη λογική της «ανάπτυξης μέσω του μπετόν». Για παράδειγμα, στη Θεσσαλονίκη είναι έτοιμο να υλοποιηθεί ένα έργο το οποίο, χωρίς να λύνει κανένα πρόβλημα, θα αλλοιώσει δραματικά τη φυσιογνωμία της πόλης και θα απαγορεύσει την πρόσβαση των κατοίκων στη θάλασσα. Πρόκειται για την υποθαλάσσια αρτηρία, η οποία θα κατασκευαστεί εις βάρος των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, αν οι Θεσσαλονικείς δεν αντιδράσουν μαζικά, έντονα, αποφασιστικά ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Λίγα μόνο παραδείγματα από την περιοχή της ευρύτερης Θεσσαλονίκης που απαιτούν, επίσης, άμεση παρέμβαση των πολιτών είναι η επέκταση του αεροδρομίου με μπάζωμα του Θερμαϊκού, η «αξιοποίηση» της παραλίας στην Καλαμαριά (την οποία χάνουν οι πραγματικοί της ιδιοκτήτες, δηλ. οι Καλαμαριώτες) και η χωματερή των Ταγαράδων που δηλητηριάζει συστηματικά μια τεράστια κατοικημένη περιοχή.<br /><br />Φυσικά, οι κινήσεις πολιτών δεν θα πρέπει να περιοριστούν σε αμυντικό αγώνα – να λένε δηλαδή μονάχα «όχι» στα διάφορα τερατουργήματα που ετοίμασαν ή ετοιμάζουν η κεντρική εξουσία και τα παραρτήματά της στους δήμους. Απαραίτητη προϋπόθεση για να φτουρήσουν είναι οι θετικές, δημιουργικές, καινοτόμες προτάσεις και δράσεις σε κάθε χώρο. <br /><br />Αν γίνουν όλα αυτά, θα μοιάζουν με θαύμα. Κι όμως, θαύματα γίνονται – αλλά μονάχα αν οι άνθρωποι τα θέλουν και προσπαθήσουν γι’ αυτά. Ο Γιάννης Μπουτάρης και οι συν αυτώ το απέδειξαν και με το παράδειγμά τους άνοιξαν έναν δρόμο, που μπορεί να βγάλει τους πολίτες από το τέλμα της κομματοκρατίας, δηλαδή της κοινωνικής απάθειας και της πολιτικής μοιρολατρείας.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116118497104270051?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161168121318626302006-10-18T13:37:00.000+03:002006-10-18T13:42:01.416+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/marietta.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/marietta.jpg" border="0" alt="" /></a><br />…δε βρέθηκε ούτε στην περίπτωση της απεργίας των δασκάλων. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές το Υπουργείο (εις βάρος) της Παιδείας διέρρευσε, μέσω γνωστού δημοσιογράφου, ότι «η Υπουργός συζητά και τα οικονομικά αιτήματα των απεργών». Χθες, στη συνάντηση με τους συνδικαλιστές η Υπουργός τους πρόσφερε ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Εύγε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116116812131862630?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161084267574211422006-10-17T14:17:00.000+03:002006-10-17T14:26:29.186+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%204.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%204.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Οι δάσκαλοι που δεν απεργούν άρχισαν κιόλας τις πρόβες στα σχολειά, για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. <span style="font-weight:bold;">Ένα στ’ αριστερό, δύο στο δεξί!</span> Αγόρια κορίτσια έχουν κιόλας παραγγείλει στους γονείς τις στολές. <span style="font-weight:bold;">Σχολείο, προσοχή!</span> Σημαιοφόροι, παραστάτες, οι ψηλοί μπροστά, οι κοντοί πίσω. Σε κάποια μέρη θα γίνουν μαλλιά κουβάρια για το αν πρέπει να κρατήσει τη σημαία ο καλύτερος μαθητής – επειδή τυχαίνει να είναι Αλβανός μετανάστης (και όχι γηγενής Αρβανίτης). Κι εγώ σας ρωτάω: πρέπει να παρελαύνουν οι μαθητές, με παράσταση στρατιωτικού τύπου ή είναι προτιμότερο να καταργηθούν αυτές οι παρελάσεις; <span style="font-weight:bold;">Σχολείο, άλτ!</span><br /><br />*<br /><br />Ο πίνακας, ουδεμία σχέση έχων με το ποστ, είναι του <span style="font-weight:bold;">Γρηγόρη Σερεμετάκη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116108426757421142?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1161019685411430592006-10-16T20:12:00.000+03:002006-10-16T20:28:05.546+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20110.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20110.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Με τα μετ- εκλογικά ξέχασα να σας δώσω τα χαιρετίσματα από την Καλαμάτα, όπου έγινε η συνάντηση της τάξης του ’79. Επιστρέφοντας έφερα μαζί μου ένα ηλιοβασίλεμα στο Μεσσηνιακό Κόλπο και ένα σουβενιρ ειδικά για τον <span style="font-weight:bold;">θείο Ισίδωρο</span>, όπου απεικονίζεται ένα διαφημιστικό λάβαρο – βαρβαριστί banner, εντός. Είχα και δίπλες, αλλά αυτές δεν μεταβιβάζονται μέσω διαδικτύου. <span class="fullpost"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20091.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20091.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/7oct2006%20089.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/7oct2006%20089.jpg" border="0" alt="" /></a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116101968541143059?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160988951402860692006-10-16T11:54:00.000+03:002006-10-16T11:55:51.506+03:00Βλέπω στη μπλογκόσφαιρα μια έντονη τάση σιχτιρίσματος των Θεσσαλονικιών, επειδή έβγαλαν πάλι τον Ψωμιάδη. Συμφωνώ και επαυξάνω, ΑΛΛΑ:<br /><br />• Είναι εξίσου γελοία η εκλογή στην υπερνομαρχία Αθηνών. Αν η συμπαθής κ. Γεννηματά λεγόταν Γιασημακοπούλου – Αρμενοπούλου, τι ποσοστό θα έπαιρνε;<br />• Είναι εξίσου γελοία τα αποτελέσματα στη δημαρχεία του Πειραιά – και δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί. <br /><br />Συνεπώς, τουλάχιστον οι Αθηναίοι και οι Πειραιώτες δεν δικαιούνται να κάνουν το μάγκα εις βάρος των (ελεεινών και τρισάθλιων) Θεσσαλονικιών. Ας ασχοληθούν πρώτα με τα δικά τους χάλια. ΠΟΙΟΤΙΚΗ διαφορά ανάμεσα στις τρεις περιπτώσεις ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116098895140286069?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160982800978499382006-10-16T10:05:00.000+03:002006-10-16T10:13:21.246+03:00Λοιπόν, δεύτερος γύρος για τη δημαρχεία της Θεσσαλονίκης. Η Θεσσαλονίκη έχει μια ακόμα ευκαιρία, έστω χλωμή. Δε θέλω γκρίνιες του στιλ «μα, η Αράπογλου είναι πασόκ». Φυσικά είναι πασόκ. Είναι όμως και η μοναδική βουλευτής (μαζί με τον Καράογλου της ΝΔ) που αντέδρασε στο θέμα της επέκτασης του διαδρόμου 10/ 28 – και όχι τις τελευταίες βδομάδες, αλλά εδώ και πολύ καιρό, με συνέπεια. <br /><br />*<br /><br />Συγχαρητήρια στον Γιάννη Μπουτάρη. Ειλικρινά. Τα αποτελέσματα έδειξαν πέρα από κάθε αμφισβήτηση πως αν τον υποστήριζε καταρχήν ο ΣΥΝ και μετά το ΠΑΣΟΚ θα έπαιρνε το δήμο. Αλλά τα κομματόσκυλα (ευγενικά το λέω - και συμπεριλαμβάνω το ΚΚΕ, με τη δημοτική παράταξη του οποίου ο Μπουτάρης ήταν εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος) έχουν άλλα κριτήρια. Θα επανέλθουμε – γράψτε κι εσείς!<br /><br />*<br /><br />Συγχαρητήρια και στον Γιάννη Αλεξανδρή, που πήρε το δήμο Θερμαϊκού με περίπατο. Οι ψηφοφόροι έδωσαν ένα σκληρό μάθημα στον απερχόμενο δήμαρχο και στο τοπικό πασόκ (και στον φοβερό και τρομερό τοπικό ΣΥΝ). Φυσικά, ΔΕΝ θα βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα – απλώς θα περιμένουν να τα κάνουν ρόιδο οι άλλοι, για να ξανάρθουν αυτοί. Παλιά ιστορία...<br /><br />*<br /><br />Ο Ηλίας ΔΕΝ βγήκε δήμαρχος – και ο Αστακός έχασε μια ιστορική ευκαιρία να αναβαθμιστεί σε μητροπολιτικό κέντρο παντός Ξηρομέρου - και στον πρώτο δήμο που το ΑΡΔΗΝ θα διδασκόταν σε γυμνάσιο - λύκειο, μετά την απαραίτητη δοξολογία, βεβαίως! Την επόμενη φορά!<br /><br />(εκτός αν χηρέψει η θέση του αρχιεπισκόπου και τη διεκδικήσει ο Ηλίας επιτυχώς…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116098280097849938?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160812524751826912006-10-14T10:51:00.000+03:002006-10-14T10:55:24.833+03:00...βρύσκετε στην Καλαμάτα, για τη σίναξυ των παλυον σημαθιτον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116081252475182691?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160668431062175202006-10-12T18:48:00.000+03:002006-10-12T23:49:17.503+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/denet.3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/denet.3.jpg" border="0" alt="" /></a><br />— Εν αρχή ην…<br />— Εν αρχή ην το Big Bang και μετά δημιουργήθηκαν οι γαλαξίες, τα ηλιακά συστήματα με τους πλανήτες, και σε κάποιους πλανήτες, δεν ξέρουμε σε πόσους αλλά μπορούμε να είμαστε βέβαιοι τουλάχιστον για έναν, δημιουργήθηκε η ζωή.<br />— Και ποιος ήταν υπεύθυνος για όλα αυτά;<br />— Κανείς. Δεν υπήρχαν ούτε άνθρωποι, ούτε καγκουρό εκεί γύρω. Και ούτε κάποιο καγκουρό ούτε κάποιος άνθρωπος ούτε οτιδήποτε άλλο ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία του κόσμου. Απλώς συνέβη.<br />— Υπ’ αυτή την έννοια, ποιος, ή μάλλον τι είναι ο Θεός;<br />— Ο όρος «Θεός» χρησιμοποιείται ως όνομα σε τόσο πολλές διαφορετικές αντιλήψεις και για να περιγράψει τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα, που σχεδόν μοιάζει με κακό ανέκδοτο. Για κάποιους ο θεός είναι ένα πρόσωπο και, μάλιστα, αρσενικού γένους. Για κάποιους άλλους Θεός είναι μία δύναμη και όχι κάτι στο οποίο μπορείς να μιλήσεις ή το οποίο μπορεί να επέμβει με κάποιο τρόπο. Οι ιδέες αυτές είναι καταφανώς διαμετρικά αντίθετες. Μεταξύ αυτών των δύο υπάρχουν ένα σωρό άλλες, τόσες που το όλο πράγμα καταλήγει γελοίο.<span class="fullpost"><br /><br />*<br /><br />— Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε για ποιο λόγο από την αρχή της ύπαρξης της ανθρωπότητας υπάρχει αυτή η έντονη αντίληψη του θείου, όπως και αν αυτή εκφράζεται;<br />— Ο πολυθεϊσμός προέρχεται από ένα ένστικτο: όταν κάτι μας εκπλήσσει ή συμβαίνει αναπάντεχα, έχουμε την τάση να ρωτάμε «ποιος είναι εκεί;». «Ποιος;», όχι «τι;». Εχουμε την τάση να αναζητούμε αιτιατά. Αιτιατά που έχουν πεποιθήσεις, και μυαλό και μας μοιάζουν. Το ένστικτο αυτό μας προστατεύει από πιθανά αρπακτικά και είναι ένα χρήσιμο εργαλείο του νευρικού μας συστήματος, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο συναντάται και σε άλλα θηλαστικά εκτός από εμάς. Η μόνη διαφορά στη δική μας περίπτωση είναι ότι δεν προκαλεί απλώς μια στιγμιαία αντίδραση. Επειδή έχουμε ισχυρή φαντασία κατασκευάζουμε αόρατα αιτιατά, που είναι υπεύθυνα για οτιδήποτε ήταν αυτό που έθεσε σε λειτουργία τον εσωτερικό μας συναγερμό. Ακριβώς επειδή στην πλειοψηφία τους αυτά τα αόρατα αιτιατά δεν είναι αξιομνημόνευτα, έχουμε την τάση να τα ξεχνάμε σχεδόν αμέσως μόλις τα σχηματίσουμε στην φαντασία μας. Παρ’ όλα αυτά, κατά καιρούς, σχηματίζουμε μία ιδέα που είναι κατά κάποιο τρόπο αξιομνημόνευτη. Αρχίζει, λοιπόν, να αποκτά διαστάσεις εμμονής. Τη σκεφτόμαστε, τη συζητάμε με τους γείτονες ή τους φίλους ή τα μέλη της οικογένειάς μας. Σύντομα κάποιοι συμμερίζονται αυτή την ιδέα...<br />— Επομένως, η πίστη στο θεϊκό είναι εμμονή;<br />— Ξεκινά ως μικρο-εμμονή. Πρόκειται για μία τόση δα ιδέα, που όμως κολλάει στο μυαλό μας ακριβώς όπως μας κολλάει ένα διαφημιστικό σποτ ή ένα τραγούδι που απλά δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας. Tο μοιραζόμαστε με κάποιον και χωρίς να το καταλάβεις υπάρχουν πλέον δύο άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια μικρο-εμμονή. Πολύ σύντομα οι δύο γίνονται περισσότεροι. Και καθώς η ιδέα αυτή ταξιδεύει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αποκτά επιπλέον χαρακτηριστικά και στοιχεία, εξελίσσεται, διαμορφώνεται. Ετσι, οι ιδέες αυτές, ακολουθώντας κατά μία έννοια τη λογική της φυσικής επιλογής (μόνο που σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για πολιτισμική φυσική επιλογή και όχι γενετική), μπορούν να εξελιχθούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως τα γονίδια.<br /><br />*<br /><br />— Αν όμως όλα αυτά ισχύουν, για ποιο λόγο τόσοι άνθρωποι αποδέχονται αυτές τις ιδέες; Η ερμηνεία σας μοιάζει υπεραπλουστευτική.<br />— Κατ’ αρχήν αυτές οι απλές ιδέες για τις οποίες μιλάμε δεν αποτελούν θρησκεία. Απλά σχηματίζουν μία σειρά από προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις αυτές μετατρέπονται σε θρησκεία όταν μία ομάδα ανθρώπων αποφασίσει να τις μοιραστεί, να τις ασπαστεί, να αναπτύξει μία σειρά τελετουργικά που περιστρέφονται γύρω από αυτές και να υπολογίζει σε αυτά για επίλυση διαφορών και καθοδήγηση. Ακριβώς έτσι σχηματίζονται οι λαϊκές δοξασίες. Κάποιες από αυτές μετουσιώθηκαν αργότερα σε οργανωμένες θρησκείες.<br />Οι οργανωμένες θρησκείες εξελίσσονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, και αν κάποιος εξετάσει αυτές που κατόρθωσαν να επιβιώσουν και τις συγκρίνει με θρησκείες που έχουν πάψει να υπάρχουν θα διαπιστώσει ότι συγκεντρώνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που εγγυώνται την μακροημέρευσή τους. Αν αρχίσει κανείς να σκέφτεται με αυτούς τους όρους για τη θρησκεία, αντιμετωπίζοντάς την ως κατασκευή, μπορεί να καταλήξει σε μία αρκετά εντυπωσιακή λίστα με τα χαρακτηριστικά εκείνα που είναι ισχυρά και εμπνέουν εμπιστοσύνη, πίστη, αφοσίωση και αγάπη και αυξάνουν τη συνεργασία μεταξύ μιας ομάδας. Ολα αυτά δημιουργούν έναν πολύ ισχυρό κοινωνικό ιστό.<br /><br />*<br /><br />— Αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι δεν υπάρχει Θεός και η θρησκεία δεν έχει ισχύ, ποιος καθορίζει τη συμπεριφορά μας; Ποιος θέτει τις ηθικές αρχές μας;<br />— Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει Θεός. Απλώς αρνούμαι να το δεχθώ ως δεδομένο. Θέλω να εξετάσω την θρησκεία σαν φυσικό φαινόμενο και υπ’ αυτή την έννοια μπορεί κάλλιστα να είναι ένα υπερφυσικό φαινόμενο και ο Θεός πράγματι να υπάρχει. Το μόνο που λέω είναι ότι θέλω να είμαι ουδέτερος απέναντι σε αυτό. Ως προς την ηθική μας τώρα… τι την υπαγορεύει αν υπάρχει Θεός; Δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε το κοινό μας κοινωνικό ένστικτο και να αποφασίσουμε τι είναι καλό και τι είναι κακό; Πού χωράει η ύπαρξη ή μη του Θεού σε όλο αυτό;<br />— Για πολλούς είναι το σημείο της κοινής αναφοράς, ο κοινός παρονομαστής.<br />— Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας μιλήσω για τον Φρεντ. Ο Φρεντ είναι ένας πολύ καλός μου φίλος και έχει πάντα δίκιο. Θα θέλατε να μάθετε τις απόψεις του περί ηθικής; Και αν δεν θέλετε να μιλήσουμε για τον Φρεντ, θα μπορούσαμε οι δυο μας να έχουμε μία υπέροχη συζήτηση περί ηθικής και να αποφασίσουμε τι είναι σωστό και τι λάθος. Σε αυτή τη συζήτηση δεν θα είχε καμία σημασία τι πιστεύει ο Φρεντ ακόμα και αν σας διαβεβαίωνα ότι έχει πάντα δίκιο. Με όλα αυτά θέλω να πω ότι επικαλούμενοι τον Θεό είναι ακριβώς το ίδιο με το να επικαλεστούμε τον Φρεντ. Δεν παίζει κανέναν πραγματικό ρόλο στις προσπάθειές μας να ανακαλύψουμε τι είναι σωστό και τι λάθος. Επειτα, η αντίληψή μας για το τι είναι σωστό και τι λάθος έχει αλλάξει σημαντικά μέσα στα χρόνια. Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν πάρα πολλές προσταγές και απαγορεύσεις που σε καμιά περίπτωση δεν θα σκεφτόμασταν να τηρήσουμε σήμερα. Απ’ ό,τι φαίνεται, σήμερα έχουμε διαφορετική αντίληψη του τι ακριβώς μας λέει ο Θεός...<br /><br />*<br /><br />— Η δική σας λύση…<br />— Aν είχα κάποια λύση θα σας την έλεγα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θεωρώ απαραίτητη την παγκόσμια συνεργασία. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Αν δεν καταλάβουμε επιστημονικά αυτά τα φαινόμενα, δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Είναι σαν να προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε τα μικρόβια, χωρίς να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.<br />— Αισθανθήκατε ποτέ την ανάγκη να πιστέψετε στην ύπαρξη ενός Θεού;<br />— Οταν ήμουν νεότερος ναι, αλλά όχι πλέον. Αγαπώ την τελετουργία και τη μουσική της θρησκείας αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με θρησκευτική πίστη. Βρίσκω ότι η Φύση από μόνη της είναι εκπληκτική. Οσο βαθύτερα την εξετάζεις, τόσο περισσότερο υπέροχη και απροσμέτρητα συναρπαστική γίνεται. Δεν χρειάζεται να κλείσεις τα μάτια ή να παραλλάξεις ή να διαστρεβλώσεις την εικόνα. Η Φύση είναι ατελεύτητα υπέροχη.<br /><br />*<br /><br />Ο Αμερικανός φιλόσοφος <span style="font-weight:bold;">Ντάνιελ Ντένετ</span> μιλάει στην «Καθημερινή» για τον Θεό, τη θρησκεία και τον φίλο του τον Φρεντ <br />Συνέντευξη στη <span style="font-weight:bold;">Συλβια Παπαποστολου</span>. <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_473942_01/10/2006_199443 ">Ολόκληρη η συνέντευξη, ΕΔΩ.</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116066843106217520?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160642472806509302006-10-12T11:39:00.000+03:002006-10-12T11:41:12.813+03:00Ας το έχουν υπόψη τους όσοι θα χαίρονται την Κυριακή το βράδυ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116064247280650930?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160581556384382732006-10-11T18:14:00.000+03:002006-10-11T18:46:07.463+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20016.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/Scan20016.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Το Δεκέμβρη του ’73 ήμουν δευτεροετής φοιτητής της Νομικής. Έμενα στα Εξάρχεια, σ’ ένα ημιυπόγειο, μ΄ άλλους δυο Ηπειρώτες – δηλαδή συγχωριανούς μου, από το Τσεπέλοβο. Αυτοί ήτανε του Πολυτεχνείου και τριγυρνούσαν άσκοπα, γιατί μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη, τα μαθήματα δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη. <br /><br />Απενταρίες… αλλά, ας ήμουν πάλι δεκαεννιά χρονών… Με το μαλλί ακούρευτο, να φτάνει ως τους ώμους, μούσι όσο φύτρωνε, τα πουκάμισα με κείνους τους τεράστιους γιακάδες, τα τζην παντελόνια με τις καμπάνες της Αγια- Σοφιάς… Κάθε που νύχτωνε χτενιζόμουν επιμελώς κι έβγαινα στην πλατεία. Κι αν είχα και κανένα πενηντάρικο στην τσέπη, ήμουν θεός! <br /><br />Εκείνη τη μέρα δεν είχα, γιατί την προηγούμενη έμπλεξα με κάτι Κρητικούς σε πόκα και έμεινα πανί με πανί. Και το χειρότερο, είμαστε μαζί οι τρεις Τσεπελοβίτες – και οι τρεις φύγαμε μαδημένοι. «Ελάτε, μωρέ κοπέλια, ετσά είν’ η τράπουλα, μαθές: δανείζει, δε χαρίζει! Ζι’ αυτό, μη στεναχωράστε!». Μας υποχρέωσες, Ζαχαριουδάκη!<span class="fullpost"><br /><br />Το κακό ήταν πως ο μήνας είχε φτάσει μόλις στις έντεκα. Έπρεπε να μην ψοφήσουμε της πείνας ως τις παραμονές των Χριστουγέννων - και να βρούμε και τα ναύλα να πάμε στα σπίτια μας. Που σημαίνει ότι έπρεπε να βρούμε επειγόντως δουλειά! Τον περασμένο Μάιο κάναμε κάμποσα μεροκάματα στην οικοδομή, αλλά τώρα ήταν κακός Δεκέμβρης – δε κουνιόταν φύλλο. <br /><br />Καθόμαστε λοιπόν οι τρεις σ’ ένα παγκάκι, χωρίς να μιλάμε, περιμένοντας να γίνει κάτι. Κάθε φορά που συναντιόντουσαν τα βλέμματά μας, ψευτογελάγαμε και φασκελωνόμαστε. Ώσπου κάποια στιγμή, ο Χρίστος μουρμούρισε: «Ο Ζαχαριουδάκης έρχεται!». Ο Βαγγέλης κι εγώ στραφήκαμε και τον είδαμε, μουρμουρίζοντας ακατάληπτα πράγματα. Κι όμως, εμάς ζητούσε! Ήρθε και στάθηκε μπροστά στο παγκάκι μας, ένας ευτραφής, πολύχρωμος χίπης.<br /><br />«Ακούστε, μωρέ κοπέλια. Εγώ κατέχετε πως δουλεύω γκαρσόνι, δηλαδή τώρα πια κάνω κουμάντο... Το λοιπό, σήμερα 11, τη μεθαυριανή 13 του Δεκέμπρη, ξεκινάει ένα καινούρζιο πρόγραμμα, σ’ ένα καινούρζιο μαγαζί στην Πλάκα». Ο Ζαχαριουδάκης έσκυψε προς το μέρος μας, για να μη μας ακούσει κανένα πονηρό αυτί. «Τους εδικούς μου τους έχουνε μαζέψει, άλλους τους επήρανε φαντάρους, άλλοι είναι στη φυλάκα, εξέμεινα μαθές και ψάχνω και σας εθυμήθηκα. Είσαστε;». Άκου ερώτηση. Είμαστε για να μην είμαστε;<br /><br />*<br /><br />Ήταν το ΠΟΛΥΤΡΟΠΟ, σ’ ένα στενάκι της Πλάκας. Ήταν ένας συνθέτης που δεν τον είχαμε ακουστά, ένας Μάνος Χατζιδάκις – και θα παρουσίαζε για πρώτη φορά, λέει, έναν κύκλο τραγουδιών σε θεατρική μορφή. <br /><br />Δεν είχαμε ξαναμπεί σε τέτοιο μαγαζί, ούτε είχαμε ξανακούσει τέτοια τραγούδια. Ξέραμε τα ηπειρώτικά μας και τα τραγούδια που έπαιζε το ραδιόφωνο – ειδικά τις Κυριακές δε χάναμε τις εκπομπές των Εταιρειών. <br /><br />Η Παρασκευή 12 του μηνός είχε από τα ξημερώματα καθαριότητες, την άλλη μέρα είχαμε πρεμιέρα. Τρίψαμε και ξεσκονίσαμε τα πάντα, πλύναμε όλα τα ποτήρια, τακτοποιήσαμε τα καφάσια με τα αναψυκτικά και τα μπουκάλια με το κονιάκ, το βερμούτ και το ουΐσκι. Βολέψαμε τα μαύρα μεταλλικά τραπεζάκια και τις ψάθινες καρέκλες και τις καρέκλες των μουσικών, υπό τις οδηγίες του αφεντικού. Το αφεντικό έδωσε από δυο κατοστάρικα σ’ εμάς τους ηπειρώτες, να πάμε λέει αύριο πρωί στην Αθηνάς και να ψωνίσουμε μαύρα παντελόνια και λευκά πουκάμισα. <br /><br />Μόλις σουρούπωσε, είχαμε τελειώσει, όλα ήταν στην τρίχα. Εκείνη την ώρα άρχισαν να φτάνουν οι μουσικοί, κουβαλώντας τα όργανα στις θήκες. Σε μια άκρη του παταριού υπήρχε κιόλας ένα πιάνο. Αν και ήμουν κουρασμένος, δεν ήθελα να φύγω, ήθελα ν’ ακούσω και να δω. «Κάτσε» μου είπε τ’ αφεντικό, «και έχε το νου σου, ό,τι ζητήσουν οι μουσικοί και ο κύριος Χατζιδάκις…». Με εντυπωσίασε το κοντραμπάσσο’ «τι βιολάρα είν΄ αυτή;» ρώτησα το Ζαχαριουδάκη, που γέλασε πολύ και μετά μου έδειξε τον κύριο Ανδρέα Ροδουσάκη, που αναζητούσε σταχτοδοχείο. Έτρεξα και ταχτοποίησα μερικά στη σκηνή. Μετά ο Ζαχαριουδάκης μου έλεγε ποιος είναι ποιος, αλλά δε θυμάμαι όλα τα ονόματα. <br /><br />Για κάμποση ώρα γινόταν χάβρα: άλλος κάπνιζε, άλλος κούρδιζε, άλλος έλεγε ανέκδοτα. Ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός ψίθυρος «ο Μάνος, ο Μάνος!» και έγινε απόλυτη ησυχία. Στο μαγαζί είχαν μπει δυο – ένας γεμάτος κι ένας κάπως πιο ψηλός, αδύνατος σα στέκα. Πλησίασαν τους μουσικούς (τα τσιγάρα είχαν σβήσει) και ο γεμάτος, που έτρωγε κάπως το ρο, είπε «καλησπέρα παιδιά, να σας συστήσω το Μάνο». Χαιρέτησαν όλοι. Ο Μάνος έψαξε με το μάτι το χώρο και κάθισε στο διπλανό μας τραπέζι. «Τι να σας φέρω, κύριε Χατζιδάκι;» ρώτησα και ξαφνιάστηκα καθώς είδα το Ζαχαριουδάκη να διπλώνεται απ’ τα γέλια, προσπαθώντας να μην ακουστεί. «Φέρε μια μπύρα, παρακαλώ» είπε ο ευγενέστατος τρανταπεντάρης – τόσο τον έκοψα. <br /><br />Όταν γύρισα στο τραπεζάκι, ο Ζαχαριουδάκης ξέσπασε σε καινούριο χάχανο. «Κατέχεις μωρέ ποιος είναι αυτός;» «Ο Μάνος Χατζιδάκις!» είπα με σιγουριά. «Χωρζιό, ε χωρζιό… Αυτός είναι ο Μάνος ο Ελευθερίου μαθές, έσει γράψει τα μισά τραγούδγια του έργου! Ο Μάνος ο Χατζιδάκις είναι ετσείνος ο χοντρουλός, στην ορσήστρα!»<br /><br />Έσβησαν όλα τα φώτα και άναψε ένας προβολέας πάνω στον συνθέτη. Εκείνος, κοιτάζοντας προς το μέρος των θεατών, είπε:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο <span style="font-weight:bold;">Οδοιπόρος</span> περπατάει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα. Προσπαθεί να μη θυμάται και να μη βλέπει γύρω του. Ξάφνου, σε κάποια ερημιά συναντάει το <span style="font-weight:bold;">Μεθυσμένο Κορίτσι</span> να κλαίει ολομόναχο. Το πλησιάζει και πάει να το χαϊδέψει, μα εκείνο ευθύς βγάζει από τον κόρφο του ένα μαχαίρι και σαν αστραπή του κόβει το κεφάλι. Πέφτοντας καταγής το σώμα του Οδοιπόρου, μεταμορφώνεται και γίνεται ο <span style="font-weight:bold;">Αλκιβιάδης</span>. Κι από τη στιγμή εκείνη ο Αλκιβιάδης ψάχνει μέσα του να βρει τον Οδοιπόρο. Το μεθυσμένο κορίτσι βυθίζεται σ’ ένα πηγάδι για να ενωθεί με το είδωλο ή του Οδοιπόρου ή του Αλκιβιάδη – αυτό ποτέ δεν θα το μάθει. Και ο Οδοιπόρος, αδιάκοπα θα τριγυρνά μέσα στο σώμα του Αλκιβιάδη και μέσα στα οράματα του βυθισμένου κοριτσιού.<br /></span><br />Τα φώτα άναψαν και φώτισαν τους μουσικούς. Ο Χατζιδάκις χτύπησε ένα λεπτό ραβδάκι στο αναλόγιο που είχε μπροστά του και η ορχήστρα άρχισε να παίζει. Μια μουσική παράξενη, που δεν την είχα ξανακούσει. Κοίταξα λοξά το Ζαχαριουδάκη, είχε γουρλώσει τα μάτια κι είχε μισανοίξει το στόμα, προσηλωμένος σ’ αυτό που άκουγε. Ο Μάνος Ελευθερίου είχε ανάψει την πίπα του και τον είχαν τυλίξει οι καπνοί. Μόλις τελείωσε η μουσική, ο προβολέας έπεσε πάνω σε μια γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα, η οποία άρχισε να αφηγείται: <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20018.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/Scan20018.jpg" border="0" alt="" /></a><span style="font-style:italic;">Ο Οδοιπόρος είναι μονάχος μες τον κόσμο και αδιάκοπα γυρίζει στις πιο κρυφές και μακρινές γωνιές, σ’ ερημικές ακρογιαλιές, στους λόφους και στα δάση, στης πολιτείας τα στενά, με προορισμό του να χαθεί ένα πρωί ή κάποια νύχτα βροχερή. Ο Οδοιπόρος, χωρίς της μάνας την ευχή, θα εξαφανιστεί.<br /></span><br />«Η μπαλάντα του οδοιπόρου» είπε δυνατά ο Μάνος Χατζιδάκις – και ο Γιάννης Δημητράς άρχισε να τραγουδάει. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20023.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/Scan20023.jpg" border="0" alt="" /></a><span style="font-style:italic;">Βλέπω πλήθος κόσμο να κυλά <br />μα ψυχή δε μου χαμογελά <br />τα κρεβάτια τ’ άρρωστα παιδιά <br />και στα δέντρα ξερά τα κλαδιά<br /><br />Την αγάπη πέταξα σ’ ένα βυθό <br />και το φόβο μου έστρωσα να κοιμηθώ. <br />Βρίσκω τάφους κι έναν κόσμο <br />που δεν πονά. <br />Όπου πάω κι ένα λάθος <br />με τυραννά.<br /><br />Ποιος προφήτης τώρα θ΄ ακουστεί <br />σα φωνή σε στέρνα κλειστή;<br />Σ’ έναν κόσμο άδειο κι ορφανό<br />ποια κραυγή απ΄ τον ουρανό;<br /><br />Τα πουλιά παράτησα στις ερημιές <br />και το φως σπατάλησα στις γειτονιές.<br />Δεν τον θέλω και φοβάμαι <br />το γυρισμό.<br />Δες ποιος είμαι που πηγαίνω <br />για το χαμό.<br /></span><br />Ξανά ο προβολέας στην κόκκινη γυναίκα:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Οι ποδηλάτες πάνω στα σπασμένα ποδήλατα, είναι άγγελοι από τον ουρανό που προσπαθούνε μάταια νάρθουν ανάμεσά μας, για να μας μεταφέρουν μηνύματα φίλων κι εχθρών που ξεχάστηκαν, από τον άλλο κόσμο. Μα τα σπασμένα ποδήλατα δεν κυκλοφορούν. Μόνο ο Οδοιπόρος ακούει τις φωνές των ξεχασμένων και τις γυρνάει σε μουσική έτσι καθώς περιδιαβάζει από τη νύχτα ως το πρωί.</span><br /><br />«Τα σπασμένα ποδήλατα. Τραγουδάει το πράσινο κορίτσι» είπε ο Χατζιδάκις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20024.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/Scan20024.jpg" border="0" alt="" /></a><span style="font-style:italic;">Μια γιορτή σε κάποια πόλη <br />έβρεξε παλιούς καημούς <br />και οι δώδεκα αποστόλοι <br />κάθισαν στους ποταμούς<br /><br />Σαν ποδήλατα σπασμένα <br />που πεθαίνουν στη σκουριά <br />φύγαν οι καιροί για μένα <br />μέσα στην κακοκαιριά<br /><br />Μες στον ύπνο μου διαβάτες <br /> άγγελοι περαστικοί <br />τ’ ουρανού οι ποδηλάτες <br />χάθηκαν μια Κυριακή.<br /></span><br />Και ξανά η κόκκινη γυναίκα:<br /> <br /><span style="font-style:italic;">Στον ποταμό τον Ιορδάνη εκεί που ο νους σου δεν το βάνει, αν συναντήσεις το ληστή μην τον αφήσεις να λουστεί, γιατί μαζί με το Χριστό θα κρεμαστεί.</span><br /><br />Και μετά, στα νερά του Ιορδάνη, με το πράσινο κορίτσι.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Βγήκε νύχτα στο σεργιάνι <br />ξημερώνοντας γιορτή <br />και κοντά στον Ιορδάνη<br /> βρήκε ένα ληστή.<br /><br />Ήταν στ΄ όνειρο καβάλα <br />είχε ολόχρυσο σπαθί <br />μες τα μάτια του ψιχάλα <br />και παλιά βροχή<br /><br />Στα νερά του Ιορδάνη <br />βρήκε ένα ληστή.<br /><br />Είναι δύσκολο του λέω, <br />τέτοια μέρα που περνάς <br />έχεις μάνα στο νυχτέρι <br />σπίτι σου να πας. <br /><br />Είναι μαύρο το κουβάρι <br />παλικάρι που κρατάς <br />την κλωστή που δεν αντέχει <br />μην τηνε τραβάς.<br /><br />Βγήκε νύχτα στο σεργιάνι <br />για να βρει τη λησμονιά <br />κι είδε κόσμο στη μεγάλη <br />πόρτα του φονιά<br /><br />Κι είδε και στο σπιτικό σου <br />–το θυμάμαι και πονώ – <br />έναν άγγελο να βγαίνει <br />μέσα απ’ τον καπνό.<br /><br />Στα νερά του Ιορδάνη <br />βρήκε το Χριστό.<br /></span><br />Η κόκκινη γυναίκα, αναγγέλλει τη συνάντηση του Οδοιπόρου με το μεθυσμένο κορίτσι:<br /><span style="font-style:italic;"><br />Ήρθε καιρός που ο Οδοιπόρος θα δοκιμάσει μες την πόλη του κόσμου την κατακραυγή κι από το φόβο σ’ ένα λιμάνι θα βρεθεί. Κι ένα κορίτσι μεθυσμένο, πληγωμένο, μαζί του θα συναντηθεί κι εκείνος θα το λυπηθεί.</span><br /><br />«Κρίση» λέει ο Χατζιδάκις. «Ο Οδοιπόρος τραγουδάει τη συνάντησή του με το μεθυσμένο κορίτσι».<br /><br /><span style="font-style:italic;">Στο σταυρό στο Γολγοθά με πας <br />και φωτιά σκορπάς. <br />Τα φτερά που μούδωσες φορώ <br />κι όλο προχωρώ.<br /><br />Στα καφενεία <br />τον κόσμο παίζουν στα χαρτιά.<br />Ποιος θα γλιτώσει <br />της νύχτας τη λαβωματιά.<br /><br />Τον καιρό τον είδα σα φονιά <br />μια Πρωτοχρονιά.<br /><br />Στο σταυρό στο Γολγοθά με πας <br />κι αστραπές σκορπάς<br />Τα παιδιά δε μούδωσαν να πιω <br />και πολύ διψώ.<br /><br />Μα ποιος κερδίζει <br />σε χαλασμένη ζυγαριά;<br />Ποιος ταξιδεύει <br />χωρίς πυξίδα στο βοριά;<br /><br />Οι ληστές σκορπίσαν τις χαρές <br />μες τις αγορές.<br /></span><br />Και πάλι, η κόκκινη γυναίκα:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μα το κορίτσι μεθυσμένο ήξερε τάχα να τον δει; Κι έτσι όπως έκλαιγε πάνω στο λόφο, ήταν με θλίψη ή από κρυφή οργή; Θα τον βοηθήσει ν’ αγαπήσει ή θα του πάρει τη ζωή;<br /></span><br />«Το αίνιγμα» λέει ο Μάνος Χατζιδάκις. Δεν τραγουδάει κανείς, παίζει μονάχα η ορχήστρα, με εκείνο τον παράξενο και γοητευτικό ήχο που άκουγα για πρώτη φορά. Όταν τελείωσε το κομμάτι, ο Χατζιδάκις γύρισε προς τον Ελευθερίου’ «αυτό είναι το πρώτο μέρος, με τον οδοιπόρο και το μεθυσμένο κορίτσι» είπε. «Πώς σου φάνηκε;» Ο Ελευθερίου έμεινε για λίγο ατάραχος, σα Βούδας. «Ο Μαρκόπουλος γράφει πιο ζωηρά, αυτός θα κάνει σουξέ!» είπε - και ξέσπασαν όλοι σε γέλια. «Θέλετε κάτι κύριε Χατζιδάκι;» ρώτησε ο Ζαχαριουδάκης, «Όχι τώρα, συνεχίζουμε! Παιδιά, μέρος δεύτερο, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης. Κύριε Σμυρναίε, το νου σας στο τρελό κορίτσι με τα μωβ!»<br /><br />Όλοι συσπειρώθηκαν και ξεκίνησε το δεύτερο μέρος. <br /><br /><span style="font-style:italic;">Αυτά είπε ο Ζαρατούστρας και καθένας μπορεί να λέει τα δικά του.<br />Για το Μεθυσμένο Κορίτσι το αίνιγμα παραμένει. Στ’ αλήθεια αναγνώρισε το σώμα του Αλκιβιάδη όταν συνάντησε πρώτη φορά τον Οδοιπόρο, ή τον θυμήθηκε σαν τούκοψε με το μαχαίρι το κεφάλι; Στ’ αλήθεια ήταν ένα κορίτσι λυπημένο που είχε διαλύσει τα όνειρά του και προσπαθούσε τώρα να τα συνδέσει ξανά με λεπτομέρειες ζωντανές ή έκρυβε μέσα του μια πρωτογονική κακία; Ο Αλκιβιάδης ήταν χορευτής ή χόρευε γιατί δεν είχε άλλο τρόπο να εκφραστεί; Τέλος, το Μεθυσμένο Κορίτσι ήταν στ’ αλήθεια μεθυσμένο, ή εμείς το βλέπαμε έτσι, καθώς εκείνο λειτουργούσε φυσικά μέσα στους νόμους τους ονειρικούς; Αυτά δεν τα είπε ο Ζαρατούστρας κι έτσι ο καθένας λέει τα δικά του.</span><br /><br />«Το μεθυσμένο κορίτσι, τραγουδάει ο νέος με τα μέταλλα» ανήγγειλε ο Μάνος Χατζιδάκις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20021.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/Scan20021.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><span style="font-style:italic;">Μες το κρύο μες τ’ αγιάζι <br />το κορίτσι μου βουλιάζει <br />το σκεπάζει τ’ αναφιλητό.<br /><br />Χάθηκαν τα ξεροβόρια <br />σπάν’ τα ζάρια τρία αγόρια <br />το κορίτσι κλαίει σαν το Χριστό.<br /><br />Μεθάει κι ανοίγει μια τρελή πηγή <br />το στόμα γίνεται πληγή <br />έχει το μίσος φτιάξει φυλαχτό <br />παίζει με το Θάνατο κρυφτό.<br /><br />Έχει στα μαλλιά κορδέλες <br />στο κορμί της χίλιες βδέλλες <br />και στο πλάι το Χάροντα σκυφτό.<br /><br />Απ’ τα μάτια της δυο στάλες <br />κι απ’ τα χείλη πέφτουν κι άλλες <br /> ο καιρός χτυπάει σαν κεραυνός.<br /><br />Ποιος της έδωσε μαχαίρι <br />ποιος αγέρας θα τη φέρει <br />για ν’ αστράψει ο μαύρος ουρανός.<br /><br />Με το μαχαίρι κόβει τη σιωπή <br />κι είναι σαν πέτρα σκυθρωπή <br />μπλέκει τα χέρια κάνει προσευχή <br />ποιος θα της δώσει μιαν ευχή;<br /><br />Μες το κρύο μες τ΄ αγιάζι <br />το κορίτσι μου τρομάζει <br />πεθαμένο τρέχει στη βροχή.</span><br /><br />Το τρελό κορίτσι με τα μωβ, που αντικατέστησε τη γυναίκα με τα κόκκινα, μας αφηγείται τη συνέχεια της ιστορίας:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Σαν είδαν τα πουλιά το σώμα του Αλκιβιάδη κατά γης, φύγαν μακριά. Χωρίς να χαιρετίσουνε τους φίλους κι αδερφούς. Χωρίς να προφτάσουνε να δώσουνε μηνύματα για τους εχθρούς. Από τη μέρα εκείνη γιορτάζουμε «τη θλιβερά επέτειο της φυγής των»</span><br /><br />«Η επέτειος. Τραγουδάει η κόκκινη γυναίκα» είπε ο Χατζιδάκις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20022.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/Scan20022.jpg" border="0" alt="" /></a><span style="font-style:italic;">Σαν και χτες <br />τα πουλιά ξεκινήσαν <br />για του ανέμου τις πηγές <br />ανοιχτές <br />οι πληγές <br />μας σφραγίσανε για πάντα τις γιορτές.<br /><br />Πες μου που- <br />πες μου που θα αράξουν τα πικρά <br />πουλιά <br />για να στείλω της αγάπης δυο <br />φιλιά <br />και να πλέξω μιαν ολόχρυση <br />ποδιά <br />να τυλίξω μες τον ύπνο τα <br />παιδιά…<br /><br />που κοιτάν <br />τα πουλιά <br />σαν κινάν <br />κι όλο παν <br />μακριά <br />πέρα στο Νοτιά. <br /><br />Μαγικές <br />ζωγραφιές <br />σαν τα όνειρα που πλάθουν συννεφιές <br />και στιγμές <br />θλιβερές <br />σαν τα όνειρα που σμίγουν τις ψυχές<br /><br />Δεν μπορώ <br />να προβλέψω που θ’ αστράψει <br />ο ουρανός <br />που θα πέσει να ξαπλώσει <br />ο κεραυνός <br />τη στιγμή που θάχει αρχίσει <br />ο εσπερινός <br />και θ’ αρπάζει με θυμό <br />ένας γερανός…<br /><br />τα παιδιά <br />που κοιτάν <br />τα πουλιά <br />καθώς φεύ-<br />γουν γυμνά <br />μες την παγωνιά.</span><br /><br />Το τρελό κορίτσι με τα μωβ, δίνει μιαν αναπάντεχη διάσταση στη συνέχεια:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Το σώμα του Αλκιβιάδη ανασηκώθηκε. Απέκτησε κεφάλι αρχαϊκό και μπήκε ευθύς σ’ ένα περίπτερο για να πουλάει τσιγάρα. Μα η κάψα του καλοκαιριού και οι ρυθμοί που παίζαν οι γειτόνοι δεν τον άφηναν σε ησυχία. Γι’ αυτό τις νύχτες και ιδιαίτερα τις ώρες τις μικρές, έβγαζε όλα τα ρούχα του κι έτσι όπως ήτανε γυμνός, χόρευε στη μικρή πλατεία ατέλειωτα, ώσπου να ξημερώσει.</span><br /><br />Ο Χατζιδάκις αναγγέλλει: «Ο Αλκιβιάδης. Τραγουδούν το κίτρινο κορίτσι και η κόκκινη γυναίκα μαζί»<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20020.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/Scan20020.jpg" border="0" alt="" /></a><span style="font-style:italic;">Στην πλατεία <br />καίει ο πυρετός<br />Ένα αγόρι <br />πετάει σαν αητός.<br /><br />Μας χαρίζει τραγούδια και καπνό <br />δεν μιλάει μα κοιτά τον ουρανό.<br /><br />Στην πλατεία <br />γέρνουν οι μυρτιές <br />μα τ’ αγόρι <br />πηδάει μες τις φωτιές.<br /><br />Το τραγούδι <br />σβήνει στον καιρό <br />μα τ’ αγόρι <br />κλέβει το χορό.<br /><br />Το κεφάλι θα κόψω απ΄ το λαιμό <br />να το βλέπω μες στ’ όνειρο χλωμό.<br /><br />Χελιδόνι<br />Φύγε στο Νοτιά <br />Ξημερώνει<br />έσβησε η φωτιά.<br /></span><br />Το τρελό κορίτσι με τα μωβ, παίρνει πάλι το λόγο, για να μας δείξει το μεθυσμένο κορίτσι μέσα στον τρελό κόσμο. Ακολουθεί το τραγούδι «ο τρελός κόσμος», που το τραγουδάει και πάλι ο νέος με τα μέταλλα.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο κόσμος γύρω μας είναι τρελός. Φαντάζει σαν παλιές φωτογραφίες που μας κοιτάζουνε τυραννικά και μας προστάζουνε να θυμηθούμε αυτό που δεν ορίζουμε, ό,τι δεν μας ανήκει. Το Μεθυσμένο Κορίτσι οργίζεται και σκίζει τις φωτογραφίες σκοτώνοντας περαστικούς, πνίγοντας με τα χέρια της ευσπλαχνικούς κυρίους – πρόσωπα ανύπαρκτα, νεκρά για το δικό μας κόσμο τον φανταστικό. Τον μόνο κόσμο που έπλασε ο Θεός με τη βοήθεια των καπνών, των φυτών και των μυρωδικών.<br /><br />Μαύρο παιδί <br />κανείς δε σ’ έχει δει.<br /><br />Σημάδι μαγικό <br />και μάτι φονικό <br />σε βλέπω τώρα στον γκρεμνό <br />σώμα γυμνό.<br /><br />Τι πιστεύεις <br />τι γυρεύεις <br />στον ουρανό;<br /><br />Μια κραυγή <br />βάφει τον κόσμο με οργή <br />το παιδί θα πνιγεί <br />μεθαύριο την αυγή.<br /><br />Μαύρη σκιά <br />φύγε μακριά.<br /><br />Η φλόγα του κεριού <br />ξεγελά <br />μα σιωπηλά <br />καίει το κορμί <br />δίχως πάθος κι ορμή.<br /><br />Μαύρο παιδί <br />ποια νύχτα σ’ έχει δει;<br /><br />Τραγούδι και βροχή <br />χαμένη προσευχή <br />ο κόσμος έγινε πληγή <br />και τρέμει η γη.<br /><br />τι πιστεύεις <br />τι γυρεύεις <br />χωρίς ψυχή;<br /><br />Μια φωνή <br />άγρια τη νύχτα θρηνεί <br />κι έτσι σβήνει η γιορτή <br />σαν καμένο χαρτί.<br /><br />Μαύρη σκιά <br />στάσου μακριά<br /><br />Φωνάζουν οι τρελοί <br />και οι σοφοί <br />ότι ξανά <br />θα γεννηθεί <br />όποιος τώρα χαθεί.<br /></span><br />Ο προβολέας φωτίζει και πάλι το τρελό κορίτσι με τα μωβ:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μια στέρνα, ένα πηγάδι, απαιτεί προσήλωση και κοίταγμα προσεκτικό μέσα στ’ ακίνητο νερό μη τύχει και φανερωθεί ταγμένο πρόσωπο ιερό πίσω απ’ το είδωλό μας. Κι αν απ’ τα αστέρια που πηδούν σχηματισθείς εσύ, λατρευτικός, φανταστικός μες την ακίνητη διαφάνεια του νερού, τότε κι εγώ προσεκτικά θα βυθιστώ μες το πηγάδι, θα χαθώ, παντοτινά μαζί σου θα ενωθώ, ως την καινούρια αρχή του κόσμου, στο σκοτάδι.<br /></span><br />«Οράματα. Τραγουδούν το κορίτσι και η κόκκινη γυναίκα» λέει ο Χατζιδάκις.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Φως και νερό <br />στο πηγάδι κοιτώ <br />τ’ άστρα μετρώ στο βυθό <br />το πρόσωπό σου προσπαθώ <br />να θυμηθώ.<br /><br />Στο βυθό <br />θα βρεθούμε εσύ κι εγώ.<br /><br />Φως και κρασί <br />το πηγάδι κι εσύ.<br /><br />Μες στο νερό ταραχή <br />του κόσμου γίνεται η αρχή <br />απ’ την ψυχή.<br /><br />Στο βυθό <br />θα σε βρω και θα χαθώ.</span><br /><br />Το τρελό κορίτσι με τα μωβ μας αφηγείται το τέλος της ιστορίας, όπου κυριαρχεί ο φόβος. Ακούγεται και το τελευταίο τραγούδι, από τον νέο με τα μέταλλα.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Βυθίστηκε το μεθυσμένο κορίτσι στο νερό. Για πάντα χάθηκε. Τι απόμεινε στους παγωμένου δρόμους; Μονάχα ο φόβος. Τώρα που το κορίτσι δεν κυκλοφορεί πήραν κουράγιο οι λογικοί και κυβερνούν αυτούς που έχουν το θάρρος να ονειρεύονται. Τώρα που το κορίτσι χάθηκε απ’ τους δρόμους, κυκλοφορεί πανίσχυρος στην πολιτεία ο Φόβος. <br /><br />Φόβος φόβος<br />Το βλέμμα αυτό – που με τυραννά <br />του κοριτσιού – που μόνο γυρνά <br />δίχως νόμο – μες το δρόμο.<br /><br />Μ’ ένα πάθος εχθρικό <br />το πλήθος γύρω σου νεκρό <br />σε προσπερνάει <br />με πανικό.<br /><br />Δεν υπάρχω ούτε μπορώ <br />τα χείλια σου να ξαναβρώ <br />να σε φιλήσω <br />και να σωθώ.<br /><br />Φόβος φόβος<br />Χίλια πόδια χίλια χέρια <br />πληγωμένα καλοκαίρια <br />απ’ το φόβο <br />μες το φόβο.<br /><br />Κι αν το αίμα ξεχειλίσει <br />σαν ποτάμι θα κυλήσει <br />μες το φόβο <br />απ’ το φόβο.<br /><br />Οι βροχές δεν σταματούν <br />χιλιάδες μάτια σε κοιτούν <br />σ’ αναγνωρίζουν <br />και σε ρωτούν. <br /><br />Αν υπάρχεις κι αν μπορείς <br />να βρεις το δρόμος σου νωρίς <br />μη σε προφτάσει <br />και σε δικάσει <br />η οργή της Γης.<br />Στάσου φύγε<br />Γειά σου μόνος<br />Θα…χα…θώ…</span><br /><br />Μόλις έσβησαν οι τελευταίες νότες, ακούστηκε ένα δυνατό χειροκρότημα, από τον Μάνο Ελευθερίου. Αυθόρμητα χειροκροτήσαμε κι εγώ με τον Ζαχαριουδάκη – και το αφεντικό που παρακολουθούσε τόση ώρα χωρίς να τον έχουμε πάρει είδηση. Οι μουσικοί και οι τραγουδιστές είχαν καρφώσει τα μάτια τους στον συνθέτη. «Καλά…» είπε ο Χατζιδάκις, «δυο τρία σημεία που πρέπει να προσέξουμε, θα σας τα πω μετά. Διάλειμμα τώρα!» <br /><br />Ο Χατζιδάκις προχώρησε προς το τραπέζι που καθόταν ο Ελευθερίου. Κάθισε, έβαλε ένα τσιγάρο στην πίπα του και το άναψε. «Ώστε ο Μαρκόπουλος γράφει πιο ζωηρά, ε; θα το θυμάμαι!» Γέλασαν όλοι, ακόμα κι εγώ. Ξαφνικά ο Χατζιδάκις στράφηκε προς το μέρος μου. «Σου άρεσε εσένα;» με ρώτησε. «Πολύ» απάντησα, με ειλικρίνεια. «Για πες μου τότε, τι κατάλαβες;» Έμεινα άναυδος, αλλά στο τέλος ψιθύρισα την αλήθεια: «τίποτα...» Γέλασαν όλοι - κι εγώ κοκκίνισα, αλλά δεν παρεξηγήθηκα. «Όταν το ξανακούσω, θα καταλάβω!» είπα με αυτοπεποίθηση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Scan20025.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/Scan20025.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο Μάνος Ελευθερίου χτύπησε την πίπα του στο πλάι του τραπεζιού, άδειασε τα καμένα και άρχισε να την ξαναγεμίζει. «Θα καταλάβεις ένα μέρος» είπε ήσυχα. «Ένα πρώτο επίπεδο. Μετά, με τον καιρό, θα καταλαβαίνεις όλο και περισσότερα». Ο Μάνος Χατζιδάκις γέλασε και είπε: «Στο τέλος θα καταλαβαίνει περισσότερα κι από εμάς που το γράψαμε! Δεν είναι τίποτα πολύπλοκο Μάνο, θέλει απλώς άσκηση, όπως όλα τα ακριβά πράγματα! Με συγχωρείτε τώρα, πάμε πάλι πρόβα…»<br /><br />Ο Ζαχαριουδάκης μου έγνεψε να φύγουμε. «Θα μείνω. Θέλω να το καταλάβω!» του είπα. <br /><br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μια πρώτη μορφή του έργου τελείωσε τις πρωινές ώρες της 25ης Οκτωβρίου 1973 και ολοκληρώθηκε στην οριστική του μορφή στις 16 Ιανουαρίου 1974,</span> σημειώνει ο Μάνος Χατζιδάκις. <br /><br />Έχουν περάσει κιόλας 32 χρόνια. Η ακρόαση του έργου υπήρξε για μένα μια συγκλονιστική αποκάλυψη: ένας ποιητικός και μουσικός θησαυρός, ένα από τα πολλά κορυφαία επιτεύγματα του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι, μια υψηλή αισθητική απόλαυση – και συνάμα μια ασυνήθιστα τολμηρή πρόσκληση για κατάδυση στα βαθιά σκοτάδια της ανθρώπινης τραγωδίας, για αναζήτηση αυτογνωσίας – χωρίς δεδομένο το χάπυ έντ. Μάλλον, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει χάπυ έντ.<br /><br />Τραγουδούν ο Γιάννης Δημητράς (<span style="font-style:italic;">Η μπαλλάντα του οδοιπόρου, Κρίση</span> – στίχοι Μάνος Ελευθερίου), η Μαρία Κάτηρα (<span style="font-style:italic;">Τα σπασμένα ποδήλατα, Στα νερά του Ιορδάνη</span> – στίχοι Μάνος Ελευθερίου). Οι στίχοι στα τραγούδια του δεύτερου μέρους ανήκουν στον Μάνο Χατζιδάκι. Ο Ευτύχιος Χατζητοφής τραγουδά <span style="font-style:italic;">Το μεθυσμένο κορίτσι, τον τρελό κόσμο</span> και τον <span style="font-style:italic;">φόβο</span>. Η Βερενίκη Βαλαρή τραγουδά την <span style="font-style:italic;">επέτειο</span> – και μαζί με την Εύα Καναβαράκη τον <span style="font-style:italic;">Αλκιβιάδη</span> και τα <span style="font-style:italic;">οράματα</span>. Τα αφηγηματικά μέρη ερμηνεύει η Ελένη Μανιάτη. Παίζουν οι καλύτεροι μουσικοί εκείνης της εποχής: Βράσκος, Δεσποτίδης, Καψάλης, Ροδουσάκης, Φάμπας, Τενίδης, Μανωλιδάκης, Κριθάρη, Κατσικάκης, Ψωμιάδης, Καρακατσάνης, Γκίνος, Ρέγγιος, Φάρου, Νίκος και Γιώργος Λαβράνος, Διακογιώργης, Ζουγανέλης, Πολυκανδριώτης, Τόμπρας, Παναγοπούλου. Το εξώφυλλο έχει φιλοτεχνήσει ο Γιώργος Σταθόπουλος. Ηχολήπτες ήταν ο Γιαννακόπουλος και ο Σμυρναίος. <br /><br />Όσα υποτίθεται ότι λέει ο Μάνος Χατζιδάκις στην έναρξη της παράστασης, είναι δικό του κείμενο, παρμένο από το δίσκο ακτίνας (ΝΟΤΟS / LYRA). Από εκεί προέρχεται και το φωτογραφικό υλικό.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116058155638438273?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160511515708063602006-10-10T23:16:00.000+03:002006-10-10T23:18:35.826+03:00Κυκλοφόρησε εδώ και μέρες το τεύχος Οκτωβρίου της ΓΑΛΕΡΑΣ, <a href="http://galera.gr/magazine/modules/tinycontent5/index.php?id=12 ">ως συνήθως με πλούσια και εκλεκτή ύλη.</a><br /><br />Αυτή τη φορά και με μια μικρή, φιλική, δική μου <a href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=350&page=1">συμμετοχή.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116051151570806360?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160487781414540892006-10-10T16:31:00.000+03:002006-10-10T16:43:01.580+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Θέλει κανείς να ασχοληθεί με αυτά που πρέπει (το επόμενο ποστ των <span style="font-style:italic;">μτΚ</span> δηλαδή) και δεν τον αφήνει η τρέχουσα επικαιρότητα.<br /><br />Να, σήμερα στη δουλειά. Μόλις έχω ξεμπερδέψει από το κύμα των ασθενών και ανοίγω το laptop – νάσου ο Περικλής και η Ανδρομάχη, μπουκάρουν στο ιατρείο κόκκινοι από τα γέλια.<br /><br />«Τι πάθατε, ρε;»<br /><br />«Που να σου τα λέω…» (ο ένας)<br /><br />«χι χι χι χι…» (η άλλη)<br /><br />Ο Περικλής αρχίζει να εξηγεί. Ήταν στην Γραμματεία με την Βαγγελιώ – την ετέρα γραμματέα. Τους μπήκε η ιδέα να κάνουν πλάκα στην Ανδρομάχη. Να τι σκέφτηκαν: Πιάνει ο Περικλής δυο μικρά πλαστικά ποτηράκια και τα βάζει μέσα από το τζην, μπροστά του. Όποιος τον έβλεπε νόμιζε ότι είχε μια υπερήφανη στύση. <span class="fullpost"><br /><br />Περιμένουν να έρθει στη Γραμματεία η Ανδρομάχη. Στο μεταξύ, ο Περικλής κάθεται στο γραφείο της. Αυτή αργεί. Από την ανοιχτή πόρτα της Γραμματείας βάζει το κεφάλι του μέσα ένας μεσόκοπος «πελάτης»<br /><br />«Που είνι του παθουλογικό;»<br /><br />Από συνήθεια ο Περικλής σηκώνεται όρθιος - για να του δείξει. Μαζί του σηκώνεται και η υπερήφανη «στύση» του. Μόλις βλέπει το σκηνικό η Βαγγελιώ – ξεκαρδίζεται, χτυπιέται πάνω στο γραφείο της<br /><br />«Χα χα, άει, άειιιιιι, παναγίαμ! Χα- ιιιιιι…»<br /><br />Ο «πελάτης» απορεί.<br /><br />«Μ’ ημένα γιλάτι;»<br /><br />«Όχι, κύριε!» απαντά σοβαρός ο Περικλής.<br /><br />Ο άνθρωπος γυρίζει και τον κοιτάζει – και γουρλώνει τα μάτια του μ’ αυτό που βλέπει. Ο Περικλής καταλαβαίνει τότε – και κάθεται με αστραπιαία κίνηση. Ο άνθρωπος κουνάει το κεφάλι του και φεύγει πισοπατώντας<br /><br />«ΙΣΥ κι σκατά… Ητούτ’ είνι ντιπ καταντίπ για δέσιμου…» λέει σιγανά – αλλά όχι τόσο ώστε να μην τον ακούσουν οι δυο στη Γραμματεία<br /><br />Μόλις χάνεται ο μπάρμπας από το οπτικό τους πεδίο, ο Περικλής ξεσπάει κι αυτός σε γέλια, ανατροφοδοτώντας τη γελαστική διάθεση της Βαγγελιώς, που εξακολουθεί να χτυπιέται:<br /><br />«Παναΐαααααααμ… Ούι, ούι, ούι…»<br /><br />(Όλα αυτά τα αναπαριστά τώρα ο Περικλής στο δικό μου γραφείο, με τη μοναδική του μιμική τέχνη. Έχω ήδη αρχίσει να γελάω αφειδώς – η Ανδρομάχη δεν έχει σταματήσει δευτερόλεπτο)<br /><br />Περιμένουν την Ανδρομάχη, αυτή αργεί. Στο μεταξύ μπαίνουν στη Γραμματεία διάφοροι άλλοι, αγροτικοί γιατροί που θέλουν κάποια χαρτιά, ένας επιμελητής να ρωτήσει για τις εφημερίες του κλπ. Τους εξυπηρετεί η Βαγγελιώ, ο Περικλής έχει ανάψει τσιγάρο, καθισμένος πάντοτε στο γραφείο της Ανδρομάχης.<br /><br />Κάποτε η Ανδρομάχη μπαίνει, πάει να καθίσει στο γραφείο της, αλλά πώς να σηκωθεί ο Περικλής μπροστά σε τόσο κόσμο; Με κάποιο τρυκ την πείθει να καθίσει στο τρίτο (άδειο) γραφείο. Στο μεταξύ το τσιγάρο έχει καεί, καίγεται και η γόπα. Ο Περικλής, καρφωμένος στην καρέκλα.<br /><br />Κάποτε οι άλλοι φεύγουν – μένει ο Περικλής και οι δυο γραμματείς. Σηκώνεται με τρόπο, να μη τον βλέπει η Ανδρομάχη, και πάει προς το παράθυρο, να πετάξει τη γόπα έξω.<br /><br />«Περικλή, τι έπαθες;» (η Ανδρομάχη, ξαφνιασμένη)<br /><br />«Περ’κλήηηηη… Τι είν’ αυτά;» (η Βαγγελιώ, αυστηρά)<br /><br />Η Ανδρομάχη έχει σκάσει από την περιέργεια, αλλά ο Περικλής αποφεύγει, τάχα, να γυρίσει προς το μέρος της.<br /><br />«Τι έχ'ς ικεί, μωρέ;»<br /><br />«Άσε Βαγγελιώ, έτσι είμαι εδώ και δυό ώρες, δεν πέφτει με τίποτα, έχω τρελαθεί… πρέπει οπωσδήποτε να με δει γιατρός… και ντρέπομαι…»<br /><br />«Μας κουρουΐδεύ’ς;»<br /><br />«Τι κοροϊδεύω; Να, πιάσε!»<br /><br />Η Βαγγελιώ απλώνει το χέρι, αλλά κάνει πως ντρέπεται.<br /><br />«Πιάσε σου λέω, σαν ξύλο είναι, έχω πρόβλημα…»<br /><br />«Να πιάσου… αλλά, μεσ’ απού τη τζέπ’;»<br /><br />Η Βαγγελιώ βάζει το χέρι της στην τσέπη του τζην – και το τραβάει απότομα.<br /><br />«Ιιιιιιι… Μωρ’ σύ, Αδρουμάχ’!»<br /><br />Η Ανδρομάχη έχει πια σκάσει από την περιέργεια – όλη αυτή την ώρα ο Περικλής φροντίζει να της έχει γυρισμένη την πλάτη. Δεν αντέχει άλλο, σηκώνεται από το γραφείο της και πλησιάζει προς τον Περικλή.<br /><br />Αυτό περίμενε κι αυτός. Μόλις τον έχει ζυγώσει αρκετά, γυρίζει απότομα, την αντικρίζει και της λέει με πυρετό στο βλέμμα:<br /><br />«Κοίτα τι έπαθα, Ανδρομάχη!»<br /><br />Ταυτόχρονα κάνει μια κίνηση προς το μέρος της. Η Ανδρομάχη γουρλώνει τα μάτια, μένει άφωνη, αλλά καθώς τον βλέπει σ’ αυτή την έξαλλη κατάσταση κάνει αμέσως μεταβολή, για να απομακρυνθεί. Αίλουρος ο Περικλής, την αρπάζει από πίσω, βάζοντας το χέρι του γύρω απ’ τη μέση της.<br /><br />Η Ανδρομάχη αισθάνεται στα οπίσθιά της το μεγάλο εξόγκωμα του Περικλή, βγάζει μια τσιρίδα – και συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις της γυρίζει, τον σπρώχνει και πέφτει η ίδια προς τα πίσω, στη γωνιά της Γραμματείας – κόντεψε να τσακιστεί η κακομοίρα.<br /><br />«Έπεσε, με τα πόδια ανοιχτά! Έτοιμη!» διευκρινίζει ο Περικλής<br /><br />«χι χι χι χι» (η Ανδρομάχη)<br /><br />«Ρε συ, τον πίστεψες;»<br /><br />«Τον πίστεψα, τι να κάνω;»<br /><br />«Δε λες που ήταν έτοιμη να βάλει τις φωνές, νάρθετε όλοι για να τη σώσετε…»<br /><br />Ο Περικλής έχει κοκκινίσει από τα γέλια. Τα μάγουλα της Ανδρομάχης εξακολουθούν να φλασάρουν. Μπαίνει στο ιατρείο ο παιδίατρος – η αφήγηση επαναλαμβάνεται, σε ακόμα πιο ιλαρό κλίμα.<br /><br />Άντε να δουλέψεις μετά…<br /> <br />*<br /><br />Το σκίτσο είναι του <span style="font-weight:bold;">Basilio</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116048778141454089?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160407515380133552006-10-09T18:19:00.000+03:002006-10-09T18:25:15.516+03:00Μην παραξενευτείτε που ποστάρει ένας που έχει φύγει. Το πέρασμα από τη ζωή στην επόμενη κατάσταση είναι κάτι που ακόμα δεν έχω καταλάβει, αν και μου συνέβη, αλλά το πρώτο μου συμπέρασμα είναι ότι εξακολουθείς να υπάρχεις – τουλάχιστον όσο υπάρχουν αυτοί που σε θυμούνται και σε σκέφτονται.<br /><br />Να, τώρα, ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι είμαι ανύπαρκτος; Αφού βλέπω τη σκέψη μου να περνάει από το πληκτρολόγιο του υπολογιστή στην οθόνη, και από κει, αν όλα πάνε καλά, στον τεχνητό, αλλά υπαρκτό και ζωντανό κυβερνοχώρο. Το πάω και πιο μακριά: ποιος ξέρει αν με τον τρόπο αυτόν δεν εξασφαλίζω μια παράταση της ύπαρξής μου, επ’ αόριστον; Το ίχνος μου θα μπορεί να εντοπιστεί, όσο θα υπάρχει κυβερνοχώρος. Δεν είναι κι αυτό μια αίσθηση (έστω, ψευδαίσθηση) αθανασίας;<span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ιστορίες</span><br /><br />Είμαστε συγκάτοικοι στο πρώτο έτος, σ’ ένα διαμέρισμα πίσω από τη φοιτητική λέσχη, το οποίο σε χρόνο μηδέν έγινε κέντρο διερχομένων (Μεσσηνίων – αργότερα παλαιοελλαδιτών) πρωτοετών.<br /><br />Καπνίζαμε και πίναμε κονιάκ ΒΟΤΡΥΣ και ΜΕΤΑΞΑ. Ως νότιοι δεν περιφρονούσαμε το ούζο και το κρασί, αλλά η γνώση και η τσέπη μας ήταν προβληματικές ακόμα - και δηλητηριαζόμαστε με ρετσίνες (τότε κάποιος από εμάς έβγαλε το σλόγκαν: ΚΟΥΡΤΑΚΗΣ, έμαθε τον κόσμο να πίνει μπύρα!)<br /><br />Τηγανίζαμε πατάτες με αυγά, αγοράζαμε φέτα και ελιές από το ψιλικατζίδικο του κυρ –Γιάννη απέναντι, κρατούσαμε ψωμί από τη φοιτητική λέσχη.<br /><br />Αγοράσαμε ψυγείο και ψευτο-στερεοφωνικά. Δεν πήραμε τηλεόραση. Τα ματς τα βλέπαμε σε μια πιτσαρία, εκεί κοντά, φτιάχνοντας μεγάλες ή τεράστιες κερκίδες (η χαρά του μαγαζιού)<br /><br />Ήμουν απλός νέος, είχα μονάχα ένα πραγματικό πάθος: τις γυναίκες. Δεύτερη μέρα στη Θεσσαλονίκη (τέλη Οκτωβρίου) και είχα κιόλας κλείσει ραντεβού με τέσσερις (4) Σαλονικιές στην Καμάρα.<br /><br />Όχι όλες για μένα – πάντα ήμουν για τους φίλους, ποτέ δεν ήμουν μοναχοφάης. Τις είχα γνωρίσει στην Καλαμάτα, στην πενταήμερη εκδρομή που είχαν κάνει τον Απρίλη της ίδιας χρονιάς και είχα πάρει το τηλέφωνο της μιας. Επειδή οι ενδιαφερόμενοι Καλαματιανοί είμαστε τέσσερις, κανόνισα και ήρθαν ισάριθμες κοπέλες. Καλή τους ώρα!<br /><br />Το είπα αυτό όχι για να παινευτώ (τι νόημα έχει; – τώρα είμαι υπεράνω, θέλοντας και μη) αλλά για να σας δείξω ότι στο θέμα «γυναίκα» δεν μπορούσε να με παρακολουθήσει κανείς.<br /><br />Κολλούσα σε όποια έβλεπα μπροστά μου - και πολλές τσιμπούσαν. Από το Συντριβάνι μέχρι την Αριστοτέλους θα είχα μιλήσει σε τριάντα, θα είχα πάρει δυο τρία τηλέφωνα. Την άλλη μέρα τηλεφωνούσα – και προχωρούσα. Οι χυλόπιτες δεν με στεναχώρησαν ποτέ – ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της δραστηριότητάς μου.<br /><br />Όσοι απορείτε, απλώς δεν έχετε δοκιμάσει ποτέ το καμάκι του δρόμου. Δε λέω ότι είναι εύκολο, πρέπει να έχεις συνέχεια κέφι, πρέπει να έχεις αυτοπεποίθηση – κυρίως όμως να έχεις καταλάβει τι σημαίνει γυναικεία ψυχολογία και γυναικείο μυαλό.<br /><br />(Είναι –ήταν πάντα – το αγαπημένο μου θέμα, αλλά δε μας παίρνει ο χώρος να το αναλύσουμε εδώ)<br /><br />Ο φίλος μου ο Πάνος, ας πούμε, έκανε το τραγικό λάθος ότι σεβόταν και εκτιμούσε υπερβολικά τις γυναίκες ως ανθρώπινες υπάρξεις. Αξιέπαινη στάση, μόνο που έχασε πολλές περιπτώσεις, εξαιτίας της.<br /><br />(Τον βλέπω τώρα που πληκτρολογεί και δυσανασχετεί. Α, φίλε, σου θυμίζω ότι σήμερα γράφω εγώ!)<br /><br />Προσπαθούσα να τους εξηγήσω: «Δε μ’ ενδιαφέρει το γαμήσι» έλεγα στους φίλους. «Όλη η καύλα είναι μέχρι να τη φέρω στο κρεβάτι και να δω τα δαχτυλάκια να πιάνουν το κυλοτάκι, να ανασηκώνεται το κωλαράκι, να το τραβάνε προς τα κάτω και να κατεβαίνει σιγά σιγά, να φανερώνεται μπροστά μου το μουνάκι… Αυτό με τρελαίνει! Τα υπόλοιπα είναι μέχρι αγγαρεία!»<br /><br /><span style="font-weight:bold;">κι άλλες ιστορίες<br /></span><br />Στην απέναντι πολυκατοικία εντόπισα την Άννα, που ήταν μαθήτρια. Σε λίγες μέρες η Άννα βρισκόταν στο δωμάτιό μου, όταν η πόρτα άρχισε να χτυπάει δυνατά. Ήταν η μάνα της, που την αναζητούσε με άγριες διαθέσεις.<br /><br />Τα θυμάμαι και γελάω… Άνοιξε ο Πάνος. Αυτή νόμιζε ότι ήταν αυτός που πηδούσε την Άννα – και τον ρωτάει - είναι η Άννα εδώ; Κι ο Πάνος της λέει με το πιο φυσικό ύφος: μα τι λέτε κυρία μου, εδώ έχει μαυρίσει το μάτι μας για γυναίκα, ποια είναι αυτή η Άννα; Εμείς ακούγαμε από μέσα. Η κυρία κώλωσε, σου λέει λάθος θα έκανα. Ζήτησε συγγνώμη και έφυγε…<br /><br />Πρωτοετής γνώρισα τη Νίκη, τη γυναίκα της ζωής μου. Πολύ ωραία κοπέλα, καταπληκτικός άνθρωπος, φοιτήτρια Γεωπονικής (του 10, γραμμή παρακάτω!). Η Νίκη ήταν του σπιτιού, εγώ του μαχαλά. Βολεύτηκα μια χαρά – εκμεταλλεύτηκα και το ΠΑΣΟΚ: «Μωρό, απόψε έχουμε συνάντηση της ΠΑΣΠ με τους πρωτοετείς / αφισοκόλληση / συνεδρίαση/ μοίρασμα προκηρύξεων» Ανάθεμα κι αν είχα πατήσει ποτέ – ο χρόνος μου ήταν αφιερωμένος αποκλειστικά στο κυνήγι των γυναικών.<br /><br />Όταν κάποτε με έκανε τσακωτό και με χώρισε, κόντεψα να τρελαθώ. Ο Πάνος θυμάται που πήγα στο σπίτι του (δεν ήμαστε πια συγκάτοικοι) έκλαιγα και χτυπιόμουν: «Τι να κάνω, την αγαπάω!». Όντως την αγαπούσα – αλλά πώς να χαλιναγωγήσω την τάση μου για πολυγαμία;<br /><br />Παρακάλεσα, υποσχέθηκα (τα αδύνατα) – και πήρα χάρη. Εξακολούθησα να αναζητώ εναγωνίως «κάλυψη».<br /><br />(Όλοι το ίδιο κάνουν. Κάποτε ήμουν σ΄ ένα φίλο οδοντίατρο, έρχεται ένας άλλος φίλος, γιατρός - και λέει: βάλε μου γρήγορα δυο ράμματα στα ούλα, είπα ότι ήμουν σε σένα και μου έκανες επέμβαση… Πήγε στο σπίτι και αντί να τ’ ακούσει - έδειξε τα ράμματα και βγήκε κι από πάνω!)<br /><br />Χρόνια αργότερα, η Νίκη έκανε το διδακτορικό της στη Γερμανία και εγώ υπηρετούσα (ως δόκιμος) τη θητεία μου. Τότε, είχα όλο το χρόνο δικό μου – και το αποτέλεσμα ήταν, σε κάποια φάση να έχω ταυτοχρόνως εφτά γκόμενες, η καθεμιά από τις οποίες νόμιζε ότι ήταν η μοναδική.<br /><br />«Πως τα καταφέρνεις, ρε συ Κωστή, και δεν τα μπερδεύεις – τι λες στη μία και τι λες στην άλλη;» με ρωτούσε ο Πάνος.<br /><br />«Και ποιος σου είπε ότι δεν τα μπερδεύω; Για να τα μπαλώσω μετά, λέω ό,τι μαλακία μου περάσει απ΄ το μυαλό και τα πράγματα γίνονται χειρότερα…»<br /><br />Η πολυγαμία έχει και τα προβλήματά της.<br /><br />Πολλές εκατοντάδες γυναίκες. Φοιτήτριες, μαθήτριες, παντρεμένες, εργάτριες, σερβιτόρες, πωλήτριες, άνεργες, ομορφούλες, ασχημούλες – δεν είχε σημασία. Τις άλεθα όλες.<br /><br />Μια από αυτές ήταν επαγγελματίας πουτάνα – την είχε βγάλει η μάνα της στο κλαρί, γύρω στα δεκαοχτώ. Δεν το ήξερα στην αρχή, το κατάλαβα πιο ύστερα. Έλεγε πως με ερωτεύτηκε και με παρακαλούσε επίμονα να γίνω νταβατζής της – και μου έταζε τον ουρανό με τ’ άστρα. Για ευνόητους λόγους αρνήθηκα αυτή την επαγγελματική προοπτική, αλλά η περίπτωση με απασχόλησε για καιρό – ήταν το κάτι άλλο στα πριν το κρεβάτι…<br /><br />Ένας άλλος κουλτουριάρης φίλος μου, που την είχε δει, τη χαρακτήρισε «σεξουαλικό κτήνος- όπως οι γυναίκες που σκιτσάρει ο Crumb!». (Τότε δεν ήξερα ποιος είναι αυτός ο Crumb. Τώρα, υποτίθεται ότι ξέρω, γιατί εμείς που έχουμε φύγει, μη έχοντας άλλη δουλειά να κάνουμε, μαθαίνουμε τα πάντα).<br /><br />Με τη Νίκη κάποια στιγμή σταμάτησα- δεν επικοινωνήσαμε για χρόνια. Έπρεπε να παντρευτούμε, να πάω στις Σέρρες (Στρατηγέ, τι δουλειά έχεις στις Σέρρες, εσύ, ένας Καλαματιανός;) Εκ των υστέρων, ήταν το λάθος της ζωής μου. - Χαίρω πολύ!<br /><br />(Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι συνέβη τελικά στη ζωή μου, τι ήταν η ζωή μου. Δε βιάζομαι – έχω όλο τον καιρό μπροστά μου για να το αναλύσω)<br /><br />Όταν υπηρετούσα το αγροτικό μου στην Ικαρία, αναγκάστηκα να αρραβωνιαστώ κιόλας μια Αθηναία, μέχρι να περάσει η μπόρα (το γνωστό, στρίβειν δια του αρραβώνος)<br /><br />Εξακολούθησα την ίδια τακτική ως το τέλος. Επειδή όμως ζούσα πια στην Αθήνα, πώς να σας αφηγηθώ τα εκεί συμβάντα; Ο βιογράφος μου δεν κούνησε ρούπι από τη Θεσσαλονίκη.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">περισσότερες ιστορίες<br /></span><br />Άκουγα τα πάντα, ακόμα και Πλέσσα (το «άγαλμα»), αλλά η αγάπη μου ήταν τα λούμπεν λαϊκά, με προτίμηση στον Μιχαλόπουλο (έβαλε ο Διαβολάκος/ την ουρά του πάλι/ και σου πήρε τα μυαλά σου/ μεσ’ απ΄ το κεφάλι). Ήταν κι άλλοι: Ζαγοραίος, Νικολαΐδης, Καφάσης…<br /><br />Μου άρεσαν τα χασικλίδικα (όταν πεθάνω θάψτε με/ σε μια γωνιά μονάχο/…βάλτε μου δυο καναβουριές/ να κάνουν κανναβούρια/ να έρχονται οι φίλοι μου/ να γίνονται μαστούρια!).<br /><br />Όχι ότι κάπνιζα φούντα, αλλά ήταν η δική μου αναρχική διαφυγή (όλοι δεν έχουν ανάγκη από ένα αναρχικό παραμυθάκι διαφυγής; Για να το ανακαλύψουν, άλλοι χώνονται στα βιβλία, άλλοι στα σκυλάδικα – το ρεζουμέ όμως είναι το ίδιο: όλοι ψάχνουν το παραθυράκι προς το άλλο, το φευγάτο…)<br /><br />Έκανα άσχημο μεθύσι. «Έχω πειράξει κανέναν; Σε πείραξε κανένας;» ρωτούσα συνέχεια. Τα μαγκάκια του χωριού μου με είχαν μάθει να βάζω στο μέσα μέρος της κάλτσας ένα μαχαίρι. Ο Πάνος είχε φρίξει – και με κατσάδιαζε. Το κρατούσα, όμως, κάτω από το στρώμα -όταν «μεγάλωσα», το παράτησα.<br /><br />(Είπαμε, τα παραμύθια της διαφυγής απαιτούν και κάποια απτά, πραγματικά αντικείμενα. Το μαχαίρι ήταν απαραίτητο αξεσουάρ για το μάγκα που φαντασιωνόμουν πως είμαι – συνηθίζεται εξάλλου, όπως τα λέει κι ο Καββαδίας σε εκείνο το ωραίο ποίημά του).<br /><br />Μια φορά, μεθυσμένος, ανέβηκα τα σκαλάκια ως την αγίου Δημητρίου (είκοσι μέτρα από το σπίτι) και προσπαθούσα να ξεριζώσω τα φρεσκοφυτεμένα δεντράκια, μαζί με τους πασσάλους τους.<br /><br />Παίζαμε χαρτιά - πόκα ή στούκο (21). Έπαιζα συντηρητικά και γι αυτό έχανα σπάνια. Δηλαδή, τι σπάνια… Ο παίζων χάνων και ο πίνων μεθών!<br /><br />Άνοιξε το ΧΑΡΑΜΑ, μια ταβέρνα με ρεμπέτικα και λαϊκά, εκατό μέτρα από το σπίτι μας, στην Κονίτσης (νυν Λαμπράκη). Με τον Θεμιστοκλή, τον τρίτο συγκάτοικο, πήγαιναμε πέντε ή έξι φορές την εβδομάδα (αυτό που λέμε, εμείς το χτίσαμε αυτό το μαγαζί – όντως). Μία ή δυο φορές τη βδομάδα ερχόταν κι ο Πάνος.<br /><br />Εννοείται ότι δεν υπήρξε ούτε μία από τις (αμέτρητες) κοπελιές που έφταναν ως εκεί που να μην την είχα καμακώσει. Ποτέ όμως δεν χτυπούσα συνοδευόμενη γκόμενα – την κατέγραφα στο αρχείο και περίμενα στη φέρμα.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Βουτιά προς τα μέσα</span><br /><br />Ήμουν πάντοτε αντι –πνευματικός τύπος, αλλά μη νομίσετε ότι ήμουν και ανεπρόκοπος. Πήρα δυο πτυχία (Οδοντιατρική και Ιατρική) τελείωσα και την ειδικότητα – Οφθαλμίατρος.<br /><br />Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί άφησα την πρώτη σχολή για τη δεύτερη. Γιατί, δυο σκασίλες είχα, η μια ήταν η Ιατρική.<br /><br />Κι όμως, όλα έχουν το γιατί τους… Η πρώτη σχολή δεν ήταν αρκετή για να αποδείξω σε εκείνον ότι άξιζα, ότι δεν ήμουν ένας αλητάκος. Χρειαζόμουν κάτι παραπάνω.<br /><br />Δεν πήγα να ζήσω με τη Νίκη στις Σέρρες και να γίνω τσιφλικάς του κάμπου, - με θερμοκήπια, με καλλιέργειες, με τα όλα μου – γιατί σκεφτόμουν ότι εκείνος θα έλεγε πως κατάντησα σώγαμπρος.<br /><br />Μιλάω για τον πατέρα μου.<br /><br />Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είχα τέτοιες ενοχές, τέτοιο δέος απέναντί του. Όσο ζούσα.<br /><br />Ήμουν το πρώτο παιδί. Η μάνα μου κούτσαινε, είχε γεννηθεί με βλάβη στο ισχίο. Ο πατέρας μου ήταν λεβεντάνθρωπος. Καταλάβατε;<br /><br />Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έπρεπε να αντέχω το σοβαρό, αυστηρό του βλέμμα, που μου έλεγε «αν δεν ήσουν εσύ…». Φυσικά, ποτέ δεν ξεστόμισε το παραμικρό.<br /><br />Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει αν όλα αυτά ίσχυαν στην πραγματικότητα ή τα έπλαθε η φαντασία μου καθώς έβλεπα τους δικούς μου ανθρώπους να κινούνται μέσα στο σπίτι. Εκείνος σαν αητός – και η μάνα μου σαν πληγωμένο περιστέρι.<br /><br />Δεν πήγα σε καλά σχολεία. Από μικρός γούσταρα τις παρέες με τους μαγκίτες, τους αναρχικούς της ζωής. Τελείωσα το Λύκειο με δώδεκα και κάτι.<br /><br />Κι όμως, με τέτοιες ανύπαρκτες βάσεις, κατάφερα τη δεύτερη χρονιά να περάσω – κι ας έγραψα έκθεση 10! Καταλαβαίνετε τι υπερ –προσπάθεια έκανα, σχεδόν όλα εικοσάρια!<br /><br />Αλλά είχε χαραχτεί πια πάνω μου, με ανεξίτηλες βαφές: Ήμουν για πάντα ο μικρός αλήτης που τριγυρνούσε στα σκυλάδικα της επαρχίας με τους άλλους αλήτες, κι αυτό έκανε τον πατέρα να ντρέπεται και να θυμώνει - και τη μάνα να ντρέπεται και να πονάει…<br /><br />Τώρα καταλαβαίνω πόσο παράλογα ήταν όλα αυτά. Μήπως δεν είχα αδερφό και αδερφή; Μήπως σπούδασαν; Με το ζόρι τελείωσαν το Λύκειο. Αλλά, είπαμε, εγώ ήμουν ο πρωτότοκος, εκείνος που έβλεπε να τον κοιτάζει ο πατέρας με το αυστηρό του βλέμμα…<br /><br />Και για τις γυναίκες, για το ατελείωτο, το αξεδίψαστο κυνήγι των γυναικών, εκεί βρίσκεται η αιτία: Εκείνος είχε μία – και την παντρεύτηκε. Εγώ θα τις είχα όλες – και δεν θα παντρευόμουν καμία. Ούτε τη Νίκη.<br /><br />Θα απόδειχνα έτσι ότι όχι μονάχα δεν ήμουν κορόιδο – αλλά ήμουνα και πιο ξύπνιος απ’ αυτόν! Θα αποκαθιστούσα έτσι, ταπεινώνοντας τον πατέρα, την πληγωμένη υπερηφάνεια της μάνας μου.<br /><br />Γι’ αυτό καταδίκασα τον εαυτό μου να τρέχει σα μανιακός πίσω από κάθε χαζογκόμενα, από κάθε τσουλίτσα, όταν εκείνο που ήθελα στην πραγματικότητα ήταν να είμαι με τη Νίκη. Γι’ αυτό βαριόμουν κάθε φορά που είχα πλέον πετύχει το στόχο μου, δηλαδή όταν τις είχα κάνει και κατέβαζαν το κυλοτάκι τους για χάρη μου.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Το μαντάτο</span><br /><br />Πριν δέκα χρόνια, αρχές Δεκεμβρίου, ο Πάνος με πήρε στο τηλέφωνο για να με καλέσει στο γάμο του. Είπα ότι θα πάω, οπωσδήποτε.<br /><br />Λίγες μέρες αργότερα, ένα πρωί τηλεφώνησα στο νοσοκομείο και είπα ότι δεν ένοιωθα καλά – να μου χρεώσουν μια μέρα αναρρωτική άδεια. Μετά πήρα το αμάξι και έφυγα προς το Σούνιο.<br /><br />Σε κάποια στροφή του δρόμου (όπου γυριζόντουσαν κάποτε οι σκηνές αυτοκινήτου στις ελληνικές ταινίες) ξέφυγα και καρφώθηκα με μεγάλη ταχύτητα σ’ ένα βράχο. Δε φορούσα ζώνη.<br /><br />Κανείς δεν μπορούσε να ξέρει τι δουλειά είχα στο Σούνιο… Αφού δεν το ξέρω εγώ ο ίδιος! Γι’ αυτό, όσα λένε για μένα - είναι τρίχες.<br /><br />Εκείνο που έχει σημασία είναι αν ήταν ατύχημα, λόγω θολούρας - ή αυτοκτονία. Δουλεύω πάνω σ’ αυτό – στοχάζομαι εντατικά.<br /><br />(Μια φορά, σε μια ταβέρνα, ο Πάνος και ο Σταμάτης είχαν περάσει τη βραδιά συζητώντας για την περίφημη φράση ενός καποιανού Αλμπέρ Καμύ, ότι το μοναδικό σοβαρό φιλοσοφικό ερώτημα είναι εκείνο σχετικά με την αυτοκτονία. Επειδή μου αρέσει η φιλοσοφία, τους είχα παρακολουθήσει για λίγο - αλλά ήρθαν στο διπλανό τραπέζι τρεις γκομενίτσες με έναν μονάχα αρσενικό μαζί τους- και έστρεψα την προσοχή μου προς τα κει. Έχασα έτσι την ευκαιρία να εμβαθύνω στα περί αυτοκτονίας – και να έχω τώρα τις απαραίτητες θεωρητικές βάσεις)<br /><br />Δε νομίζω ότι έχει μεγάλη σημασία, έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.<br /><br />Η κηδεία θα γινόταν την άλλη μέρα, στο χωριό μου, στη Μεσσηνία.<br /><br />Εγώ ταξίδεψα με την άνεσή μου, αφού πρώτα με ταλαιπώρησαν οι ιατροδικαστές – και με περιποιήθηκαν οι μάγκες του γραφείου τελετών.<br /><br />(Μου άρεσε ιδιαίτερα στο κορακάδικο, γιατί όταν με έφτιαχναν είχαν ανοιχτό το ραδιόφωνο και άκουγαν Κατερίνα Στανίση και Πίτσα Παπαδοπούλου. Αυτό ο Πάνος δεν το ήξερε, του το αποκάλυψα εγώ)<br /><br />Όταν φτάσαμε στη Θουρία ζορίστηκα ή τουλάχιστον μου φάνηκε. Γιατί είχα να αντιμετωπίσω και πάλι κάτι που απεχθανόμουν πάντοτε – δηλαδή αμείλικτα προσωπικά ερωτήματα: Κωστή μου, γιατί;<br /><br />Ρωτούσε η μάννα μου. Ο πατέρας ήταν σωριασμένος – και σιωπηλός, για μια ακόμα φορά. Μονάχα που έκλαιγε σιγανά και κάθε λίγο χτυπούσε το κεφάλι με τις γροθιές του.<br /><br />Στεναχωριόμουν - και είπα να εκμεταλλευτώ τις νέες μου ιδιότητες, όσο να έρθει η ώρα της κηδείας. Σηκώθηκα λοιπόν και άρχισα να επιθεωρώ τους δρόμους.<br /><br />Είδα στον Ισθμό τη Νίκη, που ερχόταν από τις Σέρρες (είχαμε ξαναβρεθεί, τον τελευταίο καιρό). Είδα το Θεμιστοκλή, που είχε ξεκινήσει από την Πάτρα. Στην Κόρινθο είδα ένα πούλμαν γεμάτο με το προσωπικό της Κλινικής – επικεφαλής ο καθηγητής. Είδα αρκετά αυτοκίνητα να ξεκινούν από Αθήνα. Είδα και το μικρό Citroen με τον Πάνο, το Γιάννη και τον Σταμάτη, να αγκομαχάει στα στροφιλίκια της Τρίπολης.<br /><br />Μου φάνηκε πως άκουσα γέλια μέσα – και παραξενεύτηκα. Περνούσαν από κάποιο χωριό της Αρκαδίας, ο Σταμάτης διάβαζε στην ταμπέλα μιας ψησταριάς: Γίδα βραστή. Σουβλάκι. Κοίταξε με απορία τον Πάνο. «Τι κάνετε ρε σεις οι Αρκαδομεσσήνιοι; Γίνεται η βραστή γίδα σουβλάκι;». Γέλασα κι εγώ – κι έμεινα μαζί τους όσο να φτάσουμε.<br /><br />Όταν φτάσαμε, μας κόπηκαν τα γέλια.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Το ξόδι</span><br /><br />Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Στο κεφάλι μου (δηλαδή σε αυτό που κάποτε ήμουν εγώ) δυο μαυροφόρες: η μάνα μου – και η Νίκη. Κάθε τόσο με φιλούσαν – και με μοιρολογούσαν. Έβλεπαν για πρώτη φορά η μία την άλλη – κι αυτό με έκανε να νοιώσω άβολα, μέχρι που σκέφτηκα ότι στη νέα μου κατάσταση δεν χωράνε έγνοιες – τις άφησα όλες στους ζωντανούς.<br /><br />Ζύγωσα για να με δω, τελευταία φορά. Δε μου άρεσε αυτό που αντίκρισα.<br />Φαινόταν μόνο το κεφάλι, όλο ράμματα. Ήταν κομμένο παντού – και γεμάτο μώλωπες που δεν μπόρεσαν να καλύψουν. Το υπόλοιπο σώμα δεν το είδα, ήταν σκεπασμένο με λευκά τριαντάφυλλα.<br /><br />Με ενόχλησε κάπως η ασπρίλα – ήταν και το φέρετρο λευκό…<br /><br />Γύρισα ένα γύρω το βλέμμα και είδα τους φίλους μου να κλαίνε, όπως και οι χωριανοί μου. Έκλαιγαν και τρεις νοσοκόμες που τα είχα μαζί τους – και είχαν έρθει με το πούλμαν της κλινικής. Ήταν καμιά δεκαριά παπάδες – έκλαιγαν κι αυτοί.<br /><br />Άρχισα να εκνευρίζομαι. Οι επικήδειοι έκαναν τα πράγματα χειρότερα.<br /><br />Τους παράτησα όλους και ασχολήθηκα με δυο γκομενάκια του χωριού, μικρά, δεν τα ήξερα, δεν τα είχα ξαναδεί. Φορούσαν μινάκια, μαύρα καλσόν και κολλητές μπλούζες. Η ώρα πέρασε ευχάριστα.<br /><br />Τα χούγια μου δεν άλλαξαν ούτε στην κηδεία μου.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Επίλογος</span><br /><br />Χρόνια μετά, ο Σταμάτης είχε την ιδέα να γίνει ένα μνημόσυνο για μένα στη Θεσσαλονίκη. Το κάνανε στη μονή Βλατάδων, ήρθαν καμιά δεκαπενταριά συμφοιτητές, μερικοί από γειτονικούς νομούς. Φυσικά, τριγύριζα κι εγώ εκεί ένα γύρω.<br /><br />Μου έκανε εντύπωση πως είχαν γεράσει όλοι. Εντάξει, όχι γεράσει – ωριμάσει. Εγώ έμεινα για πάντα νιάτο.<br /><br />Εκείνο που χάρηκα περισσότερο ήταν το βράδυ: Η παρέα βρέθηκε στα ΚΕΠΕΓΚΙΑ – και ξεσαλώσαμε όλοι με τα μπουζούκια του Χρήστου Μητρέντζη.<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116040751538013355?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160335287512698712006-10-08T22:19:00.000+03:002006-10-08T22:51:50.143+03:00...ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ποστ από το <span style="font-weight:bold;">μαύρο πρόβατο</span>, <br /><a href="http://mauro-probato.blogspot.com/2006/10/blog-post.html">ΕΔΩ.</a><br /><br />*<br /><br />Δείτε επίσης τι φοβερά και τρομερά πράγματα κάνουν (ή θα κάνουν) τα 30 εκατομμύρια bloggers, στο σημερινό <a href="http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14885&m=B54&aa=1">ΒΗΜΑ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116033528751269871?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160300910249349372006-10-08T12:36:00.000+03:002006-10-08T18:45:58.200+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/Logo_Thesniki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/Logo_Thesniki.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><span style="font-style:italic;">Μετά την οξυδερκή παρατήρηση του J95, η παρουσίαση του εμβλήματος της δημοτικής παράταξης ήταν απαραίτητη. Εδώ προκύπτει πρόβλημα εθνικόν και πολιτικόν! Είναι δυνατόν οι Έλληνες Ελλήνων Χριστιανοί (Ορθόδοξοι) να έχουν ως έμβλημά τους το πασίγνωστο μασονικό σύμβολο; Ποιές σκοτεινές δυνάμεις κρύβονται από πίσω; Οι μασόνοι χτυπάνε για δεύτερη φορά, μετά τη μεταπολίτευση: η πρώτη ήταν το γνωστό πεντακοσάρικο του Αρσένη. Πως; Ξεχάσατε κιόλας ΚΑΙ το πεντασάρικο ΚΑΙ τον Αρσένη; <br /><br />Αν τα μάθουν αυτά οι αγνοί Θεσσαλονικείς ακροδεξιοί, μέσα στην απόγνωσή τους είναι ικανοί να ψηφίσουν Μπουτάρη και Κουράκη για δήμαρχο!</span><br /><br />Δεν έχω σκάνερ στο χωριό, αλλά τη φάτσα του Καρατζαφέρη τη γνωρίζετε. Έτσι όπως βρέχει συνεχώς (απόλαυση!) δεν είναι για βόλτα, οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στο εξασέλιδο προεκλογικό έντυπο του υποψηφίου δημάρχου.<br /><br />Στην πρώτη σελίδα, το πρώτο σύνθημα που άκουσα σ’ αυτές τις εκλογές και με εντυπωσίασε, με τα πολλαπλά του σημαινόμενα:<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Μπορεί η Θεσσαλονίκη να γίνει Βαρκελώνη, Μιλάνο, ακόμα και Κωνσταντινούπολη;</span></span><br /><br />Μένει ο αναγνώστης κάγκελο! Και καλά η Βαρκελώνη, άντε να χωνέψουμε και το Μιλάνο (αν και δε χωνεύεται αυτή η κοτσάνα εύκολα...) Τι έχει δηλαδή η Κωνσταντινούπολη, να το ζηλέψεις; Καρατζαφέρειον μυστήριον… Εκτός αν εννοεί να κάνουμε κι εδώ ένα Φανάρι, στην Άνω Πόλη, να μας βρίσκεται. <br /><br />Πρωτοσέλιδο επίσης το ευρηματικό έμβλημα της παράταξης: μέσα στο περίγραμμα του Λευκού Πύργου μια αεροφωτογραφία της πόλης στο φόντο και μπροστά δυο αντρικά χέρια που κάνουν χειραψία. Αλλά, χέρια από κιμπάρηδες: και οι δύο φοράνε σακάκι, και οι δύο φοράνε ρολόι – ο ένας στο αριστερό, ο άλλο στο δεξί. <br /><br />Ακολουθούν οι βασικές προτάσεις του προγράμματος. <span class="fullpost"><br /><br />1. Αεροδρόμιο – σωστός<br /><br />2. ΔΕΘ – σωστός<br /><br />3. Εκπαιδευτικό πάρκο (στη θέση της ΔΕΘ) – κοτσάνα: <span style="font-style:italic;">Ο χώρος που λειτουργεί σήμερα η ΔΕΘ, με κατάλληλη αναμόρφωση, θα μετατραπεί σ’ εκπαιδευτικό πάρκο που θα φιλοξενήσει Σχολές όλων των βαθμίδων, από την νηπιακή παιδεία μέχρι ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ κέντρα.</span> Χρειάζεται σχολιασμός; <br /><br />4. Γήπεδα – τρία πουλάκια κάθονται: <span style="font-style:italic;">Η έλλειψη ΓΗΠΕΔΩΝ Ευρωπαϊκών Προδιαγραφών, είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που στερούν την διάκριση στις ομάδες της Θεσσαλονίκης.</span> Όπερ έδει δείξαι!<br /><br />5. Σήραγγα Χορτιάτη – σωστός / παραλιακό πάρκο, δηλαδή μπάζωμα από το Λιμάνι ως το Μακεδονία Παλλάς – απαράδεχτη και επικίνδυνη κοτσάνα.<br /><br />6. Διοικητικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Υπουργείο, Νομαρχία, Δημαρχείο) στο λιμάνι – σωστός. Και η απαραίτητη κοτσάνα: <span style="font-style:italic;">Το ανεγειρόμενο σήμερα ΚΤΗΡΙΟ, για χρήση Δημαρχείου, θα μετατραπεί σε ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ και έδρα της προτεινόμενης ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ κατά το Πρότυπο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ και ενοποίηση του Υπαίθριου Χώρου με την Παραλιακή Πλετεία, με την υπογειοποίηση των διερχομένων Λεωφόρων</span> (σ.σ. λέμε με Κακοτράβα!) <span style="font-style:italic;">Στο Περιβάλλον που θα διαμορφωθεί προτείνουμε, την ανέγερση Ανδριάντων του Αριστοτέλη, του Πρωταγόρα και, φυσικά, του Φιλίππου για να υπενθυμίζουν στον επισκέπτη την Ελληνικότητα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.</span> Τι λες ρε μεγάλε!<br /><br />7. Δημοτικά Διαμερισματικά Οδοντιατρεία – Η κοτσάνα! Διαβάστε: <span style="font-style:italic;">Μεγάλος αριθμός Πολιτών δεν καλύπτεται από τον ασφαλιστικό του φορέα, για οδοντιατρικές υπηρεσίες. Ο Δήμος θα δημιουργήσει στα πέντε διαμερίσματα, Δημοτικά Οδοντιατρεία 24ώρου ΔΩΡΕΑΝ εξυπηρέτησης των δημοτών του. Το θέαμα μη προνομιούχων Πολιτών</span> (σ.σ. τι μου θυμίζει αυτό;) <span style="font-style:italic;">χωρίς δόντια, λόγω οικονομικής αδυναμίας αποκαταστάσεώς τους, αποτελεί όνειδος για τους κοινωνικούς Ταγούς.</span> Και ο μέγιστος Καρατζαφέρης δεν σκέφτεται το απλό, να καλύψει δηλαδή το κόστος με ένα βοήθημα στους έχοντες ανάγκη και μη έχοντες δόντια, σκέφτεται το πολύπλοκο και δαπανηρό. Κάπως έτσι βέβαια σκεφτόταν και το ΠΑΣΟΚ της σοσιαλιστικής περιόδου, για να μη ξεχνιόμαστε…<br /><br />8. Δωρεάν αστική συγκοινωνία, αεροπορικά δρομολόγια – μαζεμένες κοτσάνες.<br /><br />9. Λαχείο Πόλεως – κοτσάνα<br /><br />10. (λείπει το 10. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες)<br /><br />11. Μεταφορά του σιδηροδρομικού σταθμού – σωστός<br /><br />12. Ανεργία – Απασχόληση. Απίθανες κοτσάνες, σε επικίνδυνο επίπεδο. Διαβάστε το ολόκληρο: <span style="font-style:italic;">α) Μείωση Δημοτικών Τελών, σε κάθε επιχείρηση που θα προσθέτει στο δυναμικό της Δημότες της Πόλεως. (Αναμένεται η εξασφάλιση 10.000 θέσεων εργασίας.) </span>– και η αφαίρεση 10.000 θέσεων εργασίας από Τριανδρία, Εύοσμο, Σταυρούπολη κλπ, δηλαδή τους όμορους δήμους. Κάτι πίνει, αυτός που σκέφτηκε αυτή τη σατανική ιδέα… <span style="font-style:italic;">β) Κατ’ οίκον απασχόληση δημοτών στην ανάπτυξη παραγωγής ΜΑΣΚΟΤ και εμβλημάτων πόλεως, τα οποία ο Δήμος θα προωθήσει στο εσωτερικό αλλά και αγορές εξωτερικού (ιδίως όπου ζουν ομογενείς). Η υλοποίηση του προγράμματος μπορεί να εξυπηρετήσει, κατά περίπτωση, 25.000- 30.000 Δημότες.</span> <br /><br />Στο σημείο αυτό ο αναγνώστης χρειάζεται επειγόντως ένα ποτήρι νερό. Άντε, πιείτε και ελάτε πάλι, έχει κι άλλα!<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Σταράτες κουβέντες</span><br /><br />Για να γίνουν έργα μακράς πνοής (…) χρειάζονται εκτός από μεράκι και ΠΟΡΟΙ.<br /><br />Κεφάλαια που μπορούν ν’ αντληθούν μόνον από τα προγράμματα των ΒΡΥΞΕΛΩΝ. Αρκεί ο αιτών να γνωρίζει ΠΡΟΣΩΠΑ και ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Ο Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ (…) και γνωρίζει και ΜΠΟΡΕΙ… </span>(sic!)<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΑΘΜΟΣ<br /></span><br />Εξαμηνιαία Δημοψηφίσματα, για μείζονος σημασίας, τοπικά αλλά και Εθνικά θέματα ειδικών χειρισμών.</span> Σωστός ως προς τα τοπικά θέματα, επικίνδυνη μπαρούφα για τα εθνικά θέματα ειδικών χειρισμών!<br /><br />*<br /><br />Το φυλλάδιο περιέχει 12 προτάσεις (11 δηλαδή, γιατί λείπει η 10) και έξι σφήνες. Για να δούμε και τις σφήνες:<br /><br />• <span style="font-style:italic;">Μείωση 50% στα δημοτικά τέλη, σ’ επιχειρήσεις μ’ ελληνικές επιγραφές</span> (50% + η μείωση για την πρόσληψη δημοτών = πάνε τα τέλη! Αυτός είναι κουβαρντάς!)<br />• <span style="font-style:italic;">Αισθητική ανάπλαση της γειτονιάς με κίνητρα για ανακαίνιση και ανάπλαση κτηρίων</span> (αυτό το λένε όλοι – και κίνητρα υπάρχουν, με κυριότερο τη διατήρηση / αύξηση της εμπορικής αξίας των κτηρίων)<br />• <span style="font-style:italic;">Ανέγερση διορθόδοξου κέντρου, σε συνεννόηση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και Ιερά Σύνοδο Ελλάδος</span> (Κι αυτό κοτσάνα, γιατί τέτοιο κέντρο λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια – με θαυμάσιες εγκαταστάσεις στη Μονή Βλατάδων)<br />• <span style="font-style:italic;">Δωρεάν εκμάθηση γλωσσών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Δημοτικά καταστήματα.</span> (Κι αυτό μπαρούφα. Στα δημοτικά σχολεία διδάσκονται ήδη αγγλικά + μια δεύτερη γλώσσα. Εκτός αν ο υποψήφιος δήμαρχος θέλει να μαθαίνουν οι δημότες του ΚΑΙ Σλοβένικα - Πορτογαλέζικα) <br />• <span style="font-style:italic;">Κίνηση ΤΑΧΙ σε Λεωφορειολωρίδες σε ώρες αυξημένης κυκλοφορίας</span> (Μα τι πίνει, τελοσπάντων; Τις ώρες αυξημένης κυκλοφορίας είναι που χρειάζονται οι λεωφορειολωρίδες!)<br />• <span style="font-style:italic;">Ενίσχυση των Αθλητικών Σωματείων (…) προκειμένου να κάνουν το δυνατόν απρόσκοπτα πρωταθλητισμό.</span> (Διότι, ως γνωστόν, όποιος έχει πολύ πιπέρι, βάζει και στα λάχανα).<br /><br />*<br /><br />ΑΥΤΟΣ είναι ο Καρατζαφέρης, που ζητά να τον κάνουν δήμαρχο οι Θεσσαλονικείς. Και να δείτε πως θα βρεθούν ΠΟΛΛΟΙ που θα τον ψηφίσουν!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116030091024934937?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com63tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160202482723936982006-10-07T09:05:00.000+03:002006-10-07T09:57:37.483+03:00Την υποθαλάσσια αρτηρία την εμπνεύστηκαν, τη σχεδίασαν, την υποστηρίζουν και θέλουν να την υλοποιήσουν άνθρωποι των οποίων τη σκέψη δε μπορώ να καταλάβω. Τον περασμένο Μάιο, ο Σχολιαστής είχε γράψει στα <span style="font-style:italic;">μτΚ</span> <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/05/blog-post_28.html">ένα κείμενο για την υποθαλάσσια αρτηρία</a> – και είχε γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση (ως συνήθως, τα ιστολόγια προηγούνται...) Τώρα που έχουμε εκλογές ασχολούνται και οι υποψήφιοι. Όλοι πλην Παπαγεωργόπουλου, είναι κατά του συγκεκριμένου έργου. Τα <span style="font-style:italic;">μτΚ</span> συγκέντρωσαν τις διαθέσιμες καταγραμμένες απόψεις και τις παραθέτουν. <span class="fullpost"><br /><br />*<br /><br />Ξεκινάμε με τις θέσεις του Γιάννη Μπουτάρη.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Τα δεδομένα του έργου και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν<br /></span><br />Η αρτηρία αντιμετωπίζεται ως τμήμα του μικρού περιφερειακού δακτυλίου, ο οποίος όμως παραμένει ένα ημιτελές ημικύκλιο. Συνδέει τη δυτική πλευρά της πόλης με την ανατολική παρακάμπτοντας το ιστορικό κέντρο με ένα υποθαλάσσιο τούνελ και μετατρέποντας την οδό Μ. Αλεξάνδρου σε αρτηρία μεγάλης ταχύτητας και συνεχούς κυκλοφορίας (χωρίς φανάρια), αμφιδρομημένη και διαπλατυμένη. Αμφιδρομείται επίσης η Ανθέων και η Β.Όλγας. <br /><br />Η είσοδος- έξοδος του βορειοδυτικού άκρου συνδέεται με τις οδούς Κουντουριώτη και Πολυτεχνείου, οι οποίες διακόπτονται πλήρως στα σημεία αυτά.<br />Η προωθούμενη λύση καταστρέφει σε μεγάλο βαθμό το χώρο του κεντρικού Λιμένα κατεδαφίζει ιστορικές αποθήκες και πρόσφατα ανακαινισμένα κτίρια στα κάτω Λαδάδικα, όλα χαρακτηρισμένα διατηρητέα. Στο ανατολικό άκρο δημιουργούνται δύο είσοδοι-έξοδοι μία στο Πάρκο του Άρεως και η δεύτερη στο ύψος της Κλεάνθους.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Τι σημαίνουν αυτά τα δεδομένα;</span><br /><br />-Ότι τα οχήματα θα βγαίνουν με ανεμπόδιστη κίνηση και αυξημένη ταχύτητα από το υπόγειο και υποθαλάσσιο τμήμα και θα συνωστίζονται στην προέκταση των εξόδων-εισόδων στο υπάρχον πυκνοδομημένο οδικό δίκτυο.<br />Το μόνο που θα πετύχουμε δηλαδή είναι να μεταφέρουμε σε άλλα σημεία της πόλης (Λ. Στρατού, Β. Όλγας, Ανθέων, Βαρδάρη) το μποτιλιάρισμα και τις παρενέργειές του.<br /><br /> -Ότι στο επίγειο τμήμα της αποκτά χαρακτηριστικά αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας με χιλιάδες αυτοκίνητα, θόρυβο, καυσαέρια, ηχοπετάσματα που αποκρύπτουν τη θάλασσα αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία της περιοχής. Κατασκευάζονται επίσης τρεις αερογέφυρες κατά μήκος της Μ. Αλεξάνδρου ως μόνη δυνατότητα κίνησης των πεζών προς την παραλία.<br /><br /> <span style="font-weight:bold;">Και τα προβλήματα συνεχίζονται</span><br /><br />Δεν έχουν δημοσιοποιηθεί οι προτάσεις για τον εξαερισμό της αρτηρίας, (3 πύργοι ύψους 25 μέτρων που θα κατασκευαστούν στην προβλήτα του λιμανιού δίπλα στο Λευκό Πύργο και στο Πάρκο της Ηλεκτρικής Εταιρείας), ενώ εκκρεμεί και η αντιμετώπιση του προβλήματος των κτιρίων των διοδίων στα οποία θα δημιουργείται μεγάλος συνωστισμός καθώς και των κτιρίων διαχείρισης και υποστήριξης της υποθαλάσσιας.<br /> Είναι απαράδεκτο ένα έργο που θα αλλοιώσει πλήρως τη μορφή ενός από τα θελκτικότερα κομμάτια της πόλης να μην κοινοποιείται για να συζητηθεί νηφάλια από τους ίδιους τους κατοίκους της πόλης.<br />Το έργο αυτό θα έπρεπε να είναι κλασσική περίπτωση σε μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία για να παρουσιασθεί να συζητηθεί και να τεθεί σε δημοψήφισμα.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης αγνοούν την αλήθεια</span><br /><br />Η θέση της «Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη»είναι ότι το έργο της υποθαλάσσιας σήραγγας όπως προωθείται πρέπει να ματαιωθεί, να ανασχεδιασθεί και να αξιολογηθεί η προτεραιότητα κατασκευής του, αφού εφαρμοσθούν πρώτα όλα τα άμεσα μέτρα βελτίωσης της κυκλοφορίας που προτείνουν πολλές μελέτες που έχουν γίνει.<br />Καλούμε τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ να αναλογισθεί το μέγεθος της καταστροφής που θα επιφέρει στη μορφή και τη ζωή της πόλης ένα έργο πολυδάπανο και πρόχειρα μελετημένο.<br />Καλούμε τέλος τους ενεργούς πολίτες να κινητοποιηθούν και να αποτρέψουν την επιχειρούμενη κατασκευή ενός αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας που θα αποκλείσει τους Θεσσαλονικείς από τη θάλασσα με τρόπο μη αναστρέψιμο.</span><br /><br />*<br /><br />Ακολουθεί ο <a href="http://www.thessalonikitonpoliton.gr/">Τάσος Κουράκης</a>, ο οποίος θέλει μια άλλη, <span style="font-style:italic;">ήπια</span> υποθαλάσσια.<br /><span style="font-style:italic;">Είμαστε αντίθετοι στην υπό κατασκευή υποθαλάσσια αρτηρία<br /> <br /><span style="font-weight:bold;">Διασχίζοντας την πόλη - Διχάζοντας την πόλη </span><br /><br />Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η λεγόμενη υποθαλάσσια αρτηρία αποτελείται από τρία τμήματα, ένα επίγειο που ξεκινάει από τη δυτική είσοδο και φτάνει μέχρι το λιμάνι, το υποθαλάσσιο μέρος που αρχίζει από το λιμάνι και αναδύεται στην περιοχή του Μακεδονία Παλλάς και ένα άλλο επίγειο που μετατρέπει την παραλιακή λεωφόρο μέχρι την 25η Μαρτίου σε αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας διπλής κατεύθυνσης. <br />Η δημοτική μας κίνηση είναι κατηγορηματικά αντίθετη στην σημερινή μετεξέλιξη του έργου που από δημόσιο έγινε με σύμβαση παραχώρησης, δηλαδή κατασκευή με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και τροποποιήθηκε σύμφωνα με τις προτάσεις των υποψηφίων εργολάβων με αποτέλεσμα να δημιουργεί σοβαρά κοινωνικά, κυκλοφοριακά και περιβαλλοντικά προβλήματα και να προϋποθέτει την ύπαρξη διοδίων. <br />Είμαστε αντίθετοι στην προβλεπόμενη λύση<br /> γιατί:<br />• Διαπλατύνεται η παραλιακή λεωφόρος και μετατρέπεται σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, διπλής κατεύθυνσης, με συνολικό πλάτος εννέα (9) λωρίδων σε βάρος των πάρκων της νέας παραλίας. Έτσι:<br />• αποκόπτεται η πρόσβαση των κατοίκων στο θαλάσσιο μέτωπο της πόλης που αποτελεί ζώνη αναψυχής, επιτρέποντας τη διέλευση των πεζών σε όλο το μήκος της λεωφόρου μόνον από τρεις εναέριες πεζογέφυρες.<br />• μειώνεται σημαντικά το πράσινο και από τις δύο πλευρές του δρόμου και ανατρέπονται τα έργα ανάπλασης της νέας παραλίας με τα θεματικά πάρκα που ήδη έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται.<br />• ακυρώνεται ο προβλεπόμενος υπόγειος χώρος στάθμευσης στο πάρκο της συμβολής των οδών Ανθέων και Μαρίας Κάλλας που έχει δημοπρατηθεί εδώ και χρόνια.<br />• τα ήδη σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα στην οδό Ανθέων γίνονται ακόμη πιο έντονα από τη συσσώρευση πρόσθετου κυκλοφοριακού φόρτου και την αμφιδρόμηση του τμήματος μέχρι την οδό 25ης Μαρτίου. <br />o Δημιουργούνται έντονα συγκοινωνιακά και περιβαλλοντικά προβλήματα από τη δημιουργία σταθμών διοδίων στην οδό Κωλέττη και στην περιοχή των Δικαστηρίων.<br />o Το πάρκο στο πεδίο του Άρεως ουσιαστικά εξαφανίζεται και υποβαθμίζεται το περιβάλλον του Αρχαιολογικού και του Βυζαντινού Μουσείου, ενώ προστίθενται κυκλοφοριακά προβλήματα με την ύπαρξη εκεί και του Δημαρχιακού Μεγάρου.<br />o Δεν έχει αντιμετωπιστεί ικανοποιητικά ο εξαερισμός του υποθαλάσσιου τμήματος της αρτηρίας, καθώς δημιουργείται σοβαρό αισθητικό και περιβαλλοντικό πρόβλημα εξαιτίας του μεγέθους και της χωροθέτησης των πύργων εξαερισμού και των κτιρίων που θα στεγάσουν τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις κατά μήκος της αρτηρίας, που ανταγωνίζονται σε όγκο το Λευκό Πύργο.<br />o Επιβάλλονται διόδια σε ένα δρόμο κατά βάση αστικής κυκλοφορίας, μήκους μόλις 3,5 χιλιομέτρων περίπου, ακυρώνοντας μ' αυτόν τον τρόπο τον κοινωφελή χαρακτήρα του έργου.<br />o Όλες οι προβλεπόμενες από τους εργολάβους κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, αποσκοπούν στην καθοδήγηση των αυτοκινήτων στην υποθαλάσσια αρτηρία, για την αύξηση των κερδών από την εκμετάλλευση των διοδίων, δημιουργώντας πολλαπλάσια προβλήματα από αυτά που η κατασκευή του έργου υποτίθεται ότι θα λύσει. <br /> <br />Προτείνουμε<br />Με δεδομένο, σύμφωνα με τις μετρήσεις, ότι το 40% της κυκλοφορίας που διέρχεται από το κέντρο της Θεσ/νίκης είναι διαμπερής, η δημοτική μας κίνηση, υποστηρίζει την κυκλοφοριακή παράκαμψη του από την πλευρά της θάλασσας. Αποδέχεται την κατασκευή υποθαλάσσιας αρτηρίας, η οποία όμως θα έχει ήπια χαρακτηριστικά επέμβασης στον αστικό ιστό, δεν θα συνιστά αρνητική επέμβαση στο χαρακτήρα και στην ταυτότητα της πόλης και θα σέβεται το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.<br />• Προτείνουμε την επαναδημοπράτηση του έργου με αναθεωρημένη οριστική μελέτη που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα που επισημαίνουμε, σαν κλασσικό δημόσιο έργο, χωρίς διόδια, με χρηματοδότηση αποκλειστικά από δημόσιους πόρους.<br />• Στο πλαίσιο αυτής της οριστικής μελέτης, πιστεύουμε ότι πρέπει να διερευνηθεί η προβλεπόμενη από την Γενική Κυκλοφοριακή μελέτη της Θεσσαλονίκης, επέκταση της υποθαλάσσιας αρτηρίας μέχρι την Καλαμαριά (έξοδο Γκόνη - Πόντου -Περιφερειακή), ενδεχομένως μόνο για την κατεύθυνση από δυτικά προς ανατολικά, ώστε να υπάρχει διπλή έξοδος των αυτοκινήτων, μαζί με την αντίστοιχη στο Μακεδονία Παλλάς. Με αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί ο κυκλοφοριακός φόρτος της παραλιακής λεωφόρου, δεν θα χρειαστεί να διαπλατυνθεί και θα αποσυμφορηθεί η οδός Ανθέων.<br />Ενημέρωση και δημοψήφισμα τώρα!!</span><br /><br />*<br /><br />Αγάπιος Σαχίνης και Γιώργος Καρατζαφέρης.<br /><br />(Από δημοσίευμα της <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=02.10.2006,id=72322724">ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ</a> <br /><br /><span style="font-style:italic;">«Γνωρίζω τα στοιχεία του έργου και γι' αυτό είμαι αντίθετος», τονίζει ο υποψήφιος δήμαρχος Αγάπιος Σαχίνης. Αντιτίθεται στην επιβολή διοδίων, χαρακτηρίζει τον πρώτο σχεδιασμό ξεπερασμένο, τον τωρινό σχεδιασμό ασύμφορο και επικερδή μόνο για τους εργολάβους. <br /><br />(...)<br /><br />Κάθετα αντίθετος στη δημιουργία της υποθαλάσσιας δηλώνει και ο υποψήφιος δήμαρχος και αρχηγός του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης. «Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται ένα έργο-τυφλοπόντικα, που θα χαλάσει το ωραιότερο κομμάτι της» επισημαίνει. Χαρακτηρίζει το έργο κωμικό, γελοίο και επικίνδυνο.<br /></span><br /><br />*<br /><br />Αναρωτηθήκατε σίγουρα, τι θέση έχει η <a href="http://thessaloniki-protagonistria.gr/4/114/701/">Χρύσα Αράπογλου</a>.<br /><br /><span style="font-style:italic;">ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ<br />Σε ότι αφορά δε στα μεγάλα έργα για την πόλη, υπόσχεται αφειδώς σχεδιάζει για μία ακόμα φορά επί χάρτου και προτείνει λύσεις που δεν βασίζονται σε καμμία εφαρμόσιμη μελέτη. Φαίνεται πως έχει καταλάβει ότι υπόσχεται έργα που δεν θα υλοποιήσει ποτέ γιατί ο λαός της Θεσσαλονίκης θα του δώσει την απάντηση του στις 15 Οκτωβρίου.</span><br /><br />Είναι πολύ πιθανόν στο αναρτημένο πρόγραμμα να υπάρχει κάτι πιο αναλυτικό. Ατυχώς, τα αρχεία έχουν πρόβλημα στο κατέβασμα. Αν ξέρει κάποιος κάτι παραπάνω, ας το πει. <br /><br />*<br /><br />Και ο νομάρχης πάσης Μπουγατσαδουπόλεως, κ.κ. Πανίκας Α'; Προστρέχουμε και πάλι σε δημοσίευμα της <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=30.09.2006,id=13924308 ">ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ</a>:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Πλήρη άγνοια για τη μελέτη του έργου δήλωσε χθες και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Χαρακτήρισε τα διόδια στην υποθαλάσσια «πρωτότυπο νταβατζιλίκι» και απαράδεκτο το γεγονός «να μην υπάρχει στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, ούτε ένα απλό σχέδιο για την υποθαλάσσια αρτηρία». </span><br /><br />Αμ, πως!<br /><br />Ο Πανίκας μπορεί να είναι απαράδεκτος από πάσης απόψεως, βλάκας όμως δεν είναι!<br /><br />*<br /><br />Κλείνοντας αυτό το μικρό αφιέρωμα στην υποθαλάσσια, να σημειώσω οτι ΚΑΤΑ είναι και οι υποψήφιοι νομάρχες Μιχάλης Τρεμόπουλος, Στρατής Πλωμαρίτης και Μαριάννα Μπρεκάση. <br /><br />*<br /><br />Αν οι Θεσσαλονικείς επιτρέψουν / ανεχθούν να κατασκευασθεί ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΡΑΣ, θα είναι άξιοι της μοίρας τους. Μπορεί για το θέμα της επέκτασης του αεροδρομίου να υπάρχει μια δυσκολία στην κατανόηση του προβλήματος, αλλά εδώ τα πράγματα είναι φως - φανάρι: κάθε άνθρωπος με <span style="font-weight:bold;">στοιχειώδη νοημοσύνη</span> είναι σε θέση να καταλάβει!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116020248272393698?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160159188496176142006-10-06T21:20:00.000+03:002006-10-06T21:26:28.720+03:00Το αφεντικό των <span style="font-style:italic;">μυστικών του Κόλπου</span> στο καλό ηλεκτρονικό περιοδικό <br /><a href="http://stachtes.stratosfountoulis.com/index.htm">Στάχτες</a>. Αν θέλετε κι ένα σύντομο βιογραφικό, μετά φωτογραφίας, κλικ <a href="http://stachtes.stratosfountoulis.com/keimena.htm">σε αυτόν το σύνδεσμο</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116015918849617614?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160135723522374932006-10-06T14:52:00.000+03:002006-10-06T14:55:23.526+03:00Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2006, βράδυ. Γύρω στις εννιά και μισή. Ο εικοσιδυάχρονος πάνω στο νότιο τοίχο της Μεγίστης Λαύρας. Σκοτάδι, ομίχλη. Πέφτει. Μισή ώρα αργότερα κάποιος τον ακούει να ουρλιάζει. Γύρω στα δεκαπέντε μέτρα, έπεσε με τα πόδια, δε σκοτώθηκε. <br /><br />Ειδοποιείται αμέσως το λιμενικό και το κοντινό Κέντρο Υγείας, να στείλει ασθενοφόρο. Το σκάφος του λιμενικού φτάνει στην Ουρανούπολη στις μία παρά εικοσιπέντε. Ο τραυματίας στην πρύμνη, ξαπλωμένος πάνω σ’ ένα στρώμα κρεβατιού – και πάνω στο στρώμα το φορείο (η «σκούπα»). Μπρούμητα. Τα πόδια κομμάτια, τα κόκαλα στον αέρα. Το πρόσωπο «κατεβασμένο». Αίμα, παντού. <br /><br />Δε χωράει με τίποτα στο ασθενοφόρο. Δεν υπάρχει περίπτωση να τον μετακινήσουν. Διπλώνεται το φορείο του ασθενοφόρου στο πλάι και τον ανεβάζουν όπως είναι, με το στρώμα. Πατέντες, με σκοινιά και κόμπους, να ακινητοποιηθεί το φορείο στο πάτωμα. Ο νεαρός γιατρός δίπλα του. Όρθιος – διπλωμένος σε όλη τη διαδρομή, ως το νοσοκομείο, φύλακας άγγελος. Ο τραυματίας είναι διεγερτικός. «Αφήστε με όπως είμαι!». Μορφίνες. <br /><br />Το ασθενοφόρο σαν παλαβό στην πυκνή ομίχλη, σχεδόν δυο ώρες ως τον προορισμό του. Κάποτε φτάνουν. Στην πόρτα τον περιμένουν όλοι. Οι εφημερεύοντες και οι νοσηλευτές με τις πλαστικές επενδύσεις, έτοιμοι. Οι γονείς, ειδοποιημένοι, έχουν φτάσει. Οδύνη. Βγαίνει απ’ το ασθενοφόρο κι ο συνοδός γιατρός, σε κακή κατάσταση. Παίρνουν τον τραυματία μέσα. <br /><br />Επιστροφή του ασθενοφόρου στη βάση του, μετά τις τέσσερις το πρωί. Ο οδηγός καθαρίζει «τα πολλά». Οι λεπτομέρειες, μόλις ξημερώσει. <br /><br />Δύσκολη νύχτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116013572352237493?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160075744747934902006-10-05T22:04:00.000+03:002006-10-05T22:15:44.956+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/dasos.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/dasos.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Πάνο σου στέλνω κάτι ενδιαφέρον. <br /> <br />Μόλις πέσαν στα χέρια μου κατι διαφημιστικά φυλλάδια του Παπαγεωργόπουλου. Αφού έμαθα απο αυτά οτι τώρα πιά θα μπορώ να κινούμαι άνετα στην πόλη με τρένα, πλοία, τράμ, μετρό, mini-buses και ποδήλατα, στην συνέχεια μαθαίνω οτι <span style="font-weight:bold;">το δάσος του Σειχ-Σού κατεβαίνει οσονούπω μια βόλτα μέχρι τον Λευκό Πύργο!</span> <br /><br />Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατι μου ήρθε στο μυαλο ο στίχος του Καββαδία<br /> "κατέβηκε ο Πολύγυρος και γίνηκε λιμάνι"<br /> <br />Γιώργας<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/oneiro.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/oneiro.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> <br />Υ.Γ. <br />Το όνειρο του Δημάρχου είναι ο παραδείσιος κήπος της φωτογραφίας (δεν ξέρω άν διακρίνονται τα παγώνια στο βάθος)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116007574474793490?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160058901772801752006-10-05T17:28:00.000+03:002006-10-05T17:43:09.356+03:00Μπαίνω στο βιντεοκλαμπ να επιστρέψω τα DVD που έβλεπαν τα παιδιά - και τι να δω; Επί του πατώματος μια στίβα <span style="font-weight:bold;">Athens voice</span>! Τις κοιτούσα και ήταν σα να μου λέγανε <span style="font-style:italic;">πάρε καλέ παλικάρι, ντζάμπα είναι!</span><br /><br />Πήρα μία. Την ξεφύλλισα κιόλας. Πως μου φάνηκε; Να σας πω, ευχαρίστως:<br /><br /><span style="font-style:italic;">μηδβφω λκσβδω ξηβ ξηνφωξ;ρ ΄;ςφι;ρηφ ιερξθξ ξνφωξν ΄λανφωξ ξκννσ ξβηφηω΄ςο ηβςωω νώ'ι;ξξ ΄ξφωςεξνω΄΄ξφνω'κξ ξκξνωιξω ξξκβν!</span><br /><br />Θα συμπλήρωνα, κιόλας:<br /><br /><span style="font-style:italic;">μαβω ξφω ξυρτφ ηβφωξιοτ τηιοβφν!</span><br /><br />Μετά την τρικυμία (σε ποτήρι) που ξεσήκωσε <br /><a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/lifo.html">το ποστάκι μου για τη LiFO</a>, σιγά μην εκτεθώ για δεύτερη φορά - και μου βγει το όνομα ότι σνομπάρω τα τζάμπα (δωρεάν) έντυπα. Α πα πα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116005890177280175?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1160052522576600982006-10-05T15:42:00.000+03:002006-10-05T17:03:08.706+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/ilias.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/ilias.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Εις την περιγραφήν του μέλλοντος άπιαστος.<br /><br />Εις τους έρωτας επιρρεπής – και γίνεται ανάρπαστος<br /><br />Της ψήφου τώρα των Αστακιωτών αιτείται<br /><br />δικαίως: σαν τον Ηλία, άλλον ποιόν θα βρείτε;<br /><br />Μελανά σημεία, όχι, δεν υπάρχουν εις αυτόν:<br /><br />ΚΑΙ πίνει ΚΑΙ καπνίζει ΚΑΙ σαρκάζει εαυτόν.<br /><br />Παρ’ όλο που στον Αστακό δε με διαβάζει κανείς<br /><br />η στήριξις είναι αυθόρμητος, τιμία και ειλικρινής!<br /><br />*<br /><br />Αστακιώτισσα ερωτιάρα κι Αστακιώτη μερακλή<br /><br />του Οκτωβρίου 15, δαγκωτό στον Γεωργαλή!<br /><br />Και σεις από του δήμου τα χωριά τα δεκατρία:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">την παραπάνω Κυριακή, δαγκωτό στον Ηλία!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-116005252257660098?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159980459208633182006-10-04T19:20:00.000+03:002006-10-04T19:47:39.220+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/lk06m020%20%20%20%20%2C%20%20%20%20%2C%201946.1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/lk06m020%20%20%20%20%2C%20%20%20%20%2C%201946.1.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Το διάβασα το καλοκαίρι, στην Κεφαλλονιά. Μονορούφι, όπως γίνεται κάθε φορά που θα ανοίξω ένα συναρπαστικό βιβλίο. Το συγκεκριμένο, το τελευταίο μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου, δεν το βρήκα συναρπαστικό επειδή μου άρεσε η γραφή του, αλλά για το θέμα του.<br /><br />Η ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, ερωμένη του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη, σωτήρας πολλών συλληφθέντων από τους Γερμανούς, τριάντα έξι ετών, όμορφη γυναίκα, συλλαμβάνεται στις 21 Δεκεμβρίου 1944, ώρα 5.30’ το απόγευμα, από άνδρες της πολιτοφυλακής Πατησίων. Το ίδιο βράδυ, γύρω στις μία, εκτελείται. Ήταν, ίσως, το πιο διάσημο θύμα του ΚΚΕ κατά τα Δεκεμβριανά – και οι νικητές εκμεταλλεύτηκαν την δολοφονία της, για προπαγανδιστικούς λόγους. Τόσο έντονα, που μερικά χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η δολοφονία της ήταν ανοησία (στο βιβλίο, σελ. 61-2). Η Ελένη Παπαδάκη είχε ήδη περάσει στην περιοχή του μύθου.<span class="fullpost"><br /><br />Έρχεται τώρα ο μυθιστοριογράφος και μας λέει, όχι, η σφαίρα πέρασε ξυστά από το κεφάλι της <span style="font-style:italic;">Καλλιτέχνιδος</span> – κι αυτή επέζησε, σε μια ζωή χωρίς επίγνωση. Και υπάρχουν δυο γηραιές κυρίες, που μπορεί να είναι αυτή: μια που ζει με τον νεαρό παιδοψυχίατρο που αφηγείται και μία με τον γέροντα γιατρό, ο οποίος ήταν τότε φοιτητής της Ιατρικής και την είχε συλλάβει, ως εκπρόσωπος του ΕΑΜ στην πολιτοφυλακή. Οι δυο γιατροί συναντιώνται και περνούν μια νύχτα ολόκληρη συζητώντας για τα περιστατικά της εποχής, αλλά και περί ανέμων και υδάτων. Επιστρέφοντας ο παιδοψυχίατρος στο σπίτι του βρίσκει τη δική του κυρία κρεμασμένη.<br /><br />Αυτό είναι όλο το «μυθιστόρημα» - και παρ’ όλη τη μεγάλη μαστοριά του Ελευθερίου στις λεπτομέρειες, δε μπορεί να πει κανείς ότι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ως ανάπτυξη. Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: στην αναβίωση της εποχής των Δεκεμβριανών, αλλά και της Κατοχής. <br /><br />Στο επίπεδο αυτό, ο συγγραφέας δουλεύει ως ακάματος ερευνητής. Καταθέσεις των εμπλεκομένων στα αστυνομικά τμήματα ή τα δικαστήρια, υπηρεσιακά έγγραφα, δημοσιεύματα εφημερίδων. Ωστόσο, όσοι δεν έχουν κάποια τριβή με την εποχή, όλα αυτά θα τα βρουν μάλλον υπερβολικά (σε δοσολογία) και βαρετά. Για μένα, ήταν από τα πιο συναρπαστικά (και πολύτιμα) συστατικά του βιβλίου!<br /><br />Υπάρχει κι ένα τρίτο επίπεδο, αυτό της συνολικής ματιάς, της αποτίμησης. Του φωτισμού των περιστατικών, της ανίχνευσης των αιτίων. Σε αυτό το επίπεδο ο Ελευθερίου κινείται με τρόπο γοητευτικό, άσχετα αν η ματιά του δεν είναι αντικειμενική – αν μπορούμε να επικαλεστούμε την «αντικειμενικότητα» όταν πρόκειται για την εποχή εκείνη, που η Κόλαση είχε μετακομίσει στις γειτονιές της Αθήνας. Αλλά, πρέπει να επισημανθεί: παρ’ όλη την σημαντική πρωτογενή του έρευνα, πέφτει σε ανεξήγητα λάθη. <br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Λίγο πριν από την εκτέλεση της Καλλιτέχνιδος υπήρχαν είκοσι χωροφύλακες που περίμεναν ο ένας μετά τον άλλο τη σειρά τους για να πεθάνουν, δεδομένου ότι οι προηγούμενες επτά εκτελέσεις των συναδέλφων τους έγιναν μπρος στα μάτια τους. Ωστόσο έμειναν μαρμαρωμένοι. Κι αυτό από παλικάρια είκοσι πέντε χρόνων που έβραζε το αίμα τους’ εξάλλου, μια ολιγομελής ομάδα είχε καταλάβει το αστυνομικό τμήμα όπου υπηρετούσαν χωρίς καμιάν αντίσταση και χωρίς ν’ ανοίξει μύτη. Το ίδιο φυσικά γινόταν σε όλα τα αστυνομικά τμήματα. Παρέδιδαν τον οπλισμό τους και ακολουθούσαν τη μοίρα τους</span> (σελ. 23)<br /><br />Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Μετά τις είκοσι Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ κατελάμβανε, λέει, τα αστυνομικά τμήματα - σαν σε προσκοπική εκδρομή;<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Και το λέω αυτό γιατί φανερώθηκαν αργότερα ένα πλήθος πτώματα που δεν τα αναγνώρισε κανείς και κυρίως δεν τα αναζήτησε κανείς. Οι μοναχικοί άνθρωποι που λέγαμε. Ακούστηκε, ακόμα και από σοβαρούς ανθρώπους, ότι η Δεξιά ξέθαβε πτώματα ανθρώπων που έτυχε να πεθάνουν φυσιολογικά εκείνο τον καιρό, τα κακοποιούσε και τα παρουσίαζε ως θύματα των αριστερών. Πρέπει να ‘γιναν και τέτοιες αθλιότητες, αλλά, δυστυχώς, κανένας δε σκέφτηκε να ανακαλύψει μερικούς απ’ αυτούς τους δράστες, τους εκσκαφείς και βασανιστές πτωμάτων. Να καταγράψει τη μαρτυρία τους ή να τους αναζητήσει πολύ αργότερα, όταν τα πράγματα είχαν κάπως ησυχάσει</span> (σελ. 33-4)<br /><br />Το απόσπασμα αυτό μου φαίνεται κυριολεκτικά απίστευτο! Είναι γνωστό ότι δεν έγιναν, απλώς, και «τέτοιες αθλιότητες», αλλά στήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία προπαγάνδας γύρω από εκατοντάδες πτώματα, που υπέστησαν την κατάλληλη «επεξεργασία» και στη συνέχεια παρουσιάστηκαν ως τεκμήρια της «θηριωδίας» του ΕΑΜ. Ωστόσο, η προπαγάνδα αυτή ήταν τόσο χοντροκομμένη, που δεν είναι δυνατόν σήμερα να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα ότι οι Ελασίτες …γέμιζαν κουβάδες με βγαλμένα μάτια, τις μέρες του Δεκέμβρη – λες και δεν είχαν άλλη δουλειά να κάνουν!<br /><br />Έπειτα, ο ισχυρισμός ότι δεν προσπάθησε κανείς να αποκαταστήσει την αλήθεια, δεν είναι ακριβής. Στα 1945 κιόλας, όταν τα γεγονότα ήταν πολύ πρόσφατα, εκδόθηκε ένα φυλλάδιο, προφανώς με τις ευλογίες ή την εντολή του ΚΚΕ, με τίτλο «Το Ελληνικό Κατύν», στο οποίο αναλύεται με «πως οργανώθηκε η συκοφαντική εκστρατεία», με μάλλον πειστικό τρόπο. Για λόγους συντομίας, δεν θα επαναλάβω εδώ το περιεχόμενο του φυλλαδίου, αφού υπάρχει ολόκληρο στο διαδίκτυο, <a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=571888">στη διάθεση όποιου θέλει να το μελετήσει</a>.<br /><br />Όσο για το «πολύ αργότερα» - γιατί δεν αναζητήθηκαν έστω τότε οι μαρτυρίες των αυτουργών. Μα, από ποιόν; Μήπως ασχολήθηκαν τα ελληνικά πανεπιστήμια με την έρευνα της περιόδου; (Μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται συστηματική έρευνα – και η κλωτσοπατινάδα ανάμεσα σε αντιμαχόμενες ομάδες ερευνητών είναι απίστευτη!). Το ΚΚΕ, αποδεκατισμένο και εξουθενωμένο, σε μια διαρκή διαδικασία διασπάσεων, είχε άλλα μαλλιά να ξάνει. Κυρίως, να επιβιώσει – και να μεταφέρει στις ελληνικές συνθήκες την εκάστοτε σοβιετική εξωτερική πολιτική. <br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Μόνο για έναν έφθαναν ψιθυριστά, με θαυμασμό, με μίσος και υπονοούμενα κι ύστερα ανοιχτά και ξεδιάντροπα, οι απίστευτες ειδήσεις ότι ζούσε πραγματικά ασκητικά, ότι ήταν ταμένος στη μεγάλη υπόθεση, αλλά, παρ’ όλα αυτά, βουτηγμένος ως το λαιμό στα λάθη και στο αίμα. Θυμάμαι στη φυλακή, όταν μας έφεραν για πρώτη φορά οι δεσμοφύλακες εφημερίδες, ήταν σα να μας έλεγαν ότι το ίδιο το Κόμμα, το δικό μας Κόμμα, παρέδωσε αυτό το μυθικό πρόσωπο στον εθνικό στρατό</span> (σελ. 134)<br /><br />Αυτή είναι η αναφορά που γίνεται στον <span style="font-weight:bold;">Άρη Βελουχιώτη</span>, μέσα σ’ ένα ολόκληρο μακρινάρι γραμμένο για να αποδειχτεί ότι τα μεσαία και κατώτερα στελέχη του ΚΚΕ λειτουργούσαν ως μηχανισμός χαφιέδων για τους συντρόφους τους και ότι το Κόμμα αδιαφορούσε τελείως για την τύχη τους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά (λέει ο συγγραφέας, μέσω του συνομιλητή του) το Κόμμα τους είχε δώσει όλους στην Ασφάλεια, ενώ παράλληλα προστάτευε τους «καραμπινάτους» συνεργάτες του κατακτητή ή τους «άθλιους μαυραγορίτες». Με άλλα λόγια, η ανώτατη ηγεσία του ΚΚΕ δεν ήταν τίποτε άλλο από τσιράκια / συνεργάτες της Ασφάλειας και των Γερμανών (σελ. 135). Έλεος…<br /><br />*<br /><br />Ο Μάνος Ελευθερίου δεν είναι απολογητής της νικήτριας παράταξης – ούτε κατά διάνοια. Ιδού πως περιγράφει, με αξιοθαύμαστη ενάργεια, το μετεμφυλιακό κράτος:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Στη διάρκεια των χρόνων πέθαναν οι περισσότεροι από τους στρατοδίκες που μοίραζαν σα στραγάλια τις θανατικές ποινές. Αυτοί θα έπρεπε να ερωτηθούν (…) Κανείς δεν πλήρωσε απ’ αυτούς. Ήταν, βλέπεις, ιερά πρόσωπα. Αλίμονο αν τολμούσε κάποιος να έχει την ελάχιστη ένσταση, την ελάχιστη αμφιβολία, κάποιος να ψελλίσει τη δυσαρέσκειά του, αμέσως, την ίδια νύχτα, η αστυνομία τους τον έπαιρνε με τα σώβρακα απ’ το σπίτι του και τον έχανες. Αυτό κατόρθωσαν. Ένα κράτος ρουφιάνων, όπως το είχαν κατορθώσει και οι «άλλοι»: ένα θέατρο υψηλής τέχνης της ρουφιανιάς και της απάτης</span> (σελ. 293-4)<br /><br />Ο λόγος του λοιπόν, είναι λόγος που πρέπει να ακουστεί προσεκτικά. Και οι αντιρρήσεις που σημείωσα, με αφορμή επιλεγμένα σημεία του έργου για το οποίο συζητάμε, γίνονται επειδή βρίσκω την προσέγγισή του στεγνή, αποσπασματική, λειψή: δεν ερμηνεύονται όλα, και κυρίως τα πολύπλοκα και δραματικά γεγονότα του Εμφυλίου, με μόνη την (αμφιλεγόμενη και αβέβαια) ηθική διάσταση των ανθρώπων και των πράξεών τους, πάνω στην ασφυκτικά στενάχωρη σκηνή του καλού και του κακού. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι <span style="font-style:italic;">η γυναίκα που πέθανε δυο φορές</span> είναι ένα βιβλίο που αξίζει (και με το παραπάνω) να διαβαστεί. Ας έχουν όμως υπόψη οι αναγνώστες ότι δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι αυτό η μοναδική ή η κύρια πηγή τους, αν θέλουν αν κατανοήσουν τι ακριβώς συνέβη τότε.<br /><br /><br />*<br /><br />Ωστόσο, ο Μάνος ελευθερίου έχει απόλυτο δίκιο όταν γράφει:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Θα το πω εκατό φορές και δυνατά και ίσως έτσι καταλάβετε: Ήταν μια εποχή παραφροσύνης. Το ευτελέστερο πράγμα ήταν η ανθρώπινη ζωή</span> (σελ. 179)<br /><br />Μόνο που η ερμηνεία αυτής της παραφροσύνης, αν δεχτούμε πως είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί, δε γίνεται με την απαιτούμενη πολύπλευρη προσέγγιση στο βιβλίο του.<br /><br />*<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Προτεινόμενοι σύνδεσμοι</span><br /><br />- Τα κεφάλαια <a href="http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/2005/11/blog-post_02.html ">Ερμής Ι</a>, <a href="http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/2005/11/blog-post_03.html">ΙΙ</a>, & <a href="http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/2005/11/blog-post_113097040415361713.html">ΙΙΙ</a>, από το <a href="http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/">Νησί της Καλυψώς</a>, τα οποία περιέχουν τη δική μου συμβολή στην προσπάθεια κατανόησης του Εμφυλίου 1943-49. Παρακαλώ, ας μη βγάλει κάποιος συμπεράσματα για τη δική μου οπτική – την οποία δε μπορούσα να αναλύσω σε αυτό το ποστ – αν δεν τα διαβάσει πρώτα. <br /><br />- <a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=571888">Το Ελληνικό Κατύν</a>, από το Indymedia<br /><br />- <a href="http://www.euro2day.gr/articles/102063/ ">Η βιβλιοκριτική του Χρίστου Ζαρίφη</a>, από το in2life.gr<br /><br />- <a href="http://anagnostria.blogspot.com/2006/07/blog-post_04.html">Η βιβλιοκριτική της «Αναγνώστριας»</a>, από το ομώνυμο μπλογκ<br /><br />- <a href="http://www.on-stage.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=211 ">Η βιβλιοκριτική της Φένιας Ριζοπούλου</a>, από το On-Stage.gr<br /><br />- <a href="http://www.hridanos.gr/volume06/biblio/index.php ">Η βιβλιοκριτική του Κώστα Καλημέρη</a>, από τον Ηριδανό<br /><br />- <a href="http://www.os3.gr/gr_issue_cont_biblio.htm ">Το σημείωμα του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου</a>, από το os3.gr<br /><br />- <a href="http://www.elogos.gr/grbooks/agrbooks2.htm">Η βιβλιοκριτική του Ποθητού Μπάικα</a>, από τη σελίδα elogos.gr<br /> <br />- <a href="http://www.bookstore.gr/details.asp?id=19930">Επιλεγμένα αποσπάσματα από κριτικές</a> των Μανώλη Πιμπλή, Κωστή Παπαγιώργη, Στέφανου Δάνδολου, Τίνας Μανδηλαρά, Οδυσσέα Ιωάννου και Κώστα Καλημέρη. <br /> <br />*<br /><br />O πίνακας <span style="font-style:italic;">Οι δύο Φίλες</span> (1946) είναι του Γιάννη Μώραλη. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115998045920863318?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159958799209285702006-10-04T13:43:00.000+03:002006-10-04T13:46:39.216+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/akropolis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/akropolis.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Χθες συμπληρώθηκαν εννέα χρόνια από την αναχώρησή του. Δε θα γράψω τίποτα γι’ αυτό – δε θέλω ούτε να σας χαλάσω, ούτε να χαλαστώ. Από το συρτάρι της μνήμης όμως, βγάζω αυτή την ωραία φωτογραφία, τραβηγμένη στο γαμήλιο ταξίδι, το φθινόπωρο του 1960.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115995879920928570?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159868855672024312006-10-03T12:28:00.000+03:002006-10-03T13:15:47.356+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στα 1792, στα μέσα Μαρτίου. Ο πατέρας του Ιωάννης (Τζιοβάννι) Κάλβος ή Κάλμπος, ήταν πρώην μισθοφόρος του ενετικού στρατού, με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και μετέπειτα έμπορος. Καταγόταν από το Μαντούκι της Κέρκυρας. Ενυμφεύθη, σ’ έναν αταίριαστο κοινωνικά γάμο, τη ζακυνθινή αρχοντοπούλα Ανδριανή Ρουκάνη, κόρη μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας. Η οικογένεια της Ανδριανής συμπεριλαμβανόταν στο <span style="font-style:italic;">Libro d’ Oro</span> και στον κατάλογο των ευγενών στο μεγάλο <span style="font-style:italic;">Συμβούλιο της Ζακύνθου</span>. Δυο χρόνια μετά τον Ανδρέα, γεννήθηκε ο Νικόλαος. <span class="fullpost"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Όταν γεννήθηκε ο Ανδρέας, ο πατέρας του ήταν 25 χρονών και η μητέρα του 23. Το ζευγάρι είχε αρραβωνιαστεί στις 22 Αυγούστου 1790 και ο γάμος τους έγινε στις 19 Ιουλίου 1791. Από το γάμο ως τη γέννηση του Ανδρέα μεσολαβούν 8 μήνες, με το ζόρι. Δε γνωρίζουμε, από καμιά πηγή, αν επρόκειτο για γάμο από συνοικέσιο ή από έρωτα. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη την ηλικία του Τζιοβάννι όταν έγιναν οι αρραβώνες μπορούμε να πιθανολογήσουμε την ανάπτυξη ενός διαταξικού ειδυλλίου, που εξελίχτηκε σε ερωτικό δεσμό. Ίσως αυτή είναι και η αιτία που οι Ζακυνθινοί αρχόντοι του Λίμπρο ντ’ Όρο, δέχτηκαν να αρραβωνιάσουν και να παντρέψουν την κόρη τους με ένα νεαρό Κερκυραίο ποπολάρο, που έβγαζε το ψωμί του ως μισθοφόρος των Βενετών - έστω κι αν ο μεγάλος αδερφός του ήταν πλοίαρχος και πλοιοκτήτης. <br /><br />Είναι χαρακτηριστικά τα επίθετα μπροστά από τα ονόματα, στη ληξιαρχική πράξη βαπτίσεως του Ανδρέα: <br /><br /><span style="font-style:italic;">Εβάπτισα παιδίον αρσενικόν του τιμιωτάτου σινιόρ Ιωάννη Κάρβου, γεννημένο από την ευγενή κυρίαν Ανδριανούλαν θυγατέραν του ευγενούς σινιόρ Νικολάου Ρουκάνη … Το εδέχθη ο ευγενής σινιόρ Σπύρος Ρούκερ…</span><br /><br />Ο σινιόρ Ιωάννης Κάρβος μπορεί να ήταν <span style="font-style:italic;">τιμιώτατος</span>, αλλά ως εκεί: <span style="font-style:italic;">ευγενής</span> δεν ήταν, όπως ο πεθερός του, η κυρία Ανδριανούλα – ακόμα και ο κουμπάρος του. Εντοπίζεται εδώ μια αναστροφή της κοινωνικής προέλευσης του άλλου μεγάλου Ζακυνθίου, του Σολωμού. Αυτουνού ήταν ο πατέρας άρχοντας και η μάννα ποπολάρα. <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/200/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Η διαφορετική ταξική προέλευση των νεαρών συζύγων θα μπορούσε να μην έχει επιπτώσεις στην εξέλιξη της σχέσης και του γάμου τους – άρα και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας των παιδιών τους - αν επρόκειτο για κάποια τηλεοπτική σαπουνόπερα. Επειδή όμως εδώ πρόκειται για ταξικά ανάρμοστη σχέση στην πραγματική ζωή, δεν άργησαν να εκδηλωθούν τα προβλήματα, τα οποία οδήγησαν στο χωρισμό.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20-%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20-%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο Τζιοβάννι πήρε τα δυο του παιδιά, Ανδρέα και Νικόλαο, και αναχώρησε για το Λιβόρνο, το Μάρτιο του 1802. Εκεί βρισκόταν από χρόνια εγκατεστημένος ο αδερφός του Βιτσέντζος, απασχολούμενος με ναυτιλιακές και άλλες επιχειρήσεις. Είχε ήδη ονομαστεί πρόξενος των Ιονίων Νήσων στο Λιβόρνο, όπου ανθούσε μια πολυάριθμη ελληνική παροικία. Ο Τζιοβάνι ίσως είχε αναχωρήσει νωρίτερα από τη Ζάκυνθο, αλλά οι πολιτικές συνθήκες της εποχής μόλις το 1802 επέτρεψαν την άνετη επικοινωνία των Ιονίων με το Λιβόρνο, όπου τον περίμενε ο αδερφός του. Τον Αύγουστο του 1802 ο Τζιοβάννι διορίζεται, από τον αδερφό του, <span style="font-weight:bold;">υποπρόξενος</span> στο Λιβόρνο. Λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1803, η κυβέρνηση της Επτανήσου Πολιτείας απολύει τον Βιτσέντζο, για πολιτικούς λόγους.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Οι θέσεις του προξένου και του υποπροξένου ήσαν άμισθες και η παραμονή των αδελφών Κάλβου σ’ αυτές, έτσι κι αλλιώς χρονικά περιορισμένη – ιδίως του Τζιοβάννι. Ωστόσο, ο Ανδρέας Κάλβος, γράφει, στα 1819, σε μια επιστολή του:<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο μεν θείος μου ύπατος, ο δε πατήρ μου της υπατείας Διάκονος, ήσαν εν Λιβόρνω. Δια πολλούς χρόνους είχον την αξίαν αμισθί και εν αυτή δαπανήσαντες των ιδίων χρημάτων, επτώχεναν ύστερον. Η δε αξία αφαιρεθήσα από τα έντιμα και ενάρετα αυτών χέρια, εμπιστεύθη εις τα ευεργετικά των Ζωσιμάδων’ ευγνωμόνως μεν προς αυτούς, αδίκως δε προς την οικίαν μου.</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201940%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201940%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν αποκλείεται η εκδοχή που παρουσιάζει ο 27χρονος Ανδρέας για την οικονομική ατυχία της οικογένειάς του να οφείλεται αποκλειστικά σε εξιστορήσεις του πατέρα του Τζιοβάννι, ο οποίος να ήθελε με τον τρόπο αυτό να αποσείσει από επάνω του τις ευθύνες για την αποτυχία της μετανάστευσης στο Λιβόρνο. Ο Ανδρέας στα 1802/3 ήταν μόλις 10 και 11 ετών, άρα δε μπορούσε να έχει ακριβή εικόνα για τα διατρέξαντα. Είναι πολύ ενδιαφέρον όμως το γεγονός ότι ο Ανδρέας δηλώνει, εμμέσως, υπερήφανος για την <span style="font-weight:bold;">εντιμότητα</span> και την <span style="font-weight:bold;">αρετή</span> της οικογένειάς του, παρά το ότι τα περιστατικά στα οποία αναφέρεται δεν είναι ακριβή.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο Τζιοβάννι Κάλβος ασχολήθηκε με το εμπόριο και ταξίδευε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς την παρουσία της μητέρας τους, ενώ και ο πατέρας έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Για να μην τους αφήνει μονάχους, ο Τζιοβάννι κάποιες φορές έπαιρνε μαζί του και τους γιούς του. Έτσι, μεταξύ των ετών 1805 και 1811, πιθανολογείται ότι ο Ανδρέας επισκέφτηκε τη Σάμο και την Αίγυπτο – ίσως και άλλα μέρη, σε ηλικία από 13 έως 19 ετών. Τα ταξίδια αυτά, που πραγματοποιήθηκαν εξαιτίας της ιδιόρρυθμης οικογενειακής κατάστασης των Κάλβων, αποτέλεσαν ένα μοναδικό θησαυροφυλάκιο παραστάσεων, από το οποίο ο ποιητής Κάλβος, όταν ήρθε η ώρα, ανέσυρε το υλικό με το οποίο έπλασε τους μοναδικούς του στίχους για το Αιγαίο. Είναι ο πρώτος νεοέλληνας ποιητής, του οποίου η ποίηση έχει το Αιγαίο ως κεντρικό τόπο και τρόπο. Τα εμπορικά ταξίδια του Τζιοβάννι Κάλβου γίνονται έτσι, ανεπαισθήτως, το μέσον που η Τύχη διάλεξε ώστε να γίνει το Αιγαίο πεδίο συνάντησης της <span style="font-weight:bold;">νέας ελληνικότητας</span> με την αρχαία παράδοση, πολλούς αιώνες μετά τον Όμηρο και τους λυρικούς ποιητές. Γιατί το Αιγαίο, αντίθετα με το δεύτερο (και πλέον καθοριστικό) πεδίο συνάντησης, την ελληνική γλώσσα και την αρχαία γραμματεία, πρέπει να το έχεις ζήσει επιτόπου, για να γράψεις στίχους σαν κι αυτούς: <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Αστράπτουσι τα κύματα<br />ως οι ουρανοί και ανέφελος<br />ξάστερος φέγγει ο ήλιος<br />και τα πολλά νησία <br /> δείχνει του Αιγαίου</span> (Ο Ωκεανός, κδ’)<br /><br /><span style="font-style:italic;">Χλωρά, μοσχοβολούντα <br />νησία του Αιγαίου πελάγους, <br />ευτυχισμένα χώματα <br />όπου η χαρά κ’ η ειρήνη <br /> πάντα εκατοίκουν <br /><br />Μόνον ακούω την θάλασσαν, <br />που ωσάν μέγα ποτάμι <br />ανάμεσα εις τους βράχους <br />κτυπώντας μυρμυρίζει <br /> γύρω εις τα σκάφη</span> (Τα ηφαίστεια, α’ & λγ’)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Μούσα, το Ικάριον πέλαγος <br />έχεις γνωστόν. Να η Πάτμος, <br />να αι Κορασσίαι, κ’ η Κάλυμνα, <br />που τρέφει τας μελίσσας <br /> με αθέριστα άνθη.<br /><br />Να της αλόης η νήσος, <br />και η Κως ευτυχεστάτη, <br />ήτις του κόσμου εχάρισε <br />τον Απελλήν και αθάνατον <br /> τον Ιπποκράτην.<br /><br />Ιδού και ο μέγας τρόμος <br />της Ασίας γης, η Σάμος’ <br />πλέξε δι’ αυτήν τον στέφανον <br />υμνητικόν και αιώνιον, <br /> λυρική κόρη.<br /><br />Αυτού, ενθυμάσαι, εγέμιζες <br />του τεΐου Ανακρέοντος <br />χαρμόσυνον κρατήρα, <br />κ’ έστρωνες δια τον γέροντα <br /> δροσόεντα ρόδα.</span> <br /><br />(εν. η Τέως, πατρίδα του Ανακρέοντα)<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%2C%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Αυτού του Ομήρου εδίδασκες <br />τα δάκτυλα να τρέχωσι<br />με την ωδήν συμφώνως, <br />όταν τα έργα ιστόρει <br /> θεών και ηρώων. <br /><br />Αυτού τα χρυσά έπη <br />εμψύχωνες εκείνου, <br />δι’ ου τα νέφη εσχίσθησαν <br />και των άστρων εφάνηκεν <br /> η αρμονία </span><br /><br />(εν. ο Πυθαγόρας)<br /><br /><span style="font-style:italic;">Ω κατοικία Ζεφύρων, <br />όταν αλλού του ηλίου <br />καίουν τα βουνά οι ακτίνες <br />ή τον χειμώνα η νύκτα <br /> κόπτη τας βρύσεις,<br /><br />Εσύ ανθηρόν το στήθος σου, <br />φαιδρόν τον ουρανόν <br />έχεις, και από τα δένδρα σου <br />πολλή πάντοτε κρέμεται <br /> καρποφορία <br /><br />Ούτω το κύμα Ικάριον <br />κτυπούσα η βάρκα βλέπει <br />σε εις τα νησία ανάμεσα <br />λαμπράν και υψηλοτάτην <br /> και αγαλλιάζει.</span> (Εις Σάμον, δ’-ια’ & ιδ’)<br /><br />*<br /><br />Όσοι από τους αναγνώστες των «μτΚ» αγαπούν την ελληνική ποίηση έφεραν κιόλας στο μυαλό τους, συνειρμικά, τους στίχους του <span style="font-weight:bold;">Οδυσσέα Ελύτη</span> από το <span style="font-style:italic;">Άξιον Εστί</span>, αυτούς όπου τα νησιά του Αιγαίου παρελαύνουν θριαμβικά και θεσπέσια. Τώρα γνωρίζουν και τη μυστική τους αφετηρία. Το Αιγαίο είναι πρώτος, ο καθοριστικός τόπος συνάντησης και συνομιλίας των δύο από τους τρεις μέγιστους ποιητές μας – και δίνει μέσα από τα κύματά του το χρυσό αρραβώνα της μεγάλης αγάπης του νεότερου για τον παλαιότερο. <br /><br />Ο τρίτος τους παρατηρεί, από την Αλεξάνδρεια, χαμογελώντας. <br /><br />*<br /><br />Οι πίνακες που στολίζουν το κείμενο είναι, κατά σειρά εμφανίσεως: <span style="font-style:italic;">Σίφνος</span>, του Παναγιώτη Τέτση. <span style="font-style:italic;">Η επιστροφή των Αργοναυτών</span>, του Κωνσταντίνου Βολανάκη. <span style="font-style:italic;">Φανταστικό τοπίο</span>, του Ράλλη Κοψίδη. <span style="font-style:italic;">Το παραπόρτι - Ανδρος</span>, της Νίκης Καραγάτση. <span style="font-style:italic;">Σαντορίνη</span>, του Λουκά Βενετούλια. <span style="font-style:italic;">Ο μικρός ψαράς</span>, του Δημήτρη Γιαννουκάκη. <span style="font-style:italic;">Αιγαίο ΙΙΙ</span>, του Κώστα Γραμματόπουλου. Ένας πίνακας του Γρηγόρη Σερεμετάκη. Και η <span style="font-style:italic;">Νάξος</span>, του Άγγελου Θεοδωρόπουλου. Όλες οι εικόνες μεγενθύνονται με κλικ επ' αυτών- σας το συνιστώ για να τις απολαύσετε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115986885567202431?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159862544161149302006-10-03T10:56:00.000+03:002006-10-03T11:02:24.240+03:00Διπλαριστή! Την έδωσαν η <span style="font-weight:bold;">Αλεξ</span> (το χημείο) και η αφεντιά μου, στον καταξιωμένο δημοσιογράφο - μπλογκερ - πολιτικό - ανθρωπιστή - αναλυτή των ερώτων - μάγειρα και άλλα πολλά <a href="http://zouri.blogspot.com/2006/10/2-blogger-zouri.html">Zouri!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115986254416114930?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159804534446448442006-10-02T18:47:00.000+03:002006-10-02T18:55:34.456+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/baldo_gino1.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/baldo_gino1.png" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Aγαπητοί μου σταυροφόροι<br /><br />Άντε πάλι εκλογές και σούρτα φέρτα, άντε πάλι κι η αφεντιά μου υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Δε με χαλάνε οι κοστουμιές που πρέπει να ράψω, οι παπάρες που θα εκστομίσω, τα πλούσια βιογραφικά προσόντα που πρέπει να επινοήσω, τα λεφτουδάκια που θα χώσω στους image makers. Oι μετακομίσεις είναι που με τσακίζουν! Aπό το café politique το 1998 μετακόμισα στο στέκι της Παύλου Mελά το 2002 και τώρα πάλι τα μάζεψα άρον άρον και μετακομίζω στα γραφεία του Γιάννη Mπουτάρη. Έτσι που αλλάζω στέκια κι αφεντικά, υποπτεύομαι ότι θα κινδυνέψω να χαρακτηριστώ παλιοχαρακτήρας ή –αριστεριστί- αριβίστας και οπορτουνιστής.<span class="fullpost"><br /><br />«Θα ‘ρθεις μαζί μου;» έπεσε στα γόνατα ο Mπουτάρης «θα σε βάλω και υποψήφιο». «Kαι τι θα πω στον κόσμο;», του λέω. «Eγώ, ένας καταξιωμένος αριστερός αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα, του «Pήγα Φεραίου», του «KKE Eσωτερικού» και του «Συνασπισμού», πώς θα τακιμιάσω με έναν καπιταλίστα βιομήχανο, εχθρό του λαού; Kανονικά θα έπρεπε να σε κρεμάσω με τα άντερα του τελευταίου γραφειοκράτη». «Άσε τα χαζά, σκαρφίσου τίποτα πολιτικές διαφωνίες, τίποτα υπερκομματικά αυτοδιοικητικά εγχειρήματα και κοπάνα την», μου ξαναλέει. «Άσε να το σκεφτώ, αλλά να ξέρεις ότι έχω σοβαρές προτάσεις και από αλλού» του ‘κλεισα το μάτι με νόημα. Oι κάποιες κάσες παλιό κρασί, που μου υποσχέθηκε στη συνέχεια, έπαιξαν κάποιο ρόλο στον προβληματισμό μου για ιστορικό συμβιβασμό. Oι δωρεάν επισκέψεις στον «Aρκτούρο», που μου έταξε, να βλέπω τις αρκούδες να σεργιανάνε, δεν έπαιξαν κανένα ρόλο. Για μετρητά δεν μού ‘κανε ακόμα κουβέντα, κι ανησυχώ...<br /><br />Eίπα να το συζητήσω και με τη γυναίκα μου, τους φίλους και τη σκύλα μου, που πάντα ακούω τη γνώμη της πριν πάρω μεγάλες αποφάσεις. H γυναίκα μου –η ίδια με των προηγούμενων εκλογών, για όσους τα ψάχνουν αυτά- πήδηξε απ’ τη χαρά της. «Άντε βρε, πες το «ναι», να ‘χουμε τζάμπα προσκλήσεις για το Mέγαρο, να πάμε και κανα ταξιδάκι στο εξωτερικό δήθεν για αδελφοποίηση πόλεων ή ανταλλαγή αυτοδιοικητικών εμπειριών. Nα μπεις και σε καμιά επιτροπούλα, ξέρεις, από ‘κείνες με τις μίζες, να εξασφαλίσουμε κι εμείς δικό μας κεραμίδι, που είμαστε στο νοίκι τόσα χρόνια. Γιατί, δηλαδή, οι άλλοι πιο έξυπνοι είναι;». «Kάν’ το, ρε μαλάκα, να μας σβήνεις και καμιά κλήση της τροχαίας», με προέτρεψαν ανιδιοτελώς οι φίλοι. Aκόμη κι η σκύλα μου, συνήθως αδιάφορη για την πολιτική, μου γάβγισε: «Άντε, αφεντικό, να γλύψω κι εγώ κανα καλό κόκκαλο, που μ’ έχεις με τις κροκέτες χαμηλών λιπαρών. Δηλαδή, τα σκυλιά των άλλων τι παραπάνω έχουν;». H πεθερά μου διέδωσε ήδη στο χωριό πως ο γαμπρός της είναι υποψήφιος στη Θεσσαλονίκη, με τον βιομήχανο κύριο Mπουτάρη, παρακαλώ!<br /><br />Kάτω από το βάρος τόσων ισχυρών και ανιδιοτελών επιχειρημάτων, λύγισα. Eίπα το «ναι» και να ‘μαι και πάλι υποψήφιος. Άρχισα ήδη να ψάχνω νέα οράματα, να ξεσκονίζω παλιά συνθήματα και να σκαλίζω τις ατζέντες μου για ονόματα συγγενών και φίλων. Kαι πού ξέρεις τι γίνεται μετά, στις βουλευτικές εκλογές. Tόσοι και τόσοι τα κατάφεραν. Kι αν μου κάτσει; Άντε, παιδιά, τι ψυχή έχει ένα ψηφαλάκι κι ένα σταυρουδάκι;<br />Δώστε και σώστε. Aυτή τη φορά πρέπει οπωσδήποτε να με εκλέξετε. Kι εγώ δεν είμαι<br />αχάριστος, αν το πιάνετε... <br /><br />Για μια ιδέα. Για ένα όραμα. Για τη Θεσσαλονίκη, ρε γαμώτο!<br /><br />Ειλικρινώς Ημέτερος<br /><br />Νίκος Φωτίου, φιλόλογος<br />υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος<br />τηλ.(για ρουσφέτια) 2310 213246 <br />mail: nikfotiou@sch.gr<br /><br />*<br /><br />Διαβάστε προσεκτικά το συνημμένο κείμενο και στείλτε το σε 10 τουλάχιστον διευθύνσεις. Δε θέλω τεμπελιές.<br />Κάποιος που δεν το έστειλε μετάνιωσε πικρά, κάποια άλλη παρουσίασε σύνδρομα στυτικής ανεπάρκειας, ένας τρίτος τάσεις αυτοκαταστροφής.<br />Όσοι δεν με ψηφίσουν, θα μείνουν μονόχειρες. Mίλησα!<br /><br />Ν.Φωτίου<br />υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος<br /><br />Aν για τελείως ακατανόητους λόγους δεν θέλετε να παίρνετε πληροφοριακό υλικό, δηλώστε το. Σιγά μην το λάβω υπόψη μου!<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">Σημ. «μτΚ»: θα ψάξω στο σκονισμένο αρχείο μου να βρω προεκλογικά κείμενα του Νίκου Φωτίου, από τις προηγούμενες εκλογές – τότε είχε πραγματικά οργιάσει! (Έπαιζε και εντός έδρας…)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115980453444644844?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159803582082836682006-10-02T18:37:00.000+03:002006-10-02T18:39:42.206+03:00Συνηθίζεται πλέον, τα διάφορα έντυπα να καταφεύγουν στα ιστολόγια και να παίρνουν διάφορα θέματα. Ωστόσο, μια εφημερίδα (η «Θεσσαλονίκη» - κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα) να παίρνει αυτούσιο …ρεπορτάζ από ιστολόγιο, είναι κάπως σπανιότερο. Συνέβη, <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/09/blog-post_115953477249890985.html ">με το ποστ για τους κτηνοτρόφους της Γαλάτιστας.</a> Φυσικά, είχε προηγηθεί επικοινωνία – οι άνθρωποι είναι σοβαροί, δεν είναι σαν τους τζάμπα (όνομα και πράμα) μάγκες του «Αγγελιοχώρου» που βουτάνε τα κείμενα των ιστολόγων, χωρίς να έχουν στείλει ούτε ένα μέηλ – έτσι για τα μάτια!<br /><br />Δυστυχώς, η «Θεσσαλονίκη» δεν κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική μορφή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115980358208283668?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159737754776426402006-10-02T00:18:00.000+03:002006-10-02T00:22:34.913+03:00<a href="http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14879&m=A55&aa=4 ">Στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 1.10.2006 διάβασα το άρθρο του <span style="font-weight:bold;">Ι. Γιανναράκη</span></a>, με τίτλο “Επανάσταση στα media!”. Θυμάσαι φίλε <span style="font-weight:bold;">Μιχάλη Μητσέ</span> που σου έλεγα τα ίδια ακριβώς πράγματα, χωρίς να έχω τα στατιστικά δεδομένα, τα περασμένα Χριστούγεννα; <a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/01/212006.html ">Και δεν τα έλεγα μόνο, τα έγραψα κιόλας – κάνοντας πλάκα!</a> Φυσικά, άλλοι τα είπαν πολύ πριν από μένα – οι εφημερίδες, όμως, ακόμα δεν το έχουν πάρει απόφαση ότι πρέπει κάτι να κάνουν: χάνεται πια το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, σε λίγα χρόνια θα τις αγοράζουν μόνο κάποια ρομαντικά γερόντια, όσα CD κι αν τυλίγουν στο σελοφάν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115973775477642640?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159715689060396512006-10-01T18:03:00.000+03:002006-10-01T18:20:33.356+03:00Για <br /><a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=27255124">θαυμάστε ΕΔΩ:</a> <br />α. πως δεν κρύβεται ο έρωτας, μεταξύ των δύο πιτσουνακίων,<br />β. πως ο βήχας έμεινε στη Μαριέττα (απορία εκσυχρονιστού, βηξ - κάθεται κιόλας η καημένη η νεοφιλελεύθερη σε απόσταση ασφαλείας - είμαι βέβαιος πως έχει φρίξει μ' αυτά που ακούει!)<br />γ. πως κυλάει το χρήμα από τα μπατζάκια μας, και,<br />δ. τι εύκολα που βρίσκονται τα <span style="font-weight:bold;">εκατοντάδες εκατομμύρια</span> (των ευρωπαίων φορολογουμένων) για να διατεθούν υπέρ των Ελλήνων ρασοφόρων, σε άκρως αναπτυξιακές επενδύσεις και δραστηριότητες: να κάνουν λέει καινούριο συνοδικό μέγαρο / να χρηματοδοτείται η ΜΚΟ τους/ να (παρα)μένουν ασύδοτοι και αφορολόγητοι κλπ κλπ. <br /><br />Αν είναι να βρεθεί κανένα ευρώ για τους δασκάλους πχ, τότε το χρήμα γίνεται της ...Αναλήψεως!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Α(χ)μήν</span>, που λέει και ο θείος Ισίδωρος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115971568906039651?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159642144965422592006-09-30T21:40:00.000+03:002006-09-30T21:49:13.573+03:00Επιτέλους, η τύχη χαμογέλασε και σε εμάς τους επαρχιώτες - έχουμε πλέον την ευκαιρία να απολαμβάνουμε τη <a href="http://www.lifomag.gr">LiFO</a>. Ωστόσο, μάλλον χάσαμε πάλι: οι πιο ενδιαφέρουσες σελίδες του εντύπου, αυτές με τις διαφημίσεις, <span style="font-weight:bold;">δεν υπάρχουν στην ηλεκτρονική έκδοση</span>. Κατά τα άλλα, όντως, το έντυπον τούτο <span style="font-weight:bold;">οφείλει</span> να διανέμεται δωρεάν. Το <span style="font-weight:bold;">τζάμπα</span> κυριαρχεί στο DNA του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115964214496542259?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159627961634052162006-09-30T17:40:00.000+03:002006-09-30T17:52:41.806+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20018.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20018.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Υπάρχει κανένας αναρχικός Παλαιοκώστας κρατούμενος - ή εννοούν το γνωστό Παλαιοκώστα;<br /><span class="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20020.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20020.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ουφ... προς στιγμήν διάβασα "τη <span style="font-weight:bold;">συνενοχή</span> σας" και ανησύχησα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20021.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20021.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />...κι ένας υποψήφιος νομάρχης με ποδήλατο. Βέβαια, έχει προηγηθεί κι εδώ ο μέγας Πανίκας, που καβάλησε αλόγατο!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20016.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20016.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />...κι εσύ χτενίζεσαι!<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115962796163405216?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159600022418775612006-09-30T10:00:00.000+03:002006-09-30T10:07:02.566+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/20060408-180448-6a.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/20060408-180448-6a.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Η φωτογραφία είναι από το Μασούτη, αλλά τα ίδια γίνονται στον Βασιλόπουλο, στον Μαρινόπουλο, στον Καρφουρόπουλο κλπ: Ο καταναλωτής πάει να ψωνίσει λίγα φρούτα και λαχανικά - <span style="font-weight:bold;">και του παίρνουν και το βρακί!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115960002241877561?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159534772498909852006-09-29T15:47:00.000+03:002006-09-29T15:59:32.510+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20009.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20009.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Όλη την προηγούμενη βδομάδα έβρεχε με το τσουβάλι, συνεχώς. Τους έβλεπα περνώντας, να στέκονται στην άκρη του δρόμου, πλάι σ’ ένα μαύρο πανώ που η βροχή και η βιασύνη δε με άφηναν να το διαβάσω. Αναρωτιόμουν, ποια ανάγκη μπορεί να βγάλει και να κρατάει τους ανθρώπους στο δρόμο, μέσα στα νερά. <span class="fullpost"><br /><br />Σήμερα το μεσημέρι σταμάτησα – ήξερα ήδη ότι πρόκειται για κτηνοτρόφους της περιοχής. Με υποδέχτηκαν εγκάρδια. Ήταν καμιά δεκαριά στη βάρδια, νέοι οι περισσότεροι. Στο τραπεζάκι ένα κομμάτι τυρί, ψωμί, μια μαλαματίνα και τσιγάρα. Με φίλεψαν και πιάσαμε κουβέντα. Τους ρώτησα γιατί είναι στο δρόμο και μου απάντησαν ότι το γάλα τους μένει απούλητο. Γιατί; <br /><br />Γιατί οι γαλακτοβιομηχανίες θέλουν να τους το παίρνουν «εν λευκώ», δηλαδή χωρίς συμφωνημένη τιμή. Τους δίνουν μια προκαταβολή, για να τους «δέσουν» - και ο λογαριασμός στο τέλος, λέει, ανάλογα με την αγορά. Κάτι που πρακτικά σημαίνει σημαντικά χαμηλότερη τιμή από αυτή που έπαιρναν πέρυσι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20010.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Οι κτηνοτρόφοι αρνούνται, γιατί ξέρουν ότι έτσι δεν πρόκειται να επιβιώσουν. Και βγαίνουν στους δρόμους («ξεκινάνε και αλλού», μου είπαν) για να διαμαρτυρηθούν. Έχουν τυπώσει και μια ανακοίνωση, που αντιγράφω:<br /><br />«Οι κτηνοτρόφοι της Γαλάτιστας Χαλκιδικής προσκαλούν όλους τους συναδέλφους τους απ’ όλο το Νομό να παραβρεθούν την Δευτέρα 02/10/2006 στον Κόμβο της Γαλάτιστας για να διαμαρτυρηθούν για τις αδιάθετες ποσότητες γάλακτος που έχουν επιφέρει οι χαμηλές τιμές»<br /><br />Στα προφορικά, τα λένε πιο καθαρά:<br /><br />- Έχεις πάει σε κηδεία, φιλαράκι; Ε, κηδεία είμαστε!<br />- Τη Δευτέρα θα είναι το τελειωτικό – θα μαζευτούμε όλοι εδώ στον κόμβο, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/galatista29sept2006%20011.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/galatista29sept2006%20011.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Οι γαλακτοπαραγωγοί έχουν προβλήματα… Όπως θα έλεγε και η κ. Κουτσίκου, ζούμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία και οικονομία. Ποιος τους είπε να επιλέξουν να γίνουν κτηνοτρόφοι; Ή σταφιδοπαραγωγοί – να πουλάνε την αποξηραμένη σταφίδα 30 λεπτά το κιλό; Ή μηλάδες, να δίνουν τα μήλα τους 20 λεπτά το κιλό και τα σούπερ μάρκετ να τα προσφέρουν 1,20 ευρώ και βάλε… Και ο Αλογοσκούφης να εισπράττει ΦΠΑ 11+ λεπτά, ως μέρισμα στο νταβατζιλίκι, ενώ ο παραγωγός να «καθαρίζει» τελικά τα αποτέτοια του… <br /><br />Αυτά επιβάλλει η «ελεύθερη αγορά» - αλλά πρέπει να είναι κανείς εντελώς ηλίθιος για να αποκαλεί «ελεύθερη αγορά» αυτές τις κατά συρροήν ληστείες…<br /><br />Όσο για το γάλα – μάλλον ο καυγάς που προηγήθηκε πριν λίγες βδομάδες ήταν για το πάπλωμα: για το πώς δηλαδή, με πρόσχημα την μείωση της τιμής για τον καταναλωτή (βλ. γάλα 10 ημερών), οι βιομηχανίες θα παίρνουν από τους παραγωγούς φτηνότερη πρώτη ύλη. Κι αν οι δικοί μας αναγκαστούν να παρατήσουν τα κοπάδια τους, κανένα πρόβλημα: οι δέκα μέρες ζωής επαρκούν για να φτάνει το γάλα απέξω, από εκεί που οι βιομηχανίες θα το αγοράζουν στη μισή τιμή…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115953477249890985?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159457335673460112006-09-28T18:25:00.000+03:002006-09-28T18:28:55.806+03:00Ήθελα να γράψω κάτι για την απεργία των δασκάλων – με έχει εντυπωσιάσει το πόσο χυδαία (και ανέντιμα) τους αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Αλλά δε χρειάζεται κάτι περισσότερο από το έξοχο ποστ του <span style="font-weight:bold;">vita monderna</span>. Διαβάστε το <br /><a href="http://vitamo.blogspot.com/2006/09/blog-post_115945331347883932.html">ΕΔΩ!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115945733567346011?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159446567902367652006-09-28T15:23:00.000+03:002006-09-28T15:29:28.176+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/1574R-010782.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/320/1574R-010782.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πάνω σ’ εκείνους τους κεφλήδες μου τους λογισμούς, να σου τους δυο χοντρόκωλους χωριαταραίους, που πιάνουνε τραπέζι εκεί, κοντά μας. Είδες χωριάτη ντυμένο στη μέγκλα; Βάλε γρήγορα στοίχημα πως έχεις να κάνεις με αβδέλλα, που ρουφάει το αίμα του κοσμάκη και κερδίζεις σάνβουαρ. Βλέπω, λοιπόν, αυτούς τους δυο και σκανταλίζομαι, και λέω του Σεραφείμ πατώντας του το μάτι πονηρά’<br /><br />- Φρεσκότατος και πάμφθηνος απόψε ο αστακός’ μισή δραχμή η μερίς!<br />- Δεν είναι σπάνιο, μου απαντάει αυτός, ως φαίνεται τους βρήκανε κοπαδιαστούς και για να μην τους μείνουν και βρομίσουνε τους βάλανε φτηνούς.<span class="fullpost"><br /><br />Ακούς εκεί ο πλάνος; Και να ιδείς που τα πιάνει όλα αμέσως το αυτί των χωριάταρων και τα μούτρα τους γιομίζουνε μ’ ένα,<br /><br />- Ευκαιρία να γεμίσουμε την μπάκα μας με τζάμπα φαητό.<br /><br />Και παραγγέλνουν ο καθένας τους την πρώτη του μερίδα’ μόλις που γέψανε και τον βρήκαν νόστιμο τον κερχανατζή τον αστακό. Στη δεύτερη, <br /><br />- Πως πάει με το ούζο ο άτιμος!<br /><br />Στη τρίτη και την τέταρτη,<br /><br />- Άσε τους μεζέδες κι έλα να την τυλώσουμε καλά, ενώ,<br />- Μια πέμπτη για καπάκι είν’ ό,τι πρέπει. Και,<br />- Τζάμπα, λεν μεταξύ τους’ δυόμισι φράγκα μόνον κατ’ άτομον, το όλον! Τζάμπα, βρε μπάρε μ’…<br /><br />Τώρα θα μου πεις, τι μ’ έχει πιάσει πάλι εμένα, στα καλά του καθουμένου κι αρχίνησα να διαολίζομαι μαζί τους; Να, μόλις τους είδα να εισβάλλουνε στο μαγαζί, ήταν σαν κάποιος μέσα μου να μου φώναξε’<br /><br />- Να δυο γουρούνια που ήρθαν να μας παραστήσουν τους ανθρώπους.<br /><br />Ε, λοιπόν, δε θα με πιστέψεις’ αυτά τα γουρούνια κάθισαν στο τραπέζι, έστρωσαν το παντελόνι, για να μην τσαλακώνεται και να μη χώνεται στο χοντρόκωλό τους, σκαλίξανε τις μύτες με τα μπροστινά ποδάρια τους κι αρχίσαν να χειρίζονται, σχεδόν όπως πρέπει, πιρούνια, αλάτια, ψωμιά, όλα… Αν τους έβλεπες δε θα τους παράλλαζες καθόλου από ανθρώπους. Στο τέλος απομείνανε ήσυχοι κι ευχαριστημένοι από το πριγκιπικό τους γεύμα, με την κοιλιά ντουρλωμένη, νταβούλι να σκάσει, μπροστά τους και τα μούτρα τους πρησμένα και μαβιά, σωστή ασκομαντούρα, λες κι ήταν, όπου να ‘ναι, να τους έρθει νταμπλάς καραμπινάτος. Τότε φωνάζουνε και το γκαρσόνι για τη λυπητερή κι εγώ, έτσι όπως κάθομαι και τους παρατηρώ, ρίχνω την κεφαλή στην απαλάμη μου κι αρχινάω, προς τιμήν τους, το τρελό τ’ αμανεδάκι μου,<br /><br /><span style="font-style:italic;">Της τύχης μου ήτανε γραφτό, <br /> να πάρω ένα χωριάτη, <br />να βγάζει τα παπούτσια του <br />επάνω στο κρεβάτι…</span><br /><br />Στο μεταξύ το γκαρσόνι, «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι κι έξι το λαδόξιδο», συν ούζο, συν σαλάτα, συν ψωμί,<br /><br />- Δραχμαί τριάντα δύο κατ’ άτομον, εξήντα τέσσερις σύνολον, τους λέει και περιμένει μπάστακας να πληρωθεί. Τούβλο, θαρρείς, τους έπεσε κατακέφαλα.<br />- Μπα, μα γιατί τόσα πολλά; Μισή δραχμή δεν έχει σήμερα η μερίς; Ρωτάνε και η τρίχα τους σηκώνεται καρφί από οργή και φρίκη. Μα το γκαρσόνι, ένα μαγκάκι φίνο από τα Χάλια, αντί να τους πάρει στα σοβαρά και να τους ρίξει κατάμουτρα κανένα ξεγυρισμένο χάχανο, τους αρχινάει το ψιλό του το γαζί’<br />- Λάθος, μεγάλο λάθος κύριοι, τους λέει, σα να ‘πιανε τη μύτη του αναγκασμένος να στέκεται μπροστά σ’ ανοιχτό βόθρο, βγάλτε μπρος απ’ το πέντε το μηδέν, πετάξτε και το κόμμα και θα ιδείτε το αποτέλεσμα να συμφωνεί απολύτως μ’ αυτό που γράφει ο πίνακας εκεί, μπροστά σας: «Αστακός, πέντε η μερίς».<br />- Μα, εμείς ακούσαμε μισή, γι’ αυτό…, λέει ο ένας,<br />- Επειδή πέσανε κοπαδιαστοί, λέει ο άλλος.<br />- Λόγια της αρβύλας, τους λέει ο μάγκας και κατανοεί τον αίτιο της κασκαρίκας και μου ρίχνει μια πλάγια ματιά γεμάτη θαυμασμό. Γυρνάν κι οι φάτσες των γουρουνιών και με ρωτάν,<br />- Γιατί μας το ‘κανες αυτό;<br /><br />Δεν είχε γιατί. Τους είχα δει μεταμφιεσμένους τεχνηέντως από γουρούναρους σ’ ανθρώπους και είπα μέσα μου’<br /><br />- Αντί για αστακούς θα σας ταΐσω εγώ εκείνο που σας πάει καλύτερα’ σάπιες ντομάτες και καρπουζόφλουδες κι όλα τα παρεμφερή σκουπίδια, που τρώνε τα γουρούνια τ’ αμουνούχιστα κι είναι να μην τα ζυγώνεις ούτε στα δέκα μέτρα από τις νταβρατίλες που αποπνέει το είναι τους. Όμως εγώ, κάτι καλύτερο είχα καταφέρει’ γιατί πρωτού καλά καλά να πάρει την άγουσα ο αστακός για το παλιοστόμαχό τους, τον είχα μεταμορφώσει σε σκατό επιτόπου’ εκεί που ο ιδρώτας του κοσμάκη είχε πλερώσει αδρά τις χρυσές οδοντοστοιχίες αυτών των παχύσαρκων, σιχαμερών κατοικιδίων.<br /><br />*<br /><br /><span style="font-style:italic;">That’s all, folks!</span> Δε θα σας αποκαλύψω από πού είναι παρμένο τα απόσπασμα που διαβάσατε, περιμένω να δω αν θα το βρει κάποιος από εσάς. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115944656790236765?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>Πάνοςhttp://www.blogger.com/profile/16582190539111891470noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-16407508.post-1159354604307958682006-09-27T13:00:00.001+03:002006-09-27T13:59:54.223+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/durer22.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/durer22.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Το βιβλίο με το οποίο συμπληρώνεται η καινή Διαθήκη είναι η <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span>, γραμμένη (υποτίθεται) από τον ευαγγελιστή Ιωάννη. Από το μακροσκελές αυτό κείμενο απουσιάζει παντελώς η λέξη <span style="font-style:italic;">αγάπη</span>, δεν υπάρχει ούτε δείγμα πνεύματος καταλαγής, συγχωρήσεως, ελέους. Αντιθέτως υπερεκχειλίζει ο θάνατος, το αίμα, το μίσος, ο φόβος, οι απειλές, τα βασανιστήρια, ο πόνος, η εκδίκηση, ο απόλυτος σαδισμός - και κυριαρχεί η άρρωστη, παραληρηματική, τερατολόγος φαντασία, αναμεμειγμένη με αναφορές σε εντελώς επίκαιρες διαμάχες των αλληλομισούμενουν σεχτών (αιρέσεων), που ταλάνιζαν τις πρωτοχριστιανικές κοινότητες. <span class="fullpost"><br /><br />Η <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span> του Ιωάννη κραυγάζει, ως ξένο σώμα, μέσα στην Καινή Διαθήκη. <span style="font-style:italic;">Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι διάβολο ζητάει αυτό το κείμενο μες στην Καινή Διαθήκη</span>, γράφει ο <span style="font-weight:bold;">Η. Πετρόπουλος</span> (<span style="font-style:italic;">Ιωάννου Αποκάλυψις</span>. 3η εκδ, ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 1991, σελ. 9 - 10. Στα αποσπάσματα από τον Η. Πετρόπουλο διατηρείται η ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου) και συνεχίζει: <span style="font-style:italic;">Το κοινωνικό, θεολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο της Αποκαλύψεως είναι τυπικά εβρέικο – θα έλεγα τσιφούτικο. Δεν συμπαθώ την θρησκευτική νοοτροπία των εβραίων. Αυτός ο λαός, δια του χριστιανισμού, επότισε (ευτυχώς μόνο) την αμαρτωλή Λευκή Φυλή με ένα πνεύμα μισαλλοδοξίας. Μόλις την τελευταία δεκαετία</span> (το κείμενο γράφτηκε το 1973, στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου ο Ηλίας Πετρόπουλος ήταν φυλακισμένος) <span style="font-style:italic;">ο λεγόμενος Δυτικός Πολιτισμός τείνει να αποδεσμευτεί – και μελλοντικά, λυτρωθεί – από την απάνθρωπη και εμπαθέστατη χριστιανική φόρμα του (…) Η ηθική ήττα του ελληνισμού δεν προήλθε από τον μοαμεθανισμό, παρά από τον χριστιανισμό. Σε αντίθεση, τώρα, οι χίπηδες φαντάζουν ωραίοι, ελληνοπρεπείς, ελληνικοί. </span><br /><br />Ο Η. Πετρόπουλος σημειώνει και τα ακόλουθα (ό.π. σελ. 177): <span style="font-style:italic;">Η Αποκάλυψη ανήκει <span style="font-weight:bold;">αποκλειστικώς</span> στην ιουδαϊκή λογοτεχνία (…) Αγαπώ την Αποκάλυψη σαν ποιητής και γιαυτό την μεταχειρίζομαι αναιδώς. Το κείμενο της Αποκάλυψης δεν διαθέτει κανενός είδους ιερότητα. Βλέπω την Αποκάλυψη σαν μετεωρίτη που ξέφυγε από τη έλξη της Παλαιάς Διαθήκης και έπεσε στο περιβόλι των Ευαγγελίων. Όταν διαβάζω τα Ευαγγέλια δεν σταυροκοπιούμαι, καθώς κάνουν τα τσογλάνια της Νέας Ορθοδοξίας, που γκρεμίστηκαν από τον μαρξισμό στην αγκαλιά των δεσποτάδων. </span><br /><br />Το περιεχόμενο της <span style="font-style:italic;">Αποκαλύψεως</span> είναι το ίδιο ή και περισσότερο αφελές με το σύνολο σχεδόν των κειμένων της Καινής Διαθήκης (εξαιρούνται οι επιστολές του Παύλου, γραμμένες από άνθρωπο φανατικό μεν, αλλά ευφυέστατο, με μεγάλο ρητορικό χάρισμα). Την <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψη</span> χαρακτηρίζει η επιστροφή στις βαθύτερες, τις πιο σκοτεινές εβραϊκές ρίζες, <span style="font-weight:bold;">ακυρώνοντας πλήρως τις διδαχές του Ιησού. <br /></span><br />Είναι, από τη μια, απορίας άξιον πως αυτό το κείμενο συμπεριελήφθη στην Καινή Διαθήκη, αλλά η εξήγηση είναι προφανής αν αναλογιστούμε πόσο ταυτισμένη ήταν η σκέψη των ηγετών του χριστιανισμού με τη σκέψη του Ιωάννη, όταν έγινε η επιλογή. Μας δίνεται έτσι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τον τρόπο σκέψης των ηγετών (θεολόγων, προφητών και διδασκάλων) της πρωτοχριστιανικής εποχής. Αυτός ο τρόπος σκέψης συναντάται <span style="font-weight:bold;">αυτούσιος</span> και στις μέρες μας, χαρακτηρίζει την παμψηφία των αυθεντικών Ορθοδόξων (ευτυχώς, πρόκειται για <span style="font-weight:bold;">περιθωριακή μειοψηφία</span> μεταξύ των Ελλήνων - δυστυχώς, είναι ο τρόπος της επίσημης Εκκλησίας…) – και βέβαια είναι εκείνος που κυριάρχησε απολύτως στη δισχιλιετή ιστορία του χριστιανισμού, σε Δύση και Ανατολή.<br /><br />Γράφει ο Ηλίας Πετρόπουλος: <span style="font-style:italic;">Ο Θεός της <span style="font-weight:bold;">Αποκάλυψης</span> είναι ένα κάθαρμα. Ο Θεός της Αποκάλυψης είναι αυτός τούτος της Παλαιάς Διαθήκης. Είμαι με τον Διάβολο και δεν τόκρυψα ποτέ μου. Καμιάν ιερότητα δεν αναγνωρίζω στο τρομοκρατικό κείμενο της <span style="font-weight:bold;">Αποκάλυψης</span>. Οι δεσποτάδες της όποιας Εκκλησίας δεν έχουν το δικαίωμα να κοντρολάρουν τη σκέψη μου. Οι μάγκες αποκαλούν την Εκκλησία <span style="font-weight:bold;">παπαδομάγαζο</span>. Έχω την ίδια γνώμη επ’ αυτού (…) μπρος στις σκοταδιστικές ορθοδοξίες των Ζουράρηδων και των Σαββόπουλων, είμαι υποχρεωμένος να κραυγάσω </span>(ό.π. σελ. 211)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/durer21.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/durer21.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Η <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span> αποτελείται από 22 κεφάλαια. <br /><br />Ο Ιωάννης απευθύνεται ταις επτά εκκλησίαις ταις εν τη Ασία (Α’ 4). Παρουσιάζει αυτόν που του μιλούσε εν πνεύματι ως εξής (Α’ 13-16): <span style="font-style:italic;">Και εν μέσω των επτά λυχνιών όμοιον υιώ του ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη και περιεζωσμένον προς τοις μαστοίς ζώνην χρυσήν’ η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν, ως χιόν, και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός, και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκοκλιβλανω, ως εν καμίνω πεπυρωμένοι, και η φωνή αυτού ως η φωνή υδάτων πολλών και έχων εν τη δεξιά χειρί αυτού αστέρας επτά, και εκ του στόματος αυτού ρομφαία δίστομος οξεία εκπορευομένη, και η όψις αυτού ως ο ήλιος φαίνει εν τη δυνάμει αυτού</span>. <br /><br />Ο Ιησούς ομιλεί τώρα για τις επτά εκκλησίες της Ασίας. Αρχίζει με την εκκλησία της Εφέσου, την οποία επαινεί μεν, αλλά δεν είναι απολύτως ικανοποιημένος και της απευθύνει τα ακόλουθα (β’ 4-6): <span style="font-style:italic;">Αλλά έχω κατά σου, ότι την αγάπην σου την πρώτην αφήκας. Μνημόνευε ουν πόθεν πέπτωκας, και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον’ ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν μου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης. Αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, ά καγώ μισώ.</span><br /><br />Ο Ιησούς επαινεί και ενθαρρύνει την εκκλησία της Σμύρνης. Απευθυνόμενος στην εκκλησία της Περγάμου, μετά τον συνήθη έπαινο, έρχεται στο ψητό (Β’ 14-16): <span style="font-style:italic;">Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι έχεις εκεί κρατούντας την διδαχήν Βαλαάμ, ός εδίδαξε τον Βαλάκ βαλείν σκάνδαλον ενώπιον των υιών Ισραήλ και φαγείν ειδωλόθυτα και πορνεύσαι. Ούτως έχεις και συ κρατούντας την διδαχήν των Νικολαϊτών ομοίως. Μετανόησον ουν’ ει δε μη, έρχομαι σοι ταχύ και πολεμήσω μετ’ αυτών εν τη ρομφαία του στόματός μου.</span> Αυτοί οι <span style="font-style:italic;">Νικολαΐτες</span>, έκαναν μεγάλες ζημιές – και εξακολουθούν να κάνουν: πριν λίγα χρόνια, ένας δεσπότης της ελληνικής Εκκλησίας κατηγόρησε επισήμως (σε πόρισμα ζανακρίσεως) έναν άλλον για <span style="font-style:italic;">Νικολαϊτισμό</span>. Αμφότεροι εξακολουθούν να είναι μέλη της Ιεραρχίας… Ίσως επειδή ακόμα και ο <span style="font-style:italic;">Νικολαΐτισμός</span> μοιάζει αθώα παρέκκλιση στις μέρες μας, συγκρινόμενος με τα υπόλοιπα καμώματα των αγίων αρχιερέων…<br /><br />Ακολουθεί η εκκλησία των Θυατείρων, καθ’ όμοιον τρόπο (Β’ 20-23): <span style="font-style:italic;">Αλλά έχω κατά σου ολίγα, ότι αφείς την γυναίκα σου Ιεζάβελ, ή λέγει αυτήν προφήτιν, και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους πορνεύσαι και φαγείν ειδωλόθυτα. Και έδωκα αυτή χρόνον ίνα μετανοήση, και ου θέλει μετανοήσαι εκ της πορνείας αυτής. Ιδού βάλλω αυτήν εις κλίνην και τους μοιχεύοντας μετ’ αυτής εις θλίψιν μεγάλην, εάν μη μετανοήσωσιν εκ των έργων αυτής, και τα τέκνα αυτής αποκτενώ εν θανάτω και γνώσονται πάσαι αι εκκλησίαι ότι εγώ ειμί ο ερευνών νεφρούς και καρδίας, και δώσω υμίν εκάστω κατά τα έργα υμών.</span> Σταράτες κουβέντες! <br /><br />Ακολουθεί μια βαρυσήμαντη παρεμβολή, υπόσχεση προς τους πιστούς και οιονεί πολιτική διακήρυξη (Β’ 26-28): <span style="font-style:italic;">Και ο νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου, δώσω αυτώ εξουσίαν επί των εθνών, και ποιμανεί αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ως τα σκεύη τα κεραμικά συντριβήσεται, ως καγώ είληφα παρά του πατρός μου, και δώσω αυτώ τον αστέρα τον πρωινόν.</span> Εδώ, νομίζω πως έχουμε μια ξεκάθαρη θέση στο πνεύμα της Παλαιάς Διαθήκης. Μεταφράζεται σε πολιτικό λόγο η θεωρία για τον <span style="font-weight:bold;">περιούσιο λαό</span> – μια θεωρία που οδήγησε σε ιστορικές αιματοχυσίες και τρομερές καταστροφές τους Εβραίους. Όπως άλλωστε και τους Γερμανούς, που την αναπαρήγαγαν στον 20ο αιώνα με δικά τους λόγια - με προφήτη τον Αδόλφο Χίτλερ. <br /><br />Ο Ιωάννης επανέρχεται στις εκκλησίες - Η εκκλησία των Σάρδεων δεν πηγαίνει καλά (Γ’ 1-3): <span style="font-style:italic;">(…) οίδα σου τα έργα, ότι όνομα έχεις ότι ζης, και νεκρός εί. Γίνου γρηγορών, και στήρισον τα λοιπά ά έμελλον αποθνήσειν’ ου γαρ εύρηκά σου τα έργα πεπληρωμένα ενώπιον του Θεού μου. Μνημόνευε ουν πως είληφας και ήκουσας, και τήρει και μετανόησον. Εάν ουν μη γρηγορήσεις, ήξω επί σε ως κλέπτης, και ου γνώση ποίαν ώραν ήξω επί σε.</span> Απειλές και φόβος… η υλοποίηση της αγάπης και της συγχώρεσης! Αλλά, η <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span>, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το κήρυγμα του Ιησού.<br /><br />Αντιθέτως, η εκκλησία της Φιλαδελφείας επαινείται, με την εξαίρεση κάποιων <span style="font-style:italic;">εκ της συναγωγής του σατανά</span> (Γ’ 9). Τέλος, η εκκλησία της Λαοδικείας υφίσταται την πλέον απρόσμενη κριτική (Γ’ 15-16): <span style="font-style:italic;">Οίδα σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός’ όφελον ψυχρός ής ή ζεστός. Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου.</span> Ο συγγραφέας της Αποκάλυψης δε θέλει απλούς οπαδούς, θέλει ζηλωτές, βαμμένους!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/durer23.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/durer23.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Από το Δ’ κεφάλαιο ξεκινά το κυρίως έργο. Ο Ιωάννης βλέπει τον θρόνο του Θεού στον ουρανό, περιγράφει σεμνά τον καθήμενο στον θρόνο και συνεχίζει: Κύκλοθεν του θρόνου βλέπει εικοσιτέσσερις θρόνους όπου κάθονται οι πρεσβύτεροι, μας παρουσιάζει δε τέσσερα <span style="font-style:italic;">ζώα</span>. Πρόκειται για τέσσερα μυθολογικά τέρατα, την απίστευτη και ξεκαρδιστική περιγραφή των οποίων μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος απευθείας στο κείμενο της <span style="font-style:italic;">Αποκαλύψεως</span> (Δ’ 6-8). <br /><br />Στο Ε’ κεφάλαιο εισάγεται το <span style="font-style:italic;">αρνίον</span> (ο Ιησούς, εκτός αν η <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span> είναι προχριστιανικό κείμενο, όπως επιμένει ο Ηλίας Πετρόπουλος- και μάλλον έχει δίκιο), το οποίο πρόκειται να ανοίξει το βιβλίο με τις <span style="font-style:italic;">επτά σφραγίδες.</span> <br /><br />Ανοίγει η πρώτη σφραγίδα, εμφανίζεται λευκός ίππος και αναβάτης με τόξο. Με τη δεύτερη σφραγίδα έρχεται <span style="font-style:italic;">ίππος πυρρός, και τω καθημένω επ’ αυτόν εδόθη αυτώ λαβείν την ειρήνην εκ της γης και ίνα αλλήλους σφάξωσι, και εδόθη αυτώ μάχαιρα μεγάλη.</span> Ακολουθεί <span style="font-style:italic;">ίππος μέλας και ίππος χλωρός, με τους αναβάτες τους</span> (ΣΤ’ 2,4,5 & 8). Με το άνοιγμα της πέμπτης σφραγίδας ο Ιωάννης βλέπει τις ψυχές των <span style="font-style:italic;">εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεού και δια την μαρτυρίαν του αρνίου ήν είχον</span>, οι οποίοι <span style="font-weight:bold;">διαμαρτύρονται εντόνως</span> (ΣΤ’ 10): <span style="font-style:italic;">Και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες’ έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων της γης;</span><br /><br />Είναι χαρακτηριστική η έντονη απαίτηση των <span style="font-style:italic;">εσφαγμένων</span> για <span style="font-weight:bold;">σκληρή εκδίκηση</span>, προκειμένου να νοιώσουν δικαίωση – κάτι απολύτως λογικό στο πνεύμα της εβραϊκής παράδοσης και ταυτόχρονα εντελώς αντίθετο με τις διδαχές του Ιησού των Ευαγγελίων. <br /><br />Το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας πυροδοτεί τεράστιες φυσικές καταστροφές, οι οποίες τρομοκρατούν τους ανθρώπους (ΣΤ’ 12-17).<br /><br />Ο Ιωάννης βλέπει ξαφνικά τέσσερις αγγέλους, οι οποίοι …εμποδίζουν τους ανέμους. Άλλος άγγελος έρχεται <span style="font-style:italic;">από ανατολής ηλίου</span> και τους ειδοποιεί να μην προβούν σε καταστροφές <span style="font-style:italic;">άχρις ου σφραγίσομεν τους δούλους του Θεού ημών επί των μετώπων αυτών. Και ήκουσα τον αριθμό των εσφραγισμένων’ εκατόν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες εσφραγισμένοι εκ πάσης φυλής υιών Ισραήλ</span> (Ζ’ 1 & 3-4). <span style="font-weight:bold;">Δεν υπάρχει ανάμεσά τους ούτε ένας μη Ισραηλίτης:</span> πρόκειται για δώδεκα χιλιάδες πιστούς από κάθε φυλή του Ισραήλ (12 Χ 12 = 144), οι οποίες αναφέρονται ονομαστικά (Ζ’ 5-8). Μετά, ο Ιωάννης βλέπει αμέτρητον όχλο πιστών <span style="font-style:italic;">εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών.</span> Αυτοί θα σωθούν μεν, αλλά …ασφράγιστοι. Είναι πολύ πιθανόν, ο όχλος των εθνικών να προστέθηκε στο παλιό εβραϊκό κείμενο, για ευνόητους λόγους.<br /><br />Με το άνοιγμα της έβδομης και τελευταίας σφραγίδας, εμφανίζονται επτά άγελλοι, στους οποίους δίδονται επτά σάλπιγγες. Εν μέσω θυμιαμάτων στην <span style="font-style:italic;">αίθουσα του θρόνου</span> αρχίζουν ένας –ένας να σαλπίζουν. Κάθε φορά μια τρομερή καταστροφή πλήττει τη γη – οι φρικιαστικές λεπτομέρειες καταγράφονται επιμελώς στις παραγράφους 6-13 του Η’ κεφαλαίου, καθώς και στα κεφάλαια Θ’ έως ΙΑ’. <br /><br />*<br /><br />Αίφνης εμφανίζεται μια έγκυος γυναίκα, που προσπαθεί να γεννήσει (ΙΒ’ 1-2) και ένας φοβερός και τρομερός <span style="font-style:italic;">δράκων πυρρός μέγας, έχων κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα </span> (ΙΒ’ 3), που παραμόνευε πότε θα γεννήσει η γυναίκα για να φάει το βρέφος. <span style="font-style:italic;">Και έτεκε υιόν άρρενα, ός μέλλει ποιμαίνειν πάντα τα έθνη εν ράβδω σιδηρά’ και ηρπάσθη το τέκνον αυτής προς τον Θεόν και προς τον θρόνον αυτού.</span> Η λεχώνα φυγαδεύεται στην έρημο, σε προετοιμασμένο καταφύγιο, για χίλιες διακόσιες εξήντα μέρες, ενώ διεξάγεται πόλεμος στον ουρανό: από τη μια ο Μιχαήλ και οι άγελλοι αυτού και από την άλλη ο δράκων και οι άγγελοι αυτού. Το αποτέλεσμα; <span style="font-style:italic;">και εβλήθη ο δράκων, - ο όφις ο μέγας ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, εβλήθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού μετ’ αυτού εβλήθησαν</span> (ΙΒ’ 4-9). Το γεγονός πρέπει να πανηγυριστεί στους ουρανούς, αλλά στη γη τα πράγματα γίνονται σκούρα (ΙΒ’ 12): <span style="font-style:italic;">Δια τούτο ευφραίνεσθε ουρανοί και οι εν αυτοίς σκηνούντες’ ουαί την γην και την θάλασσαν, ότι κατέβη ο διάβολος προς υμάς έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει.</span><br /><br />Ο εξόριστος δράκος διώκει τη γυναίκα, η οποία διαφεύγει με τη βοήθεια δύο πτερύγων <span style="font-style:italic;">του αετού του μεγάλου</span>. Προσπαθεί να την πνίξει με ποταμό που εξέβαλε από το στόμα του, αλλά μάταια, γιατί η γη ανοίγει το δικό της στόμα και καταπίνει τον ποταμό. Ο δράκος οργίστηκε, αλλά πήρε άπρακτος τα βρεγμένα του και πήγε να τα βάλει με άλλους πιστούς. Όλα αυτά συμβαίνουν σε πέντε μονάχα παραγράφους! (ΙΒ’ 13-17).<br /><br />*<br /><br />Τώρα ο Ιωάννης στέκεται στην ακροθαλασσιά. Αναμενόμενο είναι λοιπόν να εξέλθει από τη θάλασσα το επόμενο τέρας, με δέκα κέρατα και επτά κεφάλια. Στα κερατά του έχει <span style="font-style:italic;">διαδήματα</span> και στα κεφάλια του <span style="font-style:italic;">ονόματα βλασφημίας</span>. Λεπτομέρειες (ΙΓ’ 2); <span style="font-style:italic;">Και το θηρίο ό είδον ήν όμοιον παρδάλει, και οι πόδες αυτού ως άρκου, και το στόμα αυτού ως στόμα λέοντος. Και έδωκεν αυτώ ο δράκων την δύναμιν αυτού και τον θρόνον αυτού και εξουσίαν μεγάλην.</span> <br /><br />Οι άνθρωποι εντυπωσιασμένοι προσκυνούν το <span style="font-style:italic;">θηρίον</span>, το οποίο βλασφημεί και ξεκινά πόλεμο με τους αγίους και τους νικά (ΙΓ’ 5-8). Σα να μην έφτανε αυτό το <span style="font-style:italic;">θηρίον</span>, έρχεται και δεύτερο (γιατί όχι; Θα κώλωνε ο συγγραφεύς- ή θα πλήρωνε φόρο εισαγωγής;) <span style="font-style:italic;">αναβαίνον εκ της γης, και είχε κέρατα δύο όμοια αρνίω, και ελάλει ως δράκων</span> (ΙΓ’ 11 – αλήθεια, <span style="font-weight:bold;">πως λαλεί ο δράκων;</span>). Κάνει και αυτό το <span style="font-style:italic;">θηρίο</span> πολλά και διάφορα, και τέλος (ΙΓ’ 16-18): <span style="font-style:italic;">ποιεί πάντας, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελευθέρους και τους δούλους, ίνα δώσουσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών</span> (ενέργεια που είχαν κάνει ήδη οι άγγελοι του Θεού, με τους 144.000 Εβραίους) <span style="font-style:italic;">και ίνα μη τις δύναται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν’ ό έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου’ αριθμός γαρ ανθρώπου εστί’ και ο αριθμός αυτού χξς’</span> Ιδού πως είναι τεκμηριωμένος ο επίμονος αγώνας των ορθοδόξων (όχι όλων…) εναντίον του bar-code, των ηλεκτρονικών καρτών κλπ. <br /><br />Ο Ιωάννης βλέπει τώρα το <span style="font-style:italic;">αρνίον</span> και τους 144.000 <span style="font-style:italic;">εσφραγισμένους</span>, <span style="font-style:italic;">επί το όρος Σιών</span>, να οποίοι ψάλλουν <span style="font-style:italic;">ωδήν καινήν</span>, την οποία δε μπορεί να μάθει κανένας άλλος εκτός από αυτούς. Ο λόγος (ΙΔ’ 4-5); <span style="font-style:italic;">Ούτοι εισιν οι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν’ παρθένοι γαρ εισιν</span> (όθεν συνάγεται ότι οι εκλεκτοί είναι αποκλειστικά άντρες – και μάλιστα παρθένοι!) <span style="font-style:italic;">Ούτοι εισιν οι ακολουθούντες το αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν από των ανθρώπων απαρχή τω Θεώ και το αρνίω’ και ουχ ευρέθη ψεύδος εν τω στόματι αυτών’ άμωμοι γαρ εισιν.</span><br /><br />*<br /><br />Εμφανίζονται τρεις καινούριοι άγγελοι. Ο πρώτος φέρει <span style="font-style:italic;">ευαγγέλιον αιώνιον</span>, ο δεύτερος πανηγυρίζει διότι <span style="font-style:italic;">έπεσεν, έπεσε η Βαβυλών η μεγάλη</span> (ΙΔ’ 8) (εννοεί τη Ρώμη) και ο τρίτος προειδοποιεί ότι όποιος προσκυνεί το θηρίον ή έχει λάβει το χάραγμα αυτού <span style="font-style:italic;">βασανισθήσεται εν πυρί και θείω ενώπιον των αγγέλων και ενώπιον του αρνίου</span> (ΙΔ’ 10). Στο σημείο αυτό ο Ιωάννης δε διστάζει να αποδώσει στους αγίους (φυσικά και στο <span style="font-style:italic;">αρνίον</span>) <span style="font-weight:bold;">τα πλέον έξαλα και άρρωστα εκδικητικά και σαδιστικά ένστικτα</span> (ΙΔ’ 11-12): <span style="font-style:italic;">Και ο καπνός του βασανισμού αυτών εις αιώνας αιώνων αναβαίνει, και ουκ έχουσιν ανάπαυσιν ημέρας και νυκτός οι προσκυνούντες το θηρίον και την εικόνα αυτού, και ει τις λαμβάνει το χάραγμα του ονόματος αυτού. Ώδε η υπομονή των αγίων εστιν, οι τηρούντες τας εντολάς του Θεού και την πίστην Ιησού. </span><br /><br />Εμφανίζονται τρεις ακόμα άγγελοι, φέροντες δρεπάνια. Αποτέλεσμα της δράσης του πρώτου (ΙΔ’ 20): <span style="font-style:italic;">εξήλθεν αίμα εκ της ληνού άχρι των χαλινών των ίππων από σταδίων χιλίων εξακοσίων.</span><br /><br />Στο κεφάλαιο ΙΕ’ εισάγονται επτά νέοι άγγελοι, στους οποίους ένα από τα τέσσερα ζώα της αρχής εγχειρίζει από μία χρυσή φιάλη, η οποία περιέχει <span style="font-style:italic;">το θυμό του Θεού</span>.<br /><br />Στο επόμενο κεφάλαιο οι άγγελοι αρχίζουν να εκχέουν το περιεχόμενο των φιαλών, με καταστροφικά αποτελέσματα. Βγαίνουν και τρία <span style="font-style:italic;">ακάθαρτα πνεύματα</span> από το στόμα του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Ακολουθεί, όπως πάντα, χαλασμός.<br /><br />Ο Ιωάννης οδηγείται από άγγελο και βλέπει το <span style="font-style:italic;">κρίμα</span> της μεγάλης πόρνης, που καθόταν ε<span style="font-style:italic;">πί το θηρίον το κόκκινον - και επί το μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον’ μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης</span> (ΙΖ’ 5). Βαβυλών είναι η Ρώμη. Ο αθεόφοβος Ηλίας Πετρόπουλος, στην παράφρασή του της <span style="font-style:italic;">Αποκαλύψεως</span>, όπου <span style="font-style:italic;">Βαβυλών</span> βάζει <span style="font-style:italic;">Μεγάλη Μόσχα, Μητέρα Πορνών και Καθαρμάτων της Γης</span> και συνεχίζει: <span style="font-style:italic;">Και είδα την Γυναίκα μεθυσμένη απ’ το αίμα των Δολοφονημένων κι απ’ το αίμα των Τουφεκισμένων και τάχασα από τέτιαν κτηνωδία</span> (ό.π. σελ. 117) Ο άγγελος προφητεύει ότι το <span style="font-style:italic;">θηρίον</span> θα εξοντωθεί και επεξηγεί το συμβολισμό των κεράτων (εχθρικοί βασιλείς, οι οποίοι θα νικηθούν από το <span style="font-style:italic;">αρνίον</span>). <br /><br />Μετά την πτώση της Βαβυλώνας, ακολουθεί η αναπόφευκτη σκληρή, σαδιστική εκδίκηση των πιστών (ΙΗ’ 6-7): <span style="font-style:italic;">Απόδοτε αυτή ως και αυτή απέδωκε, και διπλώσατε αυτή διπλά κατά τα έργα αυτής’ εν τω ποτηρίω ό εκέρασε, κεράσατε αυτή διπλούν. Όσα εδόξασεν εαυτήν και εστρηνίασε, τοσούτον δότε αυτή βασανισμόν και πένθος. Ότι εν τη καρδία αυτής λέγει, ότι κάθημαι καθώς βασίλισσα και χήρα ουκ ειμί και πένθος ου μη ίδω.</span> Την βασανιζόμενη πόρνη (Ρώμη) κλαίνε από μακριά βασιλείς και έμποροι <span style="font-style:italic;">κλαίοντες και πενθούντες</span> (ΙΗ’ 15). Αντιθέτως, άλλοι χαίρονται (ΙΗ’ 20): <span style="font-style:italic;">Ευφραίνου επ’ αυτή, ουρανέ, και άγιοι και οι απόστολοι και οι προφήται, ότι έκρινεν ο Θεός το κρίμα υμών εξ αυτής.</span> Αυτό είναι το τέλος της Ρώμης, κατά Ιωάννη.<br /><br />*<br /><br />Μετά από αυτά τα απερίγραπτα, ακολουθεί πανηγυρισμός των αγίων, και μια νέα αναγγελία (ΙΘ’ 7-8): <span style="font-style:italic;">Χαίρωμεν και αγαλλιώμεθα και δώμεν την δόξα αυτώ, ότι ήλθεν ο γάμος του αρνίου και η γυνή αυτού ετοίμασεν εαυτήν. Και εδόθη αυτή ίνα περιβάληται βύσσινον λαμπρόν καθαρόν’ το γαρ βύσσσινον τα δικαιώματα των αγίων εστί. </span> Προφανώς από εδώ προέρχεται το περίφημο <span style="font-weight:bold;">να μένει το βύσσινο!</span><br /><br />Κι άλλος ίππος: ο λευκός (ο λόγος του Θεού – ΙΘ’ 14-15): <span style="font-style:italic;">Και τα στρατεύματα αυτού τα εν τω ουρανώ ηκολούθει αυτώ εν ίπποις λευκοίς, ενδεδυμένοι βύσσινον λευκόν καθαρόν. Και εκ του στόματος αυτού εκπορεύεται ρομφαία οξεία δίστομος, ίνα πατάσση τα έθνη’ και αυτός ποιμανεί αυτούς εν ράβδω σιδηρά’ και αυτός πατεί την ληνόν του οίνου της οργής του Θεού του παντοκράτορος.</span><br /><br />Το <span style="font-style:italic;">θηρίον</span>, οι βασιλείς και τα στρατεύματα συντάσσονται για να πολεμήσουν τον λευκόν ίππο, αλλά το αποτέλεσμα είναι, το <span style="font-style:italic;">θηρίον</span> και ο <span style="font-style:italic;">ψευδοπροφήτης</span> να βρεθούν στη λίμνη του πυρός την καιομένην εν θείω. Οι υπόλοιποι σφαχτήκανε από τη ρομφαία- και τους φάγανε τα όρνια (ΙΘ’ 20-21).<br /><br />Τώρα ο Ιωάννης βάζει έναν άγγελο να δένει τον <span style="font-style:italic;">Διάβολον</span> για χίλια χρόνια. Μετά, θα λυθεί για λίγο (Κ’ 8): <span style="font-style:italic;">Και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν τοις τέσσερις γωνίαις της γης, τον Γωγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ών ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης.</span> Εντέλει ο διάβολος ρίχνεται στη λίμνη του πυρός και του θείου, όπου καταλήγουν επίσης ο θάνατος και ο Άδης. Ακολουθεί η κρίση των νεκρών (Κ’ 15): <span style="font-style:italic;">Και ει τις ουχ ευρέθη εν τη βίβλω της ζωής γεγραμμένος, εβλήθη εις την λίμνην του πυρός.</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/1600/durer20.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1912/1532/400/durer20.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Τώρα όλα είναι καινούρια, τα παλιά έχουν εξαφανιστεί. Ο Ιωάννης αρχίζει να περιγράφει την νέα Ιερουσαλήμ, η οποία κατεβαίνει από τον ουρανό. Δεν υπάρχουν πια δάκρυα και θάνατος και πένθος και κραυγή για τον λαό του Θεού (ΚΑ’ 4). Αλλά, φυσικά, εξακολουθούν να υπάρχουν <span style="font-weight:bold;">για τους άλλους</span> (ΚΑ’ 8): <span style="font-style:italic;">Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσι και πόρνοις και φαρμακοίς και ειδωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσι το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ό εστιν ο θάνατος ο δεύτερος. <br /></span><br />Άγγελος ξεναγεί τον Ιωάννη στη νέα Ιερουσαλήμ. Από αρχιτεκτονική άποψη είναι μάλλον φτωχή, ένας κύβος όλο κι όλο (ΚΑ’ 16): <span style="font-style:italic;">το μήκος και το πλάτος και το ύψος αυτής ίσα εστί,</span> αλλά δε γίνεται καμιά τσιγγουνιά στα πολύτιμα υλικά που χρησιμοποιούνται. Εννοείται πως δεν προορίζεται για όλους (ΚΑ’ 27): <span style="font-style:italic;">Και ου μη εισέλθη εις αυτήν παν κοινόν και ο ποιών βδέλυγμα και ψεύδος, ει μη οι γεγραμμένοι εν τω βιβλίω της ζωής του αρνίου.<br /></span><br />Στο επιλογικό του κεφάλαιο ο Ιωάννης μας περιγράφει πως βρίσκονται στην πόλη ο Θεός και το <span style="font-style:italic;">αρνίον</span>, πως τους λατρεύουν οι δούλοι τους και βλέπουν το πρόσωπό τους, πως δε χρειάζεται άλλος φωτισμός από λύχνο ή από τον ήλιο – πως τελικά βασιλεύουν <span style="font-style:italic;">εις τους αιώνας των αιώνων.</span> <br /><br />Ο άγγελος που τον ξεναγεί του λέει πως ο καιρός πλησιάζει (ΚΒ’ 10-12 & 15-16): <span style="font-style:italic;">Και λέγει μοι’ μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου’ ο καιρός γαρ εγγύς εστιν. Ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, και ο δίκαιος διακιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθείτω έτι. Ιδού έρχομαι ταχύ</span> (η έλευση της βασιλείας, όπως σε όλα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης, επίκειται και στην Αποκάλυψη. Επίκειται, αλλά όλο και μετατίθεται), <span style="font-style:italic;">και ο μισθός μου μετ’ εμού, αποδούναι εκάστω ως το έργον είναι αυτού. Έξω οι κύνες </span>(μάλλον εννοεί τους ομοφυλόφιλους) <span style="font-style:italic;">και οι φαρμακοί και οι πόρνοι και οι φονείς και οι ειδωλολάτραι και πας ο φιλών και ποιών ψεύδος. Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου μαρτυρήσαι ταύτα επί ταις εκκλησίαις (…)</span><br /><br />Αυτή είναι η περίφημη <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψις</span>, το βιβλίο που ενέπνευσε και εμπνέει γενιές και γενιές χριστιανών. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που αντί να αποστρέφουν το βλέμμα, το δέχονται ως <span style="font-style:italic;">ιερό…</span><br /><br />*<br /><br />Αν τώρα έχετε την περιέργεια να δείτε τι απίθανα πράγματα <span style="font-style:italic;">καταλαβαίνουν</span> οι ένδοξοι θεολόγοι <span style="font-style:italic;">ερμηνεύοντας</span> το παραλήρημα της Αποκάλυψης, μπορείτε να επισκεφθείτε τους ακόλουθους συνδέσμους – προσεκτικά και με το μαλακό: <br /><br /><a href="http://www.ways-of-christ.com/el/el56.htm ">και ΕΝΑ</a><br /><br /><a href="http://www.angelfire.com/pro/revivalnow/Apoc-Intro1.htm ">και ΔΥΟ </a><br /><br /><a href="http://www.biblecentre.org/language/greek/commentaries/dm_revelation.htm">και ΤΡΙΑ!</a><br /><br />Τρεις παραπομπές σε θεολογικά κείμενα νομίζω πως είναι αρκετές – δε μπορεί κανείς ν’ αντέξει παραπάνω, όσο σκληραγωγημένος κι αν είναι…<br /><br />*<br /><br />Την εικονογράφηση του σημερινού ποστ ανέλαβε ο Ντύρερ, που έχει κάνει μοναδικά χαρακτικά με θέμα την <span style="font-style:italic;">Αποκάλυψη</span>. Ο λαγός του ιδίου, για να σπάσει λίγο η μαυρίλα. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16407508-115935460430795868?l=tamystikatoukolpou.blogspot.com' alt='' /></div>